Einn mánuður kominn í hús

Páskadagur

Páskarnir hafa liðið þokkalega hérna. Brutum reyndar aðalhefðina en hérna hefur verið venjan að fara í Grundarfjörðinn og eyða páskunum þar. Það var því svolítið skrítið að fela eggin og borða í Eyjabakkanum en það var allt í góðu. Þeim, þ.e. tveim elstu, er farið að sakna fjörðsins enda talsvert síðan síðast. Það verður að bæta úr því í næsta mánuði, þegar sólin verður kominn hærra á loft.

Reyndar þarf ekki að kvarta yfir sólarleysi hérna þessa daga, ekkert hret og mannskapurinn hefur náð að dunda sér undir beru lofti. Logi Snær ákvað reyndar að næla sér í nokkrar auka hitakommur og er búinn að vera í hálfgerðu móki í dag, honum hefur gengið eitthvað illa að hrista þessi veikindi úr sér. Annars allir góðir.

Sá 9 ára með egg númer 5 og sá 5 ára með egg númer 9

Oops I did it again...

Lífið með fimm ára augum

Logi Snær er fimm ára. Aldur sem mörgum finnst afspyrnuskemmtilegur ef hægt er að orða það þannig. Jú, jú, svo sem hægt að skrifa undir það enda margt sem menn spá í á þessum aldri. Sumt af því fær mann svona til að klóra sér í hausnum vegna þess að það er snúið að snara því yfir á mál sem fimm ára skilur. Sumt vill maður nú bara helst ekki fara út í. Hann var mikið að spá í um daginn hvað orðið skilaboð þýddi og hvað fælist í því orði. Reyndi svolítið á heilasellurnar á karlinum að koma því yfir á eitthvað vitrænt form og í sjálfu sér óvíst að það hafi fyllilega skilað sér.

Við vorum svo að horfa á sjónvarpið ekki alls fyrir löngu þegar hinir léttklikkuðu sjónvarpsmenn, Auddi og Sveppi tóku upp á því að slefa ofan í hvorn annað í þágu einhvers málefnis. Þá flissaði þessi fimm ára allsvakalega, leit á mig og sagði: „Kallar að kyssast! Eiga ekki bara kallar að kyssa konur?"

Rosalega var ég ekki stemmdur í þessar útskýringar...

Eitursvalt

Var að detta í þyngsta þunglyndið seinni partinn í dag. United að tapa 1:2 fyrir Aston Villa og allt að stefna í 3ja tapleikinn í röð í deildinni, nokkuð sem hefur víst ekki gerst síðan í desember 2001. Stutt eftir af mótinu og ég var meira að segja farinn að sjá fyrir mér Liverpool lyfta dollunni „okkar“, sýn sem var ekki góð. Sérstaklega vegna þess að það eru ár og dagar síðan dollan fór þar í hús, 1990 ef ég man rétt og þannig vill maður helst halda því áfram. 1990, við erum að tala um að Margret Thatcher var forsætisráðherra Bretlands, menn spiluðu í stuttbuxum sem náðu varla niður fyrir nára og Milli Vanilli voru að skjótast fram á sjónarsviðið.


Sem betur fer náði Ronaldo að jafna leikinn tíu mínútum fyrir leikslok áður en hinn 17 ára ítalski kjúklingurinn úr varaliðinu, Federico Macheda, kom inná í sínum fyrsta leik og smellti þessu líka stórglæsilega sigurmarki í uppbótartíma og gæsahúð dauðans helltist yfir mann. Hversu svalt er það að vera 17 ára, koma inná í sínum fyrsta leik, á heimavelli og smyrja sigurmarki í netið í uppbótartíma? Tíminn verður að leiða það í ljós hvort þessi gaur verði eitthvað en svalt var þetta, eitursvalt.

Fyrstu dagar í lífi drengs

Hér er búið að vera fjör eftir að heimilið varð fimm manna. Sigga og sá yngsti komu heim á föstudaginn. Þeir eldri bara nokkuð sprækir með þetta. Nema það að Logi Snær tók upp á því að verða lasinn, fékk einhverja drullu-uppgangspest þarna um helgina. Gat ekki haldið neinu niðri og gat ekkert gert en að liggja fyrir á laugardeginum, sunnudeginum, mánudeginum og þriðjudeginum. Hann var nánast settur í sóttkví inn í stofu og umgekkst mömmu sína og þann nýjasta eins lítið og hægt var. Hljómar grimmt, ég veit. Menn voru samt hálfhrædd við að einhverjir aðrir í fjölskyldunni fengju þessa pest en það slapp nú allt. Poppaði stemminguna ekki beint að undirritaður fór að vinna á mánudeginum ásamt því að skólinn hjá mér byrjaði aftur þann dag þannig að þetta var allt hálfskrautlegt. Logi fékk nú að fara til ömmu og afa í Mosó í gærkvöldi og er þar enn og er víst að hressast.

Fórum með þann yngsta í 5-daga skoðunina í dag. Hann flaug í gegnum hana eins og allir vonuðust eftir og staðfestir það bara sem maður hélt, þetta er náttúrulega bara fullkomið barn.

1. apríl

Merkilegur dagur í dag ef minnið bregst mér ekki. Fengum íbúðina okkar afhenta á þessum degi fyrir 10 árum síðan. Rosalega flýgur tíminn áfram. Mér finnst ekkert svo rosalega langt síðan við fengum lyklana í hendurnar og máluðum megnið af íbúðinni með hjálp Ingu og Sigga komin langt á leið með Ísak Mána. Svo á milli umferða var rölt út í Pizzakofann og náð í eina 16" með fjórum áleggstegundum á þúsund kall. Þá ætlaði ég örugglega að vera kominn í eitthvað raðhús 10 árum síðar en ég er hérna enn. Og er bara nokkuð góður.

Ef ég man svo líka rétt þá var ég, 11 árum fyrir lyklaafhendingu á þessum degi, settur í gifs eftir að hafa brotið á mér löppina í fyrstu skíðaferðinni deginum áður, það var góð saga svona eftir á.

Þetta er því frekar merkilegur dagur. Svona grínlaust.

Ekki minnkar ríkidæmið

Drengur: 4260 gr - 17 merkur - 53,5 cm - höfðumál 37,5 - kl. 12:55

Sem betur fór þá fór þetta af stað á náttúrulegan máta. Sigga fór að finna fyrir einhverjum verkjum um klukkan 02:30 í nótt, ekki það að ég hafi orðið neitt var við það. Síðan um klukkan 06:30 var ljóst var í hvað stemmdi. Hafsjór af reynslu í þessum efnum náðum við að halda ró okkar og drengirnir tveir voru græjaðir í skóla og leikskóla. Tekið því rólega í smátíma heima áður en við ákváðum að skutlast upp á spítala, vorum komin þangað um kl 09:30. Þegar við komum var ein ljósmóðirin að mæta til vinnu og það var sú sem sá um okkur og svo skemmtilega vildi til það var sama og tók á móti Loga Snæ, frábær kona.


Allt leit vel út, Sigga náði að slappa nokkuð vel af, belgurinn sprengdur um kl. 12:30 og 25 mínútum seinna var þriðji prinsinn mættur. Engin mænudeyfing og ekki neitt og mér fannst við vera rétt komin þegar litli drengurinn var allt í einu kominn í fangið á manni. Sigga ótrúlega spræk, þrátt fyrir að vera eðlilega frekar þreytt en allt mjög afslappað. Hinir tveir tóku alveg svakalegan tíma þegar þeir komu í heiminn, send heim aftur í tilfelli Loga og allt mjög langt ferli og erfitt. Núna dúlluðum við okkur niður í Hreiðrið þegar allt var afstaðið, nokkuð sem við höfðum ekki prófað áður, voða næs. Ég náði svo í strákana og þeir fengu að kíkja á nýjasta meðliminn, voru bara mjög sáttir. Við Ísak og Logi fórum svo bara heim en Sigga fær að slappa af þarna þangað til á morgun en kemur þá heim, allir sáttir.


Maður er svona að ná þessu. Hef sagt þá áður og segi það enn, stundin þegar börnin manns draga andann í fyrsta sinn og láta heyra í sér...

...ómetanlegt.

„Góðan dag, er hægt að panta tíma í start?“

Eitthvað lætur þetta á sér standa. Mér var ekki alveg farið að lítast á blikuna þarna síðustu helgi, prófið mitt á mánudeginum og ég sá alveg fram á það að eitthvað færi að gerast kannski seint á sunnudeginum eða jafnvel snemma á mánudeginum. En ekkert gerðist og ég gat farið í prófið, reyndar með titrarastillingu á símanum ef eitthvað færi nú að gerast. En ekkert gerðist. Held að prófið hafi gengið þokkalega, eða ég vona það a.m.k., klúðraði reyndar smápakka en ég vissi nú eitthvað um hvað ég var að tala í öðru. Vonum hið besta og svo kemur þetta í ljós. Annars byrjar næsti kúrs á mánudaginn þannig að það er lítil pása.

Ég var því alveg klár í nýjan grísling bara þarna á þriðjudeginum, en viti menn, ekkert gerðist. Það var hringt í Siggu og hún fékk tíma í startsetningu á fimmtudaginn. Sem er á morgun. Ég stillti mig þá bara inn á það að þessi gríslingu væri ekkert að fara að koma svona að sjálfsdáðum þannig að ég gæti bara tekið því rólega þangað til. Enda hélt sagan svipuðum stíl og áður þessa tvo daga, ekkert gerðist.

Það er mæting sem sagt í fyrramálið að því gefnu að ekkert gerist í kvöld eða nótt. Þetta er frekar spes. Svona eins og að eiga tíma hjá tannlækninum, þú bara mætir á fyrirfram ákveðnum tíma og hlutirnir eru gerðir og græjaðir. Reyndar er þetta vitaskuld aðeins viðameira en tannlæknirinn en þið vitið vonandi hvað ég meina.

Að lokum átti að fylgja hérna spá fjölskyldunnar um kynið sem kæmi úr pakkanum en þar sem 75% af þátttakendunum breyta spá sinni nánast oft á dag þá gengur það ekki upp. Það er ljóst að þetta er annað hvort dramadrottning sem vill láta bíða eftir sér eða drengpjakkur sem er fyrst og fremst óstundvís.

Ég ætla að giska á pjakkinn, bara svona til að segja eitthvað.

Er ekkert að gerast?

...er yfirleitt það fyrsta sem fólk segir við mann þessa dagana. So far er svarið einfaldlega nei.

Maður reynir alltaf að finna út eitthvað kerfi til að áætla hlutina þegar maður er með fordæmi. Ísak Máni lét bíða eftir sér í 12 daga, Logi Snær í 8 daga. Þessi gríslingur í 4 daga? Neibb, ekki það enda komnir 6 daga nú þegar. Ísak Máni fæddist á föstudegi, Logi Snær fæddist á föstudegi. Á morgun er föstudagur. Veit ekki.

Annars er ég að fara í próf seinnipart mánudagsins. Sigga er að fara í skoðun fyrripart mánudagsins og þá gæti verið farin sú leið að ýta þessu eitthvað af stað. Shit marr.

Ætli sé ekki best að nýta biðtímann í próflestur því helgin er meira svona óráðin.

Friday the 13th

Þetta væri aldeilis fæðingardagur, ef menn væru nú einu sinni on-time. Varla samt, menn mættu seint í fyrsta skiptið og seint í annað skiptið, hið þriðja verður það sennilega líka.

Afrakstur

Mér telst svo til að þetta hafi verið tæpur mánuður sem maður rakaði sig ekki. Ekki svona á hefðbundinn máta það er. Maður gat nú ekki beilað á þessari mottuvitleysu í vinnunni eins og ég fjallaði um hérna á þessum miðli ekki alls fyrir löngu. Ekki gat maður hins vegar látið sjá sig með hormottuhýjung í nokkrar vikur eins og trefill og ég tók því þann pólinn á þetta að láta þetta bara vaxa svona heilt yfir. Eins heilt yfir og hægt var en vitaskuld snyrti ég þetta aðeins til, svæðið yfir kinnarnar t.d. er frekar eyðimerkurlegt svona frá náttúrunnar hendi. Svona er ég sem sagt búinn að vera síðustu vikur:



Þetta vandist nú þokkalega en reyndar var ég orðinn frekar þeyttur undir lokin á þessu, klæjaði oft og iðulega í þetta ásamt því að þetta var bara vesen að halda þessu þokkalega snyrtilegu. Þetta fékk sem sagt að fjúka á laugardaginn enda var árshátið samsteypunnar þann dag. Var reyndar að spá í að græja mottuna á föstudeginum en ákvað að bíða með það, svona ef maður ætlaði að láta sjá sig meðal fólks fyrirpart laugardagsins. Notaði reyndar tækifærið og prófaði nokkrar útfærslur svona í afrakstursferlinu, fyrst maður var á annað borð með andlitið fullt af hárum.



Kleinuhringurinn eða aparassinn skilst mér að þetta sé kallað en þessi útfærsla var frekar vinsæl meðal samstarfsmanna minna í ferlinu. Ég nennti nú ekki alveg að vera eins og allir hinir og tók frekar ákvörðun um að vera eins og á fyrstu myndinni og hefur verið rætt um.



Ég kýs að kalla þessa útfærslu „Günther“ en hérna vantar eingöngu flennistór RayBan gleraugu og leðurhatt með deri, þá væri maður klárlega good-to-go. Þegar hér var komið við sögu var lítið orðið eftir annað en að græja þessa blessuðu hormottu eins og hún átti að birtast öðrum árshátíðargestum.



Þetta er vitaskuld algjör viðbjóður, eða horbjóður öllu heldur og ég gerði mér full grein fyrir því að þátttaka mín á þessari árshátið yrði ekki falleg. Það var samt ekki annað hægt en að láta sig hafa það, mæta á svæðið og reyna að gera gott úr þessu. Ég þakkaði æðri máttarvöldum fyrir það að hafa ekki græjað þetta kvöldið áður því göngutúrinn á laugardeginum hefði verið hræðilegur svona útlítandi. Ég passaði mig til að mynda á því að ég rækist ekki á einhverja íbúa í stigagangnum á leiðinni út. Á árshátíðinni sjálfri hafði einhver fékk þá flugu í höfuðið að verðlauna fyrir bestu mottuna. Kom það í hlut þess sem þetta ritar að fara upp á svið og taka við verðlaununum. Reyndar hvíslaði formaður dómnefndar þess að mér þegar ég veitti verðlaununum viðtökur að ég hefði nú sennilega ekki verið með fallegasta skeggið (enda sumir þarna sem höfðu tekið þetta alla leið og farið í litun og plokkun) en ég var klárlega perralegastur. Þannig að verðlaunin voru mín.



Eitthvað var verið að ýja að því að sigurvegarinn þyrfti nú að skarta herlegheitunum eitthvað fram í næstu viku en ég hlustaði ekki á svoleiðis. Eftir að ég kom heim og áður en ég skreið upp í rúm fór rakvélin á loft og kláraði verkið. Ég lít svo á að ég hafi hætt á toppnum.

Heilsuátak

Er í heilsuátaki í vinnunni en í vinnunni er líkamsræktaraðstaða sem menn hafa verið að reyna að nota með svona la-la árangri. Þetta átak byrjaði fyrir rúmum mánuði síðan með ítarlegu mati á karlinum og svo verður tekið tjékk einu sinni í mánuði fram í maí held ég. Tjékkið fer svona fram: Fyrst er stigið á vigt og farið í allan sannleikinn um einhverja niðurstöðutölu í þeim efnum. Fitumælt og helstu mál tekin, brjóstkassi, bumba, spenntur upphandlegsvöðvi og eitthvað í þeim dúr. Síðan eru armbeygjur teknar í eina mínútu áður en endað er á 5 mínútna hjólreiðartúr. Allt skráð niður af viðurkenndum einkaþjálfara sem heldur um bókhaldið.

Ég var sem sagt í fyrsta tjékki í gær og auðvitað vonaði maður að maður hefði eitthvað náð að laga hjá sér tölurnar eftir þennan mánuð. Heilt yfir nokkuð sáttur, kominn úr einhverjum 92,3 kílóum niður í 89,3 en takmarkið var að komast niður fyrir 90 kílóa múrinn í fyrstu hrinu. Ok, ekkert gríðarlegt takmark kannski en eins og flest annað í lífinu þá er þetta langhlaup en ekki spretthlaup. Fituprósentan leit betur út, armbeygjurnar gengu betur o.s.frv. Þá var komið að hjólinu. Vitaskuld þegar hér var komið voru menn ákveðnir í að ná betri árangri þar líka. 5 mínútum síðar og rúmum 4,7 kílómetrum, sem var bæting, kom ég í „mark“ og hafði bara tekið þetta á jöfnum en ákveðnum hraða. Fann þegar ég steig niður af hjólinu að kannski hafði keppnisskapið eitthvað hlaupið (hjólað) með mig í gönur. Lappirnar nötruðu allar en ég náði að setjast á næsta bekk áður en ég hreinlega hrundi í gólfið. Þjálfi hæstánægður með þetta og sagði að ég ætti núna bara að vera grimmur og stefna á 5 kílómetra í næsta tjékki. Ég reyndi að brosa út í annað en fann að ég varð að komast inn í klefa. Lappirnar voru smástund að kaupa þá hugmynd að hreyfa sig meira en það tókst á endanum og ég náði að halda kúlinu gagnvart þjálfaranum þangað til ég var horfinn inn í klefa. Þegar þangað var komið inn fannst mér allt vera á fleygiferð og ég fann hvernig blóðbragðið fyllti munninn. Komst í sturtu en rétt náði að skola það helsta af mér en þá fannst mér ég vera að líða út af. Náði að komst að næsta klósetti og settist þar til að þurrka mér. Eftir smá setu þar var ekkert annað en að koma sér í fötin og koma sér út. Kláraði síðasta hálftímann af vinnudeginum helfölur og hóstandi. Var í raun ekki orðinn þokkalegur fyrr en um kvöldmatarleytið heima.

Nú er ég sem sagt í vondum málum með því að hafa keyrt mig svona út, það stefnir í að næsta tjékk verði tóm vonbrigði. Mér er alla vega strax farið að kvíða fyrir hjólinu.

Ekki eftir neinu að bíða ... en bíðum samt aðeins

Búið að grafa upp eitthvað sambland af lagernum og henda í vél. Þýðir víst ekkert annað en að hafa þetta að mestu leyti hlutlaust, hvítt, röndótt og doppótt enda ekki búið að kíkja í pakkann. Það hlýtur þá að vera næsta skref að henda einhverju í tösku og halda svo áfram að bíða.

Nýjir tímar II

Fór í gær í Glit... nei ég meina Íslandsbanka fyrir hönd húsfélagsins. Ekkert merkilegt svo sem, fer og spjalla við þjónustufulltrúann í fyrirtækja/húsfélagsdeildinni eða hvað sem þessi deild heitir. Það sem vakti athygli mína að báðir þjónustufulltrúarnir sem mér bauðst að tala við voru karlkyns og báðir svona um þrítugt. Ég man eftir því að hafa endrum og eins séð einstaka karlkynssmetti þarna á svæðinu en nánast undantekningalaust hafa þetta verið kvenkynsþjónustufulltrúar, oftar en ekki svona á miðjum aldri.

En hvað er hægt að gera þegar greiningadeild erlendra verðbréfaviðskipta er lögð niður? Maður hlýtur þá að stökkva á þjónustufulltrúastöðu í fyrirtækjadeild.

Nýjir tímar

Öskudagsbúningurinn hjá Ísaki Mána er klár fyrir morgundaginn:



Og skilaboðin eru skýr:

Nývaknaður og orðinn 5 ára

Drengur með sambönd

Ef menn þekkja rétta fólkið á réttum stöðum þá er hægt að fá hjálp við það að skyggnast inn í framtíðina. Í tilfelli þessa drengs þá snýst það um það hvernig lífið í grunnskóla verður eftir rúmlega eitt og hálft ár.

Föstudagur í vinnunni

Einn samstarfsmaður minn tók upp á því að safna hormottu, a.k.a. yfirvaraskeggi, svona í einhverju flippi. Tók þetta alla leið og lét annan samstarfsmann minn setja lit í djásnið svona til að skerpa á hlutunum. Eitthvað virðist þetta hafa kveikt í leyndum löngunum hjá sumum öðrum karlkyns starfsmönnum fyrirtækisins og á örskotsstundu leiddi múgæsingurinn til þess að allir voru látnir svara spurningunni hvort þeir væru menn eða mús. Væru menn reiðubúnir til að mæta með hormottu á árshátið samsteypunnar þann 7. mars næstkomandi? Gekk það svo langt að einhverjir betri helmingar fengu hringingu frá upphafsmönnunum þar sem fengið var samþykki fyrir þátttöku eiginmannanna. Voru það betri helmingar þeirra sem sáu fyrir sér að þurfa að sofa í sófanum heima hjá sér ef hárvöxtur á efri vörinni fengi að vera þar óáreittur.

Mér finnst leiðinlegt að raka mig og oft er reytingurinn í andlitinu orðinn frekar villtur áður en ég tek mig til og geri eitthvað í málunum. Þetta hefur líka verið frekar einfalt, það er bara allt tekið af og ég hef því ekki tileinkað mér neina tækni hvað skeggsnyrtingu varðar. Mér heyrist menn ætla að fara mildu leiðina að þessu takmarki, þ.e. safna einhverri annarri útfærslu en eingöngu mottunni en taka síðan allt af nema hana fyrir árshátíðina.

Ég er nú oft tilkippulegur í allskonar vitleysu en það eru svona tvær ástæður fyrir því að ég var nú ekkert hoppandi spenntur. Annars vegar er ég að byrja í skólanum í næstu viku og ég er ekki æðislega spenntur fyrir að leggja mig fram að kynnast nýju fólki með flekkóttan hýjung í andlitinu. Sömuleiðis sé ég ekki stemminguna ef nýjasti fjölskyldumeðlimurinn do-be kæmi nú í fyrra fallinu og fyrstu myndirnar af mér og gríslingnum yrðu hýjungsmyndir, tala nú ekki um hormottumyndir. Nei takk.

Ég þarf eitthvað að sofa á þessu. Það er ekki öll vitleysan eins.

KSÍ ævintýrið. Endastöð?

Sá að búið er að draga í bikarkeppni KSÍ fyrir sumarið. Eftir tveggja ára ævintýri og heila fimm leiki þar sem menn fengu m.a. framlengingar, vítaspyrnukeppni og kærumál þá var ákveðið að senda ekki inn lið undir merkjum Grundarfjarðar þetta árið. Hópurinn í þynnri kantinum og nóg um að reyna að halda út liði í utandeildinni næsta sumar. Gat samt ekki annað en rennt yfir listann og hugsað hvað ef...? En ætli þetta tveggja ára tímabil verði ekki látið duga sem KSÍ-ferill karlsins.

Sá að andstæðingar okkar til tveggja ára, Snæfell, fengu Álftanes en sigurliðið úr þeim leik fær ÍR.

Hvað ef...?