Íslensk - amerískur kvöldverður

“Það er me-me haus að borða.” Sigga var að tilkynna Loga Snæ hvað væri í kvöldmatinn. Verð að viðurkenna að það fyrsta sem mér datt í hug þegar ég heyrði þetta var að þetta væri náttúrulega nett klikkað uppeldi. Barnið tók þessu með jafnaðargeði en virtist ekki alveg vera að kaupa þessa hugmynd þegar hann virti fyrir sér þessum þjóðlega íslenska rétt.

Hann lýsti því samt yfir fljótlega, hátt og snjallt, að hann vildi komast frá borðinu án þess svo mikið að sem að hafa smakkað einn bita af Grákollu. Ísak Máni var alveg sáttur enda eldri og hefur meiri hugmynd um gang lífsins. Með herkjum tókst að fá Loga til að innbyrða 4 bita með kartöflumúsívafi. Hafði kannski sitt að segja að í eftirrétt var þjóðlegur amerískur réttur.

Giftingaleti

Var einhverntímann að velta því fyrir mér á þessum miðli hvort ég væri örlítið letiblóð og vísaði þá í samtal mitt við núverandi umhverfisráðherra. Það er nefnilega í einu atriði sem ég velti stundum fyrir mér hvort ég sé bara hreinræktaður letingi.

“Hvenær ætlar þú að gifta þig?” Spurning sem er stundum beint að mér af ýmsu fólki, þó aðallega nánustu fjölskyldumeðlimum og vinum. Svarið er bara það að ég veit það ekki. Við Sigga erum búin að vera saman í 12 ár, í dag nánar tiltekið. Magnað. Sem er talsverður tími svona þegar ég fer að spá í það.

Það stefnir í allt að ég verði síðastur af systkinunum að láta verða af því að gifta mig. Kannski ekki að marka með Villa, hann hefur einhver tíu ár í forskot á mig og þrettán á Jóhönnu. Hann gifti sig árið 1986, nokkrum dögum fyrir 22ja ára afmælið sitt og Gulla, konan hans, var 19 ára. Þau eiga sem sagt 20 ára brúðkaupsafmæli í lok ársins og þá getur Gulla sagt með réttu að hún hafi verið gift Villa meira en helming ævinnar. 22ja ára, ef ég uppfæri þetta á mig þá var maður algjör kjúklingur í minningunni þegar ég var 22ja ára, að ekki sé talað um 19 ára. Svo er Jóhanna að fara gifta sig næsta haust... held ég. Ég held að hún haldi það líka. Vona að mannsefnið hennar haldi það líka.

Okay, ég hef sem sagt smátíma til að ná öðru sætinu, ef maður myndi setja allt í gang. Nei, ég veit ekki, veit ekki hvort maður hafi verið að bíða eftir því að á einhverjum tímapunkti í lífinu myndi maður detta í einhvern brúðkaupsgír. Ég man eftir 2000 bylgjunni, það var ekkert smá kúl að gifta sig árið 2000, allar kirkjur landsins voru uppbókaðar allar helgar þá um sumarið með 2ja ára fyrirvara eða eitthvað álíka. Ekki kom brúðkaupsgírinn þá yfir mann.

Ég nenni bara ómögulega þessum krúsidúllum sem þessu virðast eiga að fylgja, allt frá einsöngvurum niður í servíettur. Er það eitthvað óeðlilegt? Á ég að skammast mín eitthvað fyrir það? Verður maður að leigja sal og kirkju, fá Jón Sig til að syngja, láta sérsauma á mig og drengina föt eins og Beckham gifti sig í, bjóða öllum sem maður svo mikið sem yrt á í gegnum ævina, leigja hestvagn fyrir mig og frúnna, dreifa rósarblöðum út um allt og fljúga svo til einhverrar eyju í Kyrrahafinu morguninn eftir?

Svei, ég veit ekki. Kannski er ég bara að gera úlfalda úr mýflugu. Andskotinn sjálfur, maður þarf varla að hafa þetta svona copy – paste úr Brúðkaupsþættinum Já. Ég er samt ekki að tala um einhverja öfga í hina áttina, að gifta sig neðansjávar eða í fallhlíf.

Ef það er eitthvað sem get sagt að ég sjái hreinlega eftir í þessu ferli er að hafa ekki bara drifið í þessu árið 2004. Þá vorum við búin að vera saman í 10 ára og það hefði verið fín ástæða til að drífa í þessu. Kannski ætti maður að setja stefnuna á 2014.

Uss, nú er ég kominn með þetta í tóma hringi, spurning hvort maður sé búinn að tapa sér. Ætli séu til einhverjar töflur við þessu? Ég held að þetta sé komið á það stig að réttast að drífa í þessu og láta ekki nokkurn kjaft vita. Það er spurning hvort maður kemur bara með fréttirnar hérna á blogginu EFTIR að þessu er lokið...

Gubbandi stemming

Komum heim í Eyjabakkann núna um miðjan dag í dag. Var svona heldur tíðindalítil ferð, allt heldur hefðbundið þangað til að við áttum u.þ.b. 2 mínútur ófarnar. Við vorum stödd á rauðum ljósum ekki skammt frá Fálkabakka þegar fjörið byrjaði. Logi Snær tekur upp á því að æla þessi ósköp, gusast alveg upp úr greyinu. Við þarna föst í umferðinni, rétt hjá bílastæðinu heima og annað barnið hálffreðið í bílstólnum með ómelta hamborgarahryggsbita yfir sig allan. Sá eldri er rosalega viðkvæmur fyrir öllu svona og þegar lyktin berst um bílinn eins og eldur í sinu fór hann að kúgast líka sem endaði með einhverri smáspýju. Sigga gaf skipun um að opna alla rúður í bílnum á meðan við biðum eftir græna ljósinu. Ljósið kom loksins eftir heila eilíf og við reyndum að komast á bílastæðið heima hratt en örugglega. Þar var öllu draslað út úr bílnum og inn, börnunum, yfirhöfnunum, bílstólunum og öðru sem varð fyrir grundfirska hádegismatnum. Öllu sem möguleika var hægt að koma í þvottavélina fór þangað. Eftir að hyggja var þetta kannski besta tímasetning á svona atburði, fyrst þetta þurfti að gerast. Hefði ekki boðið í það ef Logi hefði tekið ákvörðun um að létta af sér á þennan hátt t.d. í miðjum Hvalfjarðargöngum.

Borðað út í eitt á stórafmælisdögum sem öðrum dögum í Grundarfirði

Páskafrí í Grundarfirði. Ávísun á útkýlda vömb og legusár. Nei, reyndar ekki nema að hálfu leyti rétt. Nóg er étið hérna, það er á hreinu, en með tilkomu sparkvallarins og það að eldri syninum finnst gaman að vera þar þá lendir maður stundum í því að dröslast þangað út eftir. Sem er hið besta mál eftir allt átið. Það hjálpar ekki til að mamma átti afmæli núna 13. og Sigga átti afmæli í gær. Hér eru því kaffiboð ofan í allt saman. Ef það er eitthvað sem lýsir þessu best þá sagði mamma eitt hérna í gær þegar hún var að ganga frá kökunum og öðru bakkelsi eftir að einhverjir gestanna voru farnir: ”Það gengur ekkert á brauðið núna” Kemur á óvart? Neibb, ekki vitund því menn seilast frekar í tertusneiðar, pönnukökur og fleira í þeim dúr. Ristað brauð með osti má bíða þangað til eftir páska.

Sigga átti afmæli í gær eins og fram kom hérna áðan, stór pakki, heil 30 kvikindi komin í hús. Eitthvað um gesti hérna en mér skilst að það verði einhver smá kaffiboð heima á fimmtudaginn nk. þar sem tekið verður á móti pökkum eitthvað fram eftir deginum.

Páskaeggjadagur í dag. Menn mættu snemma í morgunmat en búið var að semja um að það yrði annað hvort hafragrautur eða Cheerios svo ekki yrði byrjað á eggjunum á tómum maga sem yrði bara ávísun á tómt rugl. Ég átti, strangt til tekið, ekkert egg en hafði gert mér vonir um að fá kannski eina væna flís hjá drengjunum. Ég tók mér því snemma hrægammsstöðu fyrir aftan þá og beið færis. Annars finnst mér allir voða rólegir yfir þessum páskaeggjum, svona miðað við allt umtalið og lætin. Kannski eru bara allir búnir að borða yfir sig að öðrum kræsingum.

Páskafrí framundan

Krump... Síðasti dagurinn í vinnunni fyrir páskafrí, kallinn reddaði sér fríi á morgun, er enn að smygla út fæðingarorlofsdögum en stefnan er að vera búinn að klára þetta áður en Logi Snær fær hár á bringuna. Geispa hérna út í eitt, tók þá ákvörðun um að horfa á CSI áður en ég hellti mér út í þennan pistil fyrir Þeyr, alltaf á síðustu stundu með allt svona. Það var komið einhvern góðan slatta yfir miðnætti þegar ég skrölti í bælið og það var ekki til að bæta stemminguna á heimilinu í morgun að ég var sá eini sem þurfti að vakna. Enda var bara náttfatastemming á öðrum meðlimum í fjölskyldunni þegar ég fór í vinnuna.

Stefnan sett á Grundó á morgun, það verður gott að komast í sveitina og anda að sér fersku fjallalofti í bland við ilminn af páskaeggjunum. Heillangt síðan kappinn fór þarna vestur en það hefur allt sínar skýringa, aðallega þær að mútta hefur ekki verið á landinu. Ísak Máni er farinn að þrá að komast í kjötbollur hjá ömmu, sem mér finnst mjög skiljanlegt.

Mér hefur borist penni

Þá er búið að færa manni þetta þvílíka verkefnið. Það er ljóst að það verður ekki sofið næstu dagana. Mér hefur verið réttur penni áskorandans í hinu ástsæla riti Þeyr, sem er fyrir þá sem ekki vita grundfirskur frétta- og auglýsingamiðill. Áskorandinn hefur þann tilgang, eftir því sem ég kemst næst, að skrifa um eitthvað málefni sem stendur honum næst (s.s. hvað sem er) og varpa að því loknu pennanum áfram á einhvern annan aðila. Þetta er vitaskuld gert til að ýta undir það að í blaðinu sé eitthvað athyglisvert lesefni og er það vel. Það að ég fékk “pennann” á ég Tómasi stórfrænda mínum að þakka. Nú verður lagst undir feld, án þess þó að maður tapi sér í þessu en það er nú skemmtilegra að hafa eitthvað smá vitrænt að segja. Mér skilst að penninn hafi gengið núna á milli brottfluttna Grundfirðinga og hvað get ég sagt, ég er búinn að ákveða hverjum ég afhendi pennann góða. MMMUUUUHHHHAAAAAA………

Útvarpsstöðin mín

Tók nettan Lýð Oddsson á þetta. Þið vitið, Lottó-auglýsingarnar. Gúgglaði nafnið mitt og er búinn að vera að fara í gegnum þetta en sökum vinnu (ólíkt Lýð) hef ég nú ekki enn komist í gegnum blaðsíðu 1. Ég hef ekki fundið borg í Tyrklandi sem ber mitt nafn en hinsvegar fann ég þessa þvílíku snilld, útvarpstöð frá Macomb í Bandaríkjunum sem heitir Wium FM 91.3! Hversu kúl er það? Er búinn að prófa að stilla inn en það er yfirleitt eitthvað leiðindar blaður í gangi. Áður en ég tapaði mér og sendi meil þangað til að komast að því hvort ég ætti einhverja ættingja þarna sem hefðu mögulega stofnað stöðina þá róaði ég mig niður og reyndi að komast að því hvers vegna í ósköpum þessi útvarpsstöð bæri þetta fallega nafn og ég tel mig hafa svarið á reiðum höndum. Þessi stöð er í eigu Western Illinois University sem er staðsettur þarna í Macomb og ef maður tekur fyrsta stafinn úr þessum orðum færðu WIUM. Algjör Sérlákur. Áhugasamir geta hlustað hér.

Spurning um að undirbúa heimsókn þangað.

Tölvutæknin

Tölvutæknin er yndisleg.

Eins og glöggir lesendur þessarar síðu hafa tekið eftir þá var konan ekki heima frá því snemma á laugardeginum fram á sunnudagskvöld. Hún kom sem sagt heim í gærkvöldi eftir að hafa verið fyrir vestan. Hún kom heim, skellti tveimur töskum á gólfið í forstofunni, einn sængurfatapoki og úlpa fóru sömu leið. Húsbóndinn á heimilinu fékk koss og knús. “Gaman að sjá þig” sagði hún. “Úff, ég er frekar þreytt eftir þetta allt” hélt hún áfram þegar hún rölti inn í stofu, teygði sig í fartölvuna og settist í sófann.

Eftir einhvern tíma lokaði hún fartölvunni, stóð upp og sagði: “Já, helgin var sem sagt svona hjá þér”. Og það besta var að ég varla búinn að segja orð frá því að hún kom inn um dyrnar.

Tölvutæknin er yndisleg.

Árshátíð

Vinnan hélt árshátið í gærkvöldi og það var vandað til verka eins og venjulega. Byrjaði heima hjá forstjóranum eins og venjan er, í öl og snittur en síðan var öllum mannskapnum komið niður í Laugardal þar sem aðalgeimið var í Félagsheimili Þróttar. Þar sem fyrirtækið vex og dafnar þá voru ansi margir þarna sem ég þekkti engin deili á. Fyrir svona 2-3 árum voru þetta 30+ starfsmenn hjá fyrirtækinu og dótturfyrirtækinu. Þá mætti maður á árshátið og það var svona ein og ein hræða sem maður var ekki alveg viss hvort væri starfsmaður eða maki. Á ekki svo löngum tíma er búið að versla einhver þrjú batterí, misstór reyndar, sem hafa bæst í pakkann og þaraf er eitt fyrir norðan á Akureyri. Þannig að núna voru þetta rétt rúmlega 100 manns með mökum sem mættu og ég verð að viðurkenna að ég var gjörsamlega týndur þarna. Gott ef ég þekkti deili á 1/3 af mannskapnum. Það hjálpaði ekki að ég missti af árshátiðinni í fyrra vegna veikinda og var því týndari en ella.

Konan kom ekki með í þetta skiptið þar sem hún ákvað að skella sér vestur á Snæfellsnesið og fara á jökulinn með einhverju fólki sem allt þurfti að fara og ná sér í orku. Vona að allir komi þaðan sem endurnærðir orkuboltar.

Þar sem ég var maður einsamall þá fannst mér ég stundum verða hálfgerð afgangsstærð í svona dæmi. Dregið til borðs og þá gilti miðinn með númerið á borðinu fyrir tvo o.s.frv. Leist ekkert á þetta þegar ég sá borðið sem mér var “úthlutað”, 11 hausar að mér meðtöldum, lagermaður hjá okkur og konan hans sem ég þekkti vitaskuld en afgangurinn var allt lið að norðan sem ég hafði aldrei á ævinni séð. Enda vorum við þrjú ekki alveg að digga alla umræðuna og brandarana sem fengu að fljúga þarna um borðið. Maturinn var fínn og skemmtiatriðin sömuleiðis. Krakkar úr Fjölbraut í Garðabæ komu og fluttu tvö lög úr Sister Act eða Systraspili, söngleiknum sem skólinn er að setja upp. Svo komu tveir kóngar á svæðið, nei það voru ekki Simmi og Jói eða Sveppi og Auddi. Það voru Raggi Bjarna og Þorgeir Ástvaldsson. Langflottastir, miðað við undirtektirnar í salnum og það verður ekki sagt að þessir kappar kunni þetta ekki. Ef þetta var ekki nóg fyrir mannskapinn þá kom IceBlue sjálfur, Geir Ólafsson, og söng einhver lög. Ég ákvað þá að standa upp og kíkja á liðið út í smók, jafnvel þótt ég reyki ekki. Þarna á milli atriði var haldið happdrætti þar sem dregnir voru út misspennandi vinningar, allt frá páskaeggjum til utanlandsferðar til Evrópu fyrir tvo. Það fór aldrei svo að kappinn hirti ekki einn vinning og bara þokkalegan held ég. Flug fyrir tvo til Akureyrar og heim aftur, gisting í eina nótt fyrir tvo á KEA Hotels og 8.000 kr inneign hjá veitingarhúsinu Greifanum á Akureyri. Heyrðu, þetta lítur bara ágætlega út svona á prenti, veglegur vinningur.

Maður var svo bara rólegur, tók leigara heim með eitthvað af Breiðholtsbúum og var kominn heim klukkan að verða 2.

Það er bara ein Jóhanna systir

Kannski er ég að gera þvílík mistök að birta eftirfarandi sögu. Kannski verður Jóhanna systir brjáluð. En þetta er bara svo fyndið. Og aulalegt.

Sagan er sú að hún rekur gistiheimili á Suðureyri við Súgandafjörð og eitt sumarið komu Svisslendingar sem urðu svona rosalega hrifnir af landi og þjóð. Núna um daginn fékk hún sent frá þeim eitthvað rosalega flott súkkulaði sem hún hélt ekki vatni yfir. En einn hluti af súkkulaðipakkanum var stílaður á stelpu sem var að vinna hjá henni þetta sumar en býr núna á Ísafirði. Ég heyri nú á Jóhönnu að hún var eitthvað að vandræðast með að koma pakkanum til þessarar stelpu, hún var greinilega eitthvað að mikla þetta fyrir sér. Kemur þá upp úr kafinu að þessi stelpa eignaðist barn núna í lok síðasta árs, eignaðist myndarlega litla dömu og allt í góðu með það. Henni er síðan gefið nafn, Solveig Amalía og fljótlega eftir það fer Jóhanna inn á barnalandssíðuna hennar og ákveður að skrifa í gestabókina og dásamar þetta nafn. Eða ekki alveg því henni tókst að klúðra þessu algjörlega og kallaði barnið Sigrúnu Amalíu! Þetta er náttúrulega alveg skelfilega fyndið, þ.e. svo lengi sem maður lenti ekki í þessu sjálfur. Þessi yndislegu mistök má sjá hér. Þetta verður fyrst almennilega fyndið þegar maður sér þetta með eigin augum.

Jóhönnu leið eitthvað asnalega með þetta allt saman en ákvað svo að hringja í þessa stelpu og segja henni frá súkkulaðinu og boða sig í heimsókn, svona bara til að koma með þetta svissneska gull. Ef commentið í gestabókina var ekki nógu mikið klúður þá ákvað þessi yndislega systir mín að ganga alla leið og lét út úr sér í þessu símtali: “Ég verð svo líka að kíkja á hana Sigrúnu…”

Lasleiki og aulameiðsli

Logi Snær er lasinn, líklega kominn með flensuna, það er allir með flensuna þessa dagana. Eins og það sé eitthvað töff. Ég skrölti nokkrar ferðir inn til hans síðustu nótt svona til að gefa honum að drekka og athuga með hann, ekkert massa stemming. Mamma hans var svo heima með hann í dag en á morgun er víst komið að mér að standa vaktina. Hann sofnaði hérna í sófanum rúmlega sex í kvöld og lá þar til klukkan að verða átta en þá bar ég hann inn í rúm. Spurning hvort kerfið fari allt til fjandans og hann vakni klukkan fjögur í nótt reiðubúinn til að fara á fætur. Ég held ekki. Ég vona ekki. Svona var annars stemmingin á guttanum núna um kvöldmatarleytið.



Annað mál. Getur maður slasað sig alvarlega með því að sparka í markstöng? Ég mætti á sunnudeginum upp í Austurberg til að taka þátt í þessum 8-liða úrslitum á innanhúsmóti Utandeildarinnar. Fór að því leytinu til á versta veg að við töpuðum leiknum 1:0 og gátum því pillað okkur heim á meðan liðið sem sló okkur út fór alla leið og hirti dolluna. Ekki það að við ættum að vera eitthvað sorgmæddir með úrslitin, töpuðum öllum leikjunum á þessu sama móti í fyrra og fengum á okkur einhver 17 mörk í þremur leikjum þannig að þetta var talsverð bæting. En maður er aldrei sáttur við að tapa og í bræði minni þegar dómarinn flautaði leikinn af þá fann ég ekki upp á neinu gáfulegra en að taka stöngin á markinu fyrir og sparka duglega í hana. Ekki það að hún hafi gert mér nokkurn skapaðan hlut eða haft á einhvern hátt eitthvað með þetta tap okkar að gera. Man ekki alveg hvernig ég hitti stöngina en núna er eins og ég sé marinn á ilinni, það er vont að stíga fast niður. Þvílíkur aulaháttur. Jæja, þetta hlýtur að jafna sig. Boðskapur dagsins: Anda rólega og láta ekki stundarbrjálæði leiða mann í einhverja vitleysu.

Framkvæmdir og fótboltamót

Alltaf einhverjar framkvæmdir hérna megin, núna var það eldhúsið. Máluðum það um síðustu helgi og létum svo smíða borðplötu eins og okkur hafði alltaf langað í og kláruðum svo málið með nýjum stólum. Við erum helv… ánægð með þetta allt saman. Hérna er niðurstaðan, fyrir breytingar og eftir breytingar.





Vatnsberarnir voru að spila í innanhúsmóti Utandeildarinnar í dag og okkur gekk svona glimmrandi vel, unnum 3 leiki en töpuðum einum. Það þýddi að við unnum riðilinn okkar og spilum í úrslitum á morgun. Hef reyndar ekki hugmynd um hvernig framkvæmdin á því verður en vonandi höldum við áfram að gera góða hluti.

Úti að aka

Ég er heilt yfir góður ökumaður. Sumum finnst reyndar ökulagið mitt full glannalegt á köflum en það breytir samt ekki mínu áliti á mér sem ökumanni. Ég er búinn að hafa bílpróf næstum því í 14 ár og hef átt minn eigin bíl örugglega í einhver 12 ár. Það skal alveg viðurkennast að ég hef ekki flekklausan feril en stórslysalausan. Á mínum ökumannsferli hef ég verið tekinn tvisar fyrir að keyra yfir á rauðu ljósi en að öðru leyti hefur þetta verið án stórra áfalla. Reyndar missti ég einu sinni vinstra framdekkið undan bílnum á leið minni frá Grundarfirði til Reykjavíkur en það tengist nú ekki mínum hæfileikum til að keyra bíl heldur frekar ástandið á þeim bíl sem um ræðir. Skrifa kannski þá sögu síðar.

Sökum vinnunnar þá keyri ég mikið og maður hefur nú séð eitt og annað í umferðinni en kveikjan af þessum pistli var lítið atvik sem gerðist núna í vikunni:

Ég var að keyra á Sæbrautinni og sé að það kemur gult ljós á gatnamótunum framundan. Ég dreg úr hraðanum og geri mig líklegan til að stoppa en bílinn við hliðina á mér gefur í og fer yfir á hvínandi rauðu ljósi. Mér brá svolítið því bíllinn var merktur ÆFINGARAKSTUR en dró þá ályktun að einhver hefði bara gleymt að taka miðann af, það gæti ekki verið að einhver sem væri í æfingarakstri myndi aka svona. Tveimur gatnamótum seinna lendi ég við hliðina á þessum bíl og mér til mikillar hrellingar situr ung stelpa bak við stýrið, líklega á bílprófsaldri, og eldri kona við hliðina á henni. Veit ekki hvort þetta var móðir-dóttir ökutími en hvað sem þetta var þá var það slæmt.

Ég reyni að vera góð fyrirmynd í akstri sem og öðru, sérstaklega gagnvart drengjunum mínum. Stundum fæ ég illt auga frá konunni þegar við, eða öllu heldur ég, erum að keyra. Enda get ég alveg kvittað upp á það að stundum má ég alveg draga andann djúpt og slaka á. Ég hef hinsvegar tekið eftir einu sem ég get ekki alveg útskýrt. Mér finnst að ég keyri öðruvísi þegar ég keyri sjálfskipta bíla, tala nú ekki um ef þeir eru með þægilegum sætum og svona vel úr garði gerðir. Maður dettur í einhvern chill fíling, lætur bara fara vel um sig og stýrir, allt voða afslappað og letilegt. Spurning hvað það þýði, kannski ekki neitt. Kannski er þetta bara réttlæting á því að fara að kaupa sér nýjan bíl, einhvern þægilegan slyddujeppa, sjálfskiptan með leðursætum, topplúgu og cruise control. Eða kaupa… ég hef auðvitað ekkert efni á kaupa eitt né neitt, er þetta ekki frekar spurning um að skrifa bara nafnið sitt á eitthvað blað? Nei, ætli maður verði ekki bara eitthvað áfram stoltur eigandi Renualt Megane Scenic, hvað svo sem síðar verður…

Konungurinn í Latabæ

“Þú stendur þig vel og ert klár strákur en mér finnst þú stundum svolítið latur” Þarna stóð ég steinrunninn á bókasafninu í grunnskólanum í Grundarfirði, svona 13-14 ára pjakkur, þegar þáverandi íslenskukennarinn minn og núverandi umhverfisráðherra, Sigríður Anna Þórðardóttir, lét þessi orð falla í minn garð. Ég veit ekki alveg af hverju ég man svona vel eftir þessu en af einhverjum ástæðum situr þetta í mér. Kannski hefur hún hitt naglann á höfuðið, sem hlýtur að vera sorglegt því leti telst ekki beint vera eftirsóttur eiginleiki. Ég vona nú samt að þetta hafi verið eitthvað orðum aukið hjá háttvirtum umhverfisráðherra en þó viðurkenni ég að stundum get ég verið svolítið góður við sjálfan mig.

Stundum vildi ég að ég væri íþróttaálfurinn. Hoppandi og skoppandi allan daginn geðveikt ýkt hress og allt í gangi. Man eftir að hafa séð Magnús Scheving í Innlit-Útlit fyrir einhverjum misserum þar sem hann var að lýsa því þegar hann stóð í framkvæmdum heima hjá sér, var að nostra við fataskápinn hjá sér sem var mjög flottur en þetta var svo fáránleg handavinna að þetta tók hann þvílíkan tíma. Allt á hvolfi heima hjá honum, hann að föndra einhverjar drúsidúllur á fataskápinn heima við á milli þess að þeysast út af einhverjum Latabæjarfundum út um allan bæ. Hvað geri ég? Er að redda einu sérsmíðuðu eldhúsborði og mála eldhúsið og er að bugast yfir þessu “öllu” saman. Kem mér varla að verki og konan lýsir áhyggjum yfir þessu ástandsleysi á kappanum.

Tapparnir sem eiga að fara undir fæturnar á borðstofustólana svo þeir rispi ekki gólfið sem konan keypti fyrir einhverjum dögum gegn því að ég myndi setja þá undir fæturnar eru enn í umbúðunum upp á borðstofuborðinu. Ég veit af þeim og sé þá alltaf útundan mér þegar ég er að vappa í kringum borðstofuborðið en ekkert gerist. Veit að ef ég kem mér í þetta þá tekur þetta bara nokkrar mínútur en samt gerist ekki neitt.

Kannski er þetta bara vítamínskortur. Spurning um að fjárfesta í einu glasi af einhverju. Sá ég ekki Latabæjarvítamín til sölu í einhverri búðinni núna um daginn?

FORZA ROMA

Þetta er fótboltapistill. Fannst réttast að aðvara þá sem finnst tíma sínum eytt í eitthvað annað betra.

Þennan pistil ákvað ég að skrifa þann 26. febrúar sl., en þó ekki fyrr en ákveðnum kafla lyki í ítalskri knattspyrnusögu, sem gerðist svo núna á sunnudaginn en þá lauk sigurleikjahrinu AS Roma. Eftir 11 sigurleiki í röð gerði liðið jafntefli núna á sunnudaginn við Inter en það er nýtt met í ítölsku deildinni.



Forsagan er að fyrir þetta tímabil áttu þrjú lið met yfir fjölda sigurleikja í röð í ítölsku deildinni: Juventus (1931-32), AC Milan (1950-51) og Bologna (1963-64) spiluðu 10 sigurleiki í röð. Eftir vægast sagt brösuga byrjun á tímabilinu hjá mínum mönnum þá duttu menn í gírinn og tóku við að vinna hvern leikinn á fætur öðrum. Maður var farinn að svitna svolítið þegar farið var að tala um að þetta met gæti mögulega verið slegið. Sérstaklega þegar ég reiknaði það út að 11. leikurinn yrði á móti erkióvinunum í Lazio. Svo hafðist það að jafna þetta met með 10. sigurleiknum í röð, á móti Empoli, en sá sigur kostaði því gulldrengurinn Totti meiddist alvarlega í leiknum og er víst tæpur varðandi HM í sumar. Ég var með hnút í maganum fyrir Lazio leikinn, alveg viss um að þessum fasistum myndi takast að að eyðileggja þetta fyrir mér. En það tókst, 2:0 fyrir Roma og sigurvíman var algjör. Totti fagnaði á hliðarlínunni og Di Canio labbaði niðurlútur af velli, 26. febrúar 2006 verður minnst með gylltu letri í ítalskri knattspyrnusögu.

Auðvitað vonaðist maður að hægt væri að bæta aðeins við metið í næsta leik á móti Inter. Vorum 1:0 yfir þegar einn mesti pappakassi Ítala, Marco Materazzi, jafnaði leikinn á 90. mínútu og úrslitin urðu 1:1, ekki tókst að landa 12. sigurleiknum. Fúlt að fá á sig jöfnunarmark svona seint í leiknum en samt sem áður, metið er okkar og ég hef enga trú á því að það verði tekið af okkur í bráð.

Hérna í lokin eru sigurleikirnir 11:

21. desember 2004 - Chievo 4:0
8. janúar 2005 - Treviso 0:1
15. janúar 2005 - AC Milan 1:0
18. janúar 2005 - Reggina 3:1
22. janúar 2005 - Udinese 1:4
29. janúar 2005 - Livorno 3:0
4. febrúar 2005 - Parma 0:3
8. febrúar 2005 - Cagliari 4:3
12. febrúar 2005 - Siena 0:2
19. febrúar 2005 - Empoli 1:0
26. febrúar 2005 - Lazio 0:2

Öfgafullir andskotar

Þetta er ekki pistill um sykur. Þetta er pistill um öfga. Ég þoli ekki öfga. Þótt þetta sé ekki pistill um sykur, heldur öfga, þá er kveikjan af þessum pistli sykur, eða öllu heldur umræða um sykur. Þrátt fyrir að ég vinni hjá stærsta sykurinnflytjanda landsins þá tel ég mig ekki vera neinn sérstakan talsmann sykurs. Enda snýst þetta ekki um sykur, heldur öfga.

Á einni sjónvarpsstöðinni hérna á skerinu er nýbyrjaður einhver heilsuþáttur þar sem teknir eru einhverjir einstaklingar sem buðu sig fram og vildu breyta hjá sér matarræðinu og vona að það tryggi þeim betri líðan. Hið besta mál allt saman. Sá fyrsta þáttinn og þvílíkir öfgar. Sykur var settur í sama flokk og eiturlyf. Er ekki í lagi hjá þessu liði, ég bara spyr? Enda var einn virtasti næringarfræðingurinn á Íslandi ekki lengi að skjóta þetta lið í kaf, á vinsamlegum nótum þó. Greinina má sjá hér.

Ég trúi því að allt sé gott í hófi. Ef þú hreyfir þig af einhverju viti og borðar fjölbreyttan mat þá líður þér betur en ef þú gerir það ekki. Ég trúi því ekki að maður eigi að henda út sykri, hvítu hveiti, morgunkorni o.s.frv. og éta í staðinn ekki nema bygg, rúsínur í vatnsbaði og gufusoðið grænmeti. Kannski öfgafull einföldun en samt... Auðvitað er algjör steypa að 13 ára unglingur komist ekki í gegnum daginn án þess að innbyrða einn lítra af gosi, súkkulaðisnúð og bland í poka fyrir 200 kall. Hófið er lykillinn að þessu.

Það fer bara ótrúlega í mínar fínustu þegar menn taka upp á einhverju, hvort sem það tengist heilsu eða einhverju öðru og verða svo helteknir af því að ekkert annað kemst að. Tala nú ekki um þegar þessir sömu menn eru gjörsamlega óþreytandi að boða út fagnaðarerindið í sínum öfgum.

Kannski er ég bara svona öfgafullur í minni andstöðu gegn öfgum.

Nýja myndavélin

Ég er enn drullufúll yfir myndavélaklikkinu út í London. Ömurlegt að eiga nánast engar myndir eftir svona ferð. Fór niður í Elko í dag með gripinn en var ekki alveg viss um hverju ég átti von á. Þóttist nú vera með allt á hreinu mín megin, var með nótuna, hafði ekki átt vélina í eitt ár og þegar hún var versluð var keypt einhver rándýr trygging. Gæinn sem kíkti á þetta var ekki að skilja af hverju vélin lét svona eins og hún lét. Fór svo að ég fékk bara nýja vél, sömu týpu og ég átti en eitthvað nýrra módel (verð að vísa í linkinn fyrir nánari lýsingar). Ég gekk út bara nokkuð sáttur en ég er samt fúll yfir myndunum sem ég hefði geta átt.

Ferðasagan

Þá er maður kominn heim eftir þessa ferð.

London

Fórum frá Bristol til London á föstudeginum, lögðum snemma af stað og vorum komnir um hádegisbilið. Á leiðinni í morgunmat þá sá ég Gordon Banks, gömlu markvarðarhetju Englendinga vera að tjékka sig út, fór svona að spá í því eftir á hvort ég hefði átt að fá karlinn til að kvitta á einhverja servíettu. Datt það ekki í hug þegar ég hafði tækifæri til þess þannig að líklega var þetta ekki nógu merkileg upplifun. Þegar við komum til London skiluðum við af okkur bílaleigubílnum og komum okkur á hótelið, St. Giles. Algjör kústaskápaherbergi en snilldarstaðsetning, rétt hjá Oxford Street. Tókum það sem eftir lifði föstudagsins í rólegheit, búðarrölt (bæði matvöru og ekki). Fórum svo út að borða um kvöldið á þvílíku snilldina. Asískur staður sem heitir Hakkasan og það var greinilegt að þetta var eitthvað hipp og kúl dæmi, þotuliðastaður. Áttum pantað borð klukkan 21:45 og sátum þar í góðum fíling en þegar við röltum út á miðnætti þá var enn eitthvað fólk að koma sem átti pantað borð. Hver fer út að borða á miðnætti? Það var ekki hægt að komast inn bara til að fara á barinn nema að þú ættir pantað ... á barinn. Þvílíkt góður matur að ég átti ekki til orð, allskonar rækjur, endur, lambakjöt og ég veit ekki hvað og hvað. En eitthvað hefur pakkinn kostað því yfirmaðurinn leit á reikninginn, brosti út í annað og sagði: "Strákar, það er McDonalds á morgun". En ég mæli með þessu ef þið eigið ferð til London, þó að þið þurfið að lifa á vatni og brauði í einhvern tíma á eftir.

Römbuðum svo inn á eitthvað spilavíti, helfullt af kínverjum og indverjum, allir spilandi upp á eitthvað bölvað klink. Ég rambaði út alveg 15 pundum fátækari og útlærður í Black Jack. Reyndar voru önnur borð þarna þar sem var verið að spila uppá talsvert hærri tölur.

Leikurinn

Svo var það Chelsea – Portsmouth á laugardeginu. Náði að skrötla út í bítið á laugardeginum, svona rétt til að redda einhverju smáræði handa fjölskyldumeðlimunum en við fóru svo um hádegisbilið út á Stamford Bridge. Fengum okkur hálfsjoppulega langloku þarna á stað í Chelsea Village en þar var svona fjölskyldustemming. Gaman að fara þarna með reyndari mönnum en annar Chelsea maðurinn í ferðinni var að fara í 20. skipti. Okkur grænjöxlunum var tjáð að við yrðu að fara á annan bar þarna við völlinn sem heitir So bar. Sem við gerðum. Jesús Kristur. Ef ég hefði verið með Manchester United barmmerki á mér þá hefði ég líklega étið það með nælunni og öllu. Að koma þarna inn var eins og góðum rokktónleikum á Íslandi, alveg upp við sviðið. Tróðst inn og elti strákana sem á einhvern óskiljanlegan hátt komust upp að barnum og gátu reddað bjór. Maður þurfti að halda á glasinu upp fyrir haus, annað var ekki hægt sökum troðnings. Upp á einu borðinu stóðu nokkrir drengir, krúnurakaðir með öl í annarri og sígarettu í hinni. Þeir stjórnuðu hópsöng með miklum tilþrifum. Flestir, ef ekki allir, söngvarnir snérust annars vegar um eigið ágæti, þ.e. Chelsea og hins vegar um eymd annarra liða. Það var auðvitað ekki hægt annað en að rekast á Íslendinga þarna sem og annarsstaðar. Willum Þór, þjálfari Vals í fótbolta var þarna og hann var málkunnunur einhverjum úr hópnum okkar. Ég gerðist svo djarfur að ýja að því að fá Eið Smára aftur að Hlíðarenda, hugmynd sem Willum leist alls ekki illa á, þetta væri bara frekar spurning um framkvæmdarútfærslu.

Leikurinn sjálfur var svo sem ekkert sérstakur, fyrri hálfleikurinn steindauður en rættist aðeins í síðari hálfleik, tala nú ekki um þegar Eiður kom inná og breytti leiknum. Minnir að fyrirsögnin í The Daily Mail daginn eftir leikinn hafi verið eitthvað á þessa leið: Ice-cool Eidur lifts Jose blues. Auðvitað vildi maður sjá hérna 4:4 og Chelsea aðeins misstíga sig en maður sat þarna fyrst og fremst raunsær. Varð reyndar helv… fúll því myndavélin klikkaði á meðan leiknum stóð, rétt búinn að taka nokkrar myndir í ferðinni og vélin harðneitaði að gera nokkuð meira. Fúlt maður.

Fórum svo á Chelsea hótelið eftir leikinn, rak augun í Petr Cech, en hef víst lítið til að bakka það vegna fyrrnefnds myndavélamála. Fúlt maður. Vorum svo á efri hæðinni að sötra bjór þegar einn úr hópnum mætti á svæðið en hann hafði verið að rölta á neðri hæðinni. Hann tekur upp símann sinn (myndavélasími) og við okkur blasir mynd af honum og Frank Lampard, sem hann rakst á þarna niðri. Magnað maður.

Fórum svo út að éta um kvöldið á stað sem heitir Gaucho Grill sem sérhæfir sig í argentískum steikum, það var mjög gott.

Heim

Þreyta var málið á sunnudeginum, heimfarardeginum. Hafði lítið sofið á þessu hóteli í London, hart rúmið, of kalt inni í herberginu og of bjart. Það var alla vega eitthvað ekki að virka. Áttum flug kl. 13:00 sem var ágætt, maður þurfti ekki að rífa sig of snemma upp og var kominn inn um dyrnar heima hjá mér um sex leytið.
Þreyttur en sáttur.

5 atriði sem sitja eftir svona ferð:

Óskiljanleg staðreynd að stór borg eins og Bristol eigi ekki eitt þokkalegt fótboltalið, aðeins tvö léleg.

Sætar stelpur eru ekki eins sætar í Chelsea búning.

Krúttleg börn eru ekki eins krúttleg í Chelsea búning.

Bjór fyrir morgunmat er ekki að virka, sá dæmi um það.

Ég er búinn að sjá Portsmouth spila jafnoft og Manchester United.

Bloggad fra Bristol

Sit herna a netkaffihusi i Bristol i godum gir. Ferdin buin ad vera fin, thad sem er buid a.m.k. Logdum af stad i gaermorgun og gaerdagurinn for ad mestu leyti i ferdalag. Lendir i London um hadegisbilid og tha turftum vid ad finna bilaleigubilinn og koma okkur til Bristol en thar er okkar kontaktmadur hja Unilever. Thad voru rumir 2 timar og madur var helviti threyttur thegar vid tjekkudum okkur inn a Mariott Royal hotelid sidla dags. Eg helt ad vid vaerum ad tala um einhvern pakka hvad hotelherbergin vardadi, hver atti ad vera med hverjum i herbergi o.s.frv. Ekki aldeilis, vid erum allir 5 i serherbergjum med allt til alls! Nathan ser um sina. Hvildum okkur adeins en sidan forum vid og fundum pobb thar sem Chelsea leikurinn var syndur en tveir ferdalangarnir herna eru forfallnir Chelsea menn. Fengum okkur ad eta thar en eitthvad foru urslitin illa i menn, suma a.m.k., eg gret ekkert serstaklega. Menn voru ansi lunir svo thad var bara kikt aftur upp a hotel og farid snemma i bolid.

Klukkan hringdi 7:30 i morgun og undirritadur skellti ser i sturtu og svo i morgunmat thvi vid attum ad vera maettir kl 9. Thetta er allt svo thaegilegt herna i Bristol, skrifstofur Unilever voru bara i gongufaeri fra hotelinu thannig ad vid vorum helv... godir. Fyrirlestur um Unilever og allar nyjungar og slikt stod alveg til klukkan ad verda 13. Tha tok vid runtur um helstu verslanir herna i nagreninu, Sainsbury, ASDA, Tesco, Morrison o.s.frv. Svo er ut ad borda a einhverjum kinverskum stad a eftir med okkar manni fra Unilever. Forum aftur til London a morgun, bara snemma held eg og getum tha vonandi skodad okkur eitthvad um i hofudborginni.

Laet thetta duga i bili.

London í fyrramálið

Jæja góðir hálsar. Þá er komið að því, vinnuferðin til London hefst í bítið. Við förum í loftið kl 9:00 þannig að maður þarf ekkert að rífa sig upp um miðja nótt, þetta er bara svona spinning-vöknunartími. Þetta er búið að vera smá hausverkur, ég var eins og eitt spurningarmerki þegar ég stóð fyrir framan fataskápinn minn og skimaði eftir "snyrtilegum klæðnaði vegna fundarhalda í Bretlandi." Óttalegur grænjaxl í þessu. Held að þetta reddist nú allt saman.

Lítið við þetta að bæta í bili, á ekki von á miklum bloggfærslum í ferðinni, maður veit ekki alveg hvað maður er að fara út í. Í versta falli kemur ferðasagan hérna fljótlega eftir helgi.