2013 mætt

Enn einum áramótunum lokið sem þýðir að enn eitt nýja árið er gengið í garð.  Dvöldum upp í Æsufellinu á meðan vistaskiptin gengu yfir, enda þau malavísku á svæðinu.  Sporðrennt var velheppnuðum kalkúni ásamt saltkjöti og baunum eins og venjan er orðin og Toblerone ísinn hennar Dagmarar fékk svo fullt hús stiga í lokin.
Hefðbundið annars, sem er hið besta mál.  Eitthvað skotið upp eins og gengur og gerist, alltaf finnst manni þetta jafnmikil klikkun þegar maður stendur þarna á hæðinni og horfir yfir sviðið.  Íslendingum finnst ekki leiðinlegt að sprengja eins og nokkrar bombur.

Ísak Máni og Daði Steinn með allt á hreinu

Logi Snær eitthvað hissa yfir þessu öllu

Gamlársdagurinn hafði nú annars byrjað hressilega, Sigga tók þátt í Gamlárshlaupi ÍR í annað skiptið í röð.  10 km í svona fáránlegum kulda að það er ekki hægt að heimfæra þetta niður á nokkur eðlilegheit.  En í mark kom kellan á fínum tíma, bið að afsaka myndgæðin en snjallsíminn virkar ekki vel í mínus fjórum.  Ekki ég heldur ef út í það er farið.  Skyrta og bindi var víst einkennisklæðnaður ÍR-inga þetta árið.  Annars sá ég jólasveininn, nokkrar Línu Langsokkur, gaur í jakkafötum og Thing 1 og Thing 2 sem mér fannst nokkuð vel heppnað.  Skrítnastur fannst mér eiginlega fýrinn sem var í hlýrabolnum og hlaupastuttbuxunum en hvað veit ég.

Plankaárinu lokið!

Ótrúlegt en satt þá hafðist þetta hjá mér og Ísaki Mána.  Plankaæfing á hverjum degi allt almanaksárið 2012 sem voru víst heilir 366 dagar.  Á hótelherbergi út í löndum, útilegu á Suðurlandinu, í Grundarfirði, í Baulumýri, á Suðureyri svo eitthvað sé nefnt, alltaf drullaðist maður til að klára þetta.  Svo til upprifjunar á þessu þá má sjá lýsingu á þessari æfingu hérna:

Það verður að segjast að það kom mér á óvart að mér fannst ég ekki mikið auka "plankaþolið" hjá mér, þetta var einhvern megin alltaf jafn erfitt.  Kannski það segi mér um líkamsþyngdina hjá mér en eitthvað annað.
Hvað næst?  Það verður a.m.k. ekki nein ein æfing sem verður gerð dagleg á næsta ári, þetta var orðið meiri kvöl en hitt undir lokin.  Og það verður enginn planki gerður á morgun, það er alveg á tæru.

Jólin 2012

Jólastússið gekk heilt yfir á bærilegastan hátt þetta árið.  Hefðbundin aðfangadagur á þessum bænum, ég byrjaði á því að fara í vinnuna til rétt rúmlega 11:00.  Hef val um að mæta á aðfangadag eða gamlársdag og hef haft það að venju að velja aðfangadaginn og finnst það bara fínt.  Geri svo sem ekki margt djúpstætt, en tek aðeins til í tölvupóstinum og þessháttar.  Ég þurfti aðeins að koma við í Elko áður en ég myndi renna heim og hélt að það yrði easy-peacy verkefni.  Ekki alveg svo, eftir stutt stopp við hillurekkana til að finna það sem ég var að leita að tóku rúmlega 15 mínútur í biðröð á kassa við.  Magnað, en ég get víst ekki fussað yfir því þar sem ég var þátttakandi í vitleysunni.

Skytturnar þrjár voru mjög slakir og fínir, auðvitað nettur spenningur en allt innan skynsemismarka.  Hamborgarahryggurinn úr Fjarðarkaup rann ljúflega niður og svo þurfti víst að ganga frá eftir matinn áður en farið var í aðalatriðið.  Ekki verður sagt annað en að allir hafi verið sáttir með sinn hlut, sem er alltaf kostur.  Miðað við það sem kom undan jólapappírnum hefði eitthvað annað líka verið hálfskakkt.

Yfirmaður pakkaúthlutunarnefndar

Daði Steinn og mamman

Spennan að bera menn ofurliði

"Díses, þið eruð ekki í lagi"

Bæði betra?

Fórum svo í hangikjötið í Bröttuhlíð á jóladag.  Þar var rúllað um á meltunni í einhverja tíma á milli þess sem maður kyngdi hangikjötinu, jólaísnum og döðlukökunni.  Líkaminn hélt nú áfram störfum þrátt fyrir þetta allt, sem kemur manni alltaf hálfpartinn á óvart á þessum árstíma.

Verð að viðurkenna almenna leti í dag, börnin náðu u.þ.b. 30 mínútum úti í kuldanum í dag, sú súrefnisinntaka, þ.e. af fersku hráefni, varð að duga.  Ég straumaði Man Utd - Newcastle og sá ekki eftir því, Litla baunin með sigurmark þegar klukkan sló í 90 mínútur og 4:3 sigur staðreynd.  Sannaðist hið fornkveðna - Football, bloody hell...
Var svo rétt með meðvitund þegar hin árlega frétt um alla þá sem fóru í ræktina, annan í jólum, kom á skjáinn.  Mér finnst hún orðin svolítið lúin ef ég á að vera alveg heiðarlegur.  Ég hristi þó af mér slenið og tók létta hreyfingu inn í eldhús til að athuga hvort ég gæti ekki æft kjálkana enn betur.

Það er hægt að tala um Quality street-ið sem var keypt fyrir jólin í þátíð núna.

Gleðileg jól

Þar sem nýjasta eintakið var algjörlega ófáanlegur til að taka þátt í myndatökunni í jólateitinu hjá Nathan þetta árið, eitthvað sem tókst svona glimrandi vel í fyrra, þá er víst ekki annað hægt en að henda inn annarri mynd líka sem náðist þegar beðið var eftir því að klukkan yrði sex.

Skottúr á Snæfellsnes og tónleikar

Tók bíltúr í Stykkishólm á föstudaginn fyrir viku.  Körfubolti hjá börnunum, hvað annað?  Ísak Máni að spila í bikarkeppni KKÍ í Stykkishólmi með 9. flokknum hjá ÍR.  Í fyrsta skipti að spila í Stykkishólmi og einnig að spila í bikarkeppni KKÍ í fyrsta sinn.  Skemmtilegt að það hafi hitt á fæðingardaginn hjá afa hans.  Leikurinn sjálfur gekk nú ekki alveg nógu vel en það er bara svoleiðis stundum.

Man ekki hvort ég hef minnst á það á þessum miðli en ég held ég geti sagt að keppnisþátttaka mín í körfubolta hafi hafist og lokið í þessu húsi, þ.e. með einum leik.  Það hlýtur að hafa verið eitthvað skóladæmi því það eina sem ég man að ég skoraði ekki körfu en fékk samt tvö vítaskot, það fyrra var air-ball en hið síðara rataði ekki niður þrátt fyrir einhvern dans ofaná hringnum.  Meira varðandi þetta man ég ekki.

Við höfðum nú ekki tök á því að stoppa í firðinum fagra í þessari ferð þar sem þetta var bara farið fram-og-til-baka, plús að við Ísak Máni vorum með þjálfarann og tvo aðra leikmenn með okkur í bílnum, veit ekki hvernig þeir hefðu tekið í heimsókn til Eygló ömmu.  Það verður að vera bara næst.

Jólatónleikar svo hjá Ísaki Mána á laugardeginum en að öðru leyti rólegt bara.

Endað svo sunnudaginn á jólatónleikum Baggalúts í Háskólabíói, þar lék ég hlutverk Tinnu Rutar sem sá sér ekki fært að mæta á skerið þessi jólin frá Kanada en Villi og co höfðu verslað miða fyrir hana.  Ég veit ekki í hve mörg ár þeir hafa haldið jólatónleika en þetta var alla vega í fyrsta sinn sem ég fer.  Skemmti mér vel, enda drengirnir alveg með þetta og stemmingin fín.  Aldrei að vita að maður skelli sér að ári verði það í boði, gæti alveg séð Loga Snæ í góðum gír svona aðeins eldri.  Prógrammið var þétt hjá þeim, jafnvel einhverjir slagarar sem hljómuðu ekki.  Ég saknaði mest þessara tóna:

Íþrótt án snertingar

Jólahlaðborð með vinnunni minni fyrir rúmri viku, föstudagskvöld nánar tiltekið.  Mæting kl 19:00 og planið var svona:  Ísak Máni á körfuboltaæfingu til kl 19:00 í Breiðholtsskóla og átti að bruna heim strax eftir hana, þar átti að vera pizza klár fyrir gríslingana þrjá svo undirritaður og frú gætu þá hent sér út á meðan Ísak Máni hefði yfirumsjón yfir restinni af kvöldinu heima fyrir.

Allt hófst samkvæmt áætlun, ég og Logi Snær fóru og sóttum pizzuna á meðan Sigga var að græja sig.  Ég sá fram á að þetta myndi allt saman smella, yrði komin tímalega heim með pizzuna og gæti skellt mér í betri fötin, allt á flottum tíma.  Þegar ég er að leggja bílnum í stæðið heima með rjúkandi pizzuna fæ ég símtal.  Körfuboltaþjálfarinn hans Ísaks.  Drengurinn kominn með skurð á höfuðið og ég þarf að gera svo vel að sækja hann asap.  Logi Snær stökk inn með pizzuna á meðan ég skutlaðist eftir Ísaki.  Þegar upp í íþróttahús var komið beið blóðugur Ísak eftir mér.  Ég fékk þær útskýringar á málinu að þetta gæti gerst þegar vörn mætti sókn, í þessu tilfelli voru tveir aðilar með ólíka sýn á það í hvaða átt boltinn ætti að fara og þetta varð útkoman.  Eftir stutt mat á stöðunni var drengnum skrölt heim og inn á klósett fyrir frekara mat.  Ég sá fyrir mér föstudagskvöld á slysó með tilheyrandi stemmingu.  Matið leiddi hinsvegar af sér að meira um skeinu en skurð væri að ræða og ekki væri lengur að blæða, tilgangur vettfangsferðar upp á slysó væri því lítill.

Rót vandans

Það var því tekin sú ákvörðun um að halda upprunarlegu plani, foreldrarnir færu á jólahlaðborðið og Ísak Máni sæi um bræður sína í einhverja klukkutíma.

Það væri hægt að orða það þannig að áfengis- og skemmtanasjúkir foreldrarnir hefðu tekið ákvörðun um að láta ekkert stoppa sig, skítmixað höfuðumbúðir um sárið á drengnum örfáum mínútum áður en hann var settur yfir sem ábyrgðaraðili heimilisins.  Hann hafi síðan fengið sú fyrirmæli að hringja eftir aðstoð ef blóðið færi að frussast aftur úr hausnum á honum eða ef honum fyndist hann vera að missa meðvitund vegna höfðuáverkanna.  Ég vill meina að það væru stórlegar ýkjur.  Enda fór þetta allt vel og allir komu heilir út úr þessu.

Skál.

Barnapían klár

Börn Loka

Reif mig loksins upp á rassgatinu í síðustu viku og smellti Börnum Loka í spilarann, eða tölvuna öllu heldur.  Var búinn að forðast að heyra einstök lög og var í raun ekki búinn að heyra einn einasta tón áður en ég ýtti á play.  Þannig var ég búinn að setja þetta upp, eitthvað rólegt kvöld ætlaði ég að setja upp heyrnatól og rúlla í gegnum þetta frá fyrsta tón til hins síðasta, svo sagan myndi nú njóta sín til fullnustu.  Einhver bið varð á þessu rólega kvöldi og diskurinn í plastinu á meðan.  En það hafðist s.s. að innbyrða söguna í þokkalegu næði.
Flottur diskur, annað verður ekki sagt en það verður samt að segjast að hann náði negldi mig ekki eins og raketta í rassinn eins og frumburðurinn.  Kannski var uppbyggð eftirvænting of mikil, veit ekki en ég er að vinna í því að mjatla honum betur inn.

Sjáum hvernig það þróast.

Ljúkum þessu lélegasta bloggmánuði síðan skriftir hófust á þessu lítilræði.

Nýreynsluþrenna

Karlinn búinn að vera nokkuð þéttsetinn síðustu rúmu vikuna og nýjar lífsreynslur að detta inn í bankann.

Skrapp í Bláa Lónið með nokkrum vinnufélögum undir lok þarsíðustu viku.  Í fyrsta sinn í Bláa Lónið.  Kom mér á óvart að það var allt stappað af útlendingum, um miðjan október.  Annars var ég nú ekkert frá mér numinn, missti mig ekkert í hvíta skítinn og get ekki sagt að ég hafi séð stórmun á húðinni á eftir.

Skrapp svo á sunnudaginn fyrir viku til Parísar í vinnuferð.  Í fyrsta sinn í París.  Frá túristasjónarhorninu var leiðinlegast að þetta voru 3 dagar inní einhverri sýningarhöll og því á ég enn eftir að bera Eiffelturninn og Sigurbogann augun.  Hótelið var reyndar nálægt Notra Dame kirkjunni þannig að það var hægt að horfa á þá byggingu en ekki náði ég að kíkja inn.  Maður verður bara að taka þetta síðar þegar betur liggur við.  Snéri heim á miðvikudagskvöldi, frekar lúinn.

Þurfti svo að taka að mér annað bílstjórahlutverkið fyrir körfuboltaliðið hjá Ísaki Mána og félögum í gær, til Hvammstanga.  Í fyrsta sinn á Hvammstanga.  Þeir unnu alla sína leiki, lítið annað um það að segja en held ég sé ekkert á leiðinni aftur á Hvammstanga á næstunni svona ef ég kemst hjá því.  Mikið var gott að komast heim í dag, tímanlega til að horfa á United vinna Chelsea en það verður að viðurkennast að ég var hálfdottandi fyrir framan kassann þrátt fyrir mikla dramantík.

Drengurinn að reyna að nota máttinn til að ná boltanum?

Tunguliprir

Engin pressa svo sem en ég sé svipaða takta hjá þessum tveimur.  Það er ljóst frá mínum bæjardyrum séð að þeir eiga eitthvað sameiginlegt.

3ja ára, hálskirtlalaus og á læknadópi

Ég fór með Daða Stein í hálskirtlatöku fyrir tæpri viku, síðasta föstudag.  Ég var nokkuð rólegur yfir þessu og þetta gekk þokkalega til að byrja með, fyrir utan að hann var ekki að fíla fötin sem honum voru úthlutuð og lét þá skoðun hávært í ljós.  Hann vaknaði fljótlega eftir aðgerðina og var ekkert spes en náði að sofna aftur í ca 2 tíma og var þokkalegur eftir þann lúr.  Hann var það þokkalegur, þrátt fyrir að vera alveg glær í framan, að við náðum að stoppa í búð á leiðinni heim og versla okkur íspinna og helstu nauðsynjar.  Mér fannst hann alveg ótrúlega sprækur þegar heim var komið, datt meðal annars í einhverjar íþróttaálfaæfingar og ég hugsaði með mér að hann kæmi til með að verða alveg geðveikur á að hanga heima í rúma viku.  En síðan hefur þetta nú verið meiri lasleiki en hitt, verkjalyf í bossann með reglulegu millibili hefur reynst lífsnauðsynlegt til að halda honum gangandi og greyið er alveg í móki hérna á köflum.  Það var ekki til að rífa stemminguna upp á aðrar hæðir þegar hann vaknaði síðastliðna nótt, skreið upp í til okkar og eftir nokkrar mínútur kom í ljós, þegar ljós voru kveikt að það var farið að blæða talsvert úr honum og allir og allt orðið blóði drifið.  Það var gekk nú yfir á skömmu tíma sem betur fer.  Það þarf ekkert að koma á óvart að heimilishaldið er frekar mikið úr skorðum og ofan á allt þetta er svona rúmlega að gera í vinnunni hjá vinnandi aðilum hérna á heimilinu.

Helgin

Karlinn í einstæða hlutverkinu þessa helgina, me-me á kantinum hjá kerlu og það verður að segjast að það var þokkalegasta keyrsla þessa helgina.  Byrjaði á því að taka smátíma á föstudagskvöldinu niðri í vinnu og kjósa nýtt fólk í okkar flotta starfsmannafélag, með indverskum mat á boðstólnum. 
Körfuboltaæfing hjá Loga Snæ kl 09:00 á laugardagsmorgninum en ég hafði víst stillt klukkuna á 07:45.  Það reyndist óþarfi þar sem minnsta verkjaraklukkan skreið upp í til mín 06:45 og var eitthvað að spá í lífið og tilveruna.  Eftir körfuboltaæfinguna réðst ég í það verkefni að losa eldhúsofninn úr innréttingunni hjá okkur.  Hann hefur átt það til að vera hálfdularfullur og þegar hann tók upp á því að senda stóran hluta framhliðarinnar beint í gólfið þegar heimilsfaðirinn var að möndla pizzur fyrir einhverjum dögum ákváðum við að segja stopp.  Sú framhlið fór í trilljón parta og eftir ítarlegt sóp og fjórar umferðir með rygsugunni var orðið gangfært aftur í eldhúsinu.  YouTube kom mér í gegnum ofnalosunina án mikilla vandkvæða og ég kláraði málið með því að horfa á eftir honum ofaní gáminn á Sorpu.  Ég vona að við verðum búin að leysa þetta fyrir jól en þessi hluti innréttingarinnar er ekki alveg hefðbundin varðandi hlutföll, eins og við komumst að þegar við versluðum okkur uppþvottavél hérna um árið.  Ég finn lykt af skítamixi allan daginn þar sem eflaust mun ganga illa að finna græju sem passar í gatið.  Það kemur í ljós, kannski efni í nýjan pistill.  Við verðum bara að grilla á meðan.
Ísak Máni á körfuboltaæfingu líka þarna á laugardeginum og við hinir fórum að kaupa í matinn ásamt því að stoppa í Elko svo ég gæti rölt í gegnum ofnadeildina.  Verð að segja að ég stoppaði lengur í flatskjádeildinni...

Ísak og Eldar

Sunnudagurinn hófst á Hausthátíð í Breiðholtskirkju þar sem fermingarbörnin léku rullur.  Fjölskyldustund í kirkjunni og svo var boðið upp á grillaðar pylsur og einhverja leiki og þrautir á eftir.  Ísak Máni var í einhverjum ægilegum búningi ásamt félaga sínum og bauð alla velkomna við innganginn.  Eftir þetta var skotist heim í smástund áður en farið var upp í íþróttahúsið í Seljaskóla, sem heitir víst í dag Hertz-Hellirinn, en þar ætlaði Ísak Máni að taka þátt í Íslandsmótinu í Stinger.  Annað árið í röð sem Körfuknattleiksdeild ÍR og Karfan.is halda þetta mót.  Þeim hefur nú enn ekki tekist að laða að mikið af nafntoguðum fallbyssum en það hefst vonandi.  Ca 30 manns sem tóku þátt og Ísak Máni datt út þegar hópurinn var kominn niður í 8 manns, nokkuð gott hjá guttanum.  Eftir það var brunað heim með Ísak en við hinir þrír vorum að fara í Borgarleikhúsið til að sjá Gulleyjuna.  Það var alveg ágætt og Daði Steinn var þokkalegur í sinni fyrstu leikhúsferð.  Ég hafði smá áhyggjur af því að hann yrði eitthvað smeykur við sjóræningjana en svo var ekki og hann hélt athyglinni allan tíma sem hlýtur að túlkast sem að takmarkinu hafi verið náð.

Þangað til næst.

Áramótaheitið hangir, eða plankar, enn...

Plankaæfing dagsins í dag búin, tvöhundruð-sjötugasta-og-þriðja daginn í röð.
Aðeins, innan gæsalappa, níutíu-og-þrír dagar eftir. 

30+ boltinn: Season III

Lét plata mig í bumbubolta með Fylki þriðja árið í röð.  Tók þetta eins og í fyrra, mætti ekki á nokkra einustu æfingu en alla þá leiki sem ég komst í.  Eitthvað róleg stemming yfir þessu á landsvísu, sjaldan eða aldrei færri lið í þessum 30+ flokki.  Við erum að tala um að ég missti bara af einum leik, sem þurfti auðvitað að vera sigurleikur og svo skilst mér að við höfum gefið síðasta leikinn.  Maður er ekki alveg að massa neina champion-tölfræði hérna, leikir sem undirritaður tók þátt í þetta sumarið:

4 leikir: 1-0-3

22. maí Fylkisvöllur 
Fylkir - Breiðablik/Augnablik 1:7

29. maí Kaplakrikavöllur 
FH - Fylkir 6:2

12. júní Fylkisvöllur
Fylkir - Fjölnir 13:1

4. september Fylkisvöllur
Fylkir - Afturelding 2:7


Heildarferillinn:
18 leikir: 5-0-13

Og enn ekki búinn að halda hreinu á ferlinum, þetta er hálfdapurt eitthvað.

Körfuboltalandsleikir

Man ekki eftir því að hafa farið á landsleik í körfubolta fyrr en núna síðla sumars, það gæti svo sem verið misminni.  Landsliðið hefur jú nánast legið í dvala síðustu ár sem skýrir þetta að einhverju leyti, leiðir mínar á körfuboltaleiki hafa fyrst og fremst náð einhverjum hæðum síðustu 3-4 árin.
En KKÍ menn spýttu í lófa og dustuðu rykið af þessu ásamt því að nýtt fyrirkomulag, a.m.k. á undankeppni EM var kynnt til sögunnar.  Það þýddi 10 landsleikjahrina með 5 heimaleikjum fór fram á rétt tæpum mánuði.  Menn geta haft sínar skoðanir á þessu formi en það voru a.m.k. alvöru körfuboltamenn að kíkja á svæðið, svo mikið varð ljóst.  Ég verslaði mér passa á alla leikina og var yfirleitt í hlutverki andarpabba einhverja drengja hérna úr hverfinu.  5 leikir og 5 töp, það gengur bara betur næst.

14. ágúst  Ísland - Serbía  78:91
Fyrsti leikur liðsins í keppninni og það var þokkalega þétt setið í Laugardalshöllinni.  Massasterkir andstæðingar en með mikilli baráttu náði íslenska liðið flottum leik.

21. ágúst  Ísland - Ísrael  83:110
Áttum aldrei möguleika í öfuga Ísraela.  Hérna var eitt af aðalmálunum að fá áritun hjá Omri Casspi, leikmanni Cleveland Cavaliars.  Ísak Máni mætti í Cleveland peysunni sinni og hann og Logi Snær voru mættir með mynd af kappanum og penna.  Það hafðist og er komið í safnið.

27. ágúst  Ísland - Eistland  67:86
Eitthvað andleysi í gangi og þetta varð aldrei neinn leikur.

2. september  Ísland - Slóvakía 84:86
Unnum þá á útivelli og menn voru að gæla við að hérna væru menn að verða vitni af sigurleik.  Spennan var mikil en boltinn rúllaði af körfuhringnum við síðasta skot Íslands þegar bjallan gall og sárt tap staðreynd.  Menn loksins búnir að átta sig á því að mæta með trommu í kofann.

8. september  Ísland - Svartfjallaland  92:101
Ekki áttu menn von á nokkrum sköpuðum hlut hérna enda gestirnir á toppnum og búnir að vinna alla leikina.  Eitt af markmiðunum var að bæta annarri NBA áritun í safnið en því miður lét leikmaður Minnesota Timberwolves, Nikola Pekovic, ekki sjá sig á klakanum.  Hvort það hvar hlutur af einhverju vanmati skal ekki segja en Ísland fór hamförum og var með 22ja stiga forystu í hálfleik.  Svartfellingar söxuðu hinsvegar á forystuna og náðu að komast yfir í fyrsta sinn í leiknum þegar rúmar tvær mínútur voru eftir.  Menn voru frekar súrir eftir þetta.

Listamaður

Svona fyrst ég hélt ekki lista yfir fótboltaleiki sumarsins þá þurfti ég að búa til einhvern annarskonar lista.  Sundlaugar sumarsins urðu fyrir valinu.  Helklikkaður, ég veit en lífið væri bara svo miklu leiðinlegra ef ekki væri fyrir klikkið.

Álftaneslaug:  Fórum 2-3x þangað í sumar, en höfðum aldrei farið þarna áður.  Menn þurftu að prufa öldulaugina og þessháttar í þessu bákni sem mér finnst alltaf vera holdgervingur daprar fjárhagsstöðu þessa annars ágæta bæjarfélags.

Árbæjarlaug:  Aldrei þótt hún neitt spes, alltaf skítköld og eitthvað unsexy við hana.  Innilaugin er reyndar fín en núna er ég bara ekki með nein ungabörn á mínum snærum, ég er meira að hugsa í rennibrautum.

Breiðholtslaug:  Laugin okkar, finnst hún bara flott eins og hún er.  Fínir klefar og skipulagið á lauginni alveg til fyrirmyndar.

Grafarvogslaug:  Smelltum okkur í hana á einum blíðviðrisdegi og félagi hans Ísaks fékk mömmu sína til að skutla sér svo hann kæmist með okkur.  Sá þurfti svo að taka strætó heim, enn ein röksemdarfærsla sem segir að ég þurfi að eiga 7 manna bíl.

Lágafellslaug:  Laugin í Mosó.  2 heimsóknir í hana síðla sumars á 2ja daga tímabili og Daði Steinn fór einn í allar rennibrautirnar.  Þetta er ekki flókið.

Laugardalslaug:  Ekki mitt uppáhald en allt í lagi að fara stökum sinnum þarna.

Seltjarnarneslaug:  Hafði ekki komið þarna áður og hún kom bara skemmtilega á óvart, ágætis tilbreytingarlaug.

Sundlaugin Hvolsvelli:  Þokkalegasta sveitalaug.  Einhverjar frekari heitapottsframkvæmdir þegar við vorum þarna þannig að þetta verður kannski enn betra næst.

Sundlaugin Vík:  Fínasta laug miðað við stærð plássins, ég myndi t.d. velja þessa framyfir þá grundfisku hvaða dag vikunnar.

Sundlaugin Borgarnesi:  Einhver þrengsta og furðulegasta búnings/sturtuaðstaða sem ég hef séð á ferlinum en ekkert út á sundlaugina eða rennibrautirnar að setja.  Þarna tók Daði Steinn að-fara-einn-í-stóru-rennibrautirnar upp á næsta stig, efsta stig.

Sundlaugin Grundarfirði:  Skiljanlega talsvert notuð á brölti okkar í firðinum enda þægileg leið til að skola skítinn af liðinu.  Vaðlaugarleysið gerir þetta hinsvegar hálfleiðinlegt ef maður er með börn undir ca 5 ára aldri.  Fær þó plús fyrir ágætlega skemmtilegt dót.

Sundlaugin Stykkishólmi:  Sleppur alveg en vantaði einhvern þokka yfir þetta.  Fóru mest í mig helv... útlendingarnir sem mættu ofaní án þess að fara í sturtu.  Þjóðverjar...

Minnir að aðrir en ég hafi farið í Kópavogslaug og svo voru nú nokkrar sem voru á óskalistanum hjá fjölskyldumeðlimum þetta sumarið en komust ekki á listann.  Vestmannaeyjar voru þar líklega efst, og við vorum nálægt því að taka rúntinn þangað en tímasetning og góð veðurspá fóru ekki saman.  Logi Snær hefur sótt það stíft að fá að fara í Sundhöllina, held að það tengist eitthvað stökkpallinum, en það var sjaldan stemming fyrir því að skella sér í hundgamla innilaug þegar sólin skein.  Við þurfum að fylgja honum þangað við tækifæri.

Fall - Staðfest

Það sannaðist það fornkveðna að yfirleitt er bara best að kippa plástrinum af hratt og örugglega frekar en að draga þetta eitthvað á langinn.
ÍR fór niður í 2. deild, eða C-deildina, í dag með 1:0 tapi í Ólafsvík en samt tvær umferðir eftir.  Eftir þokkalega ásætanlega fyrri umferð þá hafa komið 9 tapleikir í röð með markatöluna 3:26 og þá á staðan ekkert að koma á óvart.  Síðasti leikurinn sem var ekki tap var sigurleikur gegn hinu Breiðholtsliðinu þann 17. júlí.  Sem er ömurlega lélegt, skrifandi þetta í fyrrihluta september.
Við erum að tala um líklega leiki næsta sumar, við KV (varalið KR), HK, Aftureldingu, Dalvík/Reynir, Njarðvík, Reynir S., Hamar, Gróttu, Sindra og Ægir, a.m.k. eins og staðan er núna.  Með fullri virðingu fyrir allt og öllum þá drýpur nú ekki kynþokkinn af þessari upptalningu.  Bara eins gott að liðið í póstnúmeri 111 verði þarna líka, aðra möguleika vil ég ekki hugsa út í.

Við erum að tala um að næsta sumar mun muna einni deild á ÍR og Grundarfirði.  Hver hefði trúað því fyrir 2-3 árum?

Á botninum

Ég skrapp á völlinn síðastliðinn föstudag, Valbjarnarvöll nánar tiltekið, þar sem Þróttur tóku á móti ÍR.  Fyrsti leikur nýja þjálfarans eftir að sá gamli var látinn fara en það dugði ekki til, mínir menn með 0:1 tap og miðað við önnur úrslit sem voru í gangi eru menn allt í einu komnir kyrfilega í botnsætið.  Ískaldur raunveruleiki og ég er varla að trúa þessu en 6 tapleikir í röð eru víst ekki vænlegir til árangurs.  Held að þeir séu búnir að skora heil 2 mörk í þessum síðustu 6 leikjum og þar af var annað í boði andstæðinganna í formi sjálfsmarks.  Skil ekkert í mönnum að hafa ekki fengið gamla ÍR-inginn, Eið Smára, til að taka nokkra leiki fyrir gamla klúbbinn sinn, svona fyrst hann er að leita sér að liði.
4 leikir eftir og það fer að styttast í að menn þurfa að leggja inn feita pöntun hjá kraftaverkalínunni, fjandinn sjálfur.  Ég geri mér grein fyrir því að ÍR er ekki stærsta nafnið í boltanum en að ætla að spila í 2. deild á næsta ári, fjárinn...  Menn mokuðu sér upp úr þeirri deild hérna um árið með herkjum þegar fjölgað var í 1. deildinni ef ég man rétt, andsk... niðurgangur.
Ég hugsa svo með hryllingi að litli smáklúbburinn í póstnúmeri 111 er þarna í kjallarabaráttunni líka, það gæti farið svo að Breiðholtið eins og það leggur sig færi niður um deild, hönd í hönd.  Við erum að ræða um það að í lokaumferðinni er Leiknir - ÍR, leikur sem gæti skipt öllu máli.  Það næstversta sem gæti gerst í stöðunni væri að ÍR væri fallið fyrir þennan leik en Leiknir ekki og að þeir myndu svo bjarga sér.  Það allra versta, by-far, væri að lenda í einhverju úrslitaleik í efra-Breiðholti og tapa honum og falla.  Að falla niður í 2.deild í póstnúmeri 111 af öllum stöðum.  Shit, mér verður hreinlega óglatt af tilhugsunni.

En núna er ég farinn að mála framtíðina í kolsvörtum lit, við verðum bara að taka klisjuna á þetta og taka næsta leik.  Haukar á heimavelli á föstudaginn og þar verða menn að gjöra svo vel að bretta upp ermar.

Sem betur fer styttist í upphafið á körfuboltatímabilinu.  Ég ber trú til þess að þar muni geðheilsu minni verða bjargað.

Endalok snuddunnar - lokakafli

Ég held að síðastu snuddunni sé allri lokið, vona að Daði Steinn sé búinn að leggja hana á hilluna eða hornið öllu heldur.  Af einhverjum ástæðum hefur þetta ekki orðið auðveldara með hverju eintakinu en ég fjallaði -HÉR- um endalok þessa fylgihlutar hjá Ísaki og Loga og svo nánar um endalokin hjá Loga -HÉR-.
Daði Steinn hefur notað snudduna lengst og það var smá vesen að losa hann við þetta.  Við tókum snudduna sem hann notaði í leikskólanum heim þegar hann fór í sumarfrí og stefndum á að koma ekki með hana aftur eftir frí.  Það gekk upp.  Við reyndum að skera á naflastrenginn þegar við vorum í Baulumýri í sumar en það var ekki alveg að virka.  Við ákváðum þó á "gleyma" þeim í Baulumýri en þegar heim var komið var Daði Steinn ekki sáttur og sem betur fer fyrir hann voru til varabirgðir heima sem hann var þó ásáttur við að nota bara þegar hann færi að sofa.
Sigga tók svo upp á því að ræða það að skila þeim sem eftir væru, í Húsdýragarðinum, við tækifæri.  Daði var alveg til umræðu um það og svo var látið reyna á það núna um helgina.  Hann tók sig til og hengdi þær á þar-til-gert horn án þess að vera mikið að velta því fyrir sér, mér fannst það ganga næstu því fullvel fyrir sig.  Hann er því búinn að fara að sofa núna í nokkrar nætur snuddulaus og án þess að vera nokkuð að biðja um gömlu vinkonuna.

Menn eru líklega bara tilbúnir þegar þeir eru tilbúnir.

Síðust tvær komnar á hornið

Hver gerir hvað?

Daði Steinn:  "Pabbi, hver byggði húsið okkar?"
Pabbinn:  "Það voru einhverjir karla ... og konur."
Daði Steinn:  "Konur!"
Pabbinn:  "Já, konur.  Geta þær ekki byggt hús?"
Daði Steinn:  "Þær eru bara að elda kjöt."

Maður er greinilega ekki alveg með þetta uppeldi á hreinu.  Það væri kannski hægt að fyrirgefa manni ef þetta væri frumburðurinn en þetta er víst 3ja eintakið.  Ekki gott.

Að einhverju leyti menningarlegt

Maraþon og menningarnótt að baki.  Ekki það að ég hafi reimað á mig hlaupaskóna en Sigga tæklaði þetta, tók 10 km eins og í fyrra og bætti tímann sinn frá því þá um einhverja 1-2 mínútur held ég og náði þessu á ca 55 mínútum.  Ég varð fyrir svipuðum áhrifum og í fyrra, skemmtileg stemming og sjálfsagt gaman að taka þátt í þessu en ekki enn kveikt það mikið í mér að ég sé farinn að æfa fyrir þetta.  Maður er svo klikkað að ég þyrfti að gera eitthvað aðeins meira og öðruvísi en það sem telst normið.  Tæki þetta aldrei nema að fara hálft maraþon, það er bara þannig.  Spurning hvað maður gerir árið 2015, þegar maður verður kominn með fjóra tugi undir beltið og kominn í 40-49 ára flokkinn.
Sigga rétt fór heim til að skola af sér mesta svitann eftir hlaupið áður en hún hélt með Daða Stein ásamt Ingu og Heklu í Baulumýri til að sækja Loga Snæ sem hefur síðan á mánudag verið í sveitasælunni í brakandi blíðu, en þau komu svo öll heim í dag.  Við frumburðurinn voru því allt í einu einir og yfirgefnir í kotinu á menningardaginn sjálfan.  Ákváðum að kíkja aftur á miðbæinn um miðjan daginn, fórum eftir öllum helstu tilmælum og tókum smekkfullan strætisvagn niður í bæ.  Röltum aðeins um í blíðunni og tókum púls á stemmingunni án þess að vera búnir að gera eitthvað plan.  Við gengum bara á þá tóna sem okkur leist á og létum þetta ráðast.  Ís og Hlölli var sett á tankinn.  Skelltum okkur aftur heim fyrir kvöldmatarleytið í álíka þéttsettnum strætó og fyrr um daginn.  Vorum bara slakir heima um kvöldið, gengnir upp að hnjám nánast.
Skelltum okkur í sund í dag og reyndum að hafa ekki of mikið fyrir hlutunum, sem er stundum déskoti fínt.