Í sófanum

Sit hérna upp í sófa á sunnudagsmorgni. Er hálfaumur í skrokknum en Vatnsberarnir voru að spila á móti í Risanum í Hafnarfirði í gær. Stóðum okkur nokkuð vel, 10 liða mót en við töpuðum leiknum um 3ja sætið á svokölluðu gullmarki eftir að við höfðum vaðið í færum en mótherjar okkar í þeim leik voru Markaregn sem eru að fara í 3ju deildina í sumar.

Ég hafði aldrei komið í Risann en eftir að hyggja skil ég ekki nafnið á kofanum, nema að þetta eigi að vera eitthvað grín. Þetta er aðeins of lítið hús, er ekki alveg stór völlur í fullri stærð. Ég get ekki að því gert að þetta minnir mig óneitanlega á íþróttahúsið í Grundarfirði, sem er ekki alveg einn handboltavöllur. Það var orðið oflítið tveimur vikum eftir að það var tekið í notkun. Skil ekki svona “sparnað”.

Endursýningin á Júróvision er að rúlla í geng í imbanum. Þetta er snilldarsjónvarpsefni, keppni í söng, getur það klikkað? Umbúðirnar er flottar en innihaldið .... æi, þetta er eitthvað voða dapurt allt saman. Hef eiginlega meira gaman af spurningakeppninni þarna á undan. Eitt mesta slys í Júróvisionsögu Íslands var að senda ekki Botnleðju hérna um árið. Grínlaust. Ég er alltaf að sannfærast um það meir og meir. Hafði ekki heyrt það í nokkurn tíma en heyrði það svo í útvarpinu um daginn og ég verð að segja að það er alveg fantagott lag. Annars er ég ekkert að missa svefn yfir þessari keppni, maður glápir líklega á þetta með öðru eins og venjulega.

Súgfirskar svaðilfarir

Ég á systir sem á heima á Suðureyri við Súgandafjörð… ég veit, ég veit. Þar lifir hún eins og prinsessan á bauninni held ég stundum. Þarna þekkja allir alla og allir vita allt um alla, eitthvað sem henni finnst nú ekki leiðinlegt. Stundum þarf hún að koma niður úr skýjunum og hringja í elsku bróa í Reykjavík til að redda hinu og þessu. Þessar ferðir eru nú misjafnar eins og þær eru margar. Ein er reyndar í fersku minni. Þá þurfti ég að fara með svona hlandskál eins og eru á spítölunum (þetta heitir eitthvað annað á fagmáli) og skutla því í einhverja blómabúð vestur í bæ. Þar átti ég að afhenda þetta einhverjum aðila í blómabúðinni sem ætlaði að setja blómaskreytingu í þetta... já, hlandskálina. Jóhanna systir ætlaði nefnilega að gefa einhverri vinkonu sinni þetta sem var að útskrifast sem sjúkraliði eða eitthvað þvíumlíkt, sem sagt einhver sjúkraliðahúmor. Mér til mikillar hrellingar var konan sem var að vinna í blómabúðinni ekkert inn í málinu og ég er ekki frá því að hún hafi verið hálfskelkuð þegar ég tók gripinn úr pokanum. Með lagni tókst mér að útskýra þetta fyrir henni áður en hún stökk á símann til að hringja á lögregluna. Það reddaðist nú allt saman en ég hef aldrei stigið fæti inn í þessa blómabúð eftir þetta.

Jóhanna hringdi í mig í gærkvöldi þessi elska og vantaði smá reddingu. Ekkert flókið, bara fara niður á BSÍ í hádeginu og ná í pakka sem var að koma frá Snæfellsnesi og skutla honum í flug áfram til Ísafjarðar. Stelpan var samt eitthvað frekar treg til að gefa upp innihald pakkans. Ég gerði henni þá grein fyrir því að ég myndi bara opna pakkann og kíkja í hann en hún var fljót að gera mér það ljóst að það vildi ég alls ekki gera. Ekki undir neinum kringumstæðum.

Karlinn eyddi hádeginu sínu í þetta snatt. Byrjaði niður á BSÍ til að ná í þennan pakka, það fór ekkert á milli mála að eitthvað var í gangi, það lá a.m.k. í loftinu. Ég hendi pakkanum í framsætið við hliðina á mér og legg af stað í flugfraktina sem er nánast í næsta húsi. Búinn að keyra svona 4 metra þegar ég finn hvernig lyktin magnast upp í bílnum og mér er alveg hætt að lítast á þetta. Bíltúrinn tekur ekki nema svona 3 mínútur, legg bílnum við innganginn og rölti inn með pakkann. Reyni að láta ekki á neinu bera, legg pakkann á vigtina og brosi til afgreiðsludömunnar. Ég gef upp nafn viðtakanda, nafnið mitt og helstu upplýsingar. Daman lætur mig hafa einhvern staðfestingamiða og gefur til kynna um að þar með sé þetta allt klárt. Ég sný við á punktinum og geng hröðum skrefum í átt að dyrunum, vona að ég komist út áður en daman fer að handleika pakkann og kemst að því hvernig er í pottinn búið. Það tekst og ég þakka fyrir að þessari svaðilför sé lokið. Rölti að bílnum og sest inn. Þvílík djö..., ógeðslega fýla tekur á móti mér að það hálfa hefði verið yfirdrifið nóg. Ég ætla bara að vona að þetta sé ekki lengur að fara en svona meðal pizzulykt. Flíspeysan fer í þvott í kvöld.

En það er allavega gott að hákarlinn komst vestur í tæka tíð fyrir þorrablótið, verði ykkur að góðu.

Gengið á bak orða sinna

Ég er fallinn. Fjárinn. Ég var búinn að lofa sjálfum mér að gera þetta aldrei. Aldrei!

En ég bara gat ekki haldið aftur af mér. Fjárinn. Ég bara trúi þessu ekki.

Íslendingar í biðröð fyrir utan raftækjaverslun, allir með von í brjósti um að “græða” þessi lifandi ósköp. Sorgleg mynd með afbrigðum.
Raftækjaauglýsingar með ofurtilboðum. Ég veit ekki hversu oft ég hef fussaði yfir þeim. Og ég tala nú ekki um þegar það er auglýst takmarkað magn, aðeins 10 stk, 50 stk. eða 100 stk o.s.frv. Þá finnst mér botninum náð. En menn virðast láta sig hafa það. En ekki ég. Ekki fyrr en núna. Reyndar þurfti ég ekki að mæta fyrir opnun og fara í biðröð en sú staðreynd linar lítið sársaukann... skömmina.

Sl. föstudagsmorgun, bóndadag, um klukkan 9:32 var ég staddur fyrir utan BT í Skeifunni. Það var búið að taka 9.999 krónur af kortinu mínu en í staðinn stóð ég með Playstation 2 leikjatölvu og einn leik undir hendinni. Mér leið furðulega.

Sagan byrjaði þannig að Sigga hafði spurt mig að því deginum áður hvað mig langaði í bóndadagsgjöf og af einhverjum ástæðum barst PS2 í tal. Líklega vegna þess að það hafði komið pési frá BT þar sem þeir auglýstu útsölu á ýmsu dóti og þar á meðal svona tölvu, aðeins 100 stk. þó. Það síðasta sem hún sagði við mig áður en hún fór í vinnuna á föstudagmorgninum var að ef ég mig langaði mikið í þetta þá ætti ég bara að fara og kaupa þetta. Ég held samt að hún hafi aldrei búist við að ég myndi taka hana á orðinu.

Ég hef aldrei verið mikill tölvuleikjakarl. Ísak Máni hefur verið margfalt spenntari fyrir svona græju heldur en ég. Kannski æsir hann upp barnið í mér, án þess að ég ætli að fara klína þessum kaupum á reikninginn hjá honum. Reyni líka að telja mér trú um það að þar sem þetta sé nú líka DVD spilari þá sé þetta meiri græja en bara leikjatölva.

Hvernig var þetta svo? Finnst mér ég hafa grætt á þessum viðskiptum? Svarið er eitthvað já og eitthvað nei. 10.000 kr fyrir svona tölvu plús leikur er í raun já-hlutinn. Ég veit að það fer að styttast í Playstation 3 og allt það en ég var var ánægður með að fá þessa græju fyrir þennan pening. Þá var það sennilega nei-hlutinn. Auðvitað fylgdi bara einn stýripinni (eins og þetta hét alla vega í gamla daga) og ég þurfti að kaupa annan því mikið af þessum leikjum bjóða upp á möguleikann að tveir spili saman leik. 2.500 kr sem bættust við þar. Svo vantaði minniskort til að vista leikina, 4.000 kr þar til viðbótar. Vitaskuld var ekki hægt að tengja þessa græju í sjónvarpið inn í stofu, þannig að maður þurfti að redda nýju sjónvarpi. 7.995 kr sem fóru í það.

Tíminn einn verður að leiða það í ljós hversu sáttur ég verð við þessi heildarviðskipti. En samt líður mér frekar illa yfir að hafa hlaupið á eftir þessu “aðeins 100 stk.”-tilboði.

Ég verð að taka mér tak. Aldrei aftur.

Spurning um að taka á því

Klukkan var 5:55 núna í morgun. Ég vakna við það að konan ýtir við mér því að klukkan mín vakti hana en ekki mig. Ég sprett á fætur, náttúrulega ekki vaknaður og tek tvö skref. Finn þá hvernig stengirnir frá síðustu fótboltaæfingu láta vita af sér og ég íhuga í nokkrar sekúndur hvort ég eigi að fara aftur upp í rúm. Mér finnst það nú eiginlega alveg vonlaust fyrst ég er nú staðinn á fætur og held því áfram. Held út úr húsi og þakka fyrir það að hitastigið er svona þolanlegt. Geispa alla leiðina niður í Hreyfingu og hugsa um það hvað í ósköpunum ég sé að gera.

Ég er sem sagt búinn að dusta rykið af líkamsræktarkortinu. Reyni að telja mér trú um að ég sé ekki einn af þeim sem byrja með látum á nýju ári eftir að hafa lofað sjálfum mér öllu fögru um jól og áramót á meðan ég mokaði í mig Nóa Síríus konfekti. Vitaskuld hefði ég byrjað fyrr en sökum bakmeiðsla þá gat ég það ekki, það er algjör tilviljun að þetta hittist svona á.

Í alvöru.

Hvað um það, spinning tíminn byrjaði kl. 6:30 og því var ekki eftir neinu að bíða. Troð mér þarna inn í klefann og þrátt fyrir þrengslin var ég í góðum gír. Willum var mættur þarna, Sigurbjörn, Kjartan Sturlu, Baldur Aðalsteins og fleiri góðir. Þeir voru greinilega að fara í eitthvað prógram þarna og ég var þarna í góðum fíling að ímynda mér að ég væri að fara á æfingu með þessum strákum sem eru by-the-way meistaraflokkur Vals í fótbolta. Mér var kippt niður á jörðina með það sama þegar þeir fóru úr að ofan og þegar ég fór úr að ofan, þarna voru magavöðvar vs. bumbu með björgunarhringsívafi. Smábitur eftir þessi endalok mín með meistaraflokki Vals rölti ég niður í spinningsalinn. Þar sem að þetta er ekki eitthvað sem ég hef stundað þá var ég svolítið týndur þarna en við mér blasti slatti af hjólum. Náði að velja mér eitt svona aftarlega út á kanti stutt frá útgönguleiðinni svona ef ég myndi örmagnast í miðjum tíma. Kennarinn var þvílíkt yfir sig hress dama með allt á hreinu. Hún tengdi mækinn á sig og setti músikina á fullt. Svo var haldið af stað undir dynjandi takti. Mér leist ekkert á tónlistarvalið til að byrja með en svo komu nú Creed-félagar og tóku mér opnum örmum þannig að það var nú í lagi. Kennarinn var bara eins og hún væri þaulvanur tónlistarmaður með tónleika fyrir fullu húsi: "Í næsta lagi ætlum við að gera þetta" o.s.frv. En mér gekk ákaflega illa að skilja hana þegar hún reyndi að garga hærra en tónlistin. Mér fannst nú alveg taka steininn úr þegar hún kallaði yfir okkur: "Í næsta lagi ætlum við að syngja." Svo byrjaði lagið og vitið menn, engin söng neitt. Ekki ég heldur því ég þekkti ekki textann. Alltaf gargaði hún þetta öðru hvoru út lagið: "Syngja - Syngja." Fattaði svo að líklega var hún að biðja okkur um að þyngja mótstöðuna á hjólinu, það meikaði meiri sens. Ég get nú sagt að þetta tók ágætlega á þótt að ég fylgdi dömunni nú ekki í einu og öllu, ég ætla að komast í vinnuna á morgun. Reyndi samt að nota þennan tíma til að digga þetta en það eru nú takmörk fyrir hversu mikið af upplýsingum maður getur innbyrti svona í fyrsta tíma. Hugtök eins og "80% álag" og "Handstaða þrjú" lærði maður á meðan þessu stóð en var í leiðinni að passa sig að anda rétt, halda magavöðvunum (sem leynast undir bumbunni) inni og vera slakur í öxlunum. Tónlistarvalið var í takti við álagið, þetta fór í hæðstu hæðir og tók svo þvílíkar dýfur. Bubbi vildi meina að fjöllin hafi vakað á meðan Whitney tilkynnti okkur að mundi ávallt elska okkur og Michael "barnaelskari" harðneitaði að hafa nokkuð átt við hana Billy Jean. Tvö hina síðastnefndu voru reyndar með einhverjum brjáluðum bít takti, líklega eitthvað spinning-master-mix. Gellan gargaði á okkur þarna í lokin, vildi fá verki í lærin og lungun hjá okkur með það sama.

Þetta hafðist nú allt saman, karlinn svitnaði vel en spurning hvernig það verður að vakna á morgun...

Brettadagur 2 og 3

Karlinn fór á snjóbretti bæði á laugardeginum og sunnudeginum. Skellti mér í brekkuna upp í Seljahverfi um 2 leytið á laugardeginum. Manchester United var 2:0 undir í hálfleik á móti Manchester City þannig að ég stóð upp úr sófanum og slökkti á imbanum, þoli ekki svona rugl. Inga mætti og var með Ara með sér, Guðrún og Jökull voru þarna og loks Ísak Máni. Ég var búinn að undirbúa mig svolítið á föstudagskvöldinu og reyndi að komast að því hvort ekki væri hægt að læra á snjóbretti á netinu, eða að lesa sér a.m.k. eitthvað um hvernig best væri að fóta sig á svona græju. Fann svo einhverja tækni sem kallast “The falling leaf pattern” sem mér fannst alveg meika sens. Las það og lagði á minnið hvernig ég ætti að beita tánum og hælunum og var staðráðinn í að prufa þetta á laugardeginum.

Ég hafði vitaskuld aldrei komið þarna í þessa brekku upp í Seljahverfinu, einhver diskalyfta þarna sem var ekki í gangi, almannarómur í brekkunni vildi meina að hún væri biluð. Var fyrir smá vonbrigðum með þetta allt. Brekkan var alveg temmileg fyrir svona gúbba eins og mig en hún var mjög mjó að mér fannst. Síðan var talsvert af fólki þarna og af einhverjum ástæðum sem ég get bara ekki skýrt út þá labbaði fólk upp miðja brekkuna þegar það var búið að renna sér niður, ekki meðfram brekkunni. Brekkan var sem sagt yfirleitt full af fólki, annars vegar þeir sem voru að renna sér niður og svo hins vegar þeir svo voru að labba upp aftur. Ég, byrjandinn, sem ætlaði að fara að leika eitthvað fallandi lauf þarna var sem sagt í vonlausum málum. Komst nú niður brekkuna án þess að negla eitthvað niður af þessari gangandi umferð sem þarna var en sá að þetta gengi aldrei upp. Ákváðum við þá að færa okkur þarna í brekkuna til hliðar en hún er styttri og brattari. Það var eitthvað hægt að æfa sig þarna en talsvert var maður á rassgatinu enda kaldasti líkamshlutinn þegar við ákváðum að láta gott heita.

Þar sem að ég var ekki nógu ánægður með hversu lítið hægt var að vera í aðalbrekkunni þá ákváðum við að reyna að fara aftur á sunnudeginum og vera frekar í fyrra fallinu. Fór það svo að ég, Sigga og Inga vorum mætt þarna um klukkan 11 og ekki hræða mætt. Þetta var náttúrulega allt annað að hafa sviðið útaf fyrir sig, þarna gat ég dundað mér í brekkunni þveri og endilangri. Sigga fékk að prufa brettið hjá Ingu og má segja að þetta hafi verið frumraun hennar, hún átti fína spretti í hlíðinni. Síðan fór eitthvað af fólki að mæta þarna, þó ekkert eins og á laugardeginum.

Niðurstaðan á þessu öllu saman er að ég er enn arfaslakur á snjóbretti, en verð vonandi skömminni skárri með hverju skipti. Það er nefnilega ótrúlega gaman þá stuttu skorpur þegar ég finn að ég hef smá stjórn á brettinu. Mjög stuttu skorpur.

Á útsölum í furðulegum erindagjörðum

Rosalega er landinn klikkaður, það hálfa væri mikið meira en nóg. Málið er það að ég þurfti að nálgast bók á bókasafninu núna fyrir síðustu helgi. Fór svo á bókasafnið mitt í Gerðubergi á föstudeginum og gerði mig líklegan til að nálgast þessa bók. Þá kemur í ljós að hún er úti en skiladagurinn er 14. júlí 2005! Konan í afgreiðslunni gerði mér það ljóst að líklega gæti ég eytt mínum tíma í eitthvað annað en að bíða eftir henni. Mér var bent á það að ég gæti t.d. farið annað hvort í Foldasafn eða Kringlusafn og fengið bókina þar að láni. Svo var það á laugardeginum að ég ákveð að kíkja á þetta og ákveð að fara í Kringlusafn. Já, fyrir þá sem ekki vita það þá er bókasafn í Kringlunni. Ég fatta náttúrulega ekki að það eru byrjaðar útsölur en kemst fljótlega að því. Eftir að hafa rúntað um nánast allt bílastæðasvæði Kringlunnar innan um fjölda bíla sem voru í sömu erindagjörðumm og ég, þ.e. að leita að bílastæðum en ég leyfi mér að efast um að margir hafi verið að fara á bókasafnið, þá fann ég loks stæði lengst í burtu frá innganginum að bókasafninu. Þrammaði í gegnum Kringluna innan um stífmálaðar smástelpur, aflitaða FM-hnakka og dauðuppgefin smábörn sem voru dregin áfram af þokkalega pirruðum mæðrum sínum. Matsölustaðirnir voru þvílíkt troðnir og öll borð þéttsetin, fullt af fólki að bíða eftir borðum og stemmingin var ekkert til að hrópa húrra fyrir. Það var talsverð önnur stemming á bókasafninu, eins og kannski við var að búast, ég hélt að ég væri bara kominn á aðra plánetu, lítið af fólki og frekar mikil þögn. Fann bókina mína og lagði af stað sömu leið til baka. 50 metrum frá dyrunum að bókasafninu var ég aftur kominn til helvítis, feitlagin kona með asískan skyndibita á bakka í annari hendinni og með gemsa í hinni var það fyrst sem ég sá. “Já, ég stend hérna á sama stað, ertu búinn að finna borð? Ég sé þig ekki.” Sonur hennar á unglingsaldri sem stóð við hliðina á henni virtist ekki vera skemmt. Talandi um að vera á öðrum plánetum þá hef ég litið furðulega þarna út með Hagskinnu: sögulegar hagtölur um Ísland undir hendinni innan um alla sem voru flestir með útsölupoka meðferðis. Tala nú ekki um að Hagskinna er stærðarinnar skrudda. Misskildi ég þetta eitthvað eða er ég sá eini sem fékk Visa reikning yfir meðallagi núna um mánaðarmótin og eitthvað væntanlegt um þau næstu? Þó var ég mjög rólegur að ég tel en þetta jólastúss kostar jú alltaf eitthvað. Það er búið að búa þannig um friðinn og kærleikann að honum fylgir einhver verðmiði, hvort sem okkur líkar það betur eða verr. Er þetta lið sem rogast með fimm innkaupapoka í hvorri hendi af útsölunum í Kringlunni í byrjun janúar kannski með “útsölusjóð” sem það leggur í allt árið svo það sé klárt í janúar? Vonandi, en ætli þarna séu nú ekki einhverjir sem eru nýbúnir að láta dreifa jólunum á einhverja mánuði og hugsa svo með sér þegar þeir “detta í útsölur”: Þetta reddast...

Dagdraumar sem rætast?

Inni í litlu, hlýju rými með daufri birtu var ég staddur ásamt tveimur stúlkum, önnur var ljóshærð en hin var dökkhærð. Þær voru báðar í einkennisbúningum og þarna voru handjárn og kylfur. Man ekki hvort svona byrjuðu einhverjir dagdraumar hjá manni þegar maður var að fá hvolpavitið, get borið fyrir mig minnisleysi sökum aldurs.

Alla vega, þetta er lífsreynsla sem ég lenti í bara núna í morgun. Kannski finnst einhverjum þetta hljóma spennandi, en get ég fullyrt það að þetta var ekki að gera neitt fyrir mig. Ef menn halda að sú frásögn sem fer hér á eftir muni gera eitthvað fyrir blóðþrýsinginn hjá þeim þá get ég sömuleiðis fullyrt að svo verður ekki.

Tilfinningin þegar maður uppgötvar að löggubíllinn sem er á eftir þér með blikkandi ljósin er í raun að blikka á þig er ekki að gera sig. Lítið hægt að gera en að leggja út í kant þarna á Sæbrautinni og vera teymdur inn í löggubílinn, af þeirri dökkhærðu, við litla hrifningu hjá mér. Þær voru eitthvað að fetta fingur út í það að kannski, mögulega, líklega hafi gula ljósið á gatnamótunum þarna áðan verið orðið full rautt. Þýddi lítið fyrir mig að malda í móinn, hlýddi bara þegar þær sögðu mér að kvitta þar sem x-ið var, fékk ökuskírteinið mitt til baka ásamt glósum um að ég væri unglegur á myndinni. Veit ekki hvort þetta átti að vera brandari til að milda andrúmsloftið, mér var alla vega ekki hlátur í huga. Drullaði mér inn í bílinn og bölvaði minni eigin heimsku í sand og ösku. Nú er bara að bíða eftir símtalinu frá starfsmannastjóranum þegar reikningurinn kemur, get varla notað ræðunum um að ég hafi verið að auglýsa Cocoa Puffs. Minnir að ég hafi notað hana síðast.

Nú veit ég hvað þær meina þegar þær tala um Girl Power.

Snjóbrettafrumburður

Spurning 1: Hvað er þetta?



Svar: Þetta er notað snjóbretti


Spurning 2: Hvað er þetta?



Svar: Þetta eru tvær heilar fætur eftir snjóbrettanotkun


Jú, það er rétt, undirritaður er búinn að hafa sig út í það að fara á snjóbretti. Í morgun mætti á svæðið hópur af fólki hingað heim og eitthvað af snjóbrettum. Það var alveg ljóst fljótlega í hvað stemmdi, hér var engin undankomuleið. Inga var náttúrulega búin að drösla brettinu frá Danmörku og komin með það alla leið í Eyjabakkann þannig að ég gat ekki sagt að mig langaði ekki að fara með, sem hefði líka verið tóm steypa. Kom reyndar smá bakslag þegar ég heyrði að stefnan var tekinn á hverfishólinn og rifjaði upp í kollinum þær yfirlýsingar sem ég hafði haft um þennan hól, m.a. hér á þessari síðu. En ég gerði mér það ljóst að ég yrði að éta þetta allt ofan í mig, það eina sem ég gat vonað að ég kæmi sterkari út úr því.

Karlinum tókst að fara nokkrar ferðir niður brekkuna, sem var reyndar fulllítil, svona stórslysalaust. Tilburðirnir voru samt frekar daprir en maður var að reyna. Ákvað að læra af skíðamistökunum og eyddi þessum tíma í að reyna að fá smá tilfinningu fyrir hlutunum en ekki bara að láta mig vaða. Myndræn framsetning á þessu öllu saman er hægt að sjá á myndasíðunni.

Ég ætla nú að enda þennan pistil með smá hugleiðingu um börnin í Breiðholti. Þarna var ég að hafa mig að fífli um hádegisbil á sunnudegi, snjóföl yfir öllu og 2-3 stiga hiti. Á meðan við vorum þarna sem var ágætistími þá kom einn krakki með sleðann sinn í brekkuna, einn! Ég þurfti ekki að hafa miklar áhyggjur af því að bruna niður einhverja gríslinga í minni frumraun þarna. Er þetta Playstation kynslóðin sem er að vaxa úr grasi?

Komin og farinn

Þá er Inga kominn til landsins og Villi farinn. Fékk reglulega sms frá Villa á meðan hann var á ferðlaginu sem var ekkert smá ferðalag. Fyrst flaug hann til Frankfurt, síðan til Jóhannesarborgar í S-Afríku og svo loks til Windhoek í Namibíu. Maður tók nú svipaðan pakka þegar við Sigga fórum út 2003, rúmlega einn sólarhringur á ferð og flugi. Ég öfundaði hann ekki að vera með Rúnar Atla, tæplega 18 mánaða á svona ferðalagi en þetta hefur vonandi verið þokkalegt.

Inga tilkynnt mér það nánast um leið og hún sá mig að snjóbrettið hefði ratað með í farangrinum og því væri allt klárt. Ég veit ekki alveg hvað ég er búinn að koma mér út í, tala nú ekki um þegar hún dró upp úr töskunni sinni forláta skíða/brettahjálm. Ég á nú talsvert af búnaði fyrir svona sport sem ég hef sankað að mér í gegnum tíðina, allt “lítið” notað en hjálm á ég ekki. Fyrir þá sem ekki vita það þá fékk Ísak Máni snjóbretti í jólagjöf en hann á engan hjálm nema þá bara hjólahjálminn, sem er svo sem hægt að nota í þetta. Ég sé fram á það að ég verð að nota hjólahjálminn ef maður drattast í þetta með Ísaki Mána. Maður hefur reynt að vera ábyrgur uppalandi og nota hjólahjálm þegar við förum út að hjóla. Manni fannst þetta frekar lummó fyrst en þar sem að ég er harður á því að drengirnir noti hjálm þá er ekki um annað að ræða nema að nota eitt svoleiðis stykki sjálfur. Hjálmarnir eru nú orðnir þokkalega útlítandi svo þetta á nú alveg á réttri leið, manni er nú líka talsvert annt um toppstykkið því ég er alltaf að reyna telja mér trú um að það sé eitthvað í það spunnið. Man líka eftir einu sem ég sá síðasta sumar en þá var nágranni minn hérna í hverfinu úti að hjóla með fjölskylduna. Fyrst kom yngri dóttirin hjólandi, síðan kom eldri dóttirin og þá næst kom konan, allar með hjálm. Síðan kom karlinn og rak lestina en hann var hjálmlaus. Þetta horfði ég á og af einhverjum ástæðum fannst mér þetta óheyrilega hallærislegt.

Veit nú ekki af hverju ég er að velta mér upp úr snjóbrettum í mígandi rigningu og roki...

Árið 2006 framundan

Jæja, 2006 gengið í garð. Við áttum fínt áramótakvöld uppí Mosó, fengum fínt að borða og gripum í spil á meðan var verið að bíða eftir Skaupinu. Skaupið var frekar slappt að mér fannst, ekki oft sem ég glotti yfir því. Svo var farið og skotið upp. Ég er alveg búinn að sjá að ég þarf að beita nýrri tækni að ári. Við vorum með einhvern fjölskyldupakka sem ég keypti og svo hafði Tommi gaukað að mér öðrum minni sem honum hafði áskotnast í vinnunni hjá sér þannig að við Ísak Máni voru að skjóta úr tveimur fjölskyldupökkum. GEISP... það var ekki að virka. Við vorum góðan klukkutíma að klára draslið í þessu, endalausar smáýlur, froskar og púðurkerlingar og hvað sem þetta heitir allt saman. Ég gat lítið notið þess sem aðrir voru að sprengja upp því ég var allaf með nefið ofan í kössunum okkar. Þannig á næsta ári verður alveg reynt eitthvað nýtt í flugeldamálum. Ég er reiðubúinn að eyða einhverjum krónum meira í staðinn ef við kaupum okkur bara 1 köku og 3-4 alvöru bombur og sleppum öllu hinu draslinu. Best að setja þetta í memóið svo hægt verði að ræða þetta við Ísak Mána í tíma fyrir næstu áramót.

Hvað er svo framundan á nýju ári?

Villi bróðir er að flytja aftur út til Namibíu, minnir að hann eigi flug þann 5. janúar þannig að hann ætti að vera að pakka niður þegar þessi orð eru skrifuð. Spurning hvernig fjölskyldulífið hjá þeim verður en við verðum bara að fylgjast með blogginu hans.

Inga er kíkja á klakann 6. janúar og verður einhverjar þrjár vikur á svæðinu áður en hún heldur aftur á vit danskra námsbóka. Ég er að fara niður í geymslu á morgun til að athuga hvort brettaskórnir séu ekki örugglega á sama stað og brettið.

Sigga er að fara í 4ra daga ferð til Svíþjóðar með Breiðholtsskóla bara núna í lok mánaðarins til að kynna sér sænskar kennsluaðferðir eða eitthvað þvíumlíkt.

Ef allt gengur upp þá á ég von á smá dæmi í vinnunni minni, líklega í byrjun mars, ekki orð um það meira í bili en vonandi síðar...

Utandeildin verður næsta sumar og þar ætla Vatnsberarnir að gera gott mót, takmarkið hlýtur að vera að gera betur en í fyrra sem var svona þokkalegt, ekki mikið meira. Ég er hins vegar búinn að sjá að ég verð að haga undirbúningstímabilinu eitthvað öðruvísi en í fyrra. Það er ekki nógu gaman að standa í þessu ef maður er í ömurlegu formi. Ekki misskilja mig, ég er ekki að koma hér með einhverjar svaka yfirlýsingar um bætt líferni á nýju ári en ljóst er þó að eitthvað þarf að gera, spurningu um að setja sér einhver hæfileg, raunhæf markmið.

Á ekki von á því að fjölskyldan í Eyjabakkanum fari til útlanda þetta sumarið en það verður eitthvað chillað þá í staðinn um fjöll og firnindi innanlands.

Jóhanna er að fara gifta sig þann 12. ágúst í Grundarfirði ef það er eitthvað að marka hana, þannig að maður þarf að taka daginn frá.

Spurning hvað næsti vetur ber svo í skauti sér, það verður eflaust eitthvað ótrúlega skemmtilegt en hvað það verður nákvæmlega mun koma í ljós.

Þetta er svona það helsta held ég, ef annað poppar upp þá verða fluttar fréttir af því um leið og það gerist.

Sum börn verða til í hlöðunni

Það er alltaf gaman að sjá börnin sín fæðast og taka á sig mynd. Ég var fenginn til að vinna að ákveðnu verki sem Jóhanna og Elli, a.k.a. Herra og Frú Suðureyri, fóru af stað með. Þau voru að vinna að gerð gönguleiðakorts fyrir Súgandafjörð þar sem horft var til gömlu samgönguleiðanna. Mitt hlutverk var að safna gömlum frásögnum af þessum leiðum og hnoða saman einhvern texta sem hægt væri að koma á prent. Það hafðist að koma þessu í eitthvað frásagnarform þótt ég verði að viðurkenna að Hlaðan (Þjóðarbókhlaðan) hafi verið langt frá því spennandi sl. sumar. Að hanga þarna inni yfir einhverjum skruddum á heitum sumardögum, úff. Fyrir þá sem ekki vita er ekki hægt að opna svo mikið sem eitt stykki glugga í kofanum heldur er þetta eitthvað loftræstisystem sem er ekki að gera gott mót á sumrin. Það er líka svolítið skrítið að koma þarna inn, ég fæ alltaf svo geðveikt Háskóla-flassback að maður kiknar í hnjáliðunum, veit ekki hvort það er lyktin þarna sem hefur þessi áhrif á mig eða hvað. Ekki það að þetta sé eitthvað slæmt en ... æi ég veit ekki hvað skal segja, ég er búinn með Háskólapakkann og sakna Hlöðunnar ekkert sérstaklega. Við skulum segja að Hlaðan sé í góðu svona í hæfilegum skömmtum. Allavega, þessi texti er kominn þarna á myndarlegt form og ég er bara sáttur, held að það hafi alveg ræst úr þessu barni.

Hægt er að drögin að þessu korti HÉR á pdf formi.

“Þú brennir peninga með því að kveikja...”

Flugeldakaup á morgun, andvarp! Það verður víst ekki komist hjá þessu þegar maður á 6 ára gamlan dreng. Takmarkið er að halda þessu undir 6000 krónum sem hljómar kannski ótrúlega nánasarlega en mér finnst bara ekki gaman að brenna peningana mína. Ef ég mætti ráða þá myndi ég ekki eyða krónu. Ég lifi alveg góðu lífi á gamlárskvöldi með að klæða mig vel og standa aðeins til hliðar og horfa á alla sprengjusjúklingana tapa sér í gleðinni og bomba frá sér allt vit. En þar sem frumburðurinn er ekki alveg að sætta sig við svoleiðis vinnubrögð þá verðum við að gera svo vel að taka upp veskið og kveikja í peningunum.

Annars var ég að fá tölvupóst áðan frá Villa áðan. Ef einhverjir bjuggust seint við því að ég færi að blogga þá held ég að hann jafnvel verið ólíklegri en ég að detta í bloggið. En allavega þá er hann búinn að vera að laumupúkast með þetta í einhverjar vikur, gafst upp á Operunni og skipti um taktík. Þið getið þá hætt að bauna á mig þótt ég hafi kosið að hafa einhvern aðlögunartíma á þessu hjá mér. Hann þóttist auðvitað vera búinn að senda út tilkynningu í fjölskyldunni um þetta en ég sé í gegnum það. Þetta er komið út í tómt rugl, maður þarf varla lengur að hringja í nokkurn mann, bara spurning um að lesa bloggið. Ég bíð spenntur eftir mömmu í bloggmenninguna

Á jólameltunni

Úff, hér situr maður á jóladagskvöldi alveg búinn á því. Aðfangadagurinn gekk nokkuð vel fyrir sig sérstaklega framan af, það var farið með drengina í sund svona aðeins til að hafa þetta ekki eingöngu bið og hangs fram að pakkaupptöku. Svo var þetta þokkalegt en Ísak Máni var orðinn svolítið óþreyjufullur svona um hálffimm leytið en allt hafðist þetta. Logi Snær var ekki að átta sig á þessu, allir eitthvað voða furðulegir í sparifötum og svo var borðað inn í stofu og allt í tómu rugli. Enda fór svo að hann truflaðist algjörlega og vissi ekki hvort hann var að koma eða fara. Vildi ýmist ekki sjá pakkana sína eða var æstur í að opna pakka, alveg óháð því hver átti að fá þá. Ég man nú ekki eftir því að hafa fengið svona marga pakka í lengri tíma en það var nú aðallega vegna þess að Sigga var dugleg að dreifa þessu á fleiri pakka en færri.

Fórum svo upp í Mosó rétt fyrir hádegið í dag og fengum okkur smá hangikjötsmakk áður en við fórum upp á Skaga í, jú, meira hangikjöt! Maður var orðinn frekar þreyttur þegar við komum aftur heim um sex leytið og var snöggur úr skyrtunni og bindinu og í stuttbuxur og bol. Og eins og venjulega er maður búinn að borða of mikið af kjöti og konfekti og drekka of mikið af gosi, maður er nánast lasinn af of mikilli ruslinntöku. En hey, þetta eru nú jólin.

Síðasta gjöfin

Ég fór í Kringluna í gærkvöldi til að athuga með síðustu gjöfina sem ég átti eftir. Jamm, það var fyrir konuna. Sem betur fer var þessi elska búin að gefa mér örlítinn jólagjafalista svona til að gefa mér einhverjar hugmyndir. Það eru til tvennskonar jól: Annars vegar jól þar sem ég er fyrir löngu búinn að finna gjöfina fyrir konuna, eitthvað ógeðslega sniðugt með gríðarlegt notagildi og svo hins vegar jól þar sem þar sem ég er alveg týndur út á túni. Því miður eru þessi jól eins og þau síðarnefndu. Ég dreif mig af stað með nokkrar hálfhugmyndir í kollinum og reyndi að gíra mig upp í þetta. Byrjaði á því að rölta einn hring og sjá hvernig stemmingin væri, nóg var af helvítis fólkinu. En það var alveg sama hvað ég reyndi, innkaupaandinn var ekki með í för og því ráfaði ég þarna um eins og illa gerður hlutur. Ég reyndi að fara í þær búðir þar sem ég gæti mögulega fullmótað þessar hálfhugmyndir mínar með misjöfnum árangri. Svo sá ég fljótlega að ég var ekki að nenna þessu dæmi þannig að ég ákvað að versla ekkert þarna um kvöldið þótt ég væri eiginlega búinn að ákveða hvað ég myndi kaupa en ekki endanlegu útfærsluna á því. Náði að redda þessu í dag, vona að þetta falli í góðan jarðveg.

Í augnablikinu getur verið slökkt á farsímanum...

Ég bölvaði stundum gemsum. Ég og betri helmingurinn ákváðum að fjárfesta í einum slíkum í ársbyrjun 1999 að mér minnir, það var alla vega þegar Sigga var komin á seinni helming meðgöngunnar á frumburðinum. Okkur þótti það heilmikið öryggi í því að hún væri með slíkt tæki, sem það að sjálfsögðu var og er. En mér fannst þetta oft þvílíkt ofnotuð tæki að stundum blöskraði mér þvílíkt. Það fór óheyrilega í mig þegar plebbinn sem var á undan mér í röðinni í Bónus gat ekki annað en svarað í gemsann þó að það væri komið að honum að borga, nei allt í lagi lagsi, stoppaðu bara alla helvítis röðin af því að frændi þinn vill fá að vita hvað kappinn ætlar að gera um helgina og þér finnst bara í góðu lagi að ræða það þarna á þessum stað og á þessum tíma. Eða þegar athyglissjúka gellan sem var með mér í umræðutímum í Mannkynssögu IV þótti svo sniðugt að hún skildi gleyma að slökkva á símanum að hún svaraði í hann í miðjum tíma þegar hann hringdi! Ekki að ég sé barnanna bestur á köflum, ég hef oft notað gemsann til að spara mér ótrúlega litla fyrirhöfn. Svo er líka málið að maður verður svo rosalega háður þessu að það er alveg sorglegt. Fór einhverntíma í fótbolta og ákvað að taka ekki símann með enda er ekkert hægt að ná í mig hvort sem er nema rétt á meðan ég er að keyra upp í Fífuna og svo heim aftur. Ég sver það að mér leið bara illa, grínlaust. Þarna var ég staddur einn að keyra einhversstaður í Kópavogi og alveg útilokað að ég gæti haft samband við einhvern eða að einhver gæti haft samband við mig. Auðvitað komst ég klakklaust heim aftur og þegar ég kom heim blasti við mér bláköld staðreynd: Enginn hafði reynt að hringja í mig og ekkert sms hafði ratað í númerið mitt.

Ég fékk aðra sýn á þetta mál um daginn þegar mamma fór að rifja upp svolítið sem ég hafði ekki leitt hugann að. Pabbi var með ónýt nýru og þurfti að fá gjafanýru. Hann var í raun annar Íslendingurinn til að fá gjafanýra og fyrsti Íslendingurinn til að fá gjafanýra frá óskyldum aðila. Við skulum átta okkur á því að ég er að tala um byrjun áttunda áratug síðustu aldar og gemsar gersamlega óþekkt fyrirbæri. Pabbi þurfti að vera viðbúinn allan sólarhringinn ef að kallið kæmi og ef hann fór eitthvað þurfti einhver að vera heima til að svara í símann og sá aðili þurfti að vita hvar væri hægt að ná í karlinn. Ef þau fóru t.d. í leikhús var nauðsynlegt að vita nákvæmlega hvar þau sætu svo hægt væri að finna hann. Einu sinni “stálust” hann og mamma út í gönguferð á meðan enginn var heima og ómögulegt að ná í þau. Þau voru með móral lengi á eftir.

Eftirfarandi frétt kom í Morgunblaðinu þann 5. apríl 1973:

Flugvél frá varnarliðinu á Keflavíkurflugvelli flutti í gær íslenskan nýrnasjúkling til Kaupmannahafnar, þar sem hann var fluttur á Ríkisspítalann og í nótt átti að græða í hann nýtt nýra þar ytra. Maður þessi, Hans Wíum, 49 ára Reykvíkingur, hefur undanfarin tvö ár verið algjörlega háður gervinýra því, sem er í Landspítalanum og hefur þurft að koma þangað reglulega tvisvar í viku. Líffæraflutningur þessi fer fram að undirlagi dr. Páls Ásmundssonar, læknis, sem hefur yfirumsjón með gervinýranu í Landsspítalanum. “Við erum aðilar að stofnun sem nefnist Scandia Transplant, en þar eru skráðir allir sjúklingar sem þurfa á nýju nýra að halda og háðir eru gervinýra” sagði Páll í samtali við Morgunblaðið í gærkvöldi. “Þegar svo vill til að það fellur til hentugt nýra er það óðar sent til Kaupmannahafnar á ríkisspítalann þar og þar fer líffæraflutningurinn jafnan fram. Þetta er hins vegar í fyrsta sinn sem við verðum aðnjótandi þessarar samvinnu,” sagði Páll ennfremur, “en hins vegar í annað sinn sem nýra er grætt í íslenskan mann. Í fyrra tilfellinu var það ung stúlka og þá var það bróðir hennar sem lagði til nýrað. Í dag fengum við hins vegar boð um það að fyrir lagi nýra úr látnum manni, og íslenskum sjúklingi stæði það til boða. Þessi boð komu klukkan 4 í dag og Hans var farinn í loftið með varnarliðsvél kl. 7 í kvöld.” Páll sagði að í tilfellum sem þessum mætti engan tíma missa. “Í dag var ekkert áætlunarflug til Kaupmannahafnar og í fyrramálið var þetta orðið of seint. Þess vegna gerðum við samkomulag við varnarliðið á síðasta ári, að það legði okkur til flugvél til að flytja íslenskan nýrnasjúkling til Kaupmannahafnar, þegar svo bæri undir og illa stæði á ferðum áætlunarflugvéla.” Herflugvélin átti að lenda á Kaupmannahafnarflugvelli um kl. 22 í gærkvöldi, en þar beið sjúkrabifreið eftir sjúklingnum og flutti hann í sjúkrahúsið. Átti líffræraflutningurinn að fara fram strax í nótt. Að sögn Páls eru nú þrír sjúklingar í gervinýranu í Landspítalanum og bíða þess að fá sams konar tækifæri og Hans Wíum fékk nú.

Daginn eftir kom síðan smá viðbótargrein og mynd af karlinum staulast úr flugvélinni. Ástæðan fyrir þessum skrifum er aðallega sú að í dag hefði karlinn orðið 82 ára gamall.

Magnað.

Ég er hættur að bölva gemsum.

"Hóst - hóst"

Karlinn skrölti aftur til læknis í gær, enda var ekki annað hægt. Maður er búinn að vera hóstandi í 4 vikur eða eitthvað þvíumlíkt og alltaf í tómu rugli. Það er ekki hægt að vera svona, maður verður svo meir, lofar öllu fögru um betri lifnaðarhætti þegar maður nær heilsu, ræktin 3x í viku og gulrætur með imbanum á kvöldin. Doktorinn lét mig hafa nýjar pillur og púst eins og asmasjúklingarnir eru með og fullyrti að þetta eigi að gera mér gott, annars verð ég að fara í eitthvað allsherjar tjékk, bara frá skottinu og uppúr. Ég get þá kannski farið að hringja í mömmu aftur en ég var nánast farinn að forðast það því hún hafði alltaf svo miklar áhyggjur hvað maður hóstaði mikið. Ég tók alltaf léttar öndunaræfingar áður en ég hringdi í hana en alltaf fór þetta í sama farið. Fljótlega í símtalinu fann ég hvernig ég þurfti að hósta en ég reyndi eins og ég gat að birgja hann inni. Ég fann hvernig ég hitnaði allur í framan og svitataumurinn lak niður úr handarkrikanum. Svo gat ég ekki meir: "Hóst - hóst". Í brot úr andartaki var ég að vonast til að hún hafi ekki fattað það að ég hafi verið að hósta en... "Davíð minn, ertu ennþá svona slæmur í hálsinum? Mér líst ekkert á þetta, ertu búinn að fara til læknis?" Ég reyndi að malda í móinn og koma með einhverja afsökun um að ég væri mikið betri og það hefði bara verið eitthvað fast í hálsinum á mér. Mundi þá að líklega notaði ég þessa línu þegar ég talaði við hana síðast og fann hvernig sannfæringarkrafturinn fór allur út um gluggann og ég fór í þvílíka vörn að annað eins hefur ekki sést síðan Franco Baresi var og hét. "Þú verður að tala við einhvern sérfræðing, þetta er ekki eðlilegt, þú ert alltaf með eitthvað kvef". Þannig að karlinn pantaði sér tíma, mömmur hafa alltaf rétt fyrir sér sagði einhver.

Idol

Ég get ekki sungið nótu skammlaust, er rammfalskari en allt. Hef oft og iðulega óskað þess að ég geti sungið eins og þessi eða hinn söngvarinn þegar maður heyri einhverja söngframmistöðu sem lætur gæsahúðina myndast af unaði á örskotsstundu. Ég myndi t.d. ekki eiga nokkuð erindi í Idolið nema til að fá mínar 15 mínútur af frægð og gaula Stál og hnífur alveg út úr kú og finnast voða fyndið að ergja dómnefndina með einhverju bulli. Reyndar fell ég ekki lengur inn í aldursramma Idolsins en það er önnur saga.

Ég er ekki með Stöð 2 og hef eiginlega aldrei verið með hana. Að þeim sökum hefur Idol áhorf mitt verið frekar brösótt þessar þrjár seríur sem hafa verið í gangi. Fylgdist svolítið með í þeirri fyrstu, bæði vegna þess að þetta var sú fyrsta og síðan var Kalli Bjarni gamall skólafélagi úr Grundarfirði. Sá eitthvað af blálokunum í síðustu seríu en get varla sagt að ég hafi séð nokkurn skapaðan hlut af þeirri sem er núna í gangi. Ég fór að hugsa um þetta um daginn þegar ég var að fletta Plötutíðindum og rak augun í eitthvað samkurl af einhverjum gömlum Idolþátttakendum sem voru að gefa út plötu. Hvað hefur þetta lið sem hefur tekið þátt í þessum þáttum skilið eftir sig? Þetta er eitthvað bland í poka af einhverjum nokkrum mistækum nýjum lögum og svo einhverjum gömlum slögurum sem er búið að taka svo oft að það er beinlínis sorglegt og eru svo nánast fluttir nákvæmlega eins og frumflutningurinn svo þetta klikki nú örugglega ekki. Þetta eru nú nokkrar plötur sem komið hafa út, Jón “Létt 96,7” Sigurðsson kom með einhverjar tvær cover plötur, aðra á ensku og hina á íslensku held ég og bræddi allar húsmæðurnar í vesturbænum. Kalli Bjarni kom með einhverja bland í poka plötu, Davíð Smári fór nú langt með að eyðileggja Heaven Help ballöðuna með ofurtöffaranum Lenny Kravitz, frekar þunnt eitthvað sem ég heyrði frá honum. Stöllurnar Heiða og Hildur Vala voru svo í svipuðum stíl, held þó að Heiða hafi verið með einhver frumsamin lög í bland við margnauðguð Trúbrotarlög. Steininn tók síðan úr þegar fyrrnefndur flokkur skipaður gömlum Idol hetjum fór út í það að gefa út gamlar “dægurperlur frá sjöunda og áttunda áratugnum í kraftmiklum flutningi”. Voðalega er þetta eitthvað þreytt og fyrirsjáanlegt allt saman, algjörlega steingelt. Af þessum Idol diskum sem ég man eftir get ég ekki nefnt eitt nýtt lag sem hefur skilið eitthvað eftir, en kannski er það bara ég. Ég skil alveg að sem sjónvarpsefni er Idolið algjör snilld, keppni í söng í fjörugum umbúðum en ég held bara að það sé fullt af fólki þarna úti sem getur sungið en sem betur fer er ekki nóg að líta þokkalega út og geta sungið til að meika það í þessum bransa. Það verður að vera eitthvað meira í þetta spunnið og þar held ég að skilji á milli meðalmennskunnar og þeirra sem komast lengra. Þetta er kannski allt í góðu með þá sem “meika” það úr Idolinu, ef það er hægt að mjólka þetta eitthvað með að syngja í brúðkaupum og árshátíðum ásamt því að gefa út coverplötur, þá er það bara flott, ég er alltaf tilbúinn að taka ofan fyrir fólki sem nær að búa til peninga með því sem það er að gera. En tónlistarlega séð ætla ég að biðja um meiri frumleika og meira þor. Kannski er ég bara ósanngjarn og er að biðja um eitthvað sem er ekki hægt að fá hjá þeim Idolum sem komið hafa fram. Ég bíð bara áfram rólegur en býst í raun ekki við miklu.

Grundfirskir ökklasokkar

Ég var að hlusta á aðra hvora rokkstöðina núna í dag og það voru einhverjir snillingar í settinu hjá þeim og menn voru að ræða um skítapleis á Íslandi. Kom þá upp úr kafinu að einn þáttastjórnandanna var frá Ólafsvík og hófust miklar umræður um það. Vildi annar meina að það eina sem almenningur vissi um staðsetninguna á Ólafsvík, þ.e. þegar það væri búið að fatta að það væri ekki verið að tala um Ólafsfjörð, væri að þetta væri í 15 mín. akstursvegalengd frá Grundarfirði og klukkutími frá Akranesi. Ánægður með það ef það er farið að tengja Ólafsvík við Grundarfjörð en ekki öfugt.

Þessu alveg ótengt, alvöru karlmenn klæðast ekki ökklasokkum eða hvað þetta helvíti kallast. Ekki misskilja mig, dömurnar geta verið í þessu og verið sætar og fínar og allt í góðu en þar dreg ég líka mörkin. Jafnvel þó þeir séu í kvartbuxum, sem ganga svo sem alveg upp svona á heitum sumardögum, en ekki ökklasokkarnir, þá eru menn búnir að missa það og geta bara gengið í samtökin eða eitthvað.

Nýjar stellingar

Helgin að líða undir lok og eitt og annað að gerast. Haraldur og Kristín búin að fjölga mannkyninu, Hafrún Halla kom í heiminn á föstudaginn og allt í gekk vel hjá þeim. Nú verðum við að koma okkur í heimsókn og kíkja á litlu prinsessuna.

Annars er búið að vera brjálað að gera hjá mér og Siggu núna um helgina. Við höfum verið að gera það sem ekki var hægt áður nema alltaf á sama gamla þreytta staðnum og alltaf í sömu stellingum. Núna hins vegar gátum við verið að alla helgina út um alla íbúð, í sófanum, á borðstofuborðinu, í eldhúsinu, og jafnvel uppá þvottavélinni. Í raun hvar sem okkur datt í hug og snúið okkur eins og við vildum. Það var sem sagt verið að alla helgina og ég var bara farinn að hafa áhyggjur að ég fengi bara ógeð á þessu en alltaf var maður til í meira. Algjör lúxus að vera kominn með þetta þráðlausa net, núna er hægt að vera á netinu hvar sem er hérna heima.

Þessi eina sanna?

Það er sumt sem maður reiknar ekki með að lifi í 9 ár. Þegar ég sá hana fyrst þá leist mér vel á hana við fyrstu sýn og við fórum á afvikinn stað og létum reyna á það hvernig við ættum saman. Það gekk vel en ég bjóst samt aldrei við að við yrðum svona lengi saman. Það hafa verið fleiri eftir að ég hitti þessa en enginn hefur enst eins og hún. Stundum hefur gengið á ýmsu, stundum hef ég orðið þreyttur á henni og þá höfum við einfaldlega hvílt samskipti okkar en svo hef ég kannski rekið augun í hana aftur og þá höfum við endurnýjað kynnin okkar og allt var í blóma í einhvern tíma. Stundum hef ég sagt við mig að hún sé einfaldega orðin of gömul og skoðað hana í krók og kima til að finna einhver sjáanleg ellimerki á henni eða eitthvað sem myndi réttlæta það að ég léti hana róa sinn sjó en ekki haft erindi sem erfiði. Á næsta ári hefðum við átt 10 ára afmæli og ég var búinn að gera það upp með mér að þá myndi ég segja þetta gott hvað okkur varðar. Ég veit að ég hef sagt þetta áður en núna ætlaði ég að láta af því verða, 10 ár saman hefðu verið mikið meira en nóg. En hún dugði ekki svo lengi, loks kom að því að hún gat ekki meira. Það var komið gat á annan olnbogann og því gat ég gert það sem ég er búinn að hugsa svo lengi um en aldrei framkvæmt, ég gat hent bláu Levi´s skyrtunni minni sem ég keypti úti í Bandaríkjunum árið 1996. Get ekki neitað að það er smá tregi í gangi, ég held að það komi aldrei önnur eins og hún.