Clifford Lee Burton (10. febrúar 1962 – 27. september 1986)

Í dag eru 20 ár síðan Cliff Burton, einn mesti bassaleikari rokksögunnar, lést.

Hann fæddist þann 10. febrúar 1962 í Eden spítalanum í San Francisco. Foreldrar hans voru Jan og Ray Burton og áttu þau tvö börn fyrir, Scott og Connie.

Cliff byrjaði að spila á píanó þegar hann var sex ára gamall. Þegar hann var fjórtán ára byrjaði hann að spila á bassa og hóf svo að læra á hljóðfærið í september 1978 og stundaði það nám til janúar 1980. Samkvæmt foreldrum Cliffs þá eyddi hann fjórum til sex tímum á dag að æfa sig, jafnvel eftir að hann gekk til liðs við Metallica. Hann útskrifaðist frá Castro Valley High School árið 1980 og gekk þá til liðs við hljómsveitan Trauma eftir að hafa verið í hljómsveitinni Easy Street. Easy Street spilaði aðallega lög eftir aðrar hljómsveitir og kom að mestu leyti fram á litlum börum. Einn besti vinur Cliffs á þessum árum var Jim Martin sem síðar spilaði á gítar með Faith No More.

Það var síðan árið 1982 sem Lars Ulrich og James Hetfield, meðlimir í Metallica sáu til Cliffs og hrifust mjög af. Þá þegar voru komnir brestir í samstarf þeirra við þáverandi bassaleikara Metallica, Ron McGovney. Fannst Lars og James hann ekki vera að standa sig og í raun gaf James það einu sinni út að það væri í raun hann sem hefði kennt Ron allt sem hann kunni á bassa. Cliff vildi fyrst ekki ganga til liðs við Metallica og það var ekki fyrr en Lars og James samþykktu að færa höfuðstöðvar bandsins frá L.A. til San Francisco að Cliff sannfærðist. Þann 5. mars 1983 spilaði Cliff í fyrsta sinn með Metallica á stað sem hét The Stone í San Francisco.



Það er ekkert vafamál að með Cliff innanborðs urðu Metallica mun heilsteyptara band. Hann varð fljótlega þekktur fyrir mikil og þétt bassasóló ásamt kröftugri framkomu á sviði. Cliff var bassaleikari Metallica á fyrstu þremur plötum bandsins, Kill ´em all (1983), Ride the lightning (1984) og Master of puppets (1986).



Það var einmitt þegar þeir voru á tónleikaferðalagi að kynna Master of puppets plötuna að Cliff lést.

Það var snemma á laugardagsmorgni þann 27. september 1986 nálægt bænum Ljungby í Svíþjóð að rútan sem þeir voru í fór útaf sökum ísingar á veginum og hvolfdi ofan í skurði. Cliff, sem var aftur í koju hægra megin í rútunni, kastaðist út um gluggann áður en rútan lenti ofan á honum. Enginn annar lést í þessu slysi, Lars fótbrotnaði en aðrir sluppu með minni meiðsli. Þeir sem voru í rútunni minnast þess að hafa séð fæturnar á Cliff standa út undan rútinni strax eftir slysið, sjón sem þeir gleyma ekki. Til að bæta gráu ofan á svart féll rútan ofan á líkið af Cliff þegar kapall sem var notaður til að lyfta rútunni slitnaði.

Eins og oft þegar svona harmleikir gerast þá hugsa menn aftur til atburðanna fyrir slysið og spyrja sig af hverju hlutirnir hafi farið eins og þeir fóru. Þegar hljómsveitarmeðlimirnir voru á þessu ferðalagi drógu þeir Cliff og Kirk spil um hver fengi þessa koju sem Cliff var í þegar hann lést. Cliff dró spaðaás og fékk kojuna. James svaf vanalega í koju næst þeirri sem Cliff var í en hann átti yfirleitt í vandræðum með að sofa í þeim. Þessa nótt gat hann ekki sofið vegna þess að honum fannst of mikill gegnumtrekkur þar og hafði áhyggjur af því að verða lasinn.

Farið var með lík Cliffs til Bandaríkjanna og var það brennt, 7. október 1986 í heimabæ hans, Castro Valley. Ösku hans var dreift yfir einn eftirlætisstað Cliffs, Maxwell Ranch. Við útförina var lagið Orion af plötunni Master of Puppets spila. Eftir það spilaði Metallica aldrei Orion í heild sinni á tónleikum fyrr en 3. júní 2006 þrátt fyrir að hlutar af laginu hafi verið oft notaðir.



Við bassanum hjá Metallica tók Jason Newsted, aðeins rúmum mánuði eftir fráfall Cliffs, en hann var þá meðlimur í Flotsam And Jetsam. Aðalástæðan fyrir þessum hraða var að hinir þrír eftirlifandi meðlimir Metallica ákváðu að fresta ekki tónleikaferð sinni í Japan þrátt fyrir brottfall Cliffs. Jason vildi meina að hann hafi aldrei verið að fullu samþykktur sem fullgildur meðlimur Metallica, þrátt fyrir að vera hafa verið í hljómsveitinni í 15 ár. Jason hætti í janúar 2001 og Robert Trujillo tók við í febrúar 2003.

Réttast að enda þetta á texta eftir Cliff sem kemur fram í laginu To live is to die sem kom út á fyrstu stóru plötu Metallica eftir að Cliff féll frá, ...And justice for all (1988).

"When a man lies he murders some part of the world.
These are the pale deaths which men miscall their lives.
All this i cannot bear to witness any longer.
Cannot the kingdom of salvation take me home."



Heimildir:
Kerrang! Legends. Issue 3, 2003
http://www.nunnie.com/cliff-burton.html
http://www.metallicaworld.co.uk/Cliff%20Burton.htm
http://en.wikipedia.org/wiki/Cliff_Burton
http://web.telia.com/~u90102963/tribute.htm

Gamlar og nýjar hugdettur

Ég fæ stundum hugdettur. Misgóðar eins og gerist og gengur og misvel gengur að hrinda þeim í framkvæmd. Jafnvel spurning hvort maður vill eitthvað framkvæma allar hugmyndir sem maður fær, en það er önnur saga.

Hef alltaf séð svolítið eftir því að hafa aldrei lært á hljóðfæri. Ég hafði nú engan sérstakan áhuga held ég svona snemma í bernskunni og þegar ég kom á unglingsárin var áhuginn aldrei nógu mikill til að ég gerði eitthvað í málunum. Það er helst svona núna á síðari árum að ég hef séð þetta í hillingum, að læra á eitthvað hljóðfæri. Aðgerðarleysið hefur nú sennilega stafað meðal annars af því að ég er ekki að sjá mann á mínum aldri stauta mig í gegnum Litlu andarungarnir á eitthvað hljóðfæri. Ég er samt kominn að þeirri niðurstöðu að ef ég ætla að læra á eitthvað úr þessu þá verður gítar fyrir valinu, alltaf öfundað þá sem geta glamrað nokkur grip á gítarinn. Á tímabili þegar ég var ekki sjá þennan draum rætast þá var ég kominn á það að kaupa mér einhvern alvöru rafmagnsgítar, Gibson eða eitthvað annað flott merki og hafa bara sem stofuskraut og læra aldrei á hann. Hann yrði að sjálfsögðu fyrir örvhenta og því ekki hætta á að margir vitleysingar færu að fikta í honum.

Svo kom önnur, að ég tel, snilldarhugmynd upp í kollinn á mér ekki alls fyrir löngu varðandi þetta málefni. Ég tek stöðuna á Ísaki Mána og athuga hvort honum langi ekki að læra á gítar. Hann byrjaði aðeins að læra á hljóðfæri síðasta vetur, er að fikta bæði á blokkflautu og píanó og kemur til með að halda því áfram í vetur. Ég sá þetta fyrir mér að ef hann, á einhverjum tímapunkti, myndi vilja skipta yfir í gítarinn þá myndi ég láta slag standa og læra með honum. Sá þetta svo vel fyrir mér að ég ímyndaði mér að ef við sætum hvor á móti öðrum (annar rétthentur, hinn örvhentur) þá væri þetta bara eins og að horfa í spegill og kannski þægilegt að læra hvor af öðrum þannig. Bara hugdetta.

Eitthvað sem gerist í framtíðinni? Tíminn verður að leiða það í ljós.

Réttardagurinn

Þá er réttunum lokið, eða a.m.k. þessum aðalréttum. Það er víst eitthvað sem heitir seinni réttir eða þessháttar, menn ná víst ekki að hreinsa fjöllin í einni hrinu. Ég hef nú ekki mikla reynslu af þessu dæmi, hef t.a.m. aldrei farið að smala svo heitið geti en maður hefur núna farið með börnin í þessar réttir undanfarin 2-3 ár. Get ekki sagt að ég sé búinn að finna rolluna í mér en það er greinilega viss stemming í þessu og greinilega margir sem ekki geta verið án þessa atburðar.

Reyndar held ég að eitt og annað hafi breyst í þessu viðburði í gegnum árin, nema að mín tilfinning sé byggð á einhverri þjóðsögu. Núna í þessum réttum sá ég t.d. ekki nema einn áfengispela ganga á milli manna og einhverja tvo bjóra. Það skal þó tekið fram að þetta er ekki vísindaleg könnun. Engan heyrði ég vera kveða vísur eða taka lagið. Ég fékk á tilfinninguna að þetta voru meira svona borgarbörn og brottfluttir sveitungar sem héldu þessu uppi innan um þessa fáu bændur sem enn standa í þessari iðju. Fékk líka á tilfinninguna að fyrir einhverjum árum, eflaust ekki svo mörgum, hafi verið talsvert meira fé í þessari rétt. Líklega bara eitt dæmi um breytt þjóðfélagsmynstur á landinu.

"Ég heiti afi"

Logi Snær er á einhverju furðulegu skeiði núna. Aðalmálið í fataskápnum hjá honum eru gallabuxur og Batman peysur og Batman sokkar. Hvað buxurnar varðar þá gengur hann ekki í neinu nema að hann geti með réttu kallað þær "afabuxur". Til að byrja með voru það aðallega flauelsbuxur, ekki ósvipaðar og þær sem Halli afi hans gengur í en svo fór afinn að láta sjá sig í gallabuxum öðru hvoru og þá snérist minn maður. Núna vill hann bara ganga í gallabuxum og ekki hvaða gallabuxum sem er heldur einum sérstökum sem hann á. Sem getur verið vandamál þegar við erum að gera okkur klára í leikskólann að morgni dags og þessar einu sönnu buxur eru með kvöldmatinn frá deginum áður út um sig allar. Ekki nóg með það að hann heimti þessar einu buxur heldur treður hann svo ótrúlegustu hlutum í vasana og gengur svo um og segir: "Ég heiti afi".

Þessi blessuðu börn...

Pistill nr. 100

Kominn í Grundarfjörðinn. Konan að fara í sinn árlega rollurassaeltingarleik sem berst víst út um fjöll og fyrnindi þarna hinu megin á nesinu. Drengirnir með mér enda hafa þeir enn ekki þá líkamsburði sem til þarf í svona ævintýramennsku. Hún verður víst í þessu á morgun og svo verða réttirnar þarna á laugardaginn og þangað mætum við borgarbörnin og gerum allt vitlaust eins og venjan er þegar borgarbörn komast í tengsl við náttúruna. Það er nokkuð ljóst að við erum að ala upp borgarbörn, Logi Snær horfði út um gluggann í Baulumýri í kvöld þegar við skiluðum konunni af okkur, virti fyrir sér myrkrið og sagði: "Það er búið að slökkva öll ljósin". Minn maður er ekki alveg að átta sig á ljósastauraleysinu í sveitinni enda alinn upp í blokk í Breiðholti.

Fór í dag niður í Úrval-Útsýn og náði í miðana fyrir mig og Tomma. Eftir rétt rúma viku erum við að fara til Manchester og kíkja á leik þarna úti, Man Utd - Newcastle. Maður er ekki búinn að vera mikið að spá í þetta eftir að við pöntuðum pakkann og gengum frá þessu en þegar ég sá miðana þá varð þetta allt raunverulegra. Sýnist á öllu að við séum í flottum sætum og hef enga trú á öðru en að þetta verði flott ferð. 3ja skiptið sem við förum á Old Trafford og spennan magnast.

Á víkingaslóð

Fór út að borða í gærkvöldi, vinnutengt. Útlendingur á vegum General Mills var á svæðinu og við fórum nokkrir frá Nathan til að stytta honum stundir. Forstjórinn ákvað að fara eitthvað annað en á Nordica eða þetta hefðbundna og beindi hópnum á Fjörukránna í Hafnarfirði. Ég hafði aldrei farið þarna og vissi svo sem ekki alveg á hverju ég átti von á. Við mættum á svæðið og þá voru aðaltopparnir mættir og voru að festa á sig skikkjurnar og setja pappakórónu á hausinn...
Þá vissi ég að ég var kominn í einhvern pakka. Þegar maður var búinn að sitja þarna í nokkrar mínútur og farið var að bera hákarlsbita á borðið og hella hreinu íslensku brennivíni í staupin sem voru á borðinu, þá var mér hætt að lítast á blikuna. Við erum að tala um miðvikudagskvöld og vinna daginn eftir. Maður gat samt ekki skorast undan, fyrst útlendingurinn lét sig hafa það þá gat ég ekki verið minni maður. Hann skemmti sér vel en mikið var ég feginn að fjórða staupið kom aldrei. Þvílíkur viðbjóður maður... Annars var maturinn fínn og stemming þokkaleg, kom mér á óvart hversu staðurinn var þéttsetinn svona í miðri viku. Sem betur fer var nú ekki setið að drykkju langt fram eftir morgni, maður kom heim tímanlega í úrslitaþáttinn af Rockstar Supernova til að sjá Magna lenda í 4. sæti. En ógeðslega var ég þreyttur í morgun.

Einn pottur af mjólk

Fyrsta frétt á Stöð 2 í kvöld var sú að lágvöruverslanirnar á matvörumarkaðinum væru búnar að hækka matvöruverðið hjá sér eitthvað óeðlilega mikið að mati fréttamannanna. Ég ætla nú ekki að hætta mér mikið út í þessa umræðu um virðisaukaskatt á matvæli, ofurtolla eða styrki til bænda en um eitt í þessu máli verð ég samt að tjá mig um.

Fyrir ca. einu og hálfu ári síðan fór mikið verðstríð af stað á þessum markaði eins og kannski menn muna. Voru margir stórir vöruliðir eins og mjólkurvörur, kjöt, bleyjur, morgunkorn o.s.frv. sem voru seldar út með tapi, nokkuð sem getur ekki talist vera góð kaupmennska, a.m.k. ekki til lengdar. Þessi ágæta fréttakona á Stöð 2 talaði sérstaklega um mjólkurlíterinn sem er víst kominn í tæpar 80 kr. út úr búð sem er talsverð hækkun frá því sem mest (eða minnst) var þegar verðstríðið stóð sem hæst. Ég man einmitt eftir þessari umræðu um mjólkina því það er þekkt að MS er ekki mikið að mismuna sínum viðskiptavinum sínum með misundandi afsláttur, einhver ríkislykt af því. Alla vega, það var sömuleiðis þekkt að til að standa sléttur á mjólkinni þarf kaupmaðurinn að selja líterinn út á einhverjar 74-77 krónur. Til að fríska upp á minnið hjá fólki kostaði mjólkin lengi vel 50-60 krónur út úr lágvöruverslun. Það væri gaman að vita hvað margir mjólkurlítrar rata í innkaupakerrur hjá fólki í einni meðalstórri Bónusverslun á degi hverjum. Tapið á þessum eina vörulið yfir nokkra mánaðartímabil var gríðarlegt, fyrir utan allt annað sem menn voru að tapa á.

Það sem ég er að reyna að segja að menn þreytast á að selja hluti með tapi. Nú er komið að skuldardögum, á endanum þurfum við neytendur að borga brúsann. Ef menn hrynja í það með látum verða menn þunnir. Núna erum við í mjólkurþynnku á matvörumarkaðnum.

Helgin sem var

Það var tekið aðeins á því um helgina. Fjörið byrjaði fljótlega eftir vinna á föstudeginum en þá var tekin stefnan í Reykjanesbæ með vinnunni í smávegis gleðiferð. Byrjuðum í Go-kart kappakstri en það er eitthvað sem ég hafði ekki prófað að neinu viti. Minnir samt að einhverntíman hafi ég farið í eitthvað svona niðri í Skeifu, það hljóta að vera einhver 15 ár síðan eða eitthvað álíka. Þetta var bara þrælgaman, get ekki sagt að ég hafi verið sérstaklega öflugur en maður var nú líka smátíma að komast inn í þetta og maður var orðinn töluvert frambærilegri síðari hlutann. Að því loknu fórum við og fengum okkur í gogginn á Kaffi Duus, fínn staður þar sem maður fékk vel útilátið á diskana. Þá var stefnan tekin aftur í borgina og maður fór út fyrir utan Players í Kópavogi. Veit ekki hvort það er aldurinn eða léleg ástundun á svona staði en þá fannst mér ég vera kominn einhver ár aftur í tímann, hangandi í biðröð fyrir utan skemmtistað innan um lið í misjöfn ástandi. Hvað um það, Sálin var að spila og staðurinn troðinn eftir því. Ég endist nú ekkert sérstaklega lengi, en nógu lengi.

Skellti mér á ÍR-völlinn á laugardeginum með drengina, lokaleikur tímabilsins á móti Selfossi. 2:0 sigur heimaliðsins í leiðindarveðri. Ísak Máni var búinn að bíta það í sig að fara strax eftir leikinn á úrslitaleikinn í bikarnum í kvennaboltanum, Valur - Breiðablik. Veit ekki alveg af hverju hann var svona æstur í það, ekki var ég neitt sérstaklega áhugasamur. Var eiginlega áhugasamari um að komast heim og fá eitthvað heitt í kroppinn. Ég fékk því mömmu hans með mér í lið og eftir stuttar samningaviðræður þá sættist hann á að vera bara heima. Enda var bara betra held ég að horfa á leikinn í kassanum, að því undanskyldu að RÚV gerði í buxurnar og smellti fréttum á þegar vítaspyrnukeppnin var að fara af stað. Ísak Máni var ekki sáttur enda elskar hann vítaspyrnukeppnir og mamma hans var ekki minna æstari í sófanum, skutlaði sér á símann og hringdi með það sama upp í sjónvarp, ein af 300 samkvæmt Fréttablaðinu. Ég get ekki annað en sett þetta í samhengi við úrslitaleik í karlaboltanum, hefði þetta gerst ef þeir hefðu verið að sýna karlana? Ekki sjéns! En Valur vann.

Lokaleikurinn í utandeildinni í gær hjá okkur á móti FC Dragon. Best að hafa sem fæst orð um hann, fór 5:5 og eins og staðan lítur út erum við einu marki frá því að hafa komist í umspil um sæti í úrslitakeppninni. Bara sorglegt...

Innkaupaleiðangurinn

Drullaðist loksins og fór að versla í ríkinu, sjá pistil neðar á síðunni. Eftir að hafa spáð svolítið í því hvað ég ætti að gera þá tók ég þá ákvörðun um að versla mér eitthvað eðalvín sem fer vel í hillu, aðallega vegna þess að ég á yfirdrifið af bjór. Þannig að ég fór í ríkið (kalla menn þetta ekki enn ríkið?), nældi mér í innkaupakörfu og hélt af stað. Ég hlýt að hafa litið furðulega út röltandi þarna um með gemsann í annarri en með honum sló ég inn jafnóðum upphæð á flöskunum sem fóru í körfuna enda ákveðin upphæð sem þurfti að stemma. Ef það hefur ekki komið nógu skýrt fram þá hef ég ekki hundsvit á borðvínum, ekki nokkra. Ég var sem sagt þarna inni og valdi mér flöskur aðallega eftir tveimur atriðum: Hvernig flaskan leit út, þ.e. var hún eitthvað fyrir augað og hvað kostaði hún, valdi bara flöskur sem kostuðu meira en minna og taldi mér trú um að þetta snérist um gæði en ekki magn. Mér var nokk sama hvort stóð á hillumiðanum að vínið væri dökkrautt eða með ávaxtaeftirbragði. Alla vega, núna lítur vínskápurinn minn talsvert betur út en hann gerði. Fyrir utan þá staðreynd að ég á ekkert sem ég get kallað eiginlegan vínskáp. Hvað um það, þessi eina einmanna rauðvínsflaska sem ég er búinn að eiga í einhver 5-6 ár er búin að eignast níu nýja vini sem innihalda rauðvín og hvítvín frá ýmsum heimshornum og einni rándýrri kampavínsflösku. Djö... er ég klikkaður...

Annars er nú eitt sem ég skil ekki varðandi vínbúðir. Hver fer og kaupir sér t.d. 3 dósir af bjór? Ég hélt að kippan væri svona lágmarkið ef maður á annað borð væri kominn á staðinn til að versla sér bjór. Á meðan þetta er ekki leyft í matvörubúðum þá kostar þetta mann alltaf sérrúnt í þessar vínbúðir. Hlýtur að vera eitthvað langt leitt lið sem getur ekki átt bjór heima í ísskápnum án þess að drekka hann á stundinni. En ertu þá ekki með vandamál? Skiptir mig engu svo sem, það er annarra manna vandamál, ég er bara í rauðvíni og hvítvíni og einstaka kampavíni.

Frú Jóhanna

Þá er Jóhanna orðin Frú Jóhanna og ég er síðasta barnið hennar mömmu sem lifi í synd. Tókum stefnuna á Grundarfjörðinn á föstudeginum með mikilvægan farangur, sjálfan brúðarkjólinn. Þar var þokkalegasta fjör, mamma búin að panta hjólhýsi til að smella því út í garð svo Villi og fjölskylda þyrftu ekki að gista í stofunni enda hefur honum löngum verið úthýst að eigin sögn. Þetta gekk allt stórslysalaust á brúðkaupsdeginum, svolítið stress í gangi þarna rétt fyrir athöfnina en allt samt hafðist þetta og allir sögðu já. Athöfnin var stutt, talsvert styttri en ég hafði búist við en það var svo sem fínt bara, algjör óþarfi að vera með einhverjar málalengingar. Veislan var svo haldin á Kaffi 59 þar sem allir fengu nóg að éta og drekka. Meistari Óli Siggi klikkaði ekki í matseldinni frekar en fyrri daginn. Eins og oft vill verða þá endust menn mislengi í djamminu og voru því að skila sér heim á mismunadi tíma sólarhringsins. Svo mismunandi að mamma sagði bara hingað og ekki lengra og skellti bara í lás þegar henni fannst nóg um með þeim afleiðingum að hún læsti eina tengdadóttir og eitt barnabarn úti. Sem betur fer hafði þeim verið úthlutað koju í fyrrnefndu hjólhýsi og allt fór þetta vel að lokum. Ef þetta var ekki nægilegt aðhlátursefni daginn eftir þá sáu brúðhjónin um að viðhalda hlátrinum þegar símtalið kom frá Hótel Búðum þarna um morguninn en þar höfðu þau eytt brúðkaupsnóttinni. Kom þá í ljós að þau höfðu fengið far með öðrum bíl þangað út eftir en stóð um í upprunarlega handritinu. Var taskan með aukafötunum eftir í bílnum á bílastæðinu við Kaffi 59 en þau fór allslaus út að Búðum. Nei, ekki alveg allslaus því þau tóku bíllykilinn að bílnum sem hafði töskuna að geyma með sér. Kostaði þetta smásnatt nokkra manna á milli Grundarfjarðar og Búða, en það verður nú að vera smá fjör í þessu.

Nei, ég veit ekki hvenær ég ætla að gifta mig.

Harði stuðningsmaðurinn

Við vorum á ÍR vellinum núna um daginn að horfa á ÍR - Huginn. Þar fór Logi Snær á kostum.

Vínbúð og ég

Eins og einhverjir vita þá urðu Ítalir heimsmeistarar í knattspyrnu núna fyrr í sumar...(nei Jóhanna, þetta er ekki beint fótboltapistill svo þú getur lesið áfram)...en í vinnunni var haldið lítið veðmál þar sem menn áttu að giska á framgang liðanna í keppninni alveg frá riðlakeppninni til úrslitaleiksins og var öllu skilað inn vitaskuld fyrir fyrsta leik. Til að gera langa sögu stutta þá var ég sá eini sem giskaði á Ítali í fyrsta sæti og það dugði mér til að vinna keppnina.

Með því að taka þátt þá lagðir þú eitt stykki ölkippu undir sem sigurvegarinn fengi, sem sagt ÉG! Þetta var nú ekki alveg þannig að þegar ég kom úr sumarfríi væru tæplega 20 kippur á borðinu hjá mér, kannski sem betur fer því þótt mér þyki bjór fínn þá drekk ég ekki svo mikið af honum að líklega hefði talsverður hluti ölsins hreinlega runnið út á dagsetningu eða eitthvað. Niðurstaðan er sú að ég verð að versla í viðurkenndri vínbúð fyrir andvirði ölsins, rúmlega 21 þúsund. Ég get sem sagt verslað mér viský eða rauðvín í staðinn fyrir að fá bjór. Nú er bara spurning hvað kappinn gerir. Versla sér bjór fyrir allan peninginn? Held ekki. Kannski maður kaupi sér eitthvað eðalrauðvín svona bara til að eiga. Það fer ágætlega í hillu ekki satt? Verst að ég þekki varla eðalrauðvín frá kattarhlandi. Ætli sé hægt að kaupa eina flösku af viský fyrir 21 þúsund? Það færi vel í hillu.

KSÍ og ég

Við Ísak Máni fórum á Ísland - Spánn núna á dögunum. Það var fínt, ekkert sérstakur leikur en ágætisstemming og menn voru almennt sáttir. Strákurinn var svo farinn að biðja um að fara á Ísland - Danmörk sem er núna í byrjun september og ég var búinn að lofa að taka það til skoðunar. Svo hófst miðasalan á netinu í hádeginu í gær og ég fór að athuga málið þegar ég kom heim seinnipartinn í gær. Mér til mikillar skelfingar sá ég að búið var að ráðstafa megninu af bestu sætunum, eiginlega megninu af öllum sætunum ef út í það er farið. Til að toppa þetta allt þá hefði það kostað mig 6.750 fyrir okkur tvo að fara á völlinn í góð sæti en til samanburðar kostaði pakkinn fyrir okkur 3.750 kr. á Spánarleikinn. Til að detta endanlega í reiðiskast út af þessu datt ég niður á fotbolti.net og rakst á þessa frétt. Hvað á maður að segja? Andskotans kjaftæði er þetta, af tæplega 10.000 miðum fara tæplega 6.000 miðar EKKI í almenna sölu. Nei takk, fokkjú segi ég bara. Ég ræddi bara við drenginn minn og við uðrum sammála um að hann fengi bara eitthvað annað í staðinn. Samt frekar fúlt því okkur báða langaði á leikinn. En þetta var of mikið af því góða fyrir mig í bili, ég sendi bara KSÍ löngutöng í bili. Við þessa plebba þarna úti sem fenguð miða í gegnum Glitni eða 365 eða eitthvað álíka segi ég bara enjoy, en ég læt ekki bjóða mér þetta.

Varalisti

Jóhanna systir er að fara gifta sig á sunnudeginum eftir viku. Maður er alltaf að heyra eitthvað nýtt um hinar ýmsu hefðir og hluti sem nauðsynlegt er að gera þegar maður er að fara gifta sig. Get ekki sagt að ég fyllist spenningi en það er samt reynt að telja manni trú um þetta og hitt.

Eitt af því sem ég hef lært að það er eitthvað sem tíðkast sem kallast "varalisti" hvað gestalista varðar. Það eru sem sagt einhverjir aðilar sem eru ekki alveg nógu góðir vinir eða ekki alveg nógu blóðskyldir til að komast inn með fyrsta holli en gott að hafa í bakhöndinni ef mikið verður um brottföll meðal 1. flokks gesta. Það telst ekki vera nógu gott ef þú reiknar t.d. með 100 manns í veisluna að það komi bara 70. Svo er mér sagt a.m.k. Ótrúleg klikkun maður.

Bara ein bón frá mér til ykkar. Ef ég er á einhverjum varalista þarna úti þá megi þið bara sleppa því að bjóða mér. Bara vinsamleg tilmæli. Maður kemur líklega til með að líta öðrum augum á þau brúðkaupsboðskort sem kynnu að villast inn um lúguna hjá mér. En svo á hinn bóginn er víst vonlaust að vita hvort þú ert 1. eða 2. flokks. Það sem þú veist ekki ætti ekki að skaða þig.

ÍR dagurinn mikli

Gærdeginum var eytt að mestu leyti á ÍR svæðinu. Lítið 7. flokks mót var sett upp þar og var þetta í fyrsta sinn sem Ísak Máni og félagar spiluðu á sínum heimavelli ef svo má segja. Mættu þrjú önnur lið, FH, HK og Fram. Við vorum mætt á svæðið rétt rúmlega 10 í blíðskaparveðri. Ísak Máni fékk það í gegn að spila í marki í fyrsta leiknum á móti Fram en eitthvað voru Frammararnir þreyttir svona snemma morguns því þeir komust ekki yfir miðju og 4:0 sigur hjá ÍR var staðreynd. Minn maður var ekki alveg sáttur við þetta því hann stóð þarna í markinu og kom ekki við boltann svo mikið sem einu sinni. Næst var spilað við HK og gekk það vel líka, 3:0 sigur og Ísak Máni fékk að spila frammi (kannski vegna þess að mamman var liðstjóri) og setti eitt mark. Í lokaleiknum á móti FH fékk hann að spila hálfan leik í marki, líklega mest vegna þátttökuleysis í fyrsta leiknum. FH höfðu talsverða yfirburði og unnu 5:0 en lítið sem Ísak Máni gat gert við þessum þremur mörkum sem hann fékk á sig.


Grillaðar pylsur runnu svo ljúflega niður í lokin og allir fengu viðurkenningarskjal. Lúlli þjálfari var að kveðja og flytja upp á Skaga og því var annar bragur yfir þessu en ella. Að því loknu var klukkan farin að nálgast tvö og því lítið annað að að gera heldur en að færa sig yfir á aðalvöllinn og fylgjast með ÍR spila við Huginn í meistaraflokk karla. Mér til mikillar skelfingar var búið að hækka inngangseyrinn frá því ég fór á þennan völl síðast úr 700 kr upp í 1000 kr. Rán um hábjartan dag fyrir miðjumoð í 2. deild. Reyndar hafði ÍR 3:2 sigur þannig að menn fóru sáttir af velli. Klukkan orðin rúmlega fjögur þegar við komum heim.

Fljótlega eftir það var haldið upp í Mosó í kvöldmat en þar var betri mæting en oft áður, sérstaklega vegna þess að Baunalandsbúarnir voru á landinu en Erla og börn héldu reyndar af landi brott núna snemma í morgun.

Síðsumars pælingar

Var að taka eftir því um daginn að það er kominn niðamyrkur úti núna á kvöldin um það leyti sem maður skríður upp í bælið. Hélt að ég yrði meira þunglyndur yfir þeirri staðreynd að veturinn sé að koma en ég er í dag. Það er kannski lítið að marka það, þetta á eflaust eftir að hellast yfir mann þegar maður fer að drösla Loga Snæ í leikskólann, dúðuðum upp fyrir haus og skafandi frosthélið af bílnum. Annars hef ég reynt að taka veturinn fyrir svona í skömmtum. Ég hugsa þetta yfirleitt þannig að öllu jöfnu meikar maður þetta fram að áramótum nokkuð létt, að því gefnu að sept og okt séu mannsæmandi, nóv og des fer í jólafíling og þá á nú að vera snjór og með því. Jan og feb eru síðan kannski svolítið leiðinlegir en þegar fer að koma í mars þá finnst mér nú yfirleitt stutt í sumarið.

Það fer nú allt að detta í gömlu rútínuna aftur, Sigga er að fara að vinna á þriðjudaginn og þá fer Logalingur í leikskólann aftur. Við höfum svona verið að ræða þetta við hann í góðu, svona til að taka púlsinn á stemmingunni. Hvað get ég sagt, hann virðist ekkert vera neitt sérstaklega hrifinn af hugmyndinni um að vera að fara aftur í leikskólann. Ég vona bara að þetta verði ekkert stórmál en kappinn er reyndar ekki búinn að fara í leikskólann í einhverja tvo mánuði. Ísak Máni byrjar svo í skólanum í vikuna eftir það, drengurinn að fara í 2. bekk! Rosalega líður þetta hratt allt saman.

Fuglaflensan

Hvað varð eiginlega um fuglaflensuna?

Var þetta ekki orðið bara spurning um mínútur hvernær þessi næsti svarti-dauði kæmi til landsins? Og það var fyrir einhverjum vikum eða mánuðum. Þetta var í hverjum einasta fréttatíma í marga daga og alltaf kom þessi pest nær og nær landinu. Maður fylgdist með þegar hún hélt innreið sína inn í hvert Evrópulandið á eftir öðru og barst eins og eldur í sinu í átt til Íslands. Þegar henni skaut upp kollinum í Danmörku þá var nánast öllu lokið. Maður borðaði hverja máltíð á KFC eins og hún væri sú síðasta á þeim stað og eldaði kjúklingana heima 10 mínútur lengur en venjulega, just in case! Tveir fuglar fundust dauðir út á víðavangi og yfirdýralæknir var hataðsti maður á landinu af því að víkingasveitin var ekki kölluð út til að taka sýni úr fuglunum.

En svo hvað?
Hættu þessar fréttir að vera fréttir?
Stormur í vatnsglasi?
Mýfluga sem verður að úlfalda?

Maður spyr sig.

Jafnrétti

Stundum fæ ég alveg upp í háls af þessu jafnréttistali öllu.

Djö... hljómar þessi byrjun illa. En ég meina t.d. þegar konur eiga hlutfallslega fáa fulltrúa á einhverjum stöðum og einhverjum sérfræðingum finnst þá ómögulegt annað en að allt verði gert til að jafna þeirra hlut.

Ég er ekki að tala um launamisrétti eða neitt þannig. Bara til að hafa það á hreinu þá er ég á þeirri skoðun að sömu störf leiði af sér sömu laun. Það á ekki að mismuna fólki almennt, af því að viðkomandi sé kona, hafi dökkan hörundslit, sé örvhentur, treggáfaður, yfir kjörþyngd, undir kjörþyngd o.s.frv.

Dæmi:

Ég er atvinnurekandi og er að ráða í ákveðna stöðu í fyrirtækinu hjá mér. Á borðinu hjá mér liggja tvær umsóknir, önnur frá karlmanni og hin frá kvenmanni. Segjum sem svo að þau séu bæði með samskonar menntun og starfsreynslu. Ég fæ þetta fólk í viðtal og heyri hvað það hefur fram að færa. Hvað geri ég síðan? Jú, ég hlýt að taka ákvörðun um hvorn aðilann ég ræð og sú ákvörðun myndi þá byggjast á þeirri tilfinningu sem ég hefði fengið í þessum samtölum, hvor aðilinn ég myndi telja væri betur til þess fallinn að sinna þessu starfi. En ef 80% af því starfsfólki sem er starfandi í þessu fyrirtæki mínu eru karlmenn á ég þá frekar að ráða konuna til að rétta hlut kvenna í fyrirtækinu? Vitaskuld á þetta líka við á hinn veginn, þ.e. ef 80% væru konur, á ég þá að ráða karlinn? Þið verðið að fyrirgefa en ég sé ekkert vit í því. Ég myndi bara ráða þann aðila sem ég teldi að yrði betri starfskraftur fyrir fyrirtækið.

Tvö atriði varðandi Háskóla Íslands:

Árið 1987 urðu konur í fyrsta sinn fjölmennari en karlar í hópi innritaðra stúdenta og hafa síðan verið meirihluti nemenda. Man alltaf eftir að ég sá viðtal við ónefndan kvenréttindafrömuð fyrir nokkrum árum þar sem kom fram að konur voru í meirihluta í öllum deildum í Háskólanum nema í verkfræðideild þar sem þær voru aðeins rúmlega 25% nemenda. Lýsti þessi ágæti frömuður yfir miklum áhyggjum af stöðu kvenna í verkfræðideildinni og taldi nauðsynlegt að konur myndu sækja fram á þeim vettvangi! En hvað með allt hitt? Ég gat ekki annað en hugsað með mér: "Hey kerling, það eru konur í meirihluta í öllum öðrum deildum í HÍ, er það ekki bara frábær árangur kvenna ef þú vilt endilega setja þetta svona upp?"

Svo var fékk HÍ viðurkenningu frá Jafnréttisráði fyrir árið 2005 en eins og sagði í fréttinni:
Meginástæða þeirrar ákvörðunar er að á þessu ári urðu þau tímamót í sögu skólans að kona var í fyrsta skipti kjörinn rektor. Kristín Ingólfsdóttir, prófessor í lyfjafræðideild var kjörinn 28. rektor Háskóla Íslands.

Af hverju er verið að hampa HÍ eitthvað sérstaklega fyrir þetta? Ég vona bara að hún hafi verið hæfasti umsækjandinn og að þeir sem réðu í þessa stöðu hafi verið að ráða hæfsta umsækjandann. Ég vona a.m.k. ekki að þeir hafi hugsað sem svo að nú væri kominn tími til að kona fengi þessa stöðu, heldur hafi hún einfaldlega verið hæfust.

Mér finnst snilldardæmi eins og staðan hefur verið í Grundarfirði undanfarið. Þannig er málum háttað að þar hafa konur setið í eftirfarandi stöðum: Bæjarstjórinn(er reyndar búin að víkja sæti fyrir karlmanni sem tekur við á haustdögum) , forseti bæjarstjórnar, presturinn, læknirinn, annar af tveimur bankastjórum, skólastjóri grunnskólans, skólastjóri framhaldsskólans og ritstjóri bæjarblaðsins. Eflaust eru einhver fleiri prýðisembætti í Grundarfirði í höndum kvenna en þetta var svona það helsta sem ég mundi eftir. Ég sé ekki tilganginn í að hampa þeim eitthvað sérstaklega af því að þær eru konur, ég held bara að þær séu allar færar í sínum störfum og ekkert meira með það. Að þær séu konur á ekki að skipta nokkru einasta máli.

Ef hinsvegar verðandi bæjarstjórinn í Grundarfirði verður á hærri launum en hinn fráfarandi vegna þess eins að hann hefur eitthvað annað vaxtarlag milli fóta sér þá þurfum við að staldar við, því þá er eitthvað að.

Sigur Rós

Sá glefsur af tónleikunum með Sigur Rós sem voru í sjónvarpinu í gær. Ég ætla að standa upp og segja það sem enginn virðist þora að segja: Ég fíla ekki Sigur Rós! Takk fyrir, búinn að segja það. Engin leiðindi í gangi hvað mig varðar, ég bara fíla ekki þessa tónlist. Eflaust fínir strákar allt saman og margt sem þeir eru að gera er öðruvísi og það er flott í sjálfu sér, gaman þegar menn láta ekki markaðsöflin éta sig upp til agna. En ég bara fíla þetta engan veginn og ætla bara að halda fram þeirri skoðun. Þessi lög þeirra virðast vera allt sama gaulið, eins og verið að pína kött í slow motion. Þetta minnir mig svolítið á dauðarokkstímabilið þegar andstæðingar þess heldu því fram að öll lögin væru eins og ómögulegt væri að skilja hvað söngvarinn væri að syngja. Er það ekki eins og Sigur Rós?

Nei takk, þá set ég frekar Carcass - Symphonies of sickness eða Bolt Thrower - Warmaster undir geislann, og skammast mín ekkert fyrir það.

Fréttir síðustu daga

Við létum verða af því af skella okkur til Suðureyrar til Jóhönnu og co. Lögðum af stað á mánudeginum fyrir viku, vorum komin snemma af stað og búin að undirbúa okkur vel, með nesti og nýja skó. Fyrsta stopp var í einhverju veiðihúsi fyrir utan Borgarnes til að sækja Ingu en hún ætlaði að fá að fljóta með okkur eitthvað áleiðis. Svo lá leiðin til Rebekku í Reykhólasveitina en þar var búið að lofa okkur köku sem við og fengum og skoluðum henni niður með alvöru sveitamjólk. Þar sleiktum við sólina í smá stund en sólin var með í för alla leiðina. Næsti viðkomustaður var Flókalundur en þar voru Halli og Jenný með bústað og með þeim voru Guðrún, Jökull og Jenný jr. Við notuðum tækifærið og liðkuðum okkur með smá tuðrusparki ásamt því að fá að borða. Þar skildu leiðir við Ingu en við héldum áfram förinni til Sudureyri City. Þangað renndum við í hlað kl. 21:00, tólf tímum eftir að við yfirgáfum bílastæðið í Eyjabakkanum. Verð að hrósa drengjunum mínum en þeir stóðu sig alveg eins og hetjur í þessum langa rúnti. Held að málið hafi verið að taka bara góðan tíma í þetta, vera með nesti og taka góð stopp og gera smá stemmingu úr þessu. En mikið var gott að komast á leiðarenda. Á Suðureyri og í nærsveitum dúlluðum við okkur í tvo daga í brakandi blíðu og höfðum það rosalega gott.


Á fimmtudeginum var lagt af stað til Grundarfjarðar enda bæjarhátiðin Á góðri stund um helgina og af henni má maður eiginlega ekki missa. Það var sex tíma túr með stoppi og aftur fengu drengirnir mínir plús fyrir frammistöðuna. Ótrúlegur fjöldi af fólki var í plássinum um helgina, öll tjaldstæði pökkuð og í mörgum görðum voru þetta 1-3 tjöld. Eitthvað er komið af myndum á myndasíðuna.

Komið heim í gær en Sigga nennti ekki að stoppa lengi heima heldur fór í bústaðinn undir jökli í dag til að hjálpa við framkvæmdirnar á honum og tók strákana með. Á meðan hef ég það verkefni að fúa inni á baðherbergi hjá okkur. Vonandi leysi ég það fullnægjandi af hólmi.

Síðan fer fríinu að ljúka, mæti í vinnuna á fimmtudaginn og þá byrjar það fjör aftur.

3:1 og Manchester skorar...

Logi Snær er algjör snillingur, algjörlega hlutlaust mat, þetta er bara eitthvað sem ég er alltaf að komast betur og betur að. Þegar við erum að leika okkur í fótbolta þá segir hann stundum: "3:1" eins og hann sé að gefa til kynna hver staðan sé, án þess að það sem á undan hefur gengið gefi endilega tilefni til að halda að staðan sé 3:1. Nú er hann farinn að taka þennan frasa á næsta stig. Venjan er þegar hann er búinn að gera stykkin sín í bleyjuna sína þá eru ósköpunum smellt í poka og beint í ruslarennuna hérna fram á gangi. Ekki fyrir löngu fór hann að heimta það að hann fengi sjálfur að henda pokanum í rennuna. Svo tók hann upp á því að stilla sér upp fyrir framan rennuna og segja: "3:1". Þá tekur hann pokann og kastar honum inn í rennuna af öllu afli og segir: "Manchester skorar".





Snilldin í þessu öllu er að hann diggaði þetta trix sjálfur. En þvílíkur snillingur er þessi drengur.

Blindur fær sýn

Þá hefur þessi kappi prufað að fá sér linsur. Fyrir þá sem ekki vita hefur sjónin mín alltaf talist vera með afbrigðum góð og þrátt fyrir að árin færist yfir þá heldur hún enn megninu af sínum gæðum, hvað svo sem síðar verður. Málið var einfaldlega þannig að í gær, sem var einmitt leikdagur hjá Vatnsberunum, þá fékk ég hringingu frá formanni klúbbsins þar sem mér var tjáð að ég þyrfti að koma mínum rassi niður í ákveðna gleraugnabúð hér í bæ og nálgast þar linsur. Þetta voru engar venjulegar linsur heldur einhverjar magnaðar Nike fótboltalinsur sem eiga að hjálpa okkur sem stundum tuðruspark að sjá boltann í mikilli birtu, en einmitt þannig aðstæður voru í gær. Ég reyndi að malda í móinn enda hef ég reglulega þakkað æðri máttarvöldum fyrir það að þurfa ekki standa í svona gleraugna- og linsumálum. Tilhugsunin um að troða einhverju í augun á mér var heldur ekkert rosalega spennandi. Maður lét sig hafa það að koma sér þarna niður eftir enda eru þeir sem ráða þarna ríkjum löglegir meðlimir Vatnsberanna og ljóst að þeir myndu fara með satt og rétt mál í þessu máli sem og öðrum. Eftir stutt samtal var ákveðið að láta slag standa og maður var leiddur í bakherbergi þar sem maður fékk Linsuísetningu 101 á mettíma með tilheyrandi skýringarmyndum. Verð ég að segja að þetta gekk nokkuð vel held ég bara, þó ég segi sjálfur frá. Ég ákvað að hafa bara gripina í augunum, enda ekki nema 3 tímar í leik og óvíst að maður kæmi þessu aftur í sig svona einn og óstuddur. Með þetta í augunum og linsuvökva og linsubox undir hendinni hélt maður út í orangelitaðan heiminn. Ísak Máni var með mér og honum fannst pabbi sinn frekar furðulegur en ok samt. Drengurinn líklega farinn að venjast því að eiga furðulegan faðir. Hann var orðinn frekar svangur og náði með einstakri lipurð að plata mig til að fara á KFC. Þegar við eru á bílastæðinu þar þá fara að renna á mig tvær grímur. Ég er náttúrulega eins og einhver geðsjúklingur með appelsínugul augu! Hvað um það, ég læt mig hafa það enda búið að gefa loforð fyrir þessu. Inn arka ég og reyni að horfa ekki í augun á afgreiðslumanninum, borga og forða mér í sæti. Sit þarna og vona að ég hitti ekki neinn sem ég þekki, forðast að horfa á nokkurn þegar við förum.

Hvað um það, þetta virkaði nógu vel til að við unnum Nings Utd 2:1. Ég spilaði á móti sterkri sól í fyrri hálfleik, derhúfulaus og kom alveg heill frá honum. Það var ekki fyrr en í seinni hálfleik þegar sólin var í bakinu að við Haraldur lögðumst á eitt til að fá spennu í leikinn og gáfum Ningsurum eitt mark. Okkur til happs var okkur bjargað með stórglæsilegu sigurmarki sjö mínútum fyrir leikslok, magnaður Vatnsbera sigur og menn eru enn í toppbaráttunni í C-riðli.

Enn af salernisherbergismálum

Ok, þetta gengur allt saman. Finnst mér þetta ganga hratt? Nei. Tel ég, svona eftir að hyggja, að þetta sé hins vegar eðlilegur tími? Já.



Þegar við byrjuðum á þessu fannst mér annað ótrúlegt en að þetta yrði nú yfirstaðið á þokkalega skömmum tíma. Ég hef hins vegar komist að því að allt tekur þetta tíma og það eru ótrúlegustu hlutir sem taka ótrúlegastan tíma. Við skulum samt hafa það á hreinu að ég stend ekki sjálfur inn í innsta hring heldur hvílir það óneitanlega aðallega á Siggu og pabba hennar.



Til að gera ljósa verkaskiptinguna eins og daginn í gær þá var dagurinn svona hjá mér annars vegar og Siggu hins vegar:

Ég:

Skreið á fætur um kl. 09:00 þegar drengirnir voru farnir að þrá meiri athygli. Gaf þeim að borða áður en Ísak Máni var gerður klár fyrir fótboltaæfingu. Fór með hann á æfingu og tók Loga Snæ með mér. Notaði tímann meðan Ísak Máni var á æfingu að fara í einhverjar snattferðir, m.a. kaupa meira flísalím. Við Logi fórum svo á æfingarsvæðið hjá ÍR og horfðum á restina af æfingunni hjá Ísaki í góða verðrinu og tókum léttan fótbolta í bland með. Fórum svo heim og dúlluðum okkur aðeins út í garði áður en við fengum okkur að borða. Við Logi smelltum okkur svo í Bónus og keyptu eitt og annað til heimilisins. Síðan fórum við heim, sóttum Ísak Mána og fórum í sund og fengum okkur sjeik að því loknu. Fengum skilaboð um að sækja eitt stykki slípirokk út í bæ. Komum með hann heim og fórum aftur út í garð í meira chill. Smellti mér svo út á svalir, stóð klofvega yfir flísasöginni og skellti nokkrum hamborgurum á grillið. Fjölskyldan henti þeim í andlitið á sér en síðar gerði ég Loga kláran fyrir svefninn svo móðir hans gæti bara hent honum beint inn í rúm því ég þurfti að fara út á stúfana og sinna skyldum mínum vegna stjórnarstarfa fyrir blokkina. Glápti svo á RockStar Supernova og fór alltof seint að sofa.

Sigga:

Klukkan hringdi kl. 08:00. Fékk mér að borða og byrjaði að flísaleggja. Pabbi kom fljótlega eftir hádegi og hjálpaði mér. Hann fór svo aftur heim fyrir kvöldmat. Fór út í 10-11 rétt fyrir kvöldmat og kíkti á sólina. Borðaði og hélt áfram að flísaleggja þangað til ég fór að sofa.

Óþægileg tilfinning

Þurfti að skjótast í Kringluna um daginn. Var á leiðinni út þegar ég rak augun í eina af myndunum sem eru á World Press Photo sýningunni þar. Hafði ekki sýnt þessari sýningu neinn áhuga og veit ekki af hverju ég stoppaði við þessa mynd. Sá ekki alveg hvað var á myndinni þannig að ég færði mig nær. Myndin var af líki Vani Vamuliya sem var 5 ára. Maður hefur séð allskonar hörmungar fréttamyndir utan úr heimi á síðum tímarita og í sjónvarpinu og gleymi seint ömurleikanum sem maður sá í fátækrarhverfunum í Namibíu en af einhverjum ástæðum þá sló þessi mynd mig svona rosalega. Svo þegar ég lét augun reika örlítið til hliðar þar sem ég stóð þarna þá blasti við mér Hagkaup með risastóra útsöluborða og fullt af fólki arkandi um með innkaupapoka. Þeirra helsta vandamál var líklega hvað það ætti að hafa í kvöldmatinn.
Ég fékk þessa furðulega tilfinningu, nánast eins og samviskubit. En samt ekki. En óþægileg var hún.

Í Grundó

Fór í Grundarfjörð um helgina. Það var biðstaða á framkvæmdum hérna á baðherberginu og því ákvað maður að skella sér einhvert þar sem salernisaðstaða var í boði. Sigga og Logi Snær fóru í Baulumýri en við Ísak Máni héldum áfram til Grundarfjarðar. Í gangi voru framkvæmdir á bjálkakofanum og Sigga sá þann kost vænstan að aðstoða við það, sem einskonar skiptimynt fyrir aðstoðina í baðherbergismálum. Eða það að því fyrr sem framkvæmdirnar í sveitinni myndu ganga yfir því fyrr væri hægt að fara aftur í baðherbergið.

Fengum þetta fína veður í Grundarfirði og þetta var svona hefðbundið, fórum á sparkvöllinn og fengum nóg að bíta og brenna. Ef það er eitthvað sem maður tengir ekki við Smiðjustíg 9 þá er það hungurtilfinning. Það setti skemmtilega mark á plássið þessi franska seglskútukeppni en skúturnar komu í Grundarfjarðarhöfn aðfaranótt sunnudagsins og við fórum og kíktum á gripina.



Að öðrum málum: Fer eitthvað tvennum sögum af því hversu vel maður hefur staðið sig í foreldrahlutverkinu a.m.k. að því sem snýr að Ísaki Mána og bílum. Alla vega, drengurinn fékk að setjast undir stýri í fyrsta skipti núna á laugardaginn. Ég fann einhvern stuttan afvikinn vegspotta og leyfði honum að stýra fjölskyldubílnum. Veit ekki alveg hversu merkilegt honum fannst þetta. Það sem hann sagði var: "Pabbi, þetta er eins og í tölvuleik." Kannski eru tölvurnar að eyðileggja fyrstu upplifun okkar á ýmsa hluti, hvort sem það telst vera gott eða slæmt.

Forza Azzurri

Ítalía heimsmeistarar í fótbolta, bara snilldin ein. Þetta hefur tekið smá tíma að síast inn. Maður hefur verið talinn hálffurðulegur í gegnum tíðina vegna þess að maður hefur löngum stutt Ítalíu á helstu stórmótum í knattspyrnu. Leiðinlegur varnarbolti með dýfingameisturum í framlínunni heyrði maður alltaf en svei mér ef það var ekki bara til þess fallið að maður varð ákveðnari í að halda með liðinu. Man enn hvað manni sveið þegar Ítalir héldu keppnina árið 1990 og duttu út í vítaspyrnukeppni á móti Argentínu í undanúrslitum og gerðu þar með drauminn um úrslitaleikinn Ítalía - V-Þýskaland að engu. Roberto Donadoni og Aldo Serena klúðruðu vítunum og ég sá nýverið nýlegt viðtal við Serena þar sem hann fjallaði um þennan atburð og það var greinilegt að þetta var eitthvað sem hann losnar aldrei við. Þessar vítaspyrnukeppnir hafa farið illa með ferilinn hjá mörgum manninum

Í næstu keppni komust Ítalir alla leið í úrslitaleikinn á móti Brasilíu. Ítalirnir voru reyndar frekar rólegir í riðlakeppninni þar og það var ekki fyrr en gulldrengurinn sjálfur Roberto Baggio tók sig til og ruddi nánast einn og óstuddur öllum mótherjum sem fyrir þeim varð úr vegi. Úrslitaleikurinn var reyndar sá leiðinlegasti í manna minnum, hvorugt liðið skoraði í 120 mínútur og mig minnir að fyrst skot Ítala á mark Brasilíumanna hafi komið á 65. mínútu eða eitthvað álíka slæmt. Vítaspyrnukeppni í fyrsta sinn í úrslitaleik á HM staðreynd og þar töpuðu Ítalir. Franco Baresi og Daniele Massaro misnotuðu fyrir Ítalíu áður en títtnefndur gulldrengur steig upp og þurfti að skora til að halda þeim inn í keppninni en tók sig til og dúndraði himinhátt yfir markið.

Í keppninni 1998 duttu Ítalía út fyrir Frökkum í 8-liða úrslitum eftir vítaspyrnukeppni, man ég var að vinna hjá GÁP og við vorum með sjónvarp inná lager og þar sá ég leikmann Roma, Di Biagio, negla boltanum í þverslánna sem var nóg til að Ítalir fóru heim. 2002 fóru hinir bláu út í 16 liða úrslitum fyrir heimamönnum í S-Kóreu, sigurmarkið kom í framlengingu en ekki vítaspyrnukeppni sem verður að teljast til tíðinda.

Í millitíðinni höfðu þeir lent í úrslitaleik á EM 2000 á móti Frökkum. Marco Delvecchio leikmaður Roma setti fyrsta landsliðsmarkið sitt í þessum úrslitaleik og lengi leit út fyrir að það myndi duga en Sylvian Wiltord náði að jafna á síðustu andartökum leiksins og David Trézéguet kláraði svo leikinn í framlenginu með gullmarki. Það var skelfileg stund og þetta gullmark var fáránleg regla.

Ég sé á þessu að það var alveg kominn tími á þennan sigur hjá Ítalíu, fyrsta vítaspyrnukeppnin sem þeir klára og þetta var tíminn til að klára eina svoleiðis. Að ég tali nú ekki um að örgustu Ítalíuhatarar þurftu að kyngja öllum fyrri yfirlýsingum því Ítalarnir spiluðu flottan fótbolta, skiptu yfir í vörn og sókn eftir þörfum, með blússandi sóknarbakverði og fyrst og fremst gargandi liðsheild, ekki sundurleitur hópur prímadonna.

Framkvæmdirnar hafnar

Ég veit ekki alveg hvenær við, þ.e. ég og konan, ákváðum að stíga skrefið til fulls og fara af stað í framkvæmdirnar á baðherberginu okkar. Kannski var ég ekki á staðnum. Kannski var þetta um það leyti sem ítalski þjóðsöngurinn hljómaði fyrir þennan magnaða undanúrslitaleik Ítala og Þýskalands en þá var ég staðsettur í Þýskalandi, þótt ég væri hérna heima í stofu. Allavega, Sigga var búin að undirstinga karl föður sinn um að veita þessu verkefni forstöðu. Þannig að í gær var komið til að skoða aðstæður, eftir þá ástandsskoðun litu hlutirnir svona út:



Tæpum sólarhring síðar var staðan svona:



Ég sit hérna í reykmekki og veit ekki neitt. Eða þykist ekki vita neitt. Er annars mjög ánægður að þetta er farið í gang og verð enn ánægaðari þegar þessu verður lokið. Sigga er að fíla svona framkvæmdir upp að vissu marki, ég reyni frekar að velja mér eitthvað annað en að standa inn í svona reykmekki með kíttispaða eins og að fara í sendiferðir eftir vatnslásum o.s.frv. Þetta er s.s. allt farið af stað, gamla baðkarið komið út í Sorpu og nýja verður sótt á morgun. Upphengt klósett verður verslað á morgun og ferð númer 2 í Sorpu, með restarnar af flísunum. Þetta klárast nú ekki alveg á næstu dögum held ég, fer svolítið eftir hjálparhellunni en maður vill nú ekki halda uppi stöðugri pressu enda er sú hella með mörg járn í eldinum. Reyndar voru aðrar hellur líka duglegar eins og sjá má:





Nú koma nokkrir HM lausir dagar og þá verð ég ekki eins mikið í Þýskalandi, maður ætti því vonandi að komast í hóp hjálparhellna.

Sumarfríið framundan

Sumarfrí framundan, yessss! Kappinn vinnur daginn á morgun og svo er það bara tærnar upp í loft með tilheyrandi táfýlu. Ekkert lítið frí framundan, stilli vekjaraklukkuna á 3. ágúst. Ekki er nú ráðgert að yfirgefa landssteinana í þetta skiptið en það er spurning um að hossast um þjóðvegi landsins með ís í annarri, pylsu í hinni og Sumargleðina í geislanum. Bið ekki um mikið, bara örlitla sólarglætu á kollinn á mér.

Annars er mér alveg hætt að lítast á þennan to-do-list sem stækkar alltaf í höfðinu á mér með tilheyrandi þörf að setjast niður og hvíla mig. Mér finnst langt síðan ég fór að horfa til sumarfrísins þegar einhver verkefni fóru að skjóta upp kollinum. Hvað erum við að tala um?:

Taka WC herbergið í íbúðinni minni niður í frumeindir og tjasla einhverju upp aftur í staðinn.
Mála forstofuna og ganginn.
Mála svefnherbergið mitt.
Taka til í geymslunni og vera svolítið grimmur að henda hlutum í þetta skiptið.

Æi, þetta er nú ekkert svo rosalegt. Byrja af krafti og fer beint í geymsluna á frídegi nr. 1 og klára það mál fyrir helgi. Fresta WC málinu þangað til ég byrja að vinna aftur, lána konunni markmannsbuxur með góðum púðum á hnjánum svo hún geti dundað sér við að flísaleggja á meðan börnin eru látin dunda sér inn í herbergi. Finn svo einhvern rigningardag í fríinu (ætti ekki að vera vandamál) til að henda málingu á forstofuna og ganginn og kemst að þeirri niðurstöðu að ástandið á svefnherberginu hafi ekki verið svo slæmt og því sé engin nauðsyn að mála það.

Gleðilegt sumar.

Skagamótið 2006 - Dagur 3

25.júní, lokadagur Skagamótsins 2006. Líka afmælisdagurinn hjá Ísaki Mána, guttinn orðinn 7 ára gamall. Ótrúlegt allt saman.



Ég byrjaði daginn á sturtu um morguninn og skildi ekkert í því hvurslags stillingar þetta væru á sturtuhausunum upp á Akranesi því mér fannst eins og það væru naglar sem lentu á hausnum á mér þegar ég stakk hausnum undir bununa. Áttaði mig svo á því að þetta var sæmilegasti sólbruni í hársverðinum sem kallaði fram þessar tilfinningar. Man ekki eftir að hafa sólbrunnið svona ferlega í skallanum áður. Reyndar var ég nýbúinn að vera í vélinni þannig að stráin voru í styttra lagi.

Síðasti leikurinn fór ekki nógu vel fyrir afmælisbarnið. Spilað var við Grindavík og varð niðurstaðan 0:3 tap. Þetta þýddi fjórða sætið í efsta riðlinum og í raun fjórða sætið af tuttugu D-liðum, ekki hægt að vera ósáttur við það. Við tók síðan grillaðar pylsur og lokahóf á aðalvellinum á Akranesi þar sem allir fengu viðurkenningar. Held að allir á þessu heimili séu sáttir með þetta allt saman og þannig á það að vera.

Myndasíðan víst komin í lag og ég ætti þá að geta hent inn myndum annað kvöld, klukkan orðin alltof margt til þess í kvöld.

Skagamótið 2006 - Dagur 2

Ég held að ég sé helsólbrunninn í framan. Sól og svöl gola eru kjöraðstæður fyrir mann að sólbrenna, maður verður ekki var við neitt fyrr en maður fer inn og finnur þá hvernig hitinn magnast í andlitinu og það er sárt að gretta sig. Það var sem sagt ekkert að veðrinu í dag heldur.

D-lið ÍR hóf leik í svonefndri íslensku deild upp úr hádeginu í dag en svo nefndist deild hinna bestu, þ.e. þeirra sem best gekk í gær. Þetta hóf reyndar með einhverjum aukaleik við FH til að öll liðin fengju jafnmarga leiki. Honum lauk með markalausu jafntefli. En svo hófst alvaran. Spiluðu við Breiðablik þar sem 2:1 sigur hafðist. Átti drengurinn flottan leik, bjargaði m.a. á línu og kórónaði síðan leik sinn með því að setja sigurmarkið af vítapunktinum, ískaldur. Hans fjórða mark í keppninni og það þriðja úr víti. Fóru svo tveir erfiðir leikir í hönd, 6:0 tap fyrir Keflavík og 12:2 tap fyrir Fylkir sem eru víst færðir til bókar sem 3:0 og 5:2. Það var greinilegt að þreytan var farinn að segja til sín án þess að það hafi ráðið einhverjum úrslitum. Enn verð ég að vísa í ummæli mín um fjölmenna klúbba, það er nokkuð ljóst að einhverjir leikmenn í Keflavíkurliðinu og Fylkisliðinu hefðu hæglega komist í A-liðið hjá ÍR. Lokaleikurinn á morgun gegn Grindavík, vonum að strákarnir nái að enda þetta vel. Þá enda þessi herlegheit með grilli og mótssliti fljótlega upp úr hádegi. Þá verður þetta líka orðið ágætt bara og ég held að allir verði sáttir í leikslok, í raun aðalatriði helgarinnar.



Margir landsfrægir menn á svæðinu, helstur verður líklega að teljast sjálfur Eiður Smári en ég held að guttinn hans sé að spila með HK. Mögnuð þolinmæði sem kappinn hefur sýnt með krakkahópinn á eftir sér og pabbarnir með myndavélarnar á lofti. Það voru orðnar ansi margar teyjur með áritun frá leikmanni númer 7 hjá Barcelona upp á Akranesi í dag. Ekki hægt annað en að taka ofan fyrir mönnum sem tapa sér ekki þótt þeim gangi vel.

Skagamótið 2006 - Dagur 1

Þá er það skollið á. Hið árvissa 7. flokksmót í fótbolta sem er haldið upp á Skaga. Ísak Máni fór í fyrra með ÍR þrátt fyrir að vera enn í 8. flokki en hópur í hans aldurflokki fékk að fara þrátt fyrir að vera, eins og fyrr segir, enn í 8. flokki. Maður sér alltaf betur og betur í svona ferðum hvað það er flott að vera í stórum klúbbi en samt ekki of stórum. Í liðum sem eru í stórum hverfum í Reykjavík eins og Breiðablik og Fjölnir þá eru oft svo margir strákar að æfa að það er ekki hægt að fara með nema elsta árganginn á svona mót. Talandi um Skagamótið þá á Ísak Máni möguleika á að fara 3svar, ef hann fer á næsta ári, en sumir í margmennaklúbbunum fá bara tækifæri á einu skipti. Nóg um það.

Best að byrja að tala um veðrið. Í fyrra var þvílíkt slagverður að manni stóð ekki á sama. Allir blautir, kaldir og þreyttir eftir volkið en furðulega sáttir samt eftir að hyggja. Núna þorði maður ekki að spá í veðrið fyrr en jákvæðar fréttir fóru að berast í veðurfréttatímum í byrjun vikunnar. Sagt er að myndir segji oft meira en þúsund orð og því ákvað ég að birta bara tvær myndir af þessum atburðum, önnur er tekin 2005, hin í dag. Þið finnið út úr þessu hvor er hvað.



Þrír leikir í dag hjá Ísaki Mána og félögum í ÍR. Þeir unnu HK í fyrsta leik 4:0, tóku svo hálfdofin grey frá Njarðvík 15:0 áður en þeir lögðu FH 3:2 í miklum baráttuleik þar sem orkugeymarnir voru alveg að tæmast. Reyndar eru reglurnar þannig að leikirnir eru aldrei skráðir með meira en 3ja marka mun og því teljast leikirnir við HK og Njarðvík sigraðir 3:0. Snillingurinn minn spilaði í vörninni eins og venjan er, númer 5 eins og meistari Rio Ferdinand og stóð sig vel. Toppurinn í dag var nú samt leikurinn gegn Njarðvík þar sem þjálfarinn setti hann í það hlutverk að taka vítaspyrnur. Þeir fengu tvær slíkar og setti guttinn þær báðar inn, í sitt hvort hornið en í millitíðinni hafði hann sett eitt mark í opnum leik og skoraði því þrennu en markaskorun hefur nú ekki verið hans sterkasta hlið, enda oftast í vörninni. Það var yndislegt að heyra hann lýsa þessu fyrir mér eftir leikinn og hann var að reyna að útskýra einhverja tilfinningu þegar hann stóð fyrir framan vítapunktinn en fann bara ómögulega orð til að lýsa henni. Ég gat ekki skilið annað en að hann hafi bara verið stressaður en hann kláraði þetta með stæl. Sigga lét hafa sig út í það að vera farastjóri og þess vegna gistir hún með liðinu í öðrum grunnskólanum hérna í bænum en við Logi lifum í vellystingum í 3ja hæða einbýlishúsi með nettengingu og afruglaranum að heiman. Hvað um það, áframhald á mótinu á morgun og verður það eflaust eitthvað þyngra þar sem þar mætast þau lið sem unnu riðlana sína í dag en vonandi gengur það bara vel.

Því miður er eitthvað helv... vesen á þessari blessaðri myndasíðu en ég vona að það leysist fljótlega svo ég geti sett inn eitthvað af myndum. Þið getið þó klikkað á þessar myndir sem eru hérna til að fá þær stærri.

Miðbæjarrottur sem uppfyllingarefni á NFS

Tók stutta vinnuviku núna í vikunni sem er að líða, lét mér nægja að láta sjá mig á Cocoa Puffs lestinni á mánudeginum og þriðjudeginum og lét það duga. Vitið menn, búið að rigna í 7 vikur samfleytt en síðan kom sólin á miðvikudeginum. Fór svo á eitthvað snatt með Loga Snæ á fimmtudeginum sem endaði í chilli niðri í miðbæ. Ég er engin miðbæjarrotta. Ólst samt upp í póstnúmerunum 101 og 107 frá fæðingu til 13 ára aldurs og hef því smá taugar til miðbæjarins, ég neita því ekki. Við Logi enduðum þennan rúnt okkar við tjörnina. Þegar við stóðum þar kom til okkar kona sem hafði farið á einhvern samlokustað til að sníkja smá brauðhleif til að gefa öndunum (eða mávunum) en fékk þennan risapoka með 6 eða 7 lengjum af brauði þar sem hver lengja var vel á annan metra. Hún sá fyrir sér að vera í vandræðum með þetta og lét okkur Loga fá eina lengju. Loksins þegar við vorum við það að klára þessa lengju okkar kemur til mín ung kona vopnuð míkrafóni merktum NFS en ég hafði veitt henni og myndatökumanni hennar athygli einhverju áður þarna við tjörnina. Þegar ég sé að hún nálgast mig reikna ég með að hún ætli að forvitnast um álit mitt á nýju borgarstjórninni, framtíð flugvallarins eða eitthvað álíka djúpstætt. Ekki aldeilis, hún kemur upp að mér og spyr hvort ég geti sagt frá besta sumarfríinu mínu! Frábært hugsa ég, á nú að nota kallinn sem eitthvað uppfyllingarefni á NFS með eitthvað innantómt tal. Hvað um það, maður gat nú ekki neitað þessu, babblaði eitthvað um þegar ég fór til Namibíu og andstæða menningarheima og bla bla bla. Þar sem að Sýn er ríkisstöðin á heimilinu mínu þessa dagana þá spáði ég ekki einu sinni í þessu meira, Sýn rúllaði bara í kassanum þegar fréttirnar á Stöð 2 (NFS) voru sýndar um kvöldið. Frétti svo í gegnum símtal sem ég átti við vinnufélagann minn að ég hefði verið í fréttunum þar. Ekki neitt sumarfrísviðtal heldur heilalaust myndefni í frétt um atgang máva niður við tjörnina. Í brotinu sem mér bregður fyrir sást þegar Logi nálgaðist ískyggilega brúnina á tjörninni og þegar ég nánast skutla mér á hann og gríp hann áður en hann steypir sér út í vatnið. Auðvitað var þetta ekki svona ýkt en þessi klippti og skorni myndbandsbútur leit samt frekar illa út fyrir mig þegar ég kíkti á þetta á netinu eftir að ég fékk þessar fréttir. Ábyrðarlaus faðir að spóka sig í sólinni með soninn og næstum því búinn að missa hann út í tjörnina... Spurning hvort einhver hafi séð mig lýsa íslensku sumri á namibískri grundu á undan Hrafnaþingi á NFS?

17. júní

17. júní í öllu sínu veldi. Í minningunni tengist þessi dagsetning alltaf miðbæ Reykjavíkur og mikið af fólki. Það er líka alltaf sól. Ekki eins og núna sem sagt. Man að einhverntímann var ég niðri í bæ á þessum degi, lítill patti og mér fannst alveg yfirgengilegt hvað það var mikið fólk í miðbænum. Mig minnir að Villi hafi verið með mér, alla vega var það þannig að troðningurinn var svo mikill að ég sá ekkert fram fyrir mig eða út til hliðanna og það eina sem ég gat gert var að horfa til himins til að sjá eitthvað annað en olnboga og bök.

Hvað um það, núna tengist 17. júní ekki sól og ég sé það sem ég vil sjá. Við hjónaleysin erum búin að átta okkur á því að eina vitið er að mæta á slaginu niður í bæ þegar dagskráin á að hefjast og losna þar með við mestu biðraðirnar í hoppukastalana. Það var líka þannig í dag að menn voru búnir að fá sinn skammt nokkuð snemma, veðrið hafði sitt að segja, og því voru við að fara til baka þegar biðraðirnar voru farnar að þéttast allverulega.Í minningunni um sólríku 17. júní hátíðarhöldin man ég hins vegar ekki eftir hverskonar skemmtanir voru í gangi, ég held samt að ég geti fullyrt að í minni æsku voru hoppukastalar ekki búnir að ryðja sér til rúms, a.m.k. ekki af sama krafti og er í dag. Minnir að þetta hafi meira samanstaðið af einhverju labbi um miðbæinn og spjalli við kunningja sem menn rákust á við þetta títtnefnda labb. Svo ef ég rek mig áfram í tíma þá get ég varla sagt að ég muni eftir einum einasta 17. júní í Grundarfirði. Kannski hafa þau hátíðarhöld ekki haft eins djúp áhrif á mig og miðbær Reykjavíkur í frumbernsku. Sjómannadagurinn var meira eitthvað sem situr í kollinum í skránni Grundarfjarðarminningar.Ætli það eftirminnilegasta frá 17. júní í Grundarfirði hafi verið þegar ég var úti á sjó þennan dag og þegar við vorum búnir að hífa inn trollið var farið í stutta skrúðgöngu á dekkinu áður en haldið var niður í aðgerð, ekki öll vitleysan eins úti á sjó. Anyway, maður spyr kannski börnin sín þegar þau verða orðinn eldri um þeirra minningar um 17. júní. Kannski verður svarið einfaldlega rigning og hoppukastalar eða kannski eitthvað allt annað.

Eiður Smári

Ég verð aðeins að kommenta með þessa staðreynd að Eiður Smári sé farinn til Barcelona. Fyrir mitt leyti var þetta það næstbesta í stöðunni, auðvitað vildi ég helst að hann hefði farið til Manchester United en Barca er mitt lið á Spáni þannig að þetta var next-best-thing. Besta við þetta er þó að geta slitið allar íslenskættaðar taugar sem tengdust Chelsea. Mikið lifandi ósköp vona ég að strákurinn fái eitthvað að spila og komi til með að standa sig vel. Efast um að maður lifi það að sá annan Íslending spila með þessu liði og því um að gera að njóta þess í botn. Búinn að tala um það í mörg ár að fá mér Barcelona treyju en það hefur aldrei orðið raunin. Hún verður versluð í haust, og hvað á að standa aftan á? Ekki spurning: Gudjonsen 7.

Sami dagur alla daga

Mér líður svolítið eins og Bill Murray í Groundhog day þessa dagana. Vakna - fer í vinnuna - reyni að heyra einhverjar fréttir af fyrsta leik dagsins á HM fljótlega eftir hádegið og fylgjast með honum á hlaupum - sé glefsur af fyrri hálfleik af leik nr. 2 niðri í vinnu - fer heim og reyni að sjá restina af seinni hálfleik af leik nr. 2 - reyni að nota tímann milli 18:00 - 19:00 til að fæða fjölskylduna og leggst svo upp í sófa tímanlega fyrir leik nr. 3 - Glápi svo loks á 442 áður en maður fer að huga að sænginni. Vakna - fer í vinnuna - reyni að heyra einhverjar fréttir af fyrsta leik...

Ég telst til 25% af fjölskyldunni sem er ekki kominn í sumarfrí og ég get ekki sagt að það sé heilmikil stemming á bak við það. Ísak Máni er reyndar í stífum æfingabúðum, fótboltaæfingar mánudaga - fimmtudaga fyrir hádegi og síðan eftir hádegi tekur við fótbolta- og frjálsíþróttaskóli til kl. 16:00 á daginn. Svona verður þetta hjá kappanum þessa og næstu viku og hápunkturinn verður síðan Skagamótið aðra helgi. Vonandi verður betra veður upp á Skaga heldur en í fyrra.

Tannlausi tónlistamaðurinn

Örugglega milljón hlutir sem maður ætlaði að blogga um á meðan ég komst ekki í tölvu, búinn að gleyma megninu af því eða búinn að ákveða að þeir hlutir séu gamlar fréttir og því ekki blogghæfir lengur.

Ísak Máni spilaði í fyrsta sinn "opinberlega" þann 24. maí sem vill svo skemmtilega til að er afmælisdagurinn hans Varða. Hann spilaði á píanó og blokkflautu og stóð sig vel - alveg hlutlaust mat!





Ég ætlaði samt að blogga eitthvað heljarinnar blogg á afmælisdaginn, 27. maí sl. en sökum títtnefndrar tölvuvandamála þá varð ekkert úr því. Það er alltaf 27. maí 2007.

Mér skilst að 27. maí hafi verið haldinn hátíðlegur í Namibíu, var það ekki fæðingardagur Jolie-Pittsdóttur? Gæti samt hafa verið 26. eða 28., spurning um að fá þetta staðfest úr innsta hring, namibíska tengslanetinu mínu.

Annar atburður sem stendur mér talsvert nær sem ég hafði vonast til að myndi gerast 27. en gerðist daginn eftir, þann 28. Tvær tennur voru farnar að vera ansi lausar upp í Ísaki Mána og svo gerðist það s.s. 28. maí að hann missti fyrstu tönnina sína. Eins og það væri ekki nóg heldur þá fór hin þremur dögum seinna í ærslagangi á fótboltaæfingu. Mínum varð eitthvað bilt við þetta og kastaði upp og varð eitthvað miður sín með þetta allt en kom þó heill út úr þessu.


Ein farin


Tvær farnar

Að lokum þá er myndasíðan búin að liggja niðri, en mér skilst að þetta standi allt til bóta.

The boy is back

Jæja, jæja, jæja. Loksins er maður orðinn eins og maður með mönnum aftur. Nýja tölvan er sem sagt komin í hús og bullandi gleði. Maður hefur nú ekkert legið yfir þessu enn enda fékk maður þennan grip bara í hendurnar í dag og dagurinn í dag er dagur 1 í heilagri HM. Svolítið skrítið að vera í tölvunni því öll gögnin voru færð yfir og því er sama draslið á skjáborðinu og á gömlu græjunni en samt ný tölva. Það virðist nú flest hafa bjargast, stafrænu myndirnar og þessu helstu skjöl, reyndar á ég nú von á einhverjum hnökrum en ég vona að þeir verði litlir og fáir. Svo var það alveg dæmigert að sama tölva og ég keypti er á tilboði núna um helgina, 20 þúsund kr. lækkun. En ég minnist alltaf orðanna hans Villa sem sagði að maður mætti ekki skoða tölvutilboð næstu mánuði eftir að maður kaupir sér tölvu, það væri bara bömmer. Ég nenni líka ekkert að svekkja mig á því, þýðir ekki neitt. Um þetta leyti að ári á ég þessa tölvu og ekkert meira um það. Fyrir þá sem vilja vita meira um nýju græjuna mína er bent á þessa síðu, við hina get ég sagt að þetta er massa græja.

Það er furðulegt hvað þessar tæpu þrjár vikur í tölvuleysi vöndust vel. Samt var þetta ekki orðið hægt, borgandi reikninga í einkabankanum í vinnunni og allt í rugli en að mestu leyti lifði maður þokkalegu lífi. Magnað.

Þessir þrír sem villast reglulega hingað inn geta því átt von á reglulegri pistlum en verið hefur.

Er æskan búin að missa það?

Var ásamt Ísaki Mána út á sparkvellinum í Grundarfirði hérna áðan, fastir liðir eins og venjulega í sveitinni. Við vorum með annað markið en með hitt voru einhverjir 4 guttar á aldrinum 8-14 ára. Þeir voru í rólegri saumaklúbbsstemmingu og voru eitthvað að röfla um lífið og tilveruna en aðallega samt boltann. Voru þeir að spjalla um hetjurnar, Ronaldino, Puyol, Beckham og þessa karla en eitthvað fannst mér umræðan, sem ég komst ekki hjá að heyra, á hálfdöpru plani þar sem ég stóð þarna og skaut á Ísak Mána sem stóð í marki. Voru pælingarnar aðallega um það hversu mikið þessir ágætu menn væru að þéna fyrir störf sín á sínum sparkvöllum. Þessir guttar voru óþreytandi að umreikna þessar tölur sem þeir höfðu í kollinum og fundu þannig út hversu marga þúsund kalla þeir voru að hala inn per sekúndu eða hvað hver snerting í einum fótboltaleik skilaði þeim inn á reikningana sína.

Ég man eftir því þegar maður stóð á malarvellinum í Grundarfirði og lét sig dreyma um að vera í treyju nr. 10 á Old Trafford og vera að fullkomna þrennuna sína í 7:0 sigri Manchester United á Liverpool. Ég man hins vegar ekki eftir því að hafa tengt það við nýjustu týpuna af BMW eða önnur veraldleg gæði.

Kannski er það misminni hjá mér.

Tenging við umheiminn nálgast nær

Thú verdur ad blogga oftar... Þetta var sms sem ég fékk núna um daginn og get ég ekki sagt að ég hafi verið sáttur með það. Hérna er ég, búinn að vera tölvulaus heima hjá mér síðan 19. maí og nógu þunglyndur með það þótt maður fái ekki svona líka í bakið. Ég tók þá ákvörðun snemma í þessu bloggdæmi að blogga ekki í vinnunni og þar sem vinnutölvan er sú eina sem ég hef komið í tæri við þá segir það sig sjálft að ég er ekkert að blogga. Ákvað þó að beygja þessa reglu núna og eyða hádeginu mínu í að koma nokkrum línum á blað.

Hvað tölvuna varðaði þá gaf móðurborðið sig í henni (ekki biðja um nánar útskýringar) og er hún því alveg ónothæf. Kostnaðurinn við að gera við hana er ca. 40 - 50.000 kr og það eyðir víst enginn heilvita maður svoleiðis í rúmlega 3ja ára tölvu. Tókuð þið eftir að ég sagði rúmlega...? Málið var líka svo að það er 3ja ára ábyrgð á móðurborðsuppgjöfum á þessum gripum en þar sem framleiðsludagurinn á minni er 09.04.2003 þá var hún formlega orðin 3ja ára og 40 DAGA gömul = engin ábyrgð! "Góðu" fréttirnar voru reyndar þær að samkvæmt spekingunum þarna þá eru gögnin mín í góðu lagi og lítið mál að færa þær yfir í nýja tölvu. Andvarp. Hvað gera bændur þá? Kaupa sér nýja tölvu, ekkert annað í stöðunni. Ég fór fyrsta rúntinn niður í Apple (er nefnilega svoddan eplakall) og tók stöðuna. Komst að því að týpan mín, þ.e. í talsvert flottari útgáfu en ég á, var ekki væntanleg fyrr en eftir mánuð eða svo. Læddist þá innar í búðina og gaut augunum í Pro græjurnar, þ.e. dýrari týpurnar. Fór heim með verðlista og tæknilegar upplýsingar og horfði á þær í tvo daga. Til að gera langa sögu styttri þá ákvað ég að hætta að hugsa um þetta mál og framkvæma frekar og henti mér þarna niður með visakortið í rassvasanum. Búinn að skrifa undir, búinn að skuldbinda mig djöflinum næstu mánuði. Ef allt gengur upp á ég að vera klár með nýju tölvuna mína með gömlu gögnunum innanborðs í lok næstu viku.

Grundarfjörður í kvöld, aldrei að vita nema maður geti bloggað eitthvað á eplið hennar mömmu.