25% maður í snókerhugleiðingum

Karlinn búinn að vera einn heima núna um helgina. 75% af fjölskyldunni fannst meira spennandi að fara vestur og skoða me-me hausa í lifanda lífi en að chilla hérna í höfuðborginni. Þar sem genin sem kveikja áhuga þegar rollur eru annars vegar vantar í mig og hins vegar voru Vatnsberarnir að spila æfingaleik í gær, gerði það að verkum að ég sat eftir heima. Get ekki sagt að maður hafi verið djúpstæður á meðan maður var bara 25%, en það var reynt að dunda sér eitthvað.

Hef verið að fylgjast með Heimsmeistarmótinu í snóker á Eurosport, svona með öðru. Það er eiginlega Ísaki Mána að “kenna”, hann datt inn í þetta núna fyrir helgi og honum finnst þetta alveg æðislegt. Ég sogaðist með honum inn í þetta og það er alveg merkilegt hvað þetta getur verið ávanabindandi. Okkar maður, Ronnie O´Sullivan, datt út í undanúrslitunum í gær og því eru úrslitin ekki eins spennandi fyrir vikið, en spennandi þó. Hugsaði með mér hvað væri gaman að eiga svona borð en geri mér grein fyrir að ég þyrfti að eiga stærra hús fyrir svona græju, það er ekki eins og séu mörg ónotuð herbergi hérna í íbúðinni. Man samt eftir því að þegar ég var lítill patti þá var til svona lítil útgáfa af einhverju svona borði, ætli það hafi ekki tilheyrt Villa. Það var þannig útbúið að það var á mjög stuttum fótum og því þurfti maður að hafa það uppi á einhverju borði þegar verið var að spila. Það hafði einhvern tímann lent í einhverju tjóni því það þurfti að vera þvinga á einu horninu til að borðið væri rétt, þekki þá sögu ekki. Það skipti engu máli, í minningunni var þetta borð algjört gull. Þetta er kannski einhver fortíðarhyggja, bara svo gaman að dunda sér í einhverju svona en ekki alltaf þessir helv… tölvuleikir og þessháttar. Spurning hvort maður fari á stúfana og leiti að svona borði? Ætli það. Kannski þegar ég verð búinn að kaupa mér stærra hús.

Íslensk - amerískur kvöldverður

“Það er me-me haus að borða.” Sigga var að tilkynna Loga Snæ hvað væri í kvöldmatinn. Verð að viðurkenna að það fyrsta sem mér datt í hug þegar ég heyrði þetta var að þetta væri náttúrulega nett klikkað uppeldi. Barnið tók þessu með jafnaðargeði en virtist ekki alveg vera að kaupa þessa hugmynd þegar hann virti fyrir sér þessum þjóðlega íslenska rétt.

Hann lýsti því samt yfir fljótlega, hátt og snjallt, að hann vildi komast frá borðinu án þess svo mikið að sem að hafa smakkað einn bita af Grákollu. Ísak Máni var alveg sáttur enda eldri og hefur meiri hugmynd um gang lífsins. Með herkjum tókst að fá Loga til að innbyrða 4 bita með kartöflumúsívafi. Hafði kannski sitt að segja að í eftirrétt var þjóðlegur amerískur réttur.

Giftingaleti

Var einhverntímann að velta því fyrir mér á þessum miðli hvort ég væri örlítið letiblóð og vísaði þá í samtal mitt við núverandi umhverfisráðherra. Það er nefnilega í einu atriði sem ég velti stundum fyrir mér hvort ég sé bara hreinræktaður letingi.

“Hvenær ætlar þú að gifta þig?” Spurning sem er stundum beint að mér af ýmsu fólki, þó aðallega nánustu fjölskyldumeðlimum og vinum. Svarið er bara það að ég veit það ekki. Við Sigga erum búin að vera saman í 12 ár, í dag nánar tiltekið. Magnað. Sem er talsverður tími svona þegar ég fer að spá í það.

Það stefnir í allt að ég verði síðastur af systkinunum að láta verða af því að gifta mig. Kannski ekki að marka með Villa, hann hefur einhver tíu ár í forskot á mig og þrettán á Jóhönnu. Hann gifti sig árið 1986, nokkrum dögum fyrir 22ja ára afmælið sitt og Gulla, konan hans, var 19 ára. Þau eiga sem sagt 20 ára brúðkaupsafmæli í lok ársins og þá getur Gulla sagt með réttu að hún hafi verið gift Villa meira en helming ævinnar. 22ja ára, ef ég uppfæri þetta á mig þá var maður algjör kjúklingur í minningunni þegar ég var 22ja ára, að ekki sé talað um 19 ára. Svo er Jóhanna að fara gifta sig næsta haust... held ég. Ég held að hún haldi það líka. Vona að mannsefnið hennar haldi það líka.

Okay, ég hef sem sagt smátíma til að ná öðru sætinu, ef maður myndi setja allt í gang. Nei, ég veit ekki, veit ekki hvort maður hafi verið að bíða eftir því að á einhverjum tímapunkti í lífinu myndi maður detta í einhvern brúðkaupsgír. Ég man eftir 2000 bylgjunni, það var ekkert smá kúl að gifta sig árið 2000, allar kirkjur landsins voru uppbókaðar allar helgar þá um sumarið með 2ja ára fyrirvara eða eitthvað álíka. Ekki kom brúðkaupsgírinn þá yfir mann.

Ég nenni bara ómögulega þessum krúsidúllum sem þessu virðast eiga að fylgja, allt frá einsöngvurum niður í servíettur. Er það eitthvað óeðlilegt? Á ég að skammast mín eitthvað fyrir það? Verður maður að leigja sal og kirkju, fá Jón Sig til að syngja, láta sérsauma á mig og drengina föt eins og Beckham gifti sig í, bjóða öllum sem maður svo mikið sem yrt á í gegnum ævina, leigja hestvagn fyrir mig og frúnna, dreifa rósarblöðum út um allt og fljúga svo til einhverrar eyju í Kyrrahafinu morguninn eftir?

Svei, ég veit ekki. Kannski er ég bara að gera úlfalda úr mýflugu. Andskotinn sjálfur, maður þarf varla að hafa þetta svona copy – paste úr Brúðkaupsþættinum Já. Ég er samt ekki að tala um einhverja öfga í hina áttina, að gifta sig neðansjávar eða í fallhlíf.

Ef það er eitthvað sem get sagt að ég sjái hreinlega eftir í þessu ferli er að hafa ekki bara drifið í þessu árið 2004. Þá vorum við búin að vera saman í 10 ára og það hefði verið fín ástæða til að drífa í þessu. Kannski ætti maður að setja stefnuna á 2014.

Uss, nú er ég kominn með þetta í tóma hringi, spurning hvort maður sé búinn að tapa sér. Ætli séu til einhverjar töflur við þessu? Ég held að þetta sé komið á það stig að réttast að drífa í þessu og láta ekki nokkurn kjaft vita. Það er spurning hvort maður kemur bara með fréttirnar hérna á blogginu EFTIR að þessu er lokið...

Gubbandi stemming

Komum heim í Eyjabakkann núna um miðjan dag í dag. Var svona heldur tíðindalítil ferð, allt heldur hefðbundið þangað til að við áttum u.þ.b. 2 mínútur ófarnar. Við vorum stödd á rauðum ljósum ekki skammt frá Fálkabakka þegar fjörið byrjaði. Logi Snær tekur upp á því að æla þessi ósköp, gusast alveg upp úr greyinu. Við þarna föst í umferðinni, rétt hjá bílastæðinu heima og annað barnið hálffreðið í bílstólnum með ómelta hamborgarahryggsbita yfir sig allan. Sá eldri er rosalega viðkvæmur fyrir öllu svona og þegar lyktin berst um bílinn eins og eldur í sinu fór hann að kúgast líka sem endaði með einhverri smáspýju. Sigga gaf skipun um að opna alla rúður í bílnum á meðan við biðum eftir græna ljósinu. Ljósið kom loksins eftir heila eilíf og við reyndum að komast á bílastæðið heima hratt en örugglega. Þar var öllu draslað út úr bílnum og inn, börnunum, yfirhöfnunum, bílstólunum og öðru sem varð fyrir grundfirska hádegismatnum. Öllu sem möguleika var hægt að koma í þvottavélina fór þangað. Eftir að hyggja var þetta kannski besta tímasetning á svona atburði, fyrst þetta þurfti að gerast. Hefði ekki boðið í það ef Logi hefði tekið ákvörðun um að létta af sér á þennan hátt t.d. í miðjum Hvalfjarðargöngum.

Borðað út í eitt á stórafmælisdögum sem öðrum dögum í Grundarfirði

Páskafrí í Grundarfirði. Ávísun á útkýlda vömb og legusár. Nei, reyndar ekki nema að hálfu leyti rétt. Nóg er étið hérna, það er á hreinu, en með tilkomu sparkvallarins og það að eldri syninum finnst gaman að vera þar þá lendir maður stundum í því að dröslast þangað út eftir. Sem er hið besta mál eftir allt átið. Það hjálpar ekki til að mamma átti afmæli núna 13. og Sigga átti afmæli í gær. Hér eru því kaffiboð ofan í allt saman. Ef það er eitthvað sem lýsir þessu best þá sagði mamma eitt hérna í gær þegar hún var að ganga frá kökunum og öðru bakkelsi eftir að einhverjir gestanna voru farnir: ”Það gengur ekkert á brauðið núna” Kemur á óvart? Neibb, ekki vitund því menn seilast frekar í tertusneiðar, pönnukökur og fleira í þeim dúr. Ristað brauð með osti má bíða þangað til eftir páska.

Sigga átti afmæli í gær eins og fram kom hérna áðan, stór pakki, heil 30 kvikindi komin í hús. Eitthvað um gesti hérna en mér skilst að það verði einhver smá kaffiboð heima á fimmtudaginn nk. þar sem tekið verður á móti pökkum eitthvað fram eftir deginum.

Páskaeggjadagur í dag. Menn mættu snemma í morgunmat en búið var að semja um að það yrði annað hvort hafragrautur eða Cheerios svo ekki yrði byrjað á eggjunum á tómum maga sem yrði bara ávísun á tómt rugl. Ég átti, strangt til tekið, ekkert egg en hafði gert mér vonir um að fá kannski eina væna flís hjá drengjunum. Ég tók mér því snemma hrægammsstöðu fyrir aftan þá og beið færis. Annars finnst mér allir voða rólegir yfir þessum páskaeggjum, svona miðað við allt umtalið og lætin. Kannski eru bara allir búnir að borða yfir sig að öðrum kræsingum.

Páskafrí framundan

Krump... Síðasti dagurinn í vinnunni fyrir páskafrí, kallinn reddaði sér fríi á morgun, er enn að smygla út fæðingarorlofsdögum en stefnan er að vera búinn að klára þetta áður en Logi Snær fær hár á bringuna. Geispa hérna út í eitt, tók þá ákvörðun um að horfa á CSI áður en ég hellti mér út í þennan pistil fyrir Þeyr, alltaf á síðustu stundu með allt svona. Það var komið einhvern góðan slatta yfir miðnætti þegar ég skrölti í bælið og það var ekki til að bæta stemminguna á heimilinu í morgun að ég var sá eini sem þurfti að vakna. Enda var bara náttfatastemming á öðrum meðlimum í fjölskyldunni þegar ég fór í vinnuna.

Stefnan sett á Grundó á morgun, það verður gott að komast í sveitina og anda að sér fersku fjallalofti í bland við ilminn af páskaeggjunum. Heillangt síðan kappinn fór þarna vestur en það hefur allt sínar skýringa, aðallega þær að mútta hefur ekki verið á landinu. Ísak Máni er farinn að þrá að komast í kjötbollur hjá ömmu, sem mér finnst mjög skiljanlegt.

Mér hefur borist penni

Þá er búið að færa manni þetta þvílíka verkefnið. Það er ljóst að það verður ekki sofið næstu dagana. Mér hefur verið réttur penni áskorandans í hinu ástsæla riti Þeyr, sem er fyrir þá sem ekki vita grundfirskur frétta- og auglýsingamiðill. Áskorandinn hefur þann tilgang, eftir því sem ég kemst næst, að skrifa um eitthvað málefni sem stendur honum næst (s.s. hvað sem er) og varpa að því loknu pennanum áfram á einhvern annan aðila. Þetta er vitaskuld gert til að ýta undir það að í blaðinu sé eitthvað athyglisvert lesefni og er það vel. Það að ég fékk “pennann” á ég Tómasi stórfrænda mínum að þakka. Nú verður lagst undir feld, án þess þó að maður tapi sér í þessu en það er nú skemmtilegra að hafa eitthvað smá vitrænt að segja. Mér skilst að penninn hafi gengið núna á milli brottfluttna Grundfirðinga og hvað get ég sagt, ég er búinn að ákveða hverjum ég afhendi pennann góða. MMMUUUUHHHHAAAAAA………

Útvarpsstöðin mín

Tók nettan Lýð Oddsson á þetta. Þið vitið, Lottó-auglýsingarnar. Gúgglaði nafnið mitt og er búinn að vera að fara í gegnum þetta en sökum vinnu (ólíkt Lýð) hef ég nú ekki enn komist í gegnum blaðsíðu 1. Ég hef ekki fundið borg í Tyrklandi sem ber mitt nafn en hinsvegar fann ég þessa þvílíku snilld, útvarpstöð frá Macomb í Bandaríkjunum sem heitir Wium FM 91.3! Hversu kúl er það? Er búinn að prófa að stilla inn en það er yfirleitt eitthvað leiðindar blaður í gangi. Áður en ég tapaði mér og sendi meil þangað til að komast að því hvort ég ætti einhverja ættingja þarna sem hefðu mögulega stofnað stöðina þá róaði ég mig niður og reyndi að komast að því hvers vegna í ósköpum þessi útvarpsstöð bæri þetta fallega nafn og ég tel mig hafa svarið á reiðum höndum. Þessi stöð er í eigu Western Illinois University sem er staðsettur þarna í Macomb og ef maður tekur fyrsta stafinn úr þessum orðum færðu WIUM. Algjör Sérlákur. Áhugasamir geta hlustað hér.

Spurning um að undirbúa heimsókn þangað.

Tölvutæknin

Tölvutæknin er yndisleg.

Eins og glöggir lesendur þessarar síðu hafa tekið eftir þá var konan ekki heima frá því snemma á laugardeginum fram á sunnudagskvöld. Hún kom sem sagt heim í gærkvöldi eftir að hafa verið fyrir vestan. Hún kom heim, skellti tveimur töskum á gólfið í forstofunni, einn sængurfatapoki og úlpa fóru sömu leið. Húsbóndinn á heimilinu fékk koss og knús. “Gaman að sjá þig” sagði hún. “Úff, ég er frekar þreytt eftir þetta allt” hélt hún áfram þegar hún rölti inn í stofu, teygði sig í fartölvuna og settist í sófann.

Eftir einhvern tíma lokaði hún fartölvunni, stóð upp og sagði: “Já, helgin var sem sagt svona hjá þér”. Og það besta var að ég varla búinn að segja orð frá því að hún kom inn um dyrnar.

Tölvutæknin er yndisleg.

Árshátíð

Vinnan hélt árshátið í gærkvöldi og það var vandað til verka eins og venjulega. Byrjaði heima hjá forstjóranum eins og venjan er, í öl og snittur en síðan var öllum mannskapnum komið niður í Laugardal þar sem aðalgeimið var í Félagsheimili Þróttar. Þar sem fyrirtækið vex og dafnar þá voru ansi margir þarna sem ég þekkti engin deili á. Fyrir svona 2-3 árum voru þetta 30+ starfsmenn hjá fyrirtækinu og dótturfyrirtækinu. Þá mætti maður á árshátið og það var svona ein og ein hræða sem maður var ekki alveg viss hvort væri starfsmaður eða maki. Á ekki svo löngum tíma er búið að versla einhver þrjú batterí, misstór reyndar, sem hafa bæst í pakkann og þaraf er eitt fyrir norðan á Akureyri. Þannig að núna voru þetta rétt rúmlega 100 manns með mökum sem mættu og ég verð að viðurkenna að ég var gjörsamlega týndur þarna. Gott ef ég þekkti deili á 1/3 af mannskapnum. Það hjálpaði ekki að ég missti af árshátiðinni í fyrra vegna veikinda og var því týndari en ella.

Konan kom ekki með í þetta skiptið þar sem hún ákvað að skella sér vestur á Snæfellsnesið og fara á jökulinn með einhverju fólki sem allt þurfti að fara og ná sér í orku. Vona að allir komi þaðan sem endurnærðir orkuboltar.

Þar sem ég var maður einsamall þá fannst mér ég stundum verða hálfgerð afgangsstærð í svona dæmi. Dregið til borðs og þá gilti miðinn með númerið á borðinu fyrir tvo o.s.frv. Leist ekkert á þetta þegar ég sá borðið sem mér var “úthlutað”, 11 hausar að mér meðtöldum, lagermaður hjá okkur og konan hans sem ég þekkti vitaskuld en afgangurinn var allt lið að norðan sem ég hafði aldrei á ævinni séð. Enda vorum við þrjú ekki alveg að digga alla umræðuna og brandarana sem fengu að fljúga þarna um borðið. Maturinn var fínn og skemmtiatriðin sömuleiðis. Krakkar úr Fjölbraut í Garðabæ komu og fluttu tvö lög úr Sister Act eða Systraspili, söngleiknum sem skólinn er að setja upp. Svo komu tveir kóngar á svæðið, nei það voru ekki Simmi og Jói eða Sveppi og Auddi. Það voru Raggi Bjarna og Þorgeir Ástvaldsson. Langflottastir, miðað við undirtektirnar í salnum og það verður ekki sagt að þessir kappar kunni þetta ekki. Ef þetta var ekki nóg fyrir mannskapinn þá kom IceBlue sjálfur, Geir Ólafsson, og söng einhver lög. Ég ákvað þá að standa upp og kíkja á liðið út í smók, jafnvel þótt ég reyki ekki. Þarna á milli atriði var haldið happdrætti þar sem dregnir voru út misspennandi vinningar, allt frá páskaeggjum til utanlandsferðar til Evrópu fyrir tvo. Það fór aldrei svo að kappinn hirti ekki einn vinning og bara þokkalegan held ég. Flug fyrir tvo til Akureyrar og heim aftur, gisting í eina nótt fyrir tvo á KEA Hotels og 8.000 kr inneign hjá veitingarhúsinu Greifanum á Akureyri. Heyrðu, þetta lítur bara ágætlega út svona á prenti, veglegur vinningur.

Maður var svo bara rólegur, tók leigara heim með eitthvað af Breiðholtsbúum og var kominn heim klukkan að verða 2.

Það er bara ein Jóhanna systir

Kannski er ég að gera þvílík mistök að birta eftirfarandi sögu. Kannski verður Jóhanna systir brjáluð. En þetta er bara svo fyndið. Og aulalegt.

Sagan er sú að hún rekur gistiheimili á Suðureyri við Súgandafjörð og eitt sumarið komu Svisslendingar sem urðu svona rosalega hrifnir af landi og þjóð. Núna um daginn fékk hún sent frá þeim eitthvað rosalega flott súkkulaði sem hún hélt ekki vatni yfir. En einn hluti af súkkulaðipakkanum var stílaður á stelpu sem var að vinna hjá henni þetta sumar en býr núna á Ísafirði. Ég heyri nú á Jóhönnu að hún var eitthvað að vandræðast með að koma pakkanum til þessarar stelpu, hún var greinilega eitthvað að mikla þetta fyrir sér. Kemur þá upp úr kafinu að þessi stelpa eignaðist barn núna í lok síðasta árs, eignaðist myndarlega litla dömu og allt í góðu með það. Henni er síðan gefið nafn, Solveig Amalía og fljótlega eftir það fer Jóhanna inn á barnalandssíðuna hennar og ákveður að skrifa í gestabókina og dásamar þetta nafn. Eða ekki alveg því henni tókst að klúðra þessu algjörlega og kallaði barnið Sigrúnu Amalíu! Þetta er náttúrulega alveg skelfilega fyndið, þ.e. svo lengi sem maður lenti ekki í þessu sjálfur. Þessi yndislegu mistök má sjá hér. Þetta verður fyrst almennilega fyndið þegar maður sér þetta með eigin augum.

Jóhönnu leið eitthvað asnalega með þetta allt saman en ákvað svo að hringja í þessa stelpu og segja henni frá súkkulaðinu og boða sig í heimsókn, svona bara til að koma með þetta svissneska gull. Ef commentið í gestabókina var ekki nógu mikið klúður þá ákvað þessi yndislega systir mín að ganga alla leið og lét út úr sér í þessu símtali: “Ég verð svo líka að kíkja á hana Sigrúnu…”

Lasleiki og aulameiðsli

Logi Snær er lasinn, líklega kominn með flensuna, það er allir með flensuna þessa dagana. Eins og það sé eitthvað töff. Ég skrölti nokkrar ferðir inn til hans síðustu nótt svona til að gefa honum að drekka og athuga með hann, ekkert massa stemming. Mamma hans var svo heima með hann í dag en á morgun er víst komið að mér að standa vaktina. Hann sofnaði hérna í sófanum rúmlega sex í kvöld og lá þar til klukkan að verða átta en þá bar ég hann inn í rúm. Spurning hvort kerfið fari allt til fjandans og hann vakni klukkan fjögur í nótt reiðubúinn til að fara á fætur. Ég held ekki. Ég vona ekki. Svona var annars stemmingin á guttanum núna um kvöldmatarleytið.



Annað mál. Getur maður slasað sig alvarlega með því að sparka í markstöng? Ég mætti á sunnudeginum upp í Austurberg til að taka þátt í þessum 8-liða úrslitum á innanhúsmóti Utandeildarinnar. Fór að því leytinu til á versta veg að við töpuðum leiknum 1:0 og gátum því pillað okkur heim á meðan liðið sem sló okkur út fór alla leið og hirti dolluna. Ekki það að við ættum að vera eitthvað sorgmæddir með úrslitin, töpuðum öllum leikjunum á þessu sama móti í fyrra og fengum á okkur einhver 17 mörk í þremur leikjum þannig að þetta var talsverð bæting. En maður er aldrei sáttur við að tapa og í bræði minni þegar dómarinn flautaði leikinn af þá fann ég ekki upp á neinu gáfulegra en að taka stöngin á markinu fyrir og sparka duglega í hana. Ekki það að hún hafi gert mér nokkurn skapaðan hlut eða haft á einhvern hátt eitthvað með þetta tap okkar að gera. Man ekki alveg hvernig ég hitti stöngina en núna er eins og ég sé marinn á ilinni, það er vont að stíga fast niður. Þvílíkur aulaháttur. Jæja, þetta hlýtur að jafna sig. Boðskapur dagsins: Anda rólega og láta ekki stundarbrjálæði leiða mann í einhverja vitleysu.

Framkvæmdir og fótboltamót

Alltaf einhverjar framkvæmdir hérna megin, núna var það eldhúsið. Máluðum það um síðustu helgi og létum svo smíða borðplötu eins og okkur hafði alltaf langað í og kláruðum svo málið með nýjum stólum. Við erum helv… ánægð með þetta allt saman. Hérna er niðurstaðan, fyrir breytingar og eftir breytingar.





Vatnsberarnir voru að spila í innanhúsmóti Utandeildarinnar í dag og okkur gekk svona glimmrandi vel, unnum 3 leiki en töpuðum einum. Það þýddi að við unnum riðilinn okkar og spilum í úrslitum á morgun. Hef reyndar ekki hugmynd um hvernig framkvæmdin á því verður en vonandi höldum við áfram að gera góða hluti.

Úti að aka

Ég er heilt yfir góður ökumaður. Sumum finnst reyndar ökulagið mitt full glannalegt á köflum en það breytir samt ekki mínu áliti á mér sem ökumanni. Ég er búinn að hafa bílpróf næstum því í 14 ár og hef átt minn eigin bíl örugglega í einhver 12 ár. Það skal alveg viðurkennast að ég hef ekki flekklausan feril en stórslysalausan. Á mínum ökumannsferli hef ég verið tekinn tvisar fyrir að keyra yfir á rauðu ljósi en að öðru leyti hefur þetta verið án stórra áfalla. Reyndar missti ég einu sinni vinstra framdekkið undan bílnum á leið minni frá Grundarfirði til Reykjavíkur en það tengist nú ekki mínum hæfileikum til að keyra bíl heldur frekar ástandið á þeim bíl sem um ræðir. Skrifa kannski þá sögu síðar.

Sökum vinnunnar þá keyri ég mikið og maður hefur nú séð eitt og annað í umferðinni en kveikjan af þessum pistli var lítið atvik sem gerðist núna í vikunni:

Ég var að keyra á Sæbrautinni og sé að það kemur gult ljós á gatnamótunum framundan. Ég dreg úr hraðanum og geri mig líklegan til að stoppa en bílinn við hliðina á mér gefur í og fer yfir á hvínandi rauðu ljósi. Mér brá svolítið því bíllinn var merktur ÆFINGARAKSTUR en dró þá ályktun að einhver hefði bara gleymt að taka miðann af, það gæti ekki verið að einhver sem væri í æfingarakstri myndi aka svona. Tveimur gatnamótum seinna lendi ég við hliðina á þessum bíl og mér til mikillar hrellingar situr ung stelpa bak við stýrið, líklega á bílprófsaldri, og eldri kona við hliðina á henni. Veit ekki hvort þetta var móðir-dóttir ökutími en hvað sem þetta var þá var það slæmt.

Ég reyni að vera góð fyrirmynd í akstri sem og öðru, sérstaklega gagnvart drengjunum mínum. Stundum fæ ég illt auga frá konunni þegar við, eða öllu heldur ég, erum að keyra. Enda get ég alveg kvittað upp á það að stundum má ég alveg draga andann djúpt og slaka á. Ég hef hinsvegar tekið eftir einu sem ég get ekki alveg útskýrt. Mér finnst að ég keyri öðruvísi þegar ég keyri sjálfskipta bíla, tala nú ekki um ef þeir eru með þægilegum sætum og svona vel úr garði gerðir. Maður dettur í einhvern chill fíling, lætur bara fara vel um sig og stýrir, allt voða afslappað og letilegt. Spurning hvað það þýði, kannski ekki neitt. Kannski er þetta bara réttlæting á því að fara að kaupa sér nýjan bíl, einhvern þægilegan slyddujeppa, sjálfskiptan með leðursætum, topplúgu og cruise control. Eða kaupa… ég hef auðvitað ekkert efni á kaupa eitt né neitt, er þetta ekki frekar spurning um að skrifa bara nafnið sitt á eitthvað blað? Nei, ætli maður verði ekki bara eitthvað áfram stoltur eigandi Renualt Megane Scenic, hvað svo sem síðar verður…

Konungurinn í Latabæ

“Þú stendur þig vel og ert klár strákur en mér finnst þú stundum svolítið latur” Þarna stóð ég steinrunninn á bókasafninu í grunnskólanum í Grundarfirði, svona 13-14 ára pjakkur, þegar þáverandi íslenskukennarinn minn og núverandi umhverfisráðherra, Sigríður Anna Þórðardóttir, lét þessi orð falla í minn garð. Ég veit ekki alveg af hverju ég man svona vel eftir þessu en af einhverjum ástæðum situr þetta í mér. Kannski hefur hún hitt naglann á höfuðið, sem hlýtur að vera sorglegt því leti telst ekki beint vera eftirsóttur eiginleiki. Ég vona nú samt að þetta hafi verið eitthvað orðum aukið hjá háttvirtum umhverfisráðherra en þó viðurkenni ég að stundum get ég verið svolítið góður við sjálfan mig.

Stundum vildi ég að ég væri íþróttaálfurinn. Hoppandi og skoppandi allan daginn geðveikt ýkt hress og allt í gangi. Man eftir að hafa séð Magnús Scheving í Innlit-Útlit fyrir einhverjum misserum þar sem hann var að lýsa því þegar hann stóð í framkvæmdum heima hjá sér, var að nostra við fataskápinn hjá sér sem var mjög flottur en þetta var svo fáránleg handavinna að þetta tók hann þvílíkan tíma. Allt á hvolfi heima hjá honum, hann að föndra einhverjar drúsidúllur á fataskápinn heima við á milli þess að þeysast út af einhverjum Latabæjarfundum út um allan bæ. Hvað geri ég? Er að redda einu sérsmíðuðu eldhúsborði og mála eldhúsið og er að bugast yfir þessu “öllu” saman. Kem mér varla að verki og konan lýsir áhyggjum yfir þessu ástandsleysi á kappanum.

Tapparnir sem eiga að fara undir fæturnar á borðstofustólana svo þeir rispi ekki gólfið sem konan keypti fyrir einhverjum dögum gegn því að ég myndi setja þá undir fæturnar eru enn í umbúðunum upp á borðstofuborðinu. Ég veit af þeim og sé þá alltaf útundan mér þegar ég er að vappa í kringum borðstofuborðið en ekkert gerist. Veit að ef ég kem mér í þetta þá tekur þetta bara nokkrar mínútur en samt gerist ekki neitt.

Kannski er þetta bara vítamínskortur. Spurning um að fjárfesta í einu glasi af einhverju. Sá ég ekki Latabæjarvítamín til sölu í einhverri búðinni núna um daginn?

FORZA ROMA

Þetta er fótboltapistill. Fannst réttast að aðvara þá sem finnst tíma sínum eytt í eitthvað annað betra.

Þennan pistil ákvað ég að skrifa þann 26. febrúar sl., en þó ekki fyrr en ákveðnum kafla lyki í ítalskri knattspyrnusögu, sem gerðist svo núna á sunnudaginn en þá lauk sigurleikjahrinu AS Roma. Eftir 11 sigurleiki í röð gerði liðið jafntefli núna á sunnudaginn við Inter en það er nýtt met í ítölsku deildinni.



Forsagan er að fyrir þetta tímabil áttu þrjú lið met yfir fjölda sigurleikja í röð í ítölsku deildinni: Juventus (1931-32), AC Milan (1950-51) og Bologna (1963-64) spiluðu 10 sigurleiki í röð. Eftir vægast sagt brösuga byrjun á tímabilinu hjá mínum mönnum þá duttu menn í gírinn og tóku við að vinna hvern leikinn á fætur öðrum. Maður var farinn að svitna svolítið þegar farið var að tala um að þetta met gæti mögulega verið slegið. Sérstaklega þegar ég reiknaði það út að 11. leikurinn yrði á móti erkióvinunum í Lazio. Svo hafðist það að jafna þetta met með 10. sigurleiknum í röð, á móti Empoli, en sá sigur kostaði því gulldrengurinn Totti meiddist alvarlega í leiknum og er víst tæpur varðandi HM í sumar. Ég var með hnút í maganum fyrir Lazio leikinn, alveg viss um að þessum fasistum myndi takast að að eyðileggja þetta fyrir mér. En það tókst, 2:0 fyrir Roma og sigurvíman var algjör. Totti fagnaði á hliðarlínunni og Di Canio labbaði niðurlútur af velli, 26. febrúar 2006 verður minnst með gylltu letri í ítalskri knattspyrnusögu.

Auðvitað vonaðist maður að hægt væri að bæta aðeins við metið í næsta leik á móti Inter. Vorum 1:0 yfir þegar einn mesti pappakassi Ítala, Marco Materazzi, jafnaði leikinn á 90. mínútu og úrslitin urðu 1:1, ekki tókst að landa 12. sigurleiknum. Fúlt að fá á sig jöfnunarmark svona seint í leiknum en samt sem áður, metið er okkar og ég hef enga trú á því að það verði tekið af okkur í bráð.

Hérna í lokin eru sigurleikirnir 11:

21. desember 2004 - Chievo 4:0
8. janúar 2005 - Treviso 0:1
15. janúar 2005 - AC Milan 1:0
18. janúar 2005 - Reggina 3:1
22. janúar 2005 - Udinese 1:4
29. janúar 2005 - Livorno 3:0
4. febrúar 2005 - Parma 0:3
8. febrúar 2005 - Cagliari 4:3
12. febrúar 2005 - Siena 0:2
19. febrúar 2005 - Empoli 1:0
26. febrúar 2005 - Lazio 0:2

Öfgafullir andskotar

Þetta er ekki pistill um sykur. Þetta er pistill um öfga. Ég þoli ekki öfga. Þótt þetta sé ekki pistill um sykur, heldur öfga, þá er kveikjan af þessum pistli sykur, eða öllu heldur umræða um sykur. Þrátt fyrir að ég vinni hjá stærsta sykurinnflytjanda landsins þá tel ég mig ekki vera neinn sérstakan talsmann sykurs. Enda snýst þetta ekki um sykur, heldur öfga.

Á einni sjónvarpsstöðinni hérna á skerinu er nýbyrjaður einhver heilsuþáttur þar sem teknir eru einhverjir einstaklingar sem buðu sig fram og vildu breyta hjá sér matarræðinu og vona að það tryggi þeim betri líðan. Hið besta mál allt saman. Sá fyrsta þáttinn og þvílíkir öfgar. Sykur var settur í sama flokk og eiturlyf. Er ekki í lagi hjá þessu liði, ég bara spyr? Enda var einn virtasti næringarfræðingurinn á Íslandi ekki lengi að skjóta þetta lið í kaf, á vinsamlegum nótum þó. Greinina má sjá hér.

Ég trúi því að allt sé gott í hófi. Ef þú hreyfir þig af einhverju viti og borðar fjölbreyttan mat þá líður þér betur en ef þú gerir það ekki. Ég trúi því ekki að maður eigi að henda út sykri, hvítu hveiti, morgunkorni o.s.frv. og éta í staðinn ekki nema bygg, rúsínur í vatnsbaði og gufusoðið grænmeti. Kannski öfgafull einföldun en samt... Auðvitað er algjör steypa að 13 ára unglingur komist ekki í gegnum daginn án þess að innbyrða einn lítra af gosi, súkkulaðisnúð og bland í poka fyrir 200 kall. Hófið er lykillinn að þessu.

Það fer bara ótrúlega í mínar fínustu þegar menn taka upp á einhverju, hvort sem það tengist heilsu eða einhverju öðru og verða svo helteknir af því að ekkert annað kemst að. Tala nú ekki um þegar þessir sömu menn eru gjörsamlega óþreytandi að boða út fagnaðarerindið í sínum öfgum.

Kannski er ég bara svona öfgafullur í minni andstöðu gegn öfgum.

Nýja myndavélin

Ég er enn drullufúll yfir myndavélaklikkinu út í London. Ömurlegt að eiga nánast engar myndir eftir svona ferð. Fór niður í Elko í dag með gripinn en var ekki alveg viss um hverju ég átti von á. Þóttist nú vera með allt á hreinu mín megin, var með nótuna, hafði ekki átt vélina í eitt ár og þegar hún var versluð var keypt einhver rándýr trygging. Gæinn sem kíkti á þetta var ekki að skilja af hverju vélin lét svona eins og hún lét. Fór svo að ég fékk bara nýja vél, sömu týpu og ég átti en eitthvað nýrra módel (verð að vísa í linkinn fyrir nánari lýsingar). Ég gekk út bara nokkuð sáttur en ég er samt fúll yfir myndunum sem ég hefði geta átt.

Ferðasagan

Þá er maður kominn heim eftir þessa ferð.

London

Fórum frá Bristol til London á föstudeginum, lögðum snemma af stað og vorum komnir um hádegisbilið. Á leiðinni í morgunmat þá sá ég Gordon Banks, gömlu markvarðarhetju Englendinga vera að tjékka sig út, fór svona að spá í því eftir á hvort ég hefði átt að fá karlinn til að kvitta á einhverja servíettu. Datt það ekki í hug þegar ég hafði tækifæri til þess þannig að líklega var þetta ekki nógu merkileg upplifun. Þegar við komum til London skiluðum við af okkur bílaleigubílnum og komum okkur á hótelið, St. Giles. Algjör kústaskápaherbergi en snilldarstaðsetning, rétt hjá Oxford Street. Tókum það sem eftir lifði föstudagsins í rólegheit, búðarrölt (bæði matvöru og ekki). Fórum svo út að borða um kvöldið á þvílíku snilldina. Asískur staður sem heitir Hakkasan og það var greinilegt að þetta var eitthvað hipp og kúl dæmi, þotuliðastaður. Áttum pantað borð klukkan 21:45 og sátum þar í góðum fíling en þegar við röltum út á miðnætti þá var enn eitthvað fólk að koma sem átti pantað borð. Hver fer út að borða á miðnætti? Það var ekki hægt að komast inn bara til að fara á barinn nema að þú ættir pantað ... á barinn. Þvílíkt góður matur að ég átti ekki til orð, allskonar rækjur, endur, lambakjöt og ég veit ekki hvað og hvað. En eitthvað hefur pakkinn kostað því yfirmaðurinn leit á reikninginn, brosti út í annað og sagði: "Strákar, það er McDonalds á morgun". En ég mæli með þessu ef þið eigið ferð til London, þó að þið þurfið að lifa á vatni og brauði í einhvern tíma á eftir.

Römbuðum svo inn á eitthvað spilavíti, helfullt af kínverjum og indverjum, allir spilandi upp á eitthvað bölvað klink. Ég rambaði út alveg 15 pundum fátækari og útlærður í Black Jack. Reyndar voru önnur borð þarna þar sem var verið að spila uppá talsvert hærri tölur.

Leikurinn

Svo var það Chelsea – Portsmouth á laugardeginu. Náði að skrötla út í bítið á laugardeginum, svona rétt til að redda einhverju smáræði handa fjölskyldumeðlimunum en við fóru svo um hádegisbilið út á Stamford Bridge. Fengum okkur hálfsjoppulega langloku þarna á stað í Chelsea Village en þar var svona fjölskyldustemming. Gaman að fara þarna með reyndari mönnum en annar Chelsea maðurinn í ferðinni var að fara í 20. skipti. Okkur grænjöxlunum var tjáð að við yrðu að fara á annan bar þarna við völlinn sem heitir So bar. Sem við gerðum. Jesús Kristur. Ef ég hefði verið með Manchester United barmmerki á mér þá hefði ég líklega étið það með nælunni og öllu. Að koma þarna inn var eins og góðum rokktónleikum á Íslandi, alveg upp við sviðið. Tróðst inn og elti strákana sem á einhvern óskiljanlegan hátt komust upp að barnum og gátu reddað bjór. Maður þurfti að halda á glasinu upp fyrir haus, annað var ekki hægt sökum troðnings. Upp á einu borðinu stóðu nokkrir drengir, krúnurakaðir með öl í annarri og sígarettu í hinni. Þeir stjórnuðu hópsöng með miklum tilþrifum. Flestir, ef ekki allir, söngvarnir snérust annars vegar um eigið ágæti, þ.e. Chelsea og hins vegar um eymd annarra liða. Það var auðvitað ekki hægt annað en að rekast á Íslendinga þarna sem og annarsstaðar. Willum Þór, þjálfari Vals í fótbolta var þarna og hann var málkunnunur einhverjum úr hópnum okkar. Ég gerðist svo djarfur að ýja að því að fá Eið Smára aftur að Hlíðarenda, hugmynd sem Willum leist alls ekki illa á, þetta væri bara frekar spurning um framkvæmdarútfærslu.

Leikurinn sjálfur var svo sem ekkert sérstakur, fyrri hálfleikurinn steindauður en rættist aðeins í síðari hálfleik, tala nú ekki um þegar Eiður kom inná og breytti leiknum. Minnir að fyrirsögnin í The Daily Mail daginn eftir leikinn hafi verið eitthvað á þessa leið: Ice-cool Eidur lifts Jose blues. Auðvitað vildi maður sjá hérna 4:4 og Chelsea aðeins misstíga sig en maður sat þarna fyrst og fremst raunsær. Varð reyndar helv… fúll því myndavélin klikkaði á meðan leiknum stóð, rétt búinn að taka nokkrar myndir í ferðinni og vélin harðneitaði að gera nokkuð meira. Fúlt maður.

Fórum svo á Chelsea hótelið eftir leikinn, rak augun í Petr Cech, en hef víst lítið til að bakka það vegna fyrrnefnds myndavélamála. Fúlt maður. Vorum svo á efri hæðinni að sötra bjór þegar einn úr hópnum mætti á svæðið en hann hafði verið að rölta á neðri hæðinni. Hann tekur upp símann sinn (myndavélasími) og við okkur blasir mynd af honum og Frank Lampard, sem hann rakst á þarna niðri. Magnað maður.

Fórum svo út að éta um kvöldið á stað sem heitir Gaucho Grill sem sérhæfir sig í argentískum steikum, það var mjög gott.

Heim

Þreyta var málið á sunnudeginum, heimfarardeginum. Hafði lítið sofið á þessu hóteli í London, hart rúmið, of kalt inni í herberginu og of bjart. Það var alla vega eitthvað ekki að virka. Áttum flug kl. 13:00 sem var ágætt, maður þurfti ekki að rífa sig of snemma upp og var kominn inn um dyrnar heima hjá mér um sex leytið.
Þreyttur en sáttur.

5 atriði sem sitja eftir svona ferð:

Óskiljanleg staðreynd að stór borg eins og Bristol eigi ekki eitt þokkalegt fótboltalið, aðeins tvö léleg.

Sætar stelpur eru ekki eins sætar í Chelsea búning.

Krúttleg börn eru ekki eins krúttleg í Chelsea búning.

Bjór fyrir morgunmat er ekki að virka, sá dæmi um það.

Ég er búinn að sjá Portsmouth spila jafnoft og Manchester United.

Bloggad fra Bristol

Sit herna a netkaffihusi i Bristol i godum gir. Ferdin buin ad vera fin, thad sem er buid a.m.k. Logdum af stad i gaermorgun og gaerdagurinn for ad mestu leyti i ferdalag. Lendir i London um hadegisbilid og tha turftum vid ad finna bilaleigubilinn og koma okkur til Bristol en thar er okkar kontaktmadur hja Unilever. Thad voru rumir 2 timar og madur var helviti threyttur thegar vid tjekkudum okkur inn a Mariott Royal hotelid sidla dags. Eg helt ad vid vaerum ad tala um einhvern pakka hvad hotelherbergin vardadi, hver atti ad vera med hverjum i herbergi o.s.frv. Ekki aldeilis, vid erum allir 5 i serherbergjum med allt til alls! Nathan ser um sina. Hvildum okkur adeins en sidan forum vid og fundum pobb thar sem Chelsea leikurinn var syndur en tveir ferdalangarnir herna eru forfallnir Chelsea menn. Fengum okkur ad eta thar en eitthvad foru urslitin illa i menn, suma a.m.k., eg gret ekkert serstaklega. Menn voru ansi lunir svo thad var bara kikt aftur upp a hotel og farid snemma i bolid.

Klukkan hringdi 7:30 i morgun og undirritadur skellti ser i sturtu og svo i morgunmat thvi vid attum ad vera maettir kl 9. Thetta er allt svo thaegilegt herna i Bristol, skrifstofur Unilever voru bara i gongufaeri fra hotelinu thannig ad vid vorum helv... godir. Fyrirlestur um Unilever og allar nyjungar og slikt stod alveg til klukkan ad verda 13. Tha tok vid runtur um helstu verslanir herna i nagreninu, Sainsbury, ASDA, Tesco, Morrison o.s.frv. Svo er ut ad borda a einhverjum kinverskum stad a eftir med okkar manni fra Unilever. Forum aftur til London a morgun, bara snemma held eg og getum tha vonandi skodad okkur eitthvad um i hofudborginni.

Laet thetta duga i bili.

London í fyrramálið

Jæja góðir hálsar. Þá er komið að því, vinnuferðin til London hefst í bítið. Við förum í loftið kl 9:00 þannig að maður þarf ekkert að rífa sig upp um miðja nótt, þetta er bara svona spinning-vöknunartími. Þetta er búið að vera smá hausverkur, ég var eins og eitt spurningarmerki þegar ég stóð fyrir framan fataskápinn minn og skimaði eftir "snyrtilegum klæðnaði vegna fundarhalda í Bretlandi." Óttalegur grænjaxl í þessu. Held að þetta reddist nú allt saman.

Lítið við þetta að bæta í bili, á ekki von á miklum bloggfærslum í ferðinni, maður veit ekki alveg hvað maður er að fara út í. Í versta falli kemur ferðasagan hérna fljótlega eftir helgi.

Logi Snær 2ja ára í dag

Yngri demanturinn er tveggja ára í dag. Rosalega er þetta fljótt að líða, mér finnst stutt síðan maður var staddur á fæðingardeildinni en það eru sem sagt tvö ár síðan. Var ansi skrautlegt því ljósmóðirin fullyrti á vissum tímapunkti að ég ætti bara að kíkja í næstu sjoppu og fá mér eitthvað að borða því þetta væri nú ekki alveg að fara að gerast. Karlinn röltir út og er á leiðinni í næstu byggingu þegar gemsinn hringir, ljósmóðirin í símanum og tjáir mér að nú sé allt að fara að gerast. Maður snérist náttúrulega bara á punktinum og tók sprettinn til baka. Ekki löngu seinna var lítill Logi mættur í heiminn. Þakka fyrir að ég var ekki að kjamsa á baunasalatsamloku einhversstaðar út í bæ á meðan.

Skilaboð dagsins eru einfaldlega: Njótið þess á meðan blessuð börnin eru svona lítil og sæt, því þessi tími verður farinn áður en við vitum af.

Hápunktur ferilsins

Spilaði æfingarleik á þriðjudaginn. Nei, ekki með mínum ástkæru Vatnsberum heldur FC Fame. Fékk símatal frá einum liðsmanni þeirra sem vinnur með Tomma þar sem kom fram að sökum manneklu vantaði þeim einhvern til að standa á milli stanganna í æfingarleik. Ég lét til leiðast, var reyndar á sama tíma og æfingar Vatnsberanna fara fram þannig að það var smá Júdas fílingur í þessu. En það var ágætt að fá smátest á stórum velli, hef ekki stundað það síðan sl. sumar. Fyrir þá sem ekki vita er FC Fame utandeildarlið en telst víst eitthvað merkilegri pappír en Vatnsberarnir, geta víst bent á betri árangur í gegnum tíðina. Þrátt fyrir 2-1 tap hjá "okkur" þá held ég að undirritaður hafa komist alveg skammlaust frá þessu, það var oft meira fjör í vítateignum hjá mér með Vatnsberunum sl. sumar.

Veit ekki hvort maður á að fyllast lotningu að hafa fengið að spila með svona stórklúbb (eins og sumir vildu meina þarna á þriðjudeginum) en ætli þetta fari ekki í ferilskránna. Veit ekki af hverju en ég fór allt í einu að hugsa um leikina sem maður hefur spilað í gegnum tíðina og gerði mér þá grein fyrir að það vantar stórlega stórleiki undir beltið. Held svei mér að stærsti leikurinn á ferlinum (n.b. hingað til) hafi verið með liði Fjölbrautarskóla Vesturlands, Akranesi þegar þeir spiluðu við Menntaskólanum við Sund á einhverju framhaldsskólamóti. Hversu sorglegt er það? Þetta hefur verið sennilega 1994 eða 1995 og var spilað á gamla Þróttaravellinum, held að það hafi verið malarvöllur. Lið FVA hafði spilað einn leik áður í mótinu en þar hafði markmaðurinn gert sig seka um einhver mistök þannig að ég fékk það í gegn hjá Ragga Vals, sem sá um þetta, að ég fengi að spreyta mig. Fékk byrjunarliðssæti og við unnum leikinn 3:1. Leikurinn fer í sögubækurnar hjá mér aðallega vegna þess að þarna var maður að spila með hinum ýmsu Skagahetjum sem reyndar komust mislangt með ferilinn. Helsta skyldi líklega telja þá Bjarna Guðjónsson og Jóhannes Harðarson. Minnir meira að segja að Fjalar Þorgeirsson markvörður Þróttar til einhverra ára hafi dæmt leikinn en það gæti verið misminni. Eins og það voru góð úrslit þá voru vonbrigðin talsverð þegar Iðnskólinn í Hafnarfirði mætti ekki þegar þeir áttu að spila við okkur nokkrum dögum seinna og sökum slæmra úrslita í fyrsta leiknum þá komust við ekki upp úr riðlinum og Skagaferlinum lauk jafn snögglega og hann hófst.

Maður hefur nú smátíma til að toppa þetta, ég horfi til úrslitaleiks bikarkeppni utandeildarinnar, næsta sumar jafnvel. Sé þetta alveg fyrir mér, fer í vítaspyrnukeppni og allt. Ég er meira að segja búinn að sjá út hvar fyrstu þrír spyrnumenn andstæðinganna ætla að setja hann.

Málið dautt.

Framkvæmdir ofan á framkvæmdir

Þetta er hausverkur og er búinn að vera það í talsverðan tíma. Þetta er líka algjör viðbjóður og er búinn að vera það í talsverðan tíma. Þetta er kraninn á klósettinu í íbúðinni minni.

Þegar við fluttum inn árið 1999 þá var baðherbergið efst á listanum yfir þá hluti sem þyrfti að taka í gegn. Ekkert svakalega slæmt en svona næst á dagskrá. Við fórum með þetta í milljón hringi. Áttum við að hreinsa allt út úr því eða bara skipta um einhverjar höldur og hanka, mála upp á nýtt og kannski mála innréttinguna? Fyrst ætluðum við að taka það allt í gegn en ákváðum síðan bara fiffa eitthvað upp á það fyrir lítinn pening. Breyttum aftur um skoðun og ákváðum að moka öllu út, en skiptum síðan enn um skoðun og vildum gera einhverjar rólegar breytingar. Það fór svo að við slettum málingu á veggina og skiptum út handklæða- og klósettrúllustönginni og eitthvað af því dóti, ætli sé ekki komið eitthvað á annað ár síðan.

Við erum svo komin á það að nú þurfi að taka eitthvað róttækt í gegn þarna. Við erum að tala um að taka allt draslið og henda því út, klósettið, baðkarið, flísarnar, skápana, út með það allt. Karlinn stormaði niður í Office 1 fyrir einhverjum mánuðum og gekk út með Living etc., Ideal Home og október blaðið af Hús og híbýli þar sem tekin voru fyrir 25 íslensk baðherbergi. Þetta er auðvitað bilun að fara að standa í þessu og hrikalega óspennandi tilhugsun en eitthvað sem þarf að gera, því kamaraherbergið er orðið frekar dapurt.

Það mætti halda að ég væri eitthvað rosalega spenntur fyrir iðnaðarmönnum þessa dagana. Fyrst var verið að skipta um hurðir á íbúðunum hérna í stigagangnum og þar sem þetta pikkar er víst titlaður gjaldkeri stigagangsins þá lenti þetta á honum. Fyrst þurfti að fá einhvern til að smíða hurðirnar og svo þurfti að redda einhverjum öðrum til að setja þær í. Þetta var pakki sem tók einhverjar vikur með tilheyrandi nöldursímtölum. En karlinn var ekki hættur eins og æstir lesendur þessarar síðu hafa tekið eftir. Þá var næsti iðnaðarmaður kallaður til og rafmagnið tekið í gegn. Það gekk reyndar furðugreiðlega fyrir sig, miðað við þetta bullandi góðæri sem virðist vera í gangi með tilheyrandi iðnaðarmannaþörf landsmanna. Ég er reyndar að gæla við þá hugmynd um að þurfa ekki að kalla til löglærðan iðnaðarmann þegar ég tek þá ákvörðun um að ganga skrefið til fulls í baðherbergismálum. Ætla að treysta á hjálp nánustu fjölskyldumeðlima ásamt því að konan virðist alltaf æsast svo um munar þegar naglbítar, kíttispaðar, járnsagir og fleira í þeim dúr nálgast hana.

En þar sem ég hef ekki enn hafið framleiðslu á peningum þá er lítið annað að gera en að bíða spenntur eftir reikningnum frá Gúnda rafvirkja og fara svo að reikna út hvernig hægt sé að leysa þetta klósettmál, kostnaðarlega séð.

Þangað til... góðar stundir.

London calling

Þá er konan komin heim frá útlöndum en nú er víst komið að öðrum aðila á heimilinu. Hérna var ég einu sinni að ýja að einhverju sem væri framundan í mars, án þess að fara nánar út í það. Féll það í grýttan jarðveg hjá háværum minnihluta, nefni engin nöfn en... æi, jú það var Jóhanna systir. Hvað um það, ástæðan fyrir því að ég var ekkert að tala of mikið um þetta var einfaldlega vegna þess að þetta var ekki ákveðið. En nú er þetta sem sagt ákveðið. Ég er að fara í vinnuferð til London. Þetta átti að verða í mars en breyttist aðeins og því er það miðvikudagurinn 22. febrúar sem ég fer út og kem svo heim á sunnudeginum 26. febrúar. Við erum að fara 5 manna hópur að heimsækja höfuðstöðvar Unilever í Bretlandi, fyrirtæki sem tengist m.a. vörumerkjum eins og Dove, Lux, Pot Noodle, Slim-Fast, Cif og Bertolli svo einhver séu nefnd. Ég er ekki búinn að fá neina endanlega lýsingu á ferðalaginu en mér skilst að við séum að fara út seinnipartinn á miðvikudegi, fundarhöld á fimmtudeginum, búðarráp á föstudeginum (þ.e. helstu matvælabúðir), chill á laugardeginum og heim á sunnudeginum. Maður er nokkuð spenntur yfir þessu, það verður gaman að heyra og sjá hvað þessir kappar þarna úti hafa að segja okkur.

Loksins getur maður ráfað inni í matvörubúðum í útlöndum án þess að skammast sín eitthvað. Konan heldur stundum að ég sé orðinn klikkaður þegar ég ráfa um hillurekkana í matvörubúðum þegar við erum erlendis, skoðandi hin og þessi vörumerki, hún hefur ekki þolinmæði í svoleiðis. Nú er sem sagt hægt að taka það með trompi. Gaman að sjá þessar vörur sem við erum að vinna með alla daga í öðru umhverfi.

Þetta chill sem ég nefndi á laugardeginum verður aðallega heimsókn á Stamford Bridge, heimavöll Chelsea. Þeir eiga að spila við Portsmouth þennan dag og við erum komnir með miða á leikinn. Samkvæmt mínum upplýsingum erum við í West Stand og útsýnið ætti að vera eitthvað svona:



Flott að nýta tækifærið fyrst maður er í London og komast á leik, það verður gaman að sjá Brúnna, ég hef bara komið á Old Trafford, en ég reikna með að verða rólegur í Chelsea búðinni. Synirnir fá a.m.k. ekkert þaðan, það er á hreinu. Ekki konan heldur.

Stórir strákar fá raflost og síðan sennilega feitan reikning

Fjórir einstæðingsdagar komnir. So far so good eins og einhver hefði sagt. Geðheilsa allra íbúanna er stöðug. Sem er gott.

Þrír rafmagnsframkvæmdardagar komnir. Þreytt maður. En búið sem betur fer. Þessir rúmlega tveir dagar fyrir einn mann urðu að tæplega þremur dögum þar sem þeir voru meginhluta tímans tveir að störfum. Ég held ég sitji þegar ég kíki á upphæðina á reikningnum, kannski spurning um að liggja bara. Þetta verður eitthvað fyrir allan peninginn. En hey, núna er ég kominn með straumvarnarþjöppu í töfluna hjá mér, eða hvað sem þetta hét og nýja rofa í kofanum og allt jarðtengt. Gúndi blaðraði út í eitt og ég reyndi að gera mitt til að sýna smá áhuga á öllu nýja stöffinu sem tengdist rafmagni, innstungum og millistykkjum. Var reyndar farið að líða illa þegar karlinn var farinn að grafa upp einhverja bandara. Veit núna að ADSL stendur fyrir aðeins dýrari símalína og ISDN þýðir It still does nothing...

Þá er bara að þrífa eftir þessi ósköp, þvílíkt ryk og viðbjóður sem þessu fylgdi. Ég næ þessu bara ekki, það er ekki eins og ég hafi verið að brjóta niður vegg í íbúðinni en það mætti halda það á köflum. Svo verður einhver spaslvinna á eftir í kringum eitthvað af dósunum. Hinkrum með það, sjáum hvað betri helmingurinn segir, það þarf örugglega hvort sem er að mála eitthvað og svona. Ég verð bara þreyttur af tilhugsununni.

Drengirnir mínir hafa verði ótrúlega duglegir í gegnum þetta, matartíminn hefur iðulega riðlast eitthvað þessa daga sökum framkvæmda og svo hefur verið misjafnt hversu mikið hægt hefur verið að nota rafmagnstæki.

Geisp, fótboltamót á morgun upp í Mosó, nenni því varla. Guðrún ætlar að koma og passa fyrir mig, spurning um að dobbla hana til að færa restina af húsgögnunum á sinn stað og þrífa aðeins... varla.

Jæja, best að fara að gera eitthvað í málunum, skápurinn í stofunni færir sig víst ekki sjálfur.

Fyrirmyndafaðirinn?

Dagur tvö að kveldi kominn. Dagur tvö? Já, dagur tvö sem einstæður faðir með tvo drengi í Breiðholtinu. Konan fór í vinnuferð til Svíþjóðar í gærmorgun og er ekki væntanleg fyrr en síðdegis á sunnudaginn. Get ekki neitað því að þetta er smá púsl. Tengdó er reyndar búin að hjálpa mér með drengina eftir skóla og leikskóla enda ekki annað hægt þar sem það á nú að heita að ég sé í fullri vinnu út í bæ. Það eru í raun ótrúleg forréttindi að Sigga sé að vinna í skólanum sem Ísak Máni er í og það að skólinn sé við hliðina á leikskólanum sem Logi Snær er í. Ég hef stundum spáð í það hvernig það væri ef Sigga ynni í verslun á Laugaveginum eða á skrifstofu í vesturbænum. Held að það væri ekki hægt, ekki sjéns.

Ég tel mig vera búinn að leggja mig allan fram svo ég klúðri nú ekki neinu, passa að gleyma ekki nestinu hans Ísaks Mána, muna eftir aukavettlingunum hans Loga o.s.frv. Ég var nú líka búinn að undirbúa mig aðeins fyrir þetta. Ég sá ekki fram á að nenna að dröslast í Bónus með bæði börnin þannig að ég fyllti ísskápinn áður en Sigga fór út af tilbúnum kjötbollum, lambanöggum o.s.frv. Nennti ekki að missa þetta í eitthvað pizzu- eða KFC rugl á fyrsta degi. Enda slógu kjötbollurnar í brúnni rjómasósu bara í gegn í gær, svo vel að það var hægt að borða afgangana af því í kvöld. Snilld.

Þetta er nú samt ekki nema hálf sagan. Það var tekin eindregin ákvörðun hérna á heimilinu að taka rafmagnið í gegn, eða láta einhvern taka það í gegn öllu heldur. Þetta hefur verið í frekar slæmum málum svo það var ekkert annað að gera en að jarðtengja allt dótið og skipta um rofa og þessháttar. Ég fékk einhvern rafvirkja til að kíkja á þetta og hann féllst á að gera þetta, en hvenær hann kæmist í þetta gat hann ekki sagt til um. Svo í morgun, klukkan 8:28, þegar karlinn var rétt sestur niður með kaffið í vinnunni hringir gemsinn. Það er rafvirkinn, sem ég ætla að kalla Gúnda: “Blessaður, ég er að leggja af stað, verð kominn eftir svona 20 mínútur”. Í einfeldni minni hafði ég búist við að fá kannski svona sólarhringsfyrirvara, hálfan kannski, en ekki bara 20 mínútur. Ekki misskilja mig, frábært að hann gat komið sér í þetta en kommon. Ég gat lítið annað gert en að skellt restinni af kaffinu í andlitið á mér og drullað mér heim. Mér skilst að miðað við iðnaðarmannaástandið núna þá segir þú ekki við iðnaðarmenn: “Nei, ég er svolítið upptekinn, geturðu komið á morgun”. Ég bruna heim og hleypi Gúnda inn. Hann ætlar að græja þetta á tveimur dögum.

Konan sleppur við þetta allt, þegar ég kom heim eftir vinnu þá var íbúðin í rúst, eldhúsborðið eins og vinnuborð á raftækjaverkstæði, afklipptir vírastubbar út um alla íbúð og öll húsgögnin á öðrum stöðum en venjulega. Það er vonandi að Sigga verði ánægð með þetta, þetta ætti að koma henni á óvart. Nema ferðalangarnir séu að chilla á sænskum netkaffihúsum.

Í sófanum

Sit hérna upp í sófa á sunnudagsmorgni. Er hálfaumur í skrokknum en Vatnsberarnir voru að spila á móti í Risanum í Hafnarfirði í gær. Stóðum okkur nokkuð vel, 10 liða mót en við töpuðum leiknum um 3ja sætið á svokölluðu gullmarki eftir að við höfðum vaðið í færum en mótherjar okkar í þeim leik voru Markaregn sem eru að fara í 3ju deildina í sumar.

Ég hafði aldrei komið í Risann en eftir að hyggja skil ég ekki nafnið á kofanum, nema að þetta eigi að vera eitthvað grín. Þetta er aðeins of lítið hús, er ekki alveg stór völlur í fullri stærð. Ég get ekki að því gert að þetta minnir mig óneitanlega á íþróttahúsið í Grundarfirði, sem er ekki alveg einn handboltavöllur. Það var orðið oflítið tveimur vikum eftir að það var tekið í notkun. Skil ekki svona “sparnað”.

Endursýningin á Júróvision er að rúlla í geng í imbanum. Þetta er snilldarsjónvarpsefni, keppni í söng, getur það klikkað? Umbúðirnar er flottar en innihaldið .... æi, þetta er eitthvað voða dapurt allt saman. Hef eiginlega meira gaman af spurningakeppninni þarna á undan. Eitt mesta slys í Júróvisionsögu Íslands var að senda ekki Botnleðju hérna um árið. Grínlaust. Ég er alltaf að sannfærast um það meir og meir. Hafði ekki heyrt það í nokkurn tíma en heyrði það svo í útvarpinu um daginn og ég verð að segja að það er alveg fantagott lag. Annars er ég ekkert að missa svefn yfir þessari keppni, maður glápir líklega á þetta með öðru eins og venjulega.

Súgfirskar svaðilfarir

Ég á systir sem á heima á Suðureyri við Súgandafjörð… ég veit, ég veit. Þar lifir hún eins og prinsessan á bauninni held ég stundum. Þarna þekkja allir alla og allir vita allt um alla, eitthvað sem henni finnst nú ekki leiðinlegt. Stundum þarf hún að koma niður úr skýjunum og hringja í elsku bróa í Reykjavík til að redda hinu og þessu. Þessar ferðir eru nú misjafnar eins og þær eru margar. Ein er reyndar í fersku minni. Þá þurfti ég að fara með svona hlandskál eins og eru á spítölunum (þetta heitir eitthvað annað á fagmáli) og skutla því í einhverja blómabúð vestur í bæ. Þar átti ég að afhenda þetta einhverjum aðila í blómabúðinni sem ætlaði að setja blómaskreytingu í þetta... já, hlandskálina. Jóhanna systir ætlaði nefnilega að gefa einhverri vinkonu sinni þetta sem var að útskrifast sem sjúkraliði eða eitthvað þvíumlíkt, sem sagt einhver sjúkraliðahúmor. Mér til mikillar hrellingar var konan sem var að vinna í blómabúðinni ekkert inn í málinu og ég er ekki frá því að hún hafi verið hálfskelkuð þegar ég tók gripinn úr pokanum. Með lagni tókst mér að útskýra þetta fyrir henni áður en hún stökk á símann til að hringja á lögregluna. Það reddaðist nú allt saman en ég hef aldrei stigið fæti inn í þessa blómabúð eftir þetta.

Jóhanna hringdi í mig í gærkvöldi þessi elska og vantaði smá reddingu. Ekkert flókið, bara fara niður á BSÍ í hádeginu og ná í pakka sem var að koma frá Snæfellsnesi og skutla honum í flug áfram til Ísafjarðar. Stelpan var samt eitthvað frekar treg til að gefa upp innihald pakkans. Ég gerði henni þá grein fyrir því að ég myndi bara opna pakkann og kíkja í hann en hún var fljót að gera mér það ljóst að það vildi ég alls ekki gera. Ekki undir neinum kringumstæðum.

Karlinn eyddi hádeginu sínu í þetta snatt. Byrjaði niður á BSÍ til að ná í þennan pakka, það fór ekkert á milli mála að eitthvað var í gangi, það lá a.m.k. í loftinu. Ég hendi pakkanum í framsætið við hliðina á mér og legg af stað í flugfraktina sem er nánast í næsta húsi. Búinn að keyra svona 4 metra þegar ég finn hvernig lyktin magnast upp í bílnum og mér er alveg hætt að lítast á þetta. Bíltúrinn tekur ekki nema svona 3 mínútur, legg bílnum við innganginn og rölti inn með pakkann. Reyni að láta ekki á neinu bera, legg pakkann á vigtina og brosi til afgreiðsludömunnar. Ég gef upp nafn viðtakanda, nafnið mitt og helstu upplýsingar. Daman lætur mig hafa einhvern staðfestingamiða og gefur til kynna um að þar með sé þetta allt klárt. Ég sný við á punktinum og geng hröðum skrefum í átt að dyrunum, vona að ég komist út áður en daman fer að handleika pakkann og kemst að því hvernig er í pottinn búið. Það tekst og ég þakka fyrir að þessari svaðilför sé lokið. Rölti að bílnum og sest inn. Þvílík djö..., ógeðslega fýla tekur á móti mér að það hálfa hefði verið yfirdrifið nóg. Ég ætla bara að vona að þetta sé ekki lengur að fara en svona meðal pizzulykt. Flíspeysan fer í þvott í kvöld.

En það er allavega gott að hákarlinn komst vestur í tæka tíð fyrir þorrablótið, verði ykkur að góðu.

Gengið á bak orða sinna

Ég er fallinn. Fjárinn. Ég var búinn að lofa sjálfum mér að gera þetta aldrei. Aldrei!

En ég bara gat ekki haldið aftur af mér. Fjárinn. Ég bara trúi þessu ekki.

Íslendingar í biðröð fyrir utan raftækjaverslun, allir með von í brjósti um að “græða” þessi lifandi ósköp. Sorgleg mynd með afbrigðum.
Raftækjaauglýsingar með ofurtilboðum. Ég veit ekki hversu oft ég hef fussaði yfir þeim. Og ég tala nú ekki um þegar það er auglýst takmarkað magn, aðeins 10 stk, 50 stk. eða 100 stk o.s.frv. Þá finnst mér botninum náð. En menn virðast láta sig hafa það. En ekki ég. Ekki fyrr en núna. Reyndar þurfti ég ekki að mæta fyrir opnun og fara í biðröð en sú staðreynd linar lítið sársaukann... skömmina.

Sl. föstudagsmorgun, bóndadag, um klukkan 9:32 var ég staddur fyrir utan BT í Skeifunni. Það var búið að taka 9.999 krónur af kortinu mínu en í staðinn stóð ég með Playstation 2 leikjatölvu og einn leik undir hendinni. Mér leið furðulega.

Sagan byrjaði þannig að Sigga hafði spurt mig að því deginum áður hvað mig langaði í bóndadagsgjöf og af einhverjum ástæðum barst PS2 í tal. Líklega vegna þess að það hafði komið pési frá BT þar sem þeir auglýstu útsölu á ýmsu dóti og þar á meðal svona tölvu, aðeins 100 stk. þó. Það síðasta sem hún sagði við mig áður en hún fór í vinnuna á föstudagmorgninum var að ef ég mig langaði mikið í þetta þá ætti ég bara að fara og kaupa þetta. Ég held samt að hún hafi aldrei búist við að ég myndi taka hana á orðinu.

Ég hef aldrei verið mikill tölvuleikjakarl. Ísak Máni hefur verið margfalt spenntari fyrir svona græju heldur en ég. Kannski æsir hann upp barnið í mér, án þess að ég ætli að fara klína þessum kaupum á reikninginn hjá honum. Reyni líka að telja mér trú um það að þar sem þetta sé nú líka DVD spilari þá sé þetta meiri græja en bara leikjatölva.

Hvernig var þetta svo? Finnst mér ég hafa grætt á þessum viðskiptum? Svarið er eitthvað já og eitthvað nei. 10.000 kr fyrir svona tölvu plús leikur er í raun já-hlutinn. Ég veit að það fer að styttast í Playstation 3 og allt það en ég var var ánægður með að fá þessa græju fyrir þennan pening. Þá var það sennilega nei-hlutinn. Auðvitað fylgdi bara einn stýripinni (eins og þetta hét alla vega í gamla daga) og ég þurfti að kaupa annan því mikið af þessum leikjum bjóða upp á möguleikann að tveir spili saman leik. 2.500 kr sem bættust við þar. Svo vantaði minniskort til að vista leikina, 4.000 kr þar til viðbótar. Vitaskuld var ekki hægt að tengja þessa græju í sjónvarpið inn í stofu, þannig að maður þurfti að redda nýju sjónvarpi. 7.995 kr sem fóru í það.

Tíminn einn verður að leiða það í ljós hversu sáttur ég verð við þessi heildarviðskipti. En samt líður mér frekar illa yfir að hafa hlaupið á eftir þessu “aðeins 100 stk.”-tilboði.

Ég verð að taka mér tak. Aldrei aftur.

Spurning um að taka á því

Klukkan var 5:55 núna í morgun. Ég vakna við það að konan ýtir við mér því að klukkan mín vakti hana en ekki mig. Ég sprett á fætur, náttúrulega ekki vaknaður og tek tvö skref. Finn þá hvernig stengirnir frá síðustu fótboltaæfingu láta vita af sér og ég íhuga í nokkrar sekúndur hvort ég eigi að fara aftur upp í rúm. Mér finnst það nú eiginlega alveg vonlaust fyrst ég er nú staðinn á fætur og held því áfram. Held út úr húsi og þakka fyrir það að hitastigið er svona þolanlegt. Geispa alla leiðina niður í Hreyfingu og hugsa um það hvað í ósköpunum ég sé að gera.

Ég er sem sagt búinn að dusta rykið af líkamsræktarkortinu. Reyni að telja mér trú um að ég sé ekki einn af þeim sem byrja með látum á nýju ári eftir að hafa lofað sjálfum mér öllu fögru um jól og áramót á meðan ég mokaði í mig Nóa Síríus konfekti. Vitaskuld hefði ég byrjað fyrr en sökum bakmeiðsla þá gat ég það ekki, það er algjör tilviljun að þetta hittist svona á.

Í alvöru.

Hvað um það, spinning tíminn byrjaði kl. 6:30 og því var ekki eftir neinu að bíða. Troð mér þarna inn í klefann og þrátt fyrir þrengslin var ég í góðum gír. Willum var mættur þarna, Sigurbjörn, Kjartan Sturlu, Baldur Aðalsteins og fleiri góðir. Þeir voru greinilega að fara í eitthvað prógram þarna og ég var þarna í góðum fíling að ímynda mér að ég væri að fara á æfingu með þessum strákum sem eru by-the-way meistaraflokkur Vals í fótbolta. Mér var kippt niður á jörðina með það sama þegar þeir fóru úr að ofan og þegar ég fór úr að ofan, þarna voru magavöðvar vs. bumbu með björgunarhringsívafi. Smábitur eftir þessi endalok mín með meistaraflokki Vals rölti ég niður í spinningsalinn. Þar sem að þetta er ekki eitthvað sem ég hef stundað þá var ég svolítið týndur þarna en við mér blasti slatti af hjólum. Náði að velja mér eitt svona aftarlega út á kanti stutt frá útgönguleiðinni svona ef ég myndi örmagnast í miðjum tíma. Kennarinn var þvílíkt yfir sig hress dama með allt á hreinu. Hún tengdi mækinn á sig og setti músikina á fullt. Svo var haldið af stað undir dynjandi takti. Mér leist ekkert á tónlistarvalið til að byrja með en svo komu nú Creed-félagar og tóku mér opnum örmum þannig að það var nú í lagi. Kennarinn var bara eins og hún væri þaulvanur tónlistarmaður með tónleika fyrir fullu húsi: "Í næsta lagi ætlum við að gera þetta" o.s.frv. En mér gekk ákaflega illa að skilja hana þegar hún reyndi að garga hærra en tónlistin. Mér fannst nú alveg taka steininn úr þegar hún kallaði yfir okkur: "Í næsta lagi ætlum við að syngja." Svo byrjaði lagið og vitið menn, engin söng neitt. Ekki ég heldur því ég þekkti ekki textann. Alltaf gargaði hún þetta öðru hvoru út lagið: "Syngja - Syngja." Fattaði svo að líklega var hún að biðja okkur um að þyngja mótstöðuna á hjólinu, það meikaði meiri sens. Ég get nú sagt að þetta tók ágætlega á þótt að ég fylgdi dömunni nú ekki í einu og öllu, ég ætla að komast í vinnuna á morgun. Reyndi samt að nota þennan tíma til að digga þetta en það eru nú takmörk fyrir hversu mikið af upplýsingum maður getur innbyrti svona í fyrsta tíma. Hugtök eins og "80% álag" og "Handstaða þrjú" lærði maður á meðan þessu stóð en var í leiðinni að passa sig að anda rétt, halda magavöðvunum (sem leynast undir bumbunni) inni og vera slakur í öxlunum. Tónlistarvalið var í takti við álagið, þetta fór í hæðstu hæðir og tók svo þvílíkar dýfur. Bubbi vildi meina að fjöllin hafi vakað á meðan Whitney tilkynnti okkur að mundi ávallt elska okkur og Michael "barnaelskari" harðneitaði að hafa nokkuð átt við hana Billy Jean. Tvö hina síðastnefndu voru reyndar með einhverjum brjáluðum bít takti, líklega eitthvað spinning-master-mix. Gellan gargaði á okkur þarna í lokin, vildi fá verki í lærin og lungun hjá okkur með það sama.

Þetta hafðist nú allt saman, karlinn svitnaði vel en spurning hvernig það verður að vakna á morgun...

Brettadagur 2 og 3

Karlinn fór á snjóbretti bæði á laugardeginum og sunnudeginum. Skellti mér í brekkuna upp í Seljahverfi um 2 leytið á laugardeginum. Manchester United var 2:0 undir í hálfleik á móti Manchester City þannig að ég stóð upp úr sófanum og slökkti á imbanum, þoli ekki svona rugl. Inga mætti og var með Ara með sér, Guðrún og Jökull voru þarna og loks Ísak Máni. Ég var búinn að undirbúa mig svolítið á föstudagskvöldinu og reyndi að komast að því hvort ekki væri hægt að læra á snjóbretti á netinu, eða að lesa sér a.m.k. eitthvað um hvernig best væri að fóta sig á svona græju. Fann svo einhverja tækni sem kallast “The falling leaf pattern” sem mér fannst alveg meika sens. Las það og lagði á minnið hvernig ég ætti að beita tánum og hælunum og var staðráðinn í að prufa þetta á laugardeginum.

Ég hafði vitaskuld aldrei komið þarna í þessa brekku upp í Seljahverfinu, einhver diskalyfta þarna sem var ekki í gangi, almannarómur í brekkunni vildi meina að hún væri biluð. Var fyrir smá vonbrigðum með þetta allt. Brekkan var alveg temmileg fyrir svona gúbba eins og mig en hún var mjög mjó að mér fannst. Síðan var talsvert af fólki þarna og af einhverjum ástæðum sem ég get bara ekki skýrt út þá labbaði fólk upp miðja brekkuna þegar það var búið að renna sér niður, ekki meðfram brekkunni. Brekkan var sem sagt yfirleitt full af fólki, annars vegar þeir sem voru að renna sér niður og svo hins vegar þeir svo voru að labba upp aftur. Ég, byrjandinn, sem ætlaði að fara að leika eitthvað fallandi lauf þarna var sem sagt í vonlausum málum. Komst nú niður brekkuna án þess að negla eitthvað niður af þessari gangandi umferð sem þarna var en sá að þetta gengi aldrei upp. Ákváðum við þá að færa okkur þarna í brekkuna til hliðar en hún er styttri og brattari. Það var eitthvað hægt að æfa sig þarna en talsvert var maður á rassgatinu enda kaldasti líkamshlutinn þegar við ákváðum að láta gott heita.

Þar sem að ég var ekki nógu ánægður með hversu lítið hægt var að vera í aðalbrekkunni þá ákváðum við að reyna að fara aftur á sunnudeginum og vera frekar í fyrra fallinu. Fór það svo að ég, Sigga og Inga vorum mætt þarna um klukkan 11 og ekki hræða mætt. Þetta var náttúrulega allt annað að hafa sviðið útaf fyrir sig, þarna gat ég dundað mér í brekkunni þveri og endilangri. Sigga fékk að prufa brettið hjá Ingu og má segja að þetta hafi verið frumraun hennar, hún átti fína spretti í hlíðinni. Síðan fór eitthvað af fólki að mæta þarna, þó ekkert eins og á laugardeginum.

Niðurstaðan á þessu öllu saman er að ég er enn arfaslakur á snjóbretti, en verð vonandi skömminni skárri með hverju skipti. Það er nefnilega ótrúlega gaman þá stuttu skorpur þegar ég finn að ég hef smá stjórn á brettinu. Mjög stuttu skorpur.

Á útsölum í furðulegum erindagjörðum

Rosalega er landinn klikkaður, það hálfa væri mikið meira en nóg. Málið er það að ég þurfti að nálgast bók á bókasafninu núna fyrir síðustu helgi. Fór svo á bókasafnið mitt í Gerðubergi á föstudeginum og gerði mig líklegan til að nálgast þessa bók. Þá kemur í ljós að hún er úti en skiladagurinn er 14. júlí 2005! Konan í afgreiðslunni gerði mér það ljóst að líklega gæti ég eytt mínum tíma í eitthvað annað en að bíða eftir henni. Mér var bent á það að ég gæti t.d. farið annað hvort í Foldasafn eða Kringlusafn og fengið bókina þar að láni. Svo var það á laugardeginum að ég ákveð að kíkja á þetta og ákveð að fara í Kringlusafn. Já, fyrir þá sem ekki vita það þá er bókasafn í Kringlunni. Ég fatta náttúrulega ekki að það eru byrjaðar útsölur en kemst fljótlega að því. Eftir að hafa rúntað um nánast allt bílastæðasvæði Kringlunnar innan um fjölda bíla sem voru í sömu erindagjörðumm og ég, þ.e. að leita að bílastæðum en ég leyfi mér að efast um að margir hafi verið að fara á bókasafnið, þá fann ég loks stæði lengst í burtu frá innganginum að bókasafninu. Þrammaði í gegnum Kringluna innan um stífmálaðar smástelpur, aflitaða FM-hnakka og dauðuppgefin smábörn sem voru dregin áfram af þokkalega pirruðum mæðrum sínum. Matsölustaðirnir voru þvílíkt troðnir og öll borð þéttsetin, fullt af fólki að bíða eftir borðum og stemmingin var ekkert til að hrópa húrra fyrir. Það var talsverð önnur stemming á bókasafninu, eins og kannski við var að búast, ég hélt að ég væri bara kominn á aðra plánetu, lítið af fólki og frekar mikil þögn. Fann bókina mína og lagði af stað sömu leið til baka. 50 metrum frá dyrunum að bókasafninu var ég aftur kominn til helvítis, feitlagin kona með asískan skyndibita á bakka í annari hendinni og með gemsa í hinni var það fyrst sem ég sá. “Já, ég stend hérna á sama stað, ertu búinn að finna borð? Ég sé þig ekki.” Sonur hennar á unglingsaldri sem stóð við hliðina á henni virtist ekki vera skemmt. Talandi um að vera á öðrum plánetum þá hef ég litið furðulega þarna út með Hagskinnu: sögulegar hagtölur um Ísland undir hendinni innan um alla sem voru flestir með útsölupoka meðferðis. Tala nú ekki um að Hagskinna er stærðarinnar skrudda. Misskildi ég þetta eitthvað eða er ég sá eini sem fékk Visa reikning yfir meðallagi núna um mánaðarmótin og eitthvað væntanlegt um þau næstu? Þó var ég mjög rólegur að ég tel en þetta jólastúss kostar jú alltaf eitthvað. Það er búið að búa þannig um friðinn og kærleikann að honum fylgir einhver verðmiði, hvort sem okkur líkar það betur eða verr. Er þetta lið sem rogast með fimm innkaupapoka í hvorri hendi af útsölunum í Kringlunni í byrjun janúar kannski með “útsölusjóð” sem það leggur í allt árið svo það sé klárt í janúar? Vonandi, en ætli þarna séu nú ekki einhverjir sem eru nýbúnir að láta dreifa jólunum á einhverja mánuði og hugsa svo með sér þegar þeir “detta í útsölur”: Þetta reddast...

Dagdraumar sem rætast?

Inni í litlu, hlýju rými með daufri birtu var ég staddur ásamt tveimur stúlkum, önnur var ljóshærð en hin var dökkhærð. Þær voru báðar í einkennisbúningum og þarna voru handjárn og kylfur. Man ekki hvort svona byrjuðu einhverjir dagdraumar hjá manni þegar maður var að fá hvolpavitið, get borið fyrir mig minnisleysi sökum aldurs.

Alla vega, þetta er lífsreynsla sem ég lenti í bara núna í morgun. Kannski finnst einhverjum þetta hljóma spennandi, en get ég fullyrt það að þetta var ekki að gera neitt fyrir mig. Ef menn halda að sú frásögn sem fer hér á eftir muni gera eitthvað fyrir blóðþrýsinginn hjá þeim þá get ég sömuleiðis fullyrt að svo verður ekki.

Tilfinningin þegar maður uppgötvar að löggubíllinn sem er á eftir þér með blikkandi ljósin er í raun að blikka á þig er ekki að gera sig. Lítið hægt að gera en að leggja út í kant þarna á Sæbrautinni og vera teymdur inn í löggubílinn, af þeirri dökkhærðu, við litla hrifningu hjá mér. Þær voru eitthvað að fetta fingur út í það að kannski, mögulega, líklega hafi gula ljósið á gatnamótunum þarna áðan verið orðið full rautt. Þýddi lítið fyrir mig að malda í móinn, hlýddi bara þegar þær sögðu mér að kvitta þar sem x-ið var, fékk ökuskírteinið mitt til baka ásamt glósum um að ég væri unglegur á myndinni. Veit ekki hvort þetta átti að vera brandari til að milda andrúmsloftið, mér var alla vega ekki hlátur í huga. Drullaði mér inn í bílinn og bölvaði minni eigin heimsku í sand og ösku. Nú er bara að bíða eftir símtalinu frá starfsmannastjóranum þegar reikningurinn kemur, get varla notað ræðunum um að ég hafi verið að auglýsa Cocoa Puffs. Minnir að ég hafi notað hana síðast.

Nú veit ég hvað þær meina þegar þær tala um Girl Power.

Snjóbrettafrumburður

Spurning 1: Hvað er þetta?



Svar: Þetta er notað snjóbretti


Spurning 2: Hvað er þetta?



Svar: Þetta eru tvær heilar fætur eftir snjóbrettanotkun


Jú, það er rétt, undirritaður er búinn að hafa sig út í það að fara á snjóbretti. Í morgun mætti á svæðið hópur af fólki hingað heim og eitthvað af snjóbrettum. Það var alveg ljóst fljótlega í hvað stemmdi, hér var engin undankomuleið. Inga var náttúrulega búin að drösla brettinu frá Danmörku og komin með það alla leið í Eyjabakkann þannig að ég gat ekki sagt að mig langaði ekki að fara með, sem hefði líka verið tóm steypa. Kom reyndar smá bakslag þegar ég heyrði að stefnan var tekinn á hverfishólinn og rifjaði upp í kollinum þær yfirlýsingar sem ég hafði haft um þennan hól, m.a. hér á þessari síðu. En ég gerði mér það ljóst að ég yrði að éta þetta allt ofan í mig, það eina sem ég gat vonað að ég kæmi sterkari út úr því.

Karlinum tókst að fara nokkrar ferðir niður brekkuna, sem var reyndar fulllítil, svona stórslysalaust. Tilburðirnir voru samt frekar daprir en maður var að reyna. Ákvað að læra af skíðamistökunum og eyddi þessum tíma í að reyna að fá smá tilfinningu fyrir hlutunum en ekki bara að láta mig vaða. Myndræn framsetning á þessu öllu saman er hægt að sjá á myndasíðunni.

Ég ætla nú að enda þennan pistil með smá hugleiðingu um börnin í Breiðholti. Þarna var ég að hafa mig að fífli um hádegisbil á sunnudegi, snjóföl yfir öllu og 2-3 stiga hiti. Á meðan við vorum þarna sem var ágætistími þá kom einn krakki með sleðann sinn í brekkuna, einn! Ég þurfti ekki að hafa miklar áhyggjur af því að bruna niður einhverja gríslinga í minni frumraun þarna. Er þetta Playstation kynslóðin sem er að vaxa úr grasi?

Komin og farinn

Þá er Inga kominn til landsins og Villi farinn. Fékk reglulega sms frá Villa á meðan hann var á ferðlaginu sem var ekkert smá ferðalag. Fyrst flaug hann til Frankfurt, síðan til Jóhannesarborgar í S-Afríku og svo loks til Windhoek í Namibíu. Maður tók nú svipaðan pakka þegar við Sigga fórum út 2003, rúmlega einn sólarhringur á ferð og flugi. Ég öfundaði hann ekki að vera með Rúnar Atla, tæplega 18 mánaða á svona ferðalagi en þetta hefur vonandi verið þokkalegt.

Inga tilkynnt mér það nánast um leið og hún sá mig að snjóbrettið hefði ratað með í farangrinum og því væri allt klárt. Ég veit ekki alveg hvað ég er búinn að koma mér út í, tala nú ekki um þegar hún dró upp úr töskunni sinni forláta skíða/brettahjálm. Ég á nú talsvert af búnaði fyrir svona sport sem ég hef sankað að mér í gegnum tíðina, allt “lítið” notað en hjálm á ég ekki. Fyrir þá sem ekki vita það þá fékk Ísak Máni snjóbretti í jólagjöf en hann á engan hjálm nema þá bara hjólahjálminn, sem er svo sem hægt að nota í þetta. Ég sé fram á það að ég verð að nota hjólahjálminn ef maður drattast í þetta með Ísaki Mána. Maður hefur reynt að vera ábyrgur uppalandi og nota hjólahjálm þegar við förum út að hjóla. Manni fannst þetta frekar lummó fyrst en þar sem að ég er harður á því að drengirnir noti hjálm þá er ekki um annað að ræða nema að nota eitt svoleiðis stykki sjálfur. Hjálmarnir eru nú orðnir þokkalega útlítandi svo þetta á nú alveg á réttri leið, manni er nú líka talsvert annt um toppstykkið því ég er alltaf að reyna telja mér trú um að það sé eitthvað í það spunnið. Man líka eftir einu sem ég sá síðasta sumar en þá var nágranni minn hérna í hverfinu úti að hjóla með fjölskylduna. Fyrst kom yngri dóttirin hjólandi, síðan kom eldri dóttirin og þá næst kom konan, allar með hjálm. Síðan kom karlinn og rak lestina en hann var hjálmlaus. Þetta horfði ég á og af einhverjum ástæðum fannst mér þetta óheyrilega hallærislegt.

Veit nú ekki af hverju ég er að velta mér upp úr snjóbrettum í mígandi rigningu og roki...

Árið 2006 framundan

Jæja, 2006 gengið í garð. Við áttum fínt áramótakvöld uppí Mosó, fengum fínt að borða og gripum í spil á meðan var verið að bíða eftir Skaupinu. Skaupið var frekar slappt að mér fannst, ekki oft sem ég glotti yfir því. Svo var farið og skotið upp. Ég er alveg búinn að sjá að ég þarf að beita nýrri tækni að ári. Við vorum með einhvern fjölskyldupakka sem ég keypti og svo hafði Tommi gaukað að mér öðrum minni sem honum hafði áskotnast í vinnunni hjá sér þannig að við Ísak Máni voru að skjóta úr tveimur fjölskyldupökkum. GEISP... það var ekki að virka. Við vorum góðan klukkutíma að klára draslið í þessu, endalausar smáýlur, froskar og púðurkerlingar og hvað sem þetta heitir allt saman. Ég gat lítið notið þess sem aðrir voru að sprengja upp því ég var allaf með nefið ofan í kössunum okkar. Þannig á næsta ári verður alveg reynt eitthvað nýtt í flugeldamálum. Ég er reiðubúinn að eyða einhverjum krónum meira í staðinn ef við kaupum okkur bara 1 köku og 3-4 alvöru bombur og sleppum öllu hinu draslinu. Best að setja þetta í memóið svo hægt verði að ræða þetta við Ísak Mána í tíma fyrir næstu áramót.

Hvað er svo framundan á nýju ári?

Villi bróðir er að flytja aftur út til Namibíu, minnir að hann eigi flug þann 5. janúar þannig að hann ætti að vera að pakka niður þegar þessi orð eru skrifuð. Spurning hvernig fjölskyldulífið hjá þeim verður en við verðum bara að fylgjast með blogginu hans.

Inga er kíkja á klakann 6. janúar og verður einhverjar þrjár vikur á svæðinu áður en hún heldur aftur á vit danskra námsbóka. Ég er að fara niður í geymslu á morgun til að athuga hvort brettaskórnir séu ekki örugglega á sama stað og brettið.

Sigga er að fara í 4ra daga ferð til Svíþjóðar með Breiðholtsskóla bara núna í lok mánaðarins til að kynna sér sænskar kennsluaðferðir eða eitthvað þvíumlíkt.

Ef allt gengur upp þá á ég von á smá dæmi í vinnunni minni, líklega í byrjun mars, ekki orð um það meira í bili en vonandi síðar...

Utandeildin verður næsta sumar og þar ætla Vatnsberarnir að gera gott mót, takmarkið hlýtur að vera að gera betur en í fyrra sem var svona þokkalegt, ekki mikið meira. Ég er hins vegar búinn að sjá að ég verð að haga undirbúningstímabilinu eitthvað öðruvísi en í fyrra. Það er ekki nógu gaman að standa í þessu ef maður er í ömurlegu formi. Ekki misskilja mig, ég er ekki að koma hér með einhverjar svaka yfirlýsingar um bætt líferni á nýju ári en ljóst er þó að eitthvað þarf að gera, spurningu um að setja sér einhver hæfileg, raunhæf markmið.

Á ekki von á því að fjölskyldan í Eyjabakkanum fari til útlanda þetta sumarið en það verður eitthvað chillað þá í staðinn um fjöll og firnindi innanlands.

Jóhanna er að fara gifta sig þann 12. ágúst í Grundarfirði ef það er eitthvað að marka hana, þannig að maður þarf að taka daginn frá.

Spurning hvað næsti vetur ber svo í skauti sér, það verður eflaust eitthvað ótrúlega skemmtilegt en hvað það verður nákvæmlega mun koma í ljós.

Þetta er svona það helsta held ég, ef annað poppar upp þá verða fluttar fréttir af því um leið og það gerist.

Sum börn verða til í hlöðunni

Það er alltaf gaman að sjá börnin sín fæðast og taka á sig mynd. Ég var fenginn til að vinna að ákveðnu verki sem Jóhanna og Elli, a.k.a. Herra og Frú Suðureyri, fóru af stað með. Þau voru að vinna að gerð gönguleiðakorts fyrir Súgandafjörð þar sem horft var til gömlu samgönguleiðanna. Mitt hlutverk var að safna gömlum frásögnum af þessum leiðum og hnoða saman einhvern texta sem hægt væri að koma á prent. Það hafðist að koma þessu í eitthvað frásagnarform þótt ég verði að viðurkenna að Hlaðan (Þjóðarbókhlaðan) hafi verið langt frá því spennandi sl. sumar. Að hanga þarna inni yfir einhverjum skruddum á heitum sumardögum, úff. Fyrir þá sem ekki vita er ekki hægt að opna svo mikið sem eitt stykki glugga í kofanum heldur er þetta eitthvað loftræstisystem sem er ekki að gera gott mót á sumrin. Það er líka svolítið skrítið að koma þarna inn, ég fæ alltaf svo geðveikt Háskóla-flassback að maður kiknar í hnjáliðunum, veit ekki hvort það er lyktin þarna sem hefur þessi áhrif á mig eða hvað. Ekki það að þetta sé eitthvað slæmt en ... æi ég veit ekki hvað skal segja, ég er búinn með Háskólapakkann og sakna Hlöðunnar ekkert sérstaklega. Við skulum segja að Hlaðan sé í góðu svona í hæfilegum skömmtum. Allavega, þessi texti er kominn þarna á myndarlegt form og ég er bara sáttur, held að það hafi alveg ræst úr þessu barni.

Hægt er að drögin að þessu korti HÉR á pdf formi.

“Þú brennir peninga með því að kveikja...”

Flugeldakaup á morgun, andvarp! Það verður víst ekki komist hjá þessu þegar maður á 6 ára gamlan dreng. Takmarkið er að halda þessu undir 6000 krónum sem hljómar kannski ótrúlega nánasarlega en mér finnst bara ekki gaman að brenna peningana mína. Ef ég mætti ráða þá myndi ég ekki eyða krónu. Ég lifi alveg góðu lífi á gamlárskvöldi með að klæða mig vel og standa aðeins til hliðar og horfa á alla sprengjusjúklingana tapa sér í gleðinni og bomba frá sér allt vit. En þar sem frumburðurinn er ekki alveg að sætta sig við svoleiðis vinnubrögð þá verðum við að gera svo vel að taka upp veskið og kveikja í peningunum.

Annars var ég að fá tölvupóst áðan frá Villa áðan. Ef einhverjir bjuggust seint við því að ég færi að blogga þá held ég að hann jafnvel verið ólíklegri en ég að detta í bloggið. En allavega þá er hann búinn að vera að laumupúkast með þetta í einhverjar vikur, gafst upp á Operunni og skipti um taktík. Þið getið þá hætt að bauna á mig þótt ég hafi kosið að hafa einhvern aðlögunartíma á þessu hjá mér. Hann þóttist auðvitað vera búinn að senda út tilkynningu í fjölskyldunni um þetta en ég sé í gegnum það. Þetta er komið út í tómt rugl, maður þarf varla lengur að hringja í nokkurn mann, bara spurning um að lesa bloggið. Ég bíð spenntur eftir mömmu í bloggmenninguna

Á jólameltunni

Úff, hér situr maður á jóladagskvöldi alveg búinn á því. Aðfangadagurinn gekk nokkuð vel fyrir sig sérstaklega framan af, það var farið með drengina í sund svona aðeins til að hafa þetta ekki eingöngu bið og hangs fram að pakkaupptöku. Svo var þetta þokkalegt en Ísak Máni var orðinn svolítið óþreyjufullur svona um hálffimm leytið en allt hafðist þetta. Logi Snær var ekki að átta sig á þessu, allir eitthvað voða furðulegir í sparifötum og svo var borðað inn í stofu og allt í tómu rugli. Enda fór svo að hann truflaðist algjörlega og vissi ekki hvort hann var að koma eða fara. Vildi ýmist ekki sjá pakkana sína eða var æstur í að opna pakka, alveg óháð því hver átti að fá þá. Ég man nú ekki eftir því að hafa fengið svona marga pakka í lengri tíma en það var nú aðallega vegna þess að Sigga var dugleg að dreifa þessu á fleiri pakka en færri.

Fórum svo upp í Mosó rétt fyrir hádegið í dag og fengum okkur smá hangikjötsmakk áður en við fórum upp á Skaga í, jú, meira hangikjöt! Maður var orðinn frekar þreyttur þegar við komum aftur heim um sex leytið og var snöggur úr skyrtunni og bindinu og í stuttbuxur og bol. Og eins og venjulega er maður búinn að borða of mikið af kjöti og konfekti og drekka of mikið af gosi, maður er nánast lasinn af of mikilli ruslinntöku. En hey, þetta eru nú jólin.

Síðasta gjöfin

Ég fór í Kringluna í gærkvöldi til að athuga með síðustu gjöfina sem ég átti eftir. Jamm, það var fyrir konuna. Sem betur fer var þessi elska búin að gefa mér örlítinn jólagjafalista svona til að gefa mér einhverjar hugmyndir. Það eru til tvennskonar jól: Annars vegar jól þar sem ég er fyrir löngu búinn að finna gjöfina fyrir konuna, eitthvað ógeðslega sniðugt með gríðarlegt notagildi og svo hins vegar jól þar sem þar sem ég er alveg týndur út á túni. Því miður eru þessi jól eins og þau síðarnefndu. Ég dreif mig af stað með nokkrar hálfhugmyndir í kollinum og reyndi að gíra mig upp í þetta. Byrjaði á því að rölta einn hring og sjá hvernig stemmingin væri, nóg var af helvítis fólkinu. En það var alveg sama hvað ég reyndi, innkaupaandinn var ekki með í för og því ráfaði ég þarna um eins og illa gerður hlutur. Ég reyndi að fara í þær búðir þar sem ég gæti mögulega fullmótað þessar hálfhugmyndir mínar með misjöfnum árangri. Svo sá ég fljótlega að ég var ekki að nenna þessu dæmi þannig að ég ákvað að versla ekkert þarna um kvöldið þótt ég væri eiginlega búinn að ákveða hvað ég myndi kaupa en ekki endanlegu útfærsluna á því. Náði að redda þessu í dag, vona að þetta falli í góðan jarðveg.

Í augnablikinu getur verið slökkt á farsímanum...

Ég bölvaði stundum gemsum. Ég og betri helmingurinn ákváðum að fjárfesta í einum slíkum í ársbyrjun 1999 að mér minnir, það var alla vega þegar Sigga var komin á seinni helming meðgöngunnar á frumburðinum. Okkur þótti það heilmikið öryggi í því að hún væri með slíkt tæki, sem það að sjálfsögðu var og er. En mér fannst þetta oft þvílíkt ofnotuð tæki að stundum blöskraði mér þvílíkt. Það fór óheyrilega í mig þegar plebbinn sem var á undan mér í röðinni í Bónus gat ekki annað en svarað í gemsann þó að það væri komið að honum að borga, nei allt í lagi lagsi, stoppaðu bara alla helvítis röðin af því að frændi þinn vill fá að vita hvað kappinn ætlar að gera um helgina og þér finnst bara í góðu lagi að ræða það þarna á þessum stað og á þessum tíma. Eða þegar athyglissjúka gellan sem var með mér í umræðutímum í Mannkynssögu IV þótti svo sniðugt að hún skildi gleyma að slökkva á símanum að hún svaraði í hann í miðjum tíma þegar hann hringdi! Ekki að ég sé barnanna bestur á köflum, ég hef oft notað gemsann til að spara mér ótrúlega litla fyrirhöfn. Svo er líka málið að maður verður svo rosalega háður þessu að það er alveg sorglegt. Fór einhverntíma í fótbolta og ákvað að taka ekki símann með enda er ekkert hægt að ná í mig hvort sem er nema rétt á meðan ég er að keyra upp í Fífuna og svo heim aftur. Ég sver það að mér leið bara illa, grínlaust. Þarna var ég staddur einn að keyra einhversstaður í Kópavogi og alveg útilokað að ég gæti haft samband við einhvern eða að einhver gæti haft samband við mig. Auðvitað komst ég klakklaust heim aftur og þegar ég kom heim blasti við mér bláköld staðreynd: Enginn hafði reynt að hringja í mig og ekkert sms hafði ratað í númerið mitt.

Ég fékk aðra sýn á þetta mál um daginn þegar mamma fór að rifja upp svolítið sem ég hafði ekki leitt hugann að. Pabbi var með ónýt nýru og þurfti að fá gjafanýru. Hann var í raun annar Íslendingurinn til að fá gjafanýra og fyrsti Íslendingurinn til að fá gjafanýra frá óskyldum aðila. Við skulum átta okkur á því að ég er að tala um byrjun áttunda áratug síðustu aldar og gemsar gersamlega óþekkt fyrirbæri. Pabbi þurfti að vera viðbúinn allan sólarhringinn ef að kallið kæmi og ef hann fór eitthvað þurfti einhver að vera heima til að svara í símann og sá aðili þurfti að vita hvar væri hægt að ná í karlinn. Ef þau fóru t.d. í leikhús var nauðsynlegt að vita nákvæmlega hvar þau sætu svo hægt væri að finna hann. Einu sinni “stálust” hann og mamma út í gönguferð á meðan enginn var heima og ómögulegt að ná í þau. Þau voru með móral lengi á eftir.

Eftirfarandi frétt kom í Morgunblaðinu þann 5. apríl 1973:

Flugvél frá varnarliðinu á Keflavíkurflugvelli flutti í gær íslenskan nýrnasjúkling til Kaupmannahafnar, þar sem hann var fluttur á Ríkisspítalann og í nótt átti að græða í hann nýtt nýra þar ytra. Maður þessi, Hans Wíum, 49 ára Reykvíkingur, hefur undanfarin tvö ár verið algjörlega háður gervinýra því, sem er í Landspítalanum og hefur þurft að koma þangað reglulega tvisvar í viku. Líffæraflutningur þessi fer fram að undirlagi dr. Páls Ásmundssonar, læknis, sem hefur yfirumsjón með gervinýranu í Landsspítalanum. “Við erum aðilar að stofnun sem nefnist Scandia Transplant, en þar eru skráðir allir sjúklingar sem þurfa á nýju nýra að halda og háðir eru gervinýra” sagði Páll í samtali við Morgunblaðið í gærkvöldi. “Þegar svo vill til að það fellur til hentugt nýra er það óðar sent til Kaupmannahafnar á ríkisspítalann þar og þar fer líffæraflutningurinn jafnan fram. Þetta er hins vegar í fyrsta sinn sem við verðum aðnjótandi þessarar samvinnu,” sagði Páll ennfremur, “en hins vegar í annað sinn sem nýra er grætt í íslenskan mann. Í fyrra tilfellinu var það ung stúlka og þá var það bróðir hennar sem lagði til nýrað. Í dag fengum við hins vegar boð um það að fyrir lagi nýra úr látnum manni, og íslenskum sjúklingi stæði það til boða. Þessi boð komu klukkan 4 í dag og Hans var farinn í loftið með varnarliðsvél kl. 7 í kvöld.” Páll sagði að í tilfellum sem þessum mætti engan tíma missa. “Í dag var ekkert áætlunarflug til Kaupmannahafnar og í fyrramálið var þetta orðið of seint. Þess vegna gerðum við samkomulag við varnarliðið á síðasta ári, að það legði okkur til flugvél til að flytja íslenskan nýrnasjúkling til Kaupmannahafnar, þegar svo bæri undir og illa stæði á ferðum áætlunarflugvéla.” Herflugvélin átti að lenda á Kaupmannahafnarflugvelli um kl. 22 í gærkvöldi, en þar beið sjúkrabifreið eftir sjúklingnum og flutti hann í sjúkrahúsið. Átti líffræraflutningurinn að fara fram strax í nótt. Að sögn Páls eru nú þrír sjúklingar í gervinýranu í Landspítalanum og bíða þess að fá sams konar tækifæri og Hans Wíum fékk nú.

Daginn eftir kom síðan smá viðbótargrein og mynd af karlinum staulast úr flugvélinni. Ástæðan fyrir þessum skrifum er aðallega sú að í dag hefði karlinn orðið 82 ára gamall.

Magnað.

Ég er hættur að bölva gemsum.

"Hóst - hóst"

Karlinn skrölti aftur til læknis í gær, enda var ekki annað hægt. Maður er búinn að vera hóstandi í 4 vikur eða eitthvað þvíumlíkt og alltaf í tómu rugli. Það er ekki hægt að vera svona, maður verður svo meir, lofar öllu fögru um betri lifnaðarhætti þegar maður nær heilsu, ræktin 3x í viku og gulrætur með imbanum á kvöldin. Doktorinn lét mig hafa nýjar pillur og púst eins og asmasjúklingarnir eru með og fullyrti að þetta eigi að gera mér gott, annars verð ég að fara í eitthvað allsherjar tjékk, bara frá skottinu og uppúr. Ég get þá kannski farið að hringja í mömmu aftur en ég var nánast farinn að forðast það því hún hafði alltaf svo miklar áhyggjur hvað maður hóstaði mikið. Ég tók alltaf léttar öndunaræfingar áður en ég hringdi í hana en alltaf fór þetta í sama farið. Fljótlega í símtalinu fann ég hvernig ég þurfti að hósta en ég reyndi eins og ég gat að birgja hann inni. Ég fann hvernig ég hitnaði allur í framan og svitataumurinn lak niður úr handarkrikanum. Svo gat ég ekki meir: "Hóst - hóst". Í brot úr andartaki var ég að vonast til að hún hafi ekki fattað það að ég hafi verið að hósta en... "Davíð minn, ertu ennþá svona slæmur í hálsinum? Mér líst ekkert á þetta, ertu búinn að fara til læknis?" Ég reyndi að malda í móinn og koma með einhverja afsökun um að ég væri mikið betri og það hefði bara verið eitthvað fast í hálsinum á mér. Mundi þá að líklega notaði ég þessa línu þegar ég talaði við hana síðast og fann hvernig sannfæringarkrafturinn fór allur út um gluggann og ég fór í þvílíka vörn að annað eins hefur ekki sést síðan Franco Baresi var og hét. "Þú verður að tala við einhvern sérfræðing, þetta er ekki eðlilegt, þú ert alltaf með eitthvað kvef". Þannig að karlinn pantaði sér tíma, mömmur hafa alltaf rétt fyrir sér sagði einhver.

Idol

Ég get ekki sungið nótu skammlaust, er rammfalskari en allt. Hef oft og iðulega óskað þess að ég geti sungið eins og þessi eða hinn söngvarinn þegar maður heyri einhverja söngframmistöðu sem lætur gæsahúðina myndast af unaði á örskotsstundu. Ég myndi t.d. ekki eiga nokkuð erindi í Idolið nema til að fá mínar 15 mínútur af frægð og gaula Stál og hnífur alveg út úr kú og finnast voða fyndið að ergja dómnefndina með einhverju bulli. Reyndar fell ég ekki lengur inn í aldursramma Idolsins en það er önnur saga.

Ég er ekki með Stöð 2 og hef eiginlega aldrei verið með hana. Að þeim sökum hefur Idol áhorf mitt verið frekar brösótt þessar þrjár seríur sem hafa verið í gangi. Fylgdist svolítið með í þeirri fyrstu, bæði vegna þess að þetta var sú fyrsta og síðan var Kalli Bjarni gamall skólafélagi úr Grundarfirði. Sá eitthvað af blálokunum í síðustu seríu en get varla sagt að ég hafi séð nokkurn skapaðan hlut af þeirri sem er núna í gangi. Ég fór að hugsa um þetta um daginn þegar ég var að fletta Plötutíðindum og rak augun í eitthvað samkurl af einhverjum gömlum Idolþátttakendum sem voru að gefa út plötu. Hvað hefur þetta lið sem hefur tekið þátt í þessum þáttum skilið eftir sig? Þetta er eitthvað bland í poka af einhverjum nokkrum mistækum nýjum lögum og svo einhverjum gömlum slögurum sem er búið að taka svo oft að það er beinlínis sorglegt og eru svo nánast fluttir nákvæmlega eins og frumflutningurinn svo þetta klikki nú örugglega ekki. Þetta eru nú nokkrar plötur sem komið hafa út, Jón “Létt 96,7” Sigurðsson kom með einhverjar tvær cover plötur, aðra á ensku og hina á íslensku held ég og bræddi allar húsmæðurnar í vesturbænum. Kalli Bjarni kom með einhverja bland í poka plötu, Davíð Smári fór nú langt með að eyðileggja Heaven Help ballöðuna með ofurtöffaranum Lenny Kravitz, frekar þunnt eitthvað sem ég heyrði frá honum. Stöllurnar Heiða og Hildur Vala voru svo í svipuðum stíl, held þó að Heiða hafi verið með einhver frumsamin lög í bland við margnauðguð Trúbrotarlög. Steininn tók síðan úr þegar fyrrnefndur flokkur skipaður gömlum Idol hetjum fór út í það að gefa út gamlar “dægurperlur frá sjöunda og áttunda áratugnum í kraftmiklum flutningi”. Voðalega er þetta eitthvað þreytt og fyrirsjáanlegt allt saman, algjörlega steingelt. Af þessum Idol diskum sem ég man eftir get ég ekki nefnt eitt nýtt lag sem hefur skilið eitthvað eftir, en kannski er það bara ég. Ég skil alveg að sem sjónvarpsefni er Idolið algjör snilld, keppni í söng í fjörugum umbúðum en ég held bara að það sé fullt af fólki þarna úti sem getur sungið en sem betur fer er ekki nóg að líta þokkalega út og geta sungið til að meika það í þessum bransa. Það verður að vera eitthvað meira í þetta spunnið og þar held ég að skilji á milli meðalmennskunnar og þeirra sem komast lengra. Þetta er kannski allt í góðu með þá sem “meika” það úr Idolinu, ef það er hægt að mjólka þetta eitthvað með að syngja í brúðkaupum og árshátíðum ásamt því að gefa út coverplötur, þá er það bara flott, ég er alltaf tilbúinn að taka ofan fyrir fólki sem nær að búa til peninga með því sem það er að gera. En tónlistarlega séð ætla ég að biðja um meiri frumleika og meira þor. Kannski er ég bara ósanngjarn og er að biðja um eitthvað sem er ekki hægt að fá hjá þeim Idolum sem komið hafa fram. Ég bíð bara áfram rólegur en býst í raun ekki við miklu.

Grundfirskir ökklasokkar

Ég var að hlusta á aðra hvora rokkstöðina núna í dag og það voru einhverjir snillingar í settinu hjá þeim og menn voru að ræða um skítapleis á Íslandi. Kom þá upp úr kafinu að einn þáttastjórnandanna var frá Ólafsvík og hófust miklar umræður um það. Vildi annar meina að það eina sem almenningur vissi um staðsetninguna á Ólafsvík, þ.e. þegar það væri búið að fatta að það væri ekki verið að tala um Ólafsfjörð, væri að þetta væri í 15 mín. akstursvegalengd frá Grundarfirði og klukkutími frá Akranesi. Ánægður með það ef það er farið að tengja Ólafsvík við Grundarfjörð en ekki öfugt.

Þessu alveg ótengt, alvöru karlmenn klæðast ekki ökklasokkum eða hvað þetta helvíti kallast. Ekki misskilja mig, dömurnar geta verið í þessu og verið sætar og fínar og allt í góðu en þar dreg ég líka mörkin. Jafnvel þó þeir séu í kvartbuxum, sem ganga svo sem alveg upp svona á heitum sumardögum, en ekki ökklasokkarnir, þá eru menn búnir að missa það og geta bara gengið í samtökin eða eitthvað.

Nýjar stellingar

Helgin að líða undir lok og eitt og annað að gerast. Haraldur og Kristín búin að fjölga mannkyninu, Hafrún Halla kom í heiminn á föstudaginn og allt í gekk vel hjá þeim. Nú verðum við að koma okkur í heimsókn og kíkja á litlu prinsessuna.

Annars er búið að vera brjálað að gera hjá mér og Siggu núna um helgina. Við höfum verið að gera það sem ekki var hægt áður nema alltaf á sama gamla þreytta staðnum og alltaf í sömu stellingum. Núna hins vegar gátum við verið að alla helgina út um alla íbúð, í sófanum, á borðstofuborðinu, í eldhúsinu, og jafnvel uppá þvottavélinni. Í raun hvar sem okkur datt í hug og snúið okkur eins og við vildum. Það var sem sagt verið að alla helgina og ég var bara farinn að hafa áhyggjur að ég fengi bara ógeð á þessu en alltaf var maður til í meira. Algjör lúxus að vera kominn með þetta þráðlausa net, núna er hægt að vera á netinu hvar sem er hérna heima.

Þessi eina sanna?

Það er sumt sem maður reiknar ekki með að lifi í 9 ár. Þegar ég sá hana fyrst þá leist mér vel á hana við fyrstu sýn og við fórum á afvikinn stað og létum reyna á það hvernig við ættum saman. Það gekk vel en ég bjóst samt aldrei við að við yrðum svona lengi saman. Það hafa verið fleiri eftir að ég hitti þessa en enginn hefur enst eins og hún. Stundum hefur gengið á ýmsu, stundum hef ég orðið þreyttur á henni og þá höfum við einfaldlega hvílt samskipti okkar en svo hef ég kannski rekið augun í hana aftur og þá höfum við endurnýjað kynnin okkar og allt var í blóma í einhvern tíma. Stundum hef ég sagt við mig að hún sé einfaldega orðin of gömul og skoðað hana í krók og kima til að finna einhver sjáanleg ellimerki á henni eða eitthvað sem myndi réttlæta það að ég léti hana róa sinn sjó en ekki haft erindi sem erfiði. Á næsta ári hefðum við átt 10 ára afmæli og ég var búinn að gera það upp með mér að þá myndi ég segja þetta gott hvað okkur varðar. Ég veit að ég hef sagt þetta áður en núna ætlaði ég að láta af því verða, 10 ár saman hefðu verið mikið meira en nóg. En hún dugði ekki svo lengi, loks kom að því að hún gat ekki meira. Það var komið gat á annan olnbogann og því gat ég gert það sem ég er búinn að hugsa svo lengi um en aldrei framkvæmt, ég gat hent bláu Levi´s skyrtunni minni sem ég keypti úti í Bandaríkjunum árið 1996. Get ekki neitað að það er smá tregi í gangi, ég held að það komi aldrei önnur eins og hún.