Hreyfingarskýrsla marsmánuðar

17 dagar í hreyfingu af þeim 31 sem í boði var í marsmánuði. Reyndar fór ég eitthvað minna í ræktina en venjulega aðallega vegna þess sífellt meira er að gera í boltanum. Æfingaleikur á sunnudegi, æfing á mánudegi og útihlaup á miðvikudegi er nokkuð sem tekur vel í aldraðan skrokkinn á mér þannig að ég er ekkert æstur í að mæta í ræktina alla hina dagana. Tók reyndar á mig rögg í dag þegar ég uppgötvaði að það væri síðasti sjéns að gera eitthvað í hreyfingarmálum í þessum mánuði og dreif mig út og hljóp hringinn niðri í Elliðaárdalnum, nennti ómögulega í ræktina. Rosalega var ég sáttur við sjálfan mig, þegar ég var kominn heim.

Af atburðum helgarinnar

Helgin leið alveg rosalega hratt, kannski af því að það var nánast stanslaust prógramm í gangi. Byrjuðum á föstudagskvöldinu í mat hjá Haraldi og Kristínu, eins og ég minntist aðeins á í síðasta pistli. Laugardagurinn var svo undirlagður þeirri staðreynd að við hjónaleysin vorum að fara á árshátið hjá Nathan síðar um kvöldið. Kallinn þurfti að byrja daginn niðri í vinnu við undirbúning vegna happdrættisins sem var veglegt að vanda. Drengirnir fengu gistingu upp í Mosó og ég held að allir hafi verið sáttir við það. Árshátíðin var hin ágætasta, fínn matur, fín skemmtiatriði en reyndar engin happdrættisvinningur sem endaði hjá okkur þetta árið. Kallinn fékk svo þess snilldarhugmynd á leiðinni heim að stopp á Nonnabita og fá sér einn bita. Þetta gerist ekki nema á nokkra ára fresti núorðið að undirritaður rati þarna inn en djö... var hann góður. Konunni þótti hann reyndar betri í minningunni en ætlar að fá sér nautabát í staðinn fyrir lambabát þegar við förum næst... 2010.

Drengjaleysið var nýtt á sunnudeginum í að rústa stofunni. Við höfðum keypt nýja sjónvarpsskáp um daginn sem hafði verið síðan þá óuppsettur inn í stofu. Hann var sem sagt settur saman, hillusamstæðan færð og snjáði hornsófinn var bútaður niður og er nú einfaldlega 3ja sæta sófi. Kostaði tvær ferðir á Sorpu, með eitt stykki gamlan sjónvarpskáp og cirka hálfan hornsófa. Við erum voða ánægð með þetta og erum aðeins farin að svipast um eftir nýjum húsgögnum í stofuna, svona til að bæta þetta enn betur.

Ekki tók við afslöppun eftir það því þá þurfti að sækja drengina upp í Mosó og koma sér niður í Austurberg þar sem ÍR átti að spila við Fylkir í meistaraflokki karla í handbolta. Búið var að blása til hátíðar þarna og var verið að gefa boli, töskur og handbolta ásamt nammi og ég veit ekki hvað. Þar hafði líka verið skipulögð smá uppákoma fyrir 8. flokkinn í handboltanum en þeir máttu koma og hlaupa með meistaraflokknum inná völlinn í byrjun leiks í búningum og alles. Þetta gekk allt saman og Ísak Máni var mjög sáttur með þetta allt. Honum fannst æðislegt að fá að prófa alvöru handbolta með klístri eða svokölluðu harpixi. Ég tek ofan af fyrir hverfisklúbbnum, ánægður með svona framtak sem gerir ekkert nema að vekja meiri áhuga ungviðsins á þessu starfi. Við þurftum að fara í hálfleik því kallinn þurfti að fara að spila æfingarleik með Vatnsberunum. Var svo sem alveg í lagi því Logi Snær var orðinn þreyttur á að hlaupa eftir pöllunum þverum og endilöngum og Ísak Máni var orðinn hálflúinn líka.

Það vottaði því fyrir smá þreytu eftir þetta allt saman þegar maður settist í "nýja" sófann sinn á sunnudagskvöldið.

Í ljósaskiptunum

Var eins og svo oft í umferðinni í dag og var að hlusta á útvarpið. Þar glumdi auglýsing með vini mínum honum Lýð Oddsyni, lottóvinningshafa með meiru þar sem hann var að bauna eitthvað á konuna sína, eins og svo oft. Þá fór ég allt í einu að hugsa um af hverju þeir aðilar sem eru að keyra þessa markaðsherferð hafa ekki farið út í það að gera auglýsingar þar sem þessi ágæta kona yrði í aðalhlutverki. Fannst þetta sniðug hugmynd hjá mér og fór að velta því fyrir mér hvernig hún ætti að líta út o.þ.h. Þessi pæling fjaraði síðan bara út án þess að ég kæmist að einhverri niðurstöðu.

Við fjölskyldan fórum síðar í kvöld í matarboð til Haraldar og Kristínar og vorum þar samankomin ásamt fleira fólki. Það var kveikt á sjónvarpinu, einhverjir voru að spjalla saman, krakkarnir að leika sér með dót á gólfinu og píanóglamur var líka í loftinu. Allt í einu þar sem ég stóð þarna á stofugólfinu sá ég auglýsingu í sjónvarpinu sem ég hafði ekki séð áður. Vegna þess hve hljóðið í imbakassanum var lágt stillt og önnur umhverfishljóð í stofunni voru yfirgnæfandi gat ég ekki heyrt hvað kom fram í þessari auglýsingu en ég gat ekki skilið annað en þarna væri komin sjálf Björg, eiginkona Lýðs, í lottóauglýsingu. Óbærilegur kjánahrollur fór um mig og mér fannst eins og ég væri staddur í lélegum Twilight zone þætti. Nánast eins og einhver dökk máttarvöld væru að gera grín að mér. Ég leit í kringum mig og allir aðrir í stofunni létu eins og allt væri með felldu. Auglýsingin hvarf eins fljótt og hún birtist og ég stóð enn frosinn á gólfinu. Ég var ekki viss hvort þetta hefði í alvöru gerst eða ekki. Þetta var allt svo óraunverulegt. Gekk að næsta stól og fékk mér sæti. Lét eins og allt væri eðlilegt.

Ég verð að vakta imbakassann til að sjá hvort ég sjái ekki auglýsingu með Björg í aðalhlutverki. Spurning hvort ég sé sá eini sem sé hana...

Handboltamót hið fyrsta

Þá er því lokið, fyrsta handboltamótinu sem Ísak Máni fór að spila á. Spilað var í Mýrinni þeirra Garðbæinga og spiluðu þeir þrjá leiki, við HK, Víking og Fylki. Ekki vissum við hvað við vorum að fara út í enda öll okkar mótareynsla komin úr knattspyrnunni. Þetta var spilað á litlum völlum, 4 inná + markmaður og lítið verið að æsa sig yfir hlutum eins og skrefum, tvígripi og öðrum smámunum enda greinilegt að leikmenn á þessu móti voru með handboltareglurnar mismikið á hreinu.

Þetta innlegg í reynslubankann fór nú ekki alveg nógu vel í mannskapinn. Fyrir það fyrsta fannst foreldrunum þetta ekki alveg nógu skipulagt. Við vorum mætt þarna skömmu fyrir klukkan 13:00 en þremur og hálfum tíma seinna var þriðja og síðast leik okkar manna að ljúka. Stundum var ekki einu sinni verið að spila á öllum völlunum. Ekki fannst mér þetta því vel unnið, séð með augum yfirmanns leikjamála á knattspyrnumótum haldin á vegum 7. flokks ÍR. Sjoppumálin voru líka svakalega döpur, það hlýtur að vera kappsmál þegar þú ertu að stjórna svona móti þar sem fyrstu liðin byrja kl. 9:00 og allt stendur til kl. 18:00 að vera með nóg af gosi og þessháttar til að selja. Þarna var hins vegar bara grænn kristall til sölu eftir kl. 14:00.

Ísak Máni byrjaði vel á mótinu, var óragur við að skjóta en fór svo að draga sig inn í skelina þegar samherjarnir fóru að rífast um hver ætti að enda sóknirnar og lýstu m.a. yfir óánægju með skotframlög hans. Endaði svo með sprengju þegar minn maður yfirgaf völlinn eftir síðasta leik með tárin í augunum, hundfúll með lífið og tilveruna. Þetta var nú allt saman rætt og ég vona að þetta hafi nú ekki djúpstæð áhrif á hann til verri vegar. Þetta gerist stundum með hann þegar keppnisskapið og sú tilfinning þegar honum finnst að gengið sé á hans hlut blandast saman, bannvæn blanda.

Við höfðum dregið Loga Snæ með á þetta en sáum að hann myndi nú aldrei endast þetta óskertur á geði. Ég tók því að mér að skutla honum upp í Mosó til afa og ömmu. Var það bara til að toppa þetta að akkúrat þegar það fór fram gekk á með stórhríð á höfðuborgarsvæðinu og var því rúnturinn úr Garðabæ upp í Mosó, með viðkomu í Breiðholtinu, og í Garðabæinn aftur aðeins lengri ég hafði ráðgert eða góður klukkutími. Frábært. Þegar við komum þarna í upphafi móts var sól og þegar við fórum heim eftir mótið var sól. En ekki þegar ég þurfti að komast hratt og örugglega Garðabær-Mosó-Garðabær, þá var stórhríð!

Eftir svona dag finnst mér knattspyrna alveg yndislega einföld íþrótt og það sem meira er, einföld í framkvæmd hvort sem þú ert 32 ára eða 8 ára. Handbolti er svo sem ágætur líka en ekki samt alveg sama snilldin. En það þýðir ekkert að hengja haus yfir þessu, það verður að reyna að peppa drenginn upp í það sem hann vill gera og gerir vel.

Það sem drepur þig ekki styrkir þig bara.

Fjölskyldumynd

Svarthöfði

Líklegt verður að teljast að börn léttruglaðra foreldra verði léttrugluð sjálf...

ÍR 100 ára

Prógrammið um helgina var nú ekki alveg eins stíft og ráðgert hafði verið. Hverfisklúbburinn var með dagskrá alla helgina sökum aldarafmælisins en stofndagurinn var einmitt 11. mars 1907. Fórum upp í Seljaskóla í gær en þar var uppákoma svona aðallega fyrir börnin, hoppukastalar, töframaður og einhver söngatriði. Ísak Máni var vitaskuld hæstánægður, endalausar ferðir í hoppukastala eftir hoppukastala, það er ekki hægt að hafa það mikið betra. Logi Snær var ekki alveg eins spenntur, þ.e. ekki fyrr en hann fékkst loksins til að fara í minnsta kastalann sem var fyrir litlu börnin en þá var ekki aftur snúið. Hann var meira að segja hundfúll þegar pabbi hans vildi ekki leyfa honum að fara í stóru hoppukastalana, setti undir sig hausinn og strunsaði burt. Ísak Máni var búinn að ákveða að fara ekki á sundmótið sem var ráðgert að hann tæki þátt í seinni partinn í gær, hann var eitthvað smeykur um að eiga ekki orku til á lager fyrir það. Eftir á 3ja tíma hoppukastalahopp þá held ég að það hafi verið hárétt ákvörðun.

Leiðindarveður í morgun og lítil stemming fyrir að fara niður á ÍR-svæðið og taka þátt í vígslunni á gervigrasinu og öðrum veisluhöldum tengdum afmælinu. Hálffúlt að veðrið hafi ekki verið betra því það hefði verið gaman að kíkja á þetta.

Knattspyrnuvertíðin er hafin hjá mér, fyrsti æfingaleikur Vatnsberanna var í kvöld og var spilað gegn FC Ice. 2:1 tap staðreynd í miklum vorbragsleik. Sáttur við minn leik prívat og persónulega svo að ég gat gengið sáttur af velli. Logi Snær spurði mig síðan þegar ég kom heim hvort ég hefði verið í fótbolta sem ég gekkst við. "Með Vassberunum?" hélt hann svo áfram. Flottur strákurinn, hann er að læra þetta.

Ég ætla að enda þennan pistill á því að óska eftir meiri frumleika hjá lógó framleiðendum þessa lands. Sá þetta SS merki fyrir nokkru og fannst eins og ég hefði séð það áður. Kannski er samvinna ÍR og SS (sem er einhver held ég) það náin að þeir hafi fengið svona 2 fyrir 1 tilboð á afmælislógóunum.

Þrjóskupúkinn

Logi Snær getur verið rúmlega handfylli ef maður getur íslenskað þetta orðatiltæki þannig. Algjört fatafrík sem getur stundum gert mann alveg gráhærðan með dillunum í sér. Ekki þessar buxur, bara hinar og alls ekki þessi peysa, bara Batman peysan o.s.frv. Maður er yfirleitt með í maganum þegar hann fær ný föt því það sést alveg á fyrstu viðbrögðunum hvort hann kemur til með að taka viðkomandi flík í sátt eður ei. Ef honum hugnast þessi flík ekki þá mun það verða eilíf barátta að fá hann til að klæðast henni, alveg sama hvað maður tautar og raular. Honum er nefnilega ekki auðhaggað blessuðum drengnum.

Þessa dagana hefur hann dottið í þann gír að vera óvenjumikið með húfur innanhúss. Ekkert alvarlegt svo sem, harðneitar t.d. stundum að taka niður húfuna þegar hann kemur heim til sín úr leikskólanum og er svo að dandalast með hana á hausnum í einhvern tíma. Nú gerðist það eitt kvöldið að hann kallaði á mig eftir að hann var farinn upp í rúm og heimtaði að fá húfu, og auðvitað ekki bara einhverja húfu heldur ákveðna húfu. Enda ákveðinn drengur. Eitthvað reyndi undirritaður að malda í móinn og vísaði í að honum yrði líklega vel heitt á kollinum með flíshúfu á hausnum upp í rúmi. Hann var ekki á því og ég lét þetta eftir honum en sagði honum að taka af sér húfuna þegar honum yrði heitt. Ég fór svo bara fram og spáði ekkert meira í þetta, steingleymdi þessu öllu heldur. Ekkert heyrðist meira í mínum eftir þetta og af tilviljun einni saman álpaðist ég inn til hans áður en ég sjálfur skreið upp í rúm og við mér blasti þetta:

8-liða úrslit í Meistaradeildinni

Það fór eins og ég hafði óttast, martröðin rættist þegar dregið var í dag:

8-liða úrslit:
AC Milan - Bayern Munchen
PSV Eindhoven - Liverpool
Roma - Manchester United
Chelsea - Valencia

Góðu fréttirnar eru þær að ég mun hafa lið til að hvetja í undanúrslitunum en hvernig ég tækla þessa rimmu í 8-liða úrslitunum er óvitað. Ætli United hjartað verði þó ekki yfirsterkari en vont verður þetta. Það munu verða furðulegar tilfinningar þegar ég horfi á þetta.

Æ-i, þetta er svo vont.

Fegurð í allri sinni mynd

Hvernig er annað hægt en að elska þennan leik?

Drottningin blæs líf í ferilinn

Nú er íþróttaiðkun fjölskyldunnar endanlega að fara í ruglið. Hvað mig sjálfan varðar þá er fyrsti æfingaleikur Vatnsberanna um næstu helgi og næstu helgar fara í æfingaleiki, held einhverjar 5-6 helgar í röð. Síðan fer sumarið í hönd með tilheyrandi sparki.

Ísak Máni heldur ótrauður áfram í handboltanum ásamt því að vera í fótboltanum. Nýbúið mót í fótboltanum og framundan er handboltamót þann 16. nk, hið fyrsta sem drengurinn fer á. Svo er hann líka aðeins að fikta á sundæfingum og þar er einmitt byrjandamót núna á laugardaginn. Þar vill hann meina að hann sé að fara keppa í 25 metra flugsundi, ég á eftir að sjá eitthvað staðfest yfir þetta.

Nýjustu fréttirnar eru þó þær að frúin tók fram takkaskóna í kvöld eftir að það eina sem þeir skór hafa gert í einhver ár er að safna ryki. Veit ekki hvort það er hægt að kalla þetta "old girls" en þetta eitthvað 25+ ára dæmi hjá ÍR. Spilað á gervigrasinu hjá hverfisklúbbnum þannig að við erum að tala um toppaðstæður. Samkvæmt því sem ég hef heyrt er svokallað drottningamót á heimavelli ÍR 21. apríl nk. og það er ekki að heyra annað á minni enn að stefnan sé sett á byrjunarliðssæti, kom alla vega upprifin og æst eftir spriklið svo ljóst er að lengi lifir í gömlum glæðum. Ísaki Mána finnst þetta spennandi held ég að mútta sé farin að sparka bolta og talandi um einhver mót.

Eina sem ég veit er að þetta minnkar ekki sveittu fótboltafatahrúguna sem er reglulega hérna á gólfinu. Furðulegt heimilishald allt saman.

Incubus

Fór á Incubus í Laugardalshöllinni í gær. Þetta telst líklega eitt af þeim böndum sem maður hefur hlustað á með öðru eyranu í gegnum tíðina ef hægt er að nota það orðalag. Maður á sem sagt ekki alla diskana og þekkir ekki öll þeirra verk eins og handarbakið á sér en mikið af þeirra efni er manni vel kunnugt.

Ég lagði bílnum á mínum venjulega stað þegar ég fer á stórviðburði í Laugardalnum, sem eru þó venjulega fótboltaleikir og því var smá göngutúr upp í Höllina. Mígandi rigning gekk akkúrat þá yfir og ég kom holdvotur á svæðið. Tommi var ekki mættur á svæðið með miðann minn og ég þurfti því að hinkra í 10 mínútur eða svo. Sem betur fer gat ég hinkrað undir skýli svo ég þyrfti ekki að standa alveg undir bununni.

Mínus hitaði upp og spilaði í hálftíma. Mér skilst að þeir séu að vinna að nýju efni og ég var ekki alveg nóg vel inni í því sem þeir voru að flytja þarna, eins og þorrinn af mannskapnum sem var á svæðinu að mér virtist. Einn og einn slagari fékk þó að fljóta með og tók þá áhorfendurnir við sér. Ég hef séð þessa drengi nokkrum sinnum live og hef eins og venjulega annars lítið út á þá að setja.

Við tók hálftíma pása áður en aðalnúmerið steig á stokk. Þeir byrjuðu með látum og hristu fram seinni tíma slögurum, eitthvað sem allir innanhús þekktu. Þeir keyrðu svo í gegn þéttu prógrammi sem varði í einn og hálfan tíma. Lítið út á þá að setja, helst að manni fannst vanta svona 1-2 gamla slagara en ekkert sem maður missir svefn út af. Heilt yfir flott kvöld og ég var a.m.k. sáttur.

Það var líka hætt að rigna þegar ég rölti út í bíl.

Hreyfingarskýrsla febrúarmánaðar

15 dagar í rækt eða bolta af þessum 28 sem í boði eru í febrúar. Þokkalegt held ég, sérstaklega í ljósi þess að fyrsta vikan fór meira og minna í veikindi. Ég vona að þolið sé eitthvað að aukast, ekki minnkar bumban neitt. Það er ljóst að eitthvað verð ég að vera grimmari við mig í átinu. Hef samt ákveðið að fara engar offarir í þessum málum en minnkun á gosdrykkju hefur gengið nokkuð vel. Spurning um að hafa næsta skref að minnka át eftir klukkan 20 á kvöldin og sjá hvað það gerir fyrir sál og líkama. Svo er ekkert annað að gera en að halda áfram í mars.

Ítalski boltinn

Nenni varla að skrifa um þetta. Var að gorta mig hérna um árið þegar Roma sló eitthvað skítamet í ítölsku deildinni með því að vinna einhverja 11 leiki í röð sem mér þótti heavy merkilegt. Inter tók þetta met og pakkaði því saman. Þeir voru að gera jafntefli við Udinese núna rétt áðan og því endaði sigurleikjahrina þeirra eftir 17 sigra í röð.

Toppurinn

Sigga er búin að toppa mig. Ég get ómögulega séð hvernig ég get komið til baka og toppað hana á móti. Að komast á mynd á forsíðu heimasíðu knattspyrnufélagsins Vals er bara eitthvað sem mér dreymir um en Sigga einfaldlega framkvæmdi.

Klikkið HÉR til að sjá þetta og svo á myndina til að fá hana stærri.

Hvað get ég gert? Spilað eins og engill með UMFG í bikarkeppni KSÍ sem nær sínum besta árangri í sumar og verð svo seldur til Old Boys liðs Vals fyrir háar fjárhæðir.

Arrggg...

Eigðu afganginn

Mér finnst alltaf gott þegar fólki gengur vel í lífinu, hvort sem það er fjárhagslega, líkamlega, andlega eða á einhverjum öðrum sviðum. Það hlýtur að vera gott ef fólki gengur vel, því ef mönnum gengur vel þá ætti þeim að líða vel og ég vil endilega að öllum líði vel.

En það er bara samt stundum sem ég stend á gati. Fréttir bárust af því í morgun að forstjóri eins banka hér í bæ hafi grætt tæpar 400 milljónir á einu bretti með því að nýta sér svokallaðan kaupréttarsamning. Hann kaupir hluta í bankanum á rúmlega 40 millur sem hann selur svo aftur og fær fyrir það rúmlega 420 millur. Gróði upp á 380 millur. Hvað ætli þetta hafi tekið langan tíma? Korter?

Ég skil þetta alveg en samt stend ég á gati. Er ekki nóg að borga þessum mönnum einhverja fleiri tugi milljóna í árslaun? Er nauðsynlegt að gefa þeim svona smá extra fríðindi? Fást annars engir hæfir menn til að stýra bönkunum?

Spyr sá sem ekki veit.

Á ég svo bara að taka þá staðreynd í ósmurðan afturendann að ef ég vil taka 15 milljónir í lán til að kaupa mér nýtt hús þá verð ég búinn að borga einhverjar 60-70 milljónir í bankann aftur þegar ég verð búinn að borga lánið?

Stundum líður mér eins og asna.

Aðallega af Ísaki Mána

Best að henda inn nokkrum línum, smettið á minni ástkæru systir þegar maður villist hérna inn er orðið hálfþreytt.

Ekki laust við að það sé smá spennufall hérna eftir helgina. Ísak Máni var að taka þátt í fótboltamót í Austurbergi núna á sunnudeginum sem ÍR hélt. Með mömmu hans í foreldraráði og pabba hans sem formann, ritara og stjórnarmann í mótsnefnd þá var í nógu að snúast á þessu heimili. Ég er búinn að eyða einhverjum tíma sl. tvær vikur í að hafa samband við þjálfara hinna ýmsu liða til að fá þá á svæðið, gera leikjaplan o.s.frv. Svo kom mótsdagurinn og allt gekk eins og vel smurð vél og formaðurinn, ritarinn og stjórnarmaðurinn fór í enn eitt kvikindalíkið og gerðist tímavörður, á tveimur völlum í einu í rúma 4 tíma. Ekki slæmt hjá kallinum.

Ísak Máni var í B-liðinu sem stóðu sig vel, 5 sigurleikir í 6 leikjum var flottur árangur, aðeins minnsta mögulegt tap á móti Val sem kom í veg fyrir 100% árangur. En gleðin var þó fyrir mestu og ég held að flestir hafi gengið sáttir frá borði. Það var svo ekki slæmt að taka á móti viðurkenningu í lokin úr hendi mömmu sinnar.



Annars er Ísak Máni farinn að læðast á handboltaæfingar, þ.e. þá daga sem hann er ekki á fótbolta- eða sundæfingum. Ég veit, þetta er náttúrlega bilun en á meðan hann vill þetta sjálfur þá viljum við ekki standa í vegi fyrir honum. Þetta eru svo ekki neitt djúpstæðar handboltaæfingar fyrir þennan aldur, meira svona skotbolti og þessháttar. Eitthvað hefur maður heyrt þó af því að það styttist í mót fyrir þessa maura, það verður án efa skrautlegt. Spurning hvort maður sér 0:0 úrslit í einhverjum leikjum?

Vantar nokkuð reynslubolta á klukkuna?

Meira af afmælum

Jóhanna systir er alveg að verða ÞRÍTUG, eftir 365 daga eða svo. En í dag getur hún haldið upp á síðasta tuttuguogeitthvað afmælið sitt. Enjoy!

Logi Snær 3ja ára í dag

Litli grís er 3ja ára í dag. Magnað.

Lyklabarn

Stundum gera börnin einhverja tóma gloríur sem eru síðan fyndnar... eftir á! Fimmtudagurinn byrjaði eins og flestir aðrir virkir dagar, fjölskyldumeðlimirnir skriðu á fætur og gerðu sig tilbúna fyrir daginn. Breiðholtsskólatvennann fór á undan út úr húsi og við Logi Snær gerðum okkur klára fyrir leikskólann. Þetta var orðið bara spurning um hefðbundnu fernuna áður en við fórum út: Veskið, símann, húslyklana og bíllykilinn. Já, já, já, ...... Hvar var helvítis bíllykillinn? Hann var pottþétt ekki í neinum vasanna af þeim lufsum sem ég stóð í. Ekki í skálinni á kommóðunni og ekki á eldhúsborðinu. Ekki í neinum öðrum flíspeysu- eða jakkavasa inni í útifataskáp.

Hummm.

Ekki inni á borðstofuborðinu og ekki á sófaborðinu. Ekki í sófanum. Ekki inni á klósetti og ekki inni í hjónaleysisherberginu.

Lít á klukkuna. Fer annan hring á alla þessa staði. Ekkert.

Lít aftur á klukkuna. Fæ nettan kvíðahnút. Þetta hefur gerst áður en alltaf hef ég grísað á að finna lykilinn. Af hverju er ekki hægt að hringja í lykilinn? Fer þriðja hringinn á alla þessa staði, núna mun hraðar og með meiri stresstilburðum en áður. Ekkert. Logi stendur kappklæddur inn í forstofu, enda vorum við nánast á leiðinni út um dyrnar. Hann fer að kvarta yfir hita. Mér er líka orðið heitt, öðruvísi heitt.

Tek ákvörðun um framhaldið. Tek Loga undir hendina og skokka með hann út á leikskóla. Tek síðan stefnuna á Breiðholtsskóla þar sem konan fór á fjölskyldubílnum. Finn bílinn á bílastæðinu og fer á honum í vinnuna. Finn aukalykilinn af vinnubílnum niðri í vinnu og fer aftur með fjölskyldubílinn á bílastæði Breiðholtsskóla og hleyp heim til að ná í vinnubílinn.

Dagurinn líður og ég passa bíllykilinn alveg extra vel. Heyrði síðan í konunni sem var fljót að kveikja á perunni. "Var Logi Snær ekki að troða lyklinum inn í stóru gröfuna sína í gær?" Þá kveikti ég á perunni, mín virkar greinilega aðeins seinna en pera konunnar. Ég hafði meira að segja verið að aðstoða hann við þessa iðju kvöldinu áður. Þegar ég kom heim þá fór ég beint að stóru gröfunni hans Loga og dró bíllykilinn góða úr henni.

Lærdómur af þessari sögu: Það er gott að búa í Neðra-Breiðholti þar sem allt er í göngufæri.