Ísak Máni á körfuboltamóti í Svíþjóð - Gamlar fréttir

Jæja, best að pósta þessum pistli þótt hann sé tæpum þremur mánuðum á eftir áætlun.  En ég ætlaði a.m.k. að hafa þetta til staðar svo ég hafi linkana á þessa leiki seinna ef þetta lifir áfram á Jútúb, veit að þetta hefur allt birst á Feisbúkkinu en ennþá er ég ekkert í því.

Ísak Máni fór s.s með 8. flokki ÍR í körfunni til Svíþjóðar, Gautaborgar nánar tiltekið og keppti þar í nokkuð stóru móti sem frændur okkar halda á hverju ári að mér skilst.  Þetta gerðist í byrjun maí á þessu ári svo því sé haldið til haga.  Strákarnir voru búnir að safna sér fyrir þessu, m.a. sem pokaíraðarar í Nettó fyrir síðustu jól og svo voru sumar mömmurnar sterkar í klósettpappírsölunni ásamt því að fermingarpeningar komu sér vel hjá þessum peyjum.

Til að gera langa, og alltof gamla, sögu stutta þá unnu þeir alla þrjá leikina sína í riðlinum, héldu sigurgöngunni áfram í 16, 8 og 4 liða úrslitum og komust alla leið í úrslit.  Þar töpuðu þeir reyndar fyrir sterki liði.  Fengu samt þennan rosalega bikar og einhverja umfjöllun um árangurinn hérna heima, bara gaman að því enda frábær árangur þótt þeir hafi verið hálfsvekktir með að tapa úrslitaleiknum.  Mikið ævintýri sem verður að teljast líklegt að sitji vel og lengi í minningunni hjá þessum öflugu strákum.

Fyrsti leikurinn í riðlinum:  ÍR - Skjetten
Annar leikurinn í riðlinum:  ÍR - Eskilstuna Basket
Þriðji leikurinn í riðlinum:  ÍR - Blackeberg Vit

16 liða úrslitin:   ÍR - KFUM Örebro Basket
8 liða úrslitin:  ÍR - IK Eos
4 liða úrslitin:  ÍR - Nörrköping Dolphins
Úrslitaleikurinn:  ÍR - Mölndal Basket

Smá brot af daglegu lífi íslensks körfuboltaliðs í Gautaborg.


Umfjöllunin sem kom m.a. á ÍR.is:
Drengirnir í 8.flokki í körfu fóru góða ferð til Gautaborgar dagana 8. til 12. maí síðastliðinn og lentu í 2. sæti í Gautaborgarmótinu í körfubolta. Mótið er stærsta ungmennamót í körfubolta í Evrópu. Alls voru 38 lið skráð til leiks í 8.flokki karla, frá Skandinavíu og víðar.
Spilað var í 9 riðlum og sigraði ÍR sinn riðil með yfirburðum. Þá tók við 16 liða útsláttarkeppni og vann ÍR þar öruggan sigur. Næstu leikur voru gegn sterkum liðum og mætti ÍR IK EOS í 8-liða úrslitum. ÍR hafði 10 stiga sigur að lokum, 40-30, eftir að hafa leitt nær allan leikinn.
Daginn eftir, á sunnudag, lék ÍR í undanúrslitunum gegn Norrköping Dolphins. Eftir að hafa verið einu stigi undir í hálfleik hafðist 12 stiga sigur að lokum, 38-26 fyrir ÍR. Sigurinn virtist koma leikmönnum sænska liðsins nokkuð á óvart, sem sýndu það með óíþróttamannslegri háttsemi á síðustu andartökum leiksins.
Í úrslitunum mættust ÍR og Mölndal Basket. Sænska liðið var firnasterkt og hafði meðal annars einn turn innanborðs sem lokaði flestum leiðum undir körfunni. Mölndal var 7 stigum yfir í hálfleik, 19-12, og vann að lokum með 36 stigum gegn 19.
Þrátt fyrir tap í úrslitaleik stóðu drengirnir í ÍR sig afburðavel og gátu ekki spilað fleiri leiki á mótinu, eða 3 í riðli og 4 í úrslitakeppninni. Háttsemi ÍR-inga var til fyrirmyndar bæði innan vallar sem utan og er bikarinn sem fékkst fyrir 2. sæti mótsins til marks um góðan endi á flottu tímabili 8. flokks ÍR.

Liðið eftir úrslitaleikinn

Forsíðan á Karfan.is 15. maí 2013

Hluti hópsins eftir NBA derhúfu kaup

Hópurinn ásamt Halla þjálfara

Ísak Máni með silfurbikarinn

Man of Steel

Kannski réttast að benda þeim sem eru að villast hérna inn að þetta myndi kallast uppkastspistill, og þá meina ég ekki að textinn hérna fyrir neðan sé eitthvað uppkast.

Fékk nokkra miða á einhverja for-forsýningu af nýju Superman myndinni, tengt vinnunni.  Elstu tveir synirnir voru nokkuð spenntir sérstaklega Logi Snær en sá þriðji fékk vitaskuld ekki að vita neitt.  Ég var í vinnunni en sýningin var klukkan 17:00 og því var planið að stökkva beint úr vinnunni, pikka upp strákana og bruna í bíóið.  Fékk reyndar af því fregnir þegar á daginn leið að Logi Snær væri orðinn eitthvað slappur heima en hann væri samt ákveðinn í að fara.  Náði í strákana, ásamt tveimur félögum hans Ísaks, miðarnir höfðu nefnilega eitthvað fjölgað sér.  Logi Snær klárlega ekki ferskur en ekki til að tala um að hann ætlaði að sitja heima.

Mættum á staðinn og versluðum okkur popp og með því.  En á leiðinni inn í salinn hvítnar hann allur upp og kallar eftir vatni.  Ég sé hvað verða vill, legg frá mér poppið í skyndi á næsta borð og tek stefnuna með hann á næsta klósett.  Næ að hendast inn í klósettið fyrir fatlaða en áður hafði komið smáspýja á gólfið fyrir framan, sem ég næ að þrífa upp á meðan hann klárar ofan í klósettið.  Kemur reyndar ekki mikið þar sem kom síðar í ljós að hann hafði ekki borðað mikið fyrr um daginn.  Á þessum tímapunkti vorum við báðir á því að fara heim.  Nokkrum vatnssopum síðar skipti hann um skoðun og vildi fara á myndina, sem ég ákvað að láta eftir honum.  Taldi þó réttast að fá sæti við endann á sætaröðinni og tiltölulega nálægt útgangnum.  Myndin fór af stað og ég potaði í hann öðru hvoru til að athuga stöðuna en alltaf var hann bara góður, maulandi ostapopp og vatn með því.  Svo kom hléið.  Þá bað hann mig um að fylla á vatnið fyrir sig en vildi koma með.  Við vorum ekki komnir mjög langt þegar ég sá í hvað stemmdi.  Ég tók stefnuna á sama klósett og síðast en mér til mikillar skelfingar kom ég að læstum dyrum þar.  Þá var bara að taka stefnuna á karlaklósettið en þá var þetta orðið of seint, spýjan kom þarna á gólfið, svona gul-ostapopps-gall-drulla.  Ég dröslaði honum inn á karlaklósettið til þess eins að sjá biðröð dauðans þar og allir kamrar uppteknir.  Til baka hentumst við og með slóðina á eftir okkur.  Klósettið fyrir fatlaða enn læst, en opnaðist nokkrum sekúndum síðar og ung dama sem virtist vera nokkuð heilleg kom út.  Við inn og kláruðum ofan í kamarinn og aftur var ég á leiðinni heim.  En aftur fékk ég að heyra að honum liði miklu betur núna.  Ég tók andvarp á þetta og ákvað að fyrst við vorum komnir svona langt þá væri víst alveg hægt að klára þetta.  Frekar enn að fara heim og þurfa svo að koma aftur til að horfa á seinni helminginn af myndinni.  Skröltum út af klósettinu, og starfsmaður á plani var mættur með skúringagræjuna og lyktin á ganginum ekki góð, svo fínt í þetta sé farið.  Við læddumst inn í sætið okkar, búnir að fylla á vatnið.  Ég hafði passað mig á því að henda ekki tóma popppokanum mínum, heldur var klár með hann ef eitthvað myndi gerast.  Ég var heldur stressaðri eftir hléið og var stöðugt að kíkja á Loga til að athuga hvort ekki væri allt í góðu.  Gat ekki beðið eftir því að dramatíska lokaatriðinu lyki og þar með myndinni svo hægt væri að koma sér út.  Staðan var alveg ágæt í lok myndarinnar og ég dreif með hann út í ferska loftið.  Við keyrðum heim en ég þurfti að losa mig við tvo farþega nálægt heima hjá okkur, kunni ekki við annað en að koma þeim heim.  Þegar ég var á bílastæðinu með þann síðari þá sá ég í hvað stemmdi með Loga, dreif hann úr bílnum og þarna á bílastæðinu kom þriðja hrinan.  Eftir þá losun var ekki um annað að ræða enn að keyra síðasta spölinn heim með alla glugga opna.

Úff.

Spurning hvað barnaverndaryfirvöld segja, ég tala nú ekki um að myndin var bönnuð innan 12 ára aldurs.

Þjóðhátíðardagurinn

Tókum svona hressandi 17. júní á þetta.  Logi Snær álpaði út úr sér kvöldið áður að hann langaði til að taka þátt í Mikka Mús maraþoninu sem fór fram í Laugardalnum þarna um morguninn.  Hann var því skráður og mamman tók ákvörðun um að skrá sig líka til að hlaupa með honum og tryggja það að Daði Steinn fengi þá í staðinn bol og medalíu.  Sigga startaði morgninum með því að hjóla niður í Laugardal til að sækja viðeigandi gögn áður en við fórum á staðinn, mínus unglingurinn.  Sigga og Logi voru klár í að taka þetta alla leið en ég átti að sjá um Daða, planið var að leyfa honum að byrja hlaupið og finna sér svo eitthvað til dundurs á meðan beðið yrði eftir Siggu og Loga.  Daði var hinsvegar grjótharður í byrjun og reykspólaði af stað og mér leist ekkert á þetta, hvar þetta myndi enda.  Hlaupið var náttúrulega í lengri kantinum fyrir svona aldur, einhverjir rúmir 4 km.  Eitthvað gekk mér illa að finna undankomuleið úr brautinni enda nóg af sjálfboðaliðum á leiðinni svo voru allir í þvi að passa að enginn villtist.  Á vatnsstöð númer tvö, líklega rúmum einum kílómetra frá upphafinu þá var minns alveg búinn að fá nóg.  Þar náðum við að stytta okkur allverulega leið og komum þvílíkt ferskir inn í lokasprettinn, Daði alveg eins og með rakettu í rassinum.  Þegar ég kom í mark fór ég að hugsa um söguna af maraþonhlauparanum sem tók leigubíl hluta leiðarinnar og kom þvílíkt sigurreifur í markið, líklega til nokkrar útgáfur af svona svindlara sögum, en hey, við Daði vorum ekki formlega skráðir í hlaupið.  Hvíldum okkur aðeins við endamarkið í smástund áður en mamman og Logi komu í mark.  Mamman kom með medalíuna sína og færði Daða og allir sáttir með maraþonið sitt.

Eftir stutt stopp heima var haldið niður í miðbæ, núna með unglinginn innanborðs.  Skiptum liði og tókum nokkra hoppukastala eftir áhugasviði hvers og eins.  Mér fannst svolítið dejavú í gangi þegar Logi og Ísak tókust á í hnefaleikahringnum, man ekki alveg árið þegar Ísak barðist svona við Jökul frænda sinn, þá meira í hlutverki Loga, sem lítilmagninn.  Annars hefðbundið, sleikjó og sviðið við Arnarhól, við Logi duttum inn í Kolaportið áður en allir sameinuðust í heimferð. 

Grill um kvöldið...

2007 mætt í Breiðholtið

Ég hef nú einhverntímann talað um það að ég náði aldrei tengingu við flatskjái og góðæri, þetta væri bara einföld tækniþróun.  Maður getur víst ekki farið inn í raftækjaverslun í dag og keypt sér túbusjónvarp þó það væri til að bjarga lífinu.  En hvað um það, lét mig hafa það og verslaði eitt stykki nú á dögunum, m.a. til að HD-væðast.
Vitaskuld er þetta að þýða allskonar pælingar, ég er alveg vonlaus í öllu sem snýr að rafmagnssnúrum og þessháttar, einmitt þegar maður þráir að hafa hlutina með einföldum plug-and-play hætti en svo var víst ekki alveg raunin.  Ég komst að því eftir á að ef ég ætlaði að taka HD á þetta þá þurfti ég víst að uppfæra afruglarann, sem ég og gerði.  Það var ekki að virka svo ég hringdi aftur í þjónustuverið hjá símafyrirtækinu en þar á bæ tóku menn þá upp á því að tala um nýjan router, sem kostaði mig annan bíltúr með smá misskilingstvisti og kjánahrolli hjá mér, díses hvað maður upplifði sig mikinn hálfvita í öllu þessu ferli.  Endað með því að konan tók að sér að taka þriðja símtalið í þjónustuverið þegar ég var búinn að fara með gamla myndlykilinn og fá nýjan, fara aftur með nýja myndlykilinn til baka, til þess eins að koma heim með annan nýjan myndlykil og nýjan router.  HDMI, Scart, ljósleiðarakassinn og fleiri hugtök voru að brenna kerfið á karlinum yfirum.  Allavega, þá tókst að fá líf í þetta en eitthvað þarf að leysa meira til viðbótar til að fá allt til að virka eins og það á að gera.
Þrátt fyrir allt þetta brölt þá má boltinn í HD má alveg eiga það að hann er alveg að gera sig...

Í fyrsta sinn á Ítalíu

Fór til Ítalíu í fyrsta skiptið um síðustu helgi.  Vinnuferð, stóri kexbirginn okkar smalaði saman samstarfsaðilum frá nokkrum löndum til skrafs og ráðagerðar.  Einn hluti ferðarinnar tel ég ástæðu í lítinn bloggpistil, sem mun aðallega samanstanda af myndum.  Það var ferð á San Siro til að sjá leik AC Milan taka á móti Torino.  Ég tel mig vera orðinn þokkalega reynslumikinn í að sjá tuðruspark á engilsaxneskri grundu og því var gaman að fá að sjá eins og einn ítalskan leik til samanburður.  Sem stuðningsmaður AS Roma þá gat ég nú farið sultuslakur inn í þetta.  Leikurinn sjálfur var nú ekkert fyrir augað, Balotelli var frekar slakur í leiknum en setti eitt kvikindi undir lokin, reif sig úr treyjunni og þá var málið dautt.

Annars var ég alveg að fíla Ítalíu, ég held að þetta sé skemmtilegur staður til að heimsækja síðar og taka nettan túrista á þetta.

San Siro

Á varamannabekknum hjá AC

Í búningsklefanum

Maður verður að redda sér miðum þarna næst

Byrjunarliðin

El Shaarawy og Balotelli

Sir Alex stígur niður

Jæja, þá kom að því.  Stundin sem maður vissi að kæmi en var samt að vonast að kæmi ekki.

Síðan í nóvember 1986 hefur karlinn staðið í brúnni og ég man ekki eftir því öðruvísi.  Get reyndar ekki sagt að ég muni mikið eftir fyrstu árunum eftir að hann tók við, enda kannski ekki mikið minnistætt í gangi en ég man vel eftir bikarmeistaratitlinum 1990 þegar þeir unnu Crystal Palace og er margoft rætt um titilinn sem gerði það að verkum að karlinn var hreinlega ekki rekinn.  Leikurinn fór 3:3 eftir framlengingu og þá voru reglurnar þannig að það var settur á nýr leikur fimm dögum seinna.  Seinni leikurinn fór fram á fimmtudegi og var þá ekki sýndur í sjónvarpinu, já hlutirnir eru víst aðeins búnir að breytast hvað þetta varðar.  Man líka hvað það var sárt að klúðra deildartitlinum í hendurnar á Leeds tímabilið 1991-1992 en árið eftir kom þetta loksins í hús eftir.  Man það ótrúlega vel, við Matti Imsland herbergisfélagi minn vorum staddir inn í herberginu okkar á heimavistinni í Menntaskólanum að Laugarvatni að hlusta á útvarpsfréttirnar, þegar það var tilkynnt að Aston Villa hafði tapað 1:0 fyrir Oldham og með því væri Manchester United deildarmeistari í fyrsta sinn í 26 ár.  Menn þekkja þessa ótrúlegu sigursögu eftir það.

Það var vitað að þegar að þessu kæmi þá yrðu þetta helvíti stórir skór að fylla en úr því sem komið er þá held ég (og vona það ofurheitt) að David Moyes sé rétti maðurinn í þetta starf.  Tíminn verður víst að leiða það í ljós en ljóst er að maður verður með óvenjustóran hnút í maganum í upphafi næsta tímabils.  Engin pressa.

Páskarnir

Höfum gjarnan haft þann sið að vera yfir páskana í Grundarfirði en höfðum reyndar tekið tvö síðustu ár annars vegar heima og hins vegar á Suðureyri.  Endurvöktum grundfirsku hefðina og skelltum okkur í sveitina þetta árið.  Loga Snæ (og reyndar okkur hinum líka) til mikillar furðu var snjór á pallinum hjá Eygló ömmu.  Það var þó tilefni til snjóhýsisgerðar, þótt magnið gæfi kannski ekki tilefni til neins stórhýssins.

Logi Snær og snjóhúsið

Annað var hefðbundið, páskaeggjaleit þar sem undirrituðum tókst að toppa felustaðina með því að teipa eggið hans Loga undir borðstofuborðið sem fannst eftir mikla leit og talsvert af vísbendingum.

Öll egg komin í leitirnar

Ég og risaeggið mitt

Daði Steinn 4ra ára

Bræðurnir Sultuslakur, Lukkugrís og Gameface

Það var allt á suðupunkti í íþróttahúsinu í Seljaskóla í kvöld, síðasti heimaleikur ÍR-inga í körfunni og ekkert nema sigur og helst með a.m.k. 7 stigum dugði til að halda lífi í vonir um fallleysi þetta árið.  Flautakarfa undir lok leiksins tryggði 8 stiga sigur og stemmingin eftir því.  Sumir voru samt ekkert að æsa sig yfir þessu:

Konan var í Powerade-hlaupinu og ég þurfti því að taka alla hersinguna með.  Tók dót í poka og plantaði mér upp í hornið á stúkunni.  Daði Steinn var þokkalegur, fannst reyndar hávaðinn full mikill á stundum.  En hann er búinn að fara á tvo leiki í vetur og ÍR er búið að vinna þá báða en miðað við árangur liðsins í vetur þá verður það að teljast ansi vel af sér vikið.  Spurning um að bjóða honum í bíltúr til Keflavíkur á sunnudaginn...

Sá þriðji hafði öðrum hnöppum að hneppa á leiknum, sjoppuvinna o.s.frv.  Hann náðist reyndar á mynd sem birt var á körfuboltamiðli núna í kvöld.  Þessi í bláa bolnum á milli leikmannanna, með þennan svip fyrir allan peninginn. 
 

Hún er alveg með´etta

Mest lesið í umræðunni á Vísir.is á þessum tímapunkti, nokkuð vel gert hjá kerlu.  Það er verið að skáka einhverjum stórjöxlum þarna. 

Logi Snær 9 ára

Menning að ég tel

Það var naumast að menn voru menningarlegir þessa helgina en sótti, bæði föstudags- og laugardagskvöld, einhverja viðburði sem sumir hverjir flokka sem ákveðna menningu en eflaust einhverjir aðrir sem myndu flokka þetta bæði sem rakna ómenningu.

Fór á föstudeginum á uppistand hjá Mið-Ísland hópnum.  Starfsmannafélagið í vinnunni var að gera og græja og ég tók Ísak Mána með mér.  Það var bara fínt, saknaði reyndar Ara Eldjárns sem var í öðrum verkefnum í Svíþjóð að mig minnir en Þorsteinn Guðmundsson mætti sem staðgengill.  Björn Bragi kom svo skemmtilega á óvart, af einhverjum ástæðum hafði ég ekki búist við miklu af honum.  Svona geta fyrirfram fordómar komið í bakið á manni.  Giggið haldið í Þjóðleikshúskjallaranum, díses kræst, örugglega einhver 16-18 ár síðan maður var þarna síðast.

Á laugardeginum var hinsvegar alvaran, Skálmöld með útgáfutónleika vegna gripsins Börn Loka.  Tommi frændi var búinn að tryggja mér miða fyrir einhverju og mætti í bæinn með einkasoninn og Gústa bróður sinn.  Var að rifja upp þegar við Tommi fórum á útgáfutónleikana á fyrstu plötu Skálmaldar fyrir rétt tæpum tveimur árum, sá dagur var rakinn í orðum -HÉR-.  Fyndið hvað það var mikil tilviljun að maður rataði á þessa tónleika þarna 2011.  Talsverð breyting að fara úr Tjarnarbíó 2011 og yfir í Háskólabíó 2013 en bara gott mál.  Ég er á því að fyrri gripurinn sé betri, af einhverjum ástæðum nær hann betur til mín.  En með það sama lofsyng ég þennan seinni grip, þetta er algjört meistarastykki, sem segir kannski meira hvar ég set fyrri diskinn þeirra.  Tónleikarnir voru algjört æði, umgjörðin og metnaðurinn sem er lagður í þetta skín svo í gegn að það hálfa væri yfirdrifið nóg.  Sem fyrr er söguformið skemmtilega notað, algjört listaverk.  Eftir að þeir voru búnir að rúlla í gegnum plötuna var skellt í smá hlé áður en nokkur aukalög af Baldri voru skellt með sem kaupauki, þvílíkt og annað eins.

Fann hérna tvær ræmur af kvöldinu á youtube sem einhverjir góðir menn er að miðla til annarra, gaman að þessu:

 

 

Í London

Var í London um síðustu helgi.  Og þegar menn eru í London þá er farið á fótboltaleiki.

Út á föstudegi og gist á Chelsea hótelinu á Stamford Bridge, þetta fer að verða vandræðalegt.  Ræs snemma á laugardagsmorgni því menn þurftu að ná lestinni til Liverpool en ferðinni þann daginn var heitið á leik Liverpool - Norwich á Anfield.  Karlinn aldrei komið þangað og talsverður spenningur í að upplifa þessa margumtöluðu, þú-röltir-aldrei-einn stemmingu sem átti víst að vera alveg andstæðan við asísku-myndavéla-túrista stemminguna sem er víst gjarnan í Old Trafford.  Lestarferðin tók rúma tvo tíma, margir að fara á leikinn miðað við klæðaburðinn á stórum hluta mannskapsins.  Við komuna í Liverpool var hoppað upp í taxa og beint upp á völl enda var áætlunin að reyna að soga í sig eins mikla stemmingu og hægt væri.  Tróðum okkur inn á pöbbinn þarna á móti vellinum, Park minnir mig að hann heitir.  Róleg stemming þegar við komum en þetta fór að hressast þegar nær dró leik.  Bjór í plastglösum og maður var með handakrikann á næsta manni alveg í andlitinu, alveg eins og þetta á að vera.  Einhverjir á vegum íslenska Liverpoolklúbbsins á svæðinu, hvar hittir maður ekki Íslendinga?

Leikurinn sjálfur var flott skemmtun að því leytinu til að heimamenn voru miklu betri og gestirnir gátu ekki rassgat, 5:0 öruggur sigur.  M.a. Suarez og Steven Gerrard með flott mörk og nýji maðurinn, Daniel Sturridge með mark í sínum þriðja leik í röð og í fyrsta sinn í byrjunarliðinu á Anfield.  Varð reyndar fyrir smávonbrigðum að því leytinu til að ég var alltaf að bíða eftir söngnum úr stúkunni undir lok leiksins en hann kom aldrei.  Hann kom reyndar fyrir leikinn, svona yfir undirspili út hátalarkerfinu en ég vonaðist til að heyra þetta alveg hreint úr stúkunni.  Það fór þannig að upp úr 80. mínútu fór straumur fólks að láta sig hverfa, sem mér finnst alltaf jafn dapurt, alveg sama hvar ég er.  Eftir leikinn var stoppað á einum pöbb svona til að ná eftir-leiks stemmingunni áður en haldið var upp á lestarstöðin aftur því planið var að koma sér hið snarasta í menninguna aftur.

Í lestinni heim sátu hjón frá Norwich með 12 ára son sinn með sér við hliðina á okkur og það var eitthvað verið að spjalla.  Maður gat ekki annað en dáðst að þessu liði, ársmiðahafar hjá Norwich og fara á mjög marga útileiki líka.  Þau þurftu að taka tvær lestir sem hvor um sig tók rúma tvo tíma, aðra leiðina!  Í grunninn tók t.d. þessi leikur þau allan laugardaginn og til þess eins að horfa á sína menn skíttapa, þeir fengu held ég einhver tvö hálffæri í öllum leiknum.  Í vagninum okkar var sjoppan staðsett, þar sem hægt var að kaupa veitingar.  Þegar lestarferðin er eitthvað á veg komin birtist ungur maður í vagninum okkar, merktur Norwich frá toppi til táar.  Hann vakti svo sem enga athygli hjá mér enda góður slangur af mannskap í gulum og grænum fötum í lestinni.  Hjónin frá Norwich tóku hinsvegar kipp í sætinu og í ljós kom að þarna var mættur leikmaður Norwich, Pilkington að nafni.  Ég var nú ekki alveg að kveikja í upphafi en einn af samferðarmönnum mínum rifjaði það upp að þessi drengur skoraði víst sigurmark Norwich á móti Manchester United fyrr á tímabilinu.  Það má sjá -HÉR- til upprifjunar.  Það kom svo í ljós að einhverjir 4-5 leikmenn Norwich voru í lestinni.  En stemmingin varð svo ansi sérstök þegar fór að hvissast út að sjálfur Steven Gerrard, leikmaður Liverpool, væri líka í lestinni.  Ég verð að viðurkenna að ég var ekki alveg að kaupa það til að byrja með, hvað í andskotanum svona kappi væri að dröslast í almenningssamgöngum, tala nú ekki um í fullri lest af fótboltabullum.  En þegar hluti af ferðafélögum mínum voru búnir að rölta fram í Saga Class vagninn og staðfesta að þarna væri kappinn þá gat ég ekki annað en tékkað á þessu.  Eftir að hafa labbað í gegnum endalaust af vögnum þá var komið í lokavagninn og eftir að hafa labbað framhjá þessum áðurnefnda hluta Norwich-liðsins, sem ég þekkti nú hvorki haus né sporð á, þá sat Hr. Liverpool þarna innan um einhverjar stífmálaðar guggur og var frekar var um sig.  En ég lét mig samt hafa það enda þénaði hann líklega meira á þessum rúmum tveimur tímum sem lestarferðin tók heldur en ég næ að nurla saman á heilu almanaksári.  Tók í spaðann á honum og lét fylgja sögunni að ég væri frá Íslandi en fór ekkert út í hverja ég styddi í enska boltanum.  Kappinn var ekki til í myndatöku á þessum tímapunkti, en sagðist vera meira en klár í það þegar lestarferðinni lyki.  Ég var nefnilega svo mikið að fara hitta hann þá, eða þannig.  En hann var alveg kurteis og allt það, helst að D&G guggurnar væru með hálfgerða skeifu yfir þessum stöðuga straumi af fólki.  Ég stoppaði nú aðeins í þessum vagni, átti m.a. spjall við Breta sem hafði komið til Íslands í dýrari týpuna af steggjapartýi fyrir einhverjum árum.  Á meðan ég sat þarna komu einhverjir á röltu þarna þannig að eitthvað þurfti Stevie G að spjalla við gesti og gangandi.  Ég ákvað samt að láta duga að hafa tekið í spaðann á kappanum, myndin verður að bíða þangað til næst.

Á sunnudeginum var svo síðari leikurinn, Chelsea - Arsenal á Brúnni.  Hádegisleikur en stutt að fara af hótelinu.  Mikil stemming í loftinu enda tvö stór Lundúnarlið.  Leikurinn endaði með 2:1 sigri heimamanna, flottur leikur.  Annar kóngur á markaskónum af vítalínunni, Lampard sjálfur, það má sjá -HÉR-.  Einhverjir Arsenal aðdáendur sátu fyrir ofan okkur, Chelsea megin í stúkunni, en þeir komu upp um sig með því að fagna þegar Walcott minnkaði muninn og allt varð vitlaust.  Her öryggisvarða mætti með það sama og henti þeim út.  Í kjölfar látanna voru Chelsea stuðningmenn farnir að rífast líka, einum fannst greinilega dræmt tekið undir þegar hann reyndi að starta hópsöng með lagi sem hófst: "Stand up if you hate Tottenham...", svona eitthvað annarra-Lundúnaliða-diss.  Það endaði með því að honum var líka hent út á bílastæði.  Hérna erum við að tala um að ekki nokkur hræða var farin að láta sig hverfa snemma í þessum leik, þ.e. ekki nema þeim sem var hent út.

Eftir leikinn var húrruðum við okkur á næsta pöbb til að taka Tottenham - Manchester United á skjá.  Það höfðu reyndar verið smá pælingar um að reyna að skipta út Chelsea - Arsenal miðunum og reyna að fara í staðinn á White Hart Lane en eftir einhverjar eftirgrenslan þá voru of mikið af "ef" og "kannski" í þeirri heildarmynd.  Enda hefði maður víst þurft að bíta fast í handabakið á sér ef maður hefði þurft að sitja meðal Tottenham aðdáenda og horfa á þá skora þetta jöfnunarmark þeirra í uppbótartíma. 

Núna fer ég að tína tölfræðina mína saman, enska-fótbolta-leikja-brölt.  Ég held að það hafi verið áramótaheit fyrir 2012, en ennþá er ég ekki byrjaður að grafa þetta allt upp.  Þetta hlýtur að vera komið í einhverja 10 leiki eða svo.

Ég ætlaði nú að skreyta þennan pistill með nokkrum fátæklegum myndum en því miður tók 8 ára gamli MacBook Pro-inn minn upp á því að hætta að virka núna um helgina, skömmu eftir að ég var búinn að hlaða inn á hana nokkrum myndum.  Ef guð og lukka lofar, ásamt starfsmönnum verkstæðisins hjá Epli.is, fer hún í gang aftur og ég get hent inn smá myndasýningu í kjölfarið.

Ég myndi samt ekkert vera að bíða eftir myndinni af mér og Gerrard...

Ferming nr. 1

Jæja, þetta er ekki nokkur frammistaða.  Tæpar 3 vikur síðan stórviðburður var og ekki bofs á þessum miðli fyrr en seint um síðir.

Stórviðburður já, frumburðurinn var fermdur þann 6. janúar síðastliðinn, á þrettándanum.  Ekki hefðbundinn tími en stundum er allt í lagi að hugsa út fyrir kassann og fylgja ekki bara straumnum eins og hinir.  Ísak Máni fór að mæta til prestsins í haust eins og lög og reglur gera ráð fyrir á þessum aldri og allt leit eðlilega út.  Við vorum farin að sirka út fermingardaginn 7. apríl þegar karlinn fékk allt í einu hugmynd.  Villi og co á landinu um áramótin (mínus Tinna, sem var sárt saknað) og því ekki að reyna að ná eins góðri heildarmætingu og hægt væri í þennan viðburð þótt það þýddi smávægilegar tilfæringar?  Ég fékk staðfestan brottfaratíma hjá Malaví genginu og hélt með það til prestins til að sjá til hvort hann væri tilkippilegur í smá snúning á þessu.  Já, hann var svo sem alveg að kaupa mín rök en gat þó skiljanlega ekki kvittað undir það að fermingarfræðslan frá áramótum og fram undir vorið væri óþarfi.  Var því samið um það að drengurinn yrði að klára alla sína messu- og utanbókarlærdómsskyldu fyrir áramót og fengi svo að fermast 6. janúar en á móti yrði að klára fermingarfræðsluna með hópnum.  Eftir að þetta tilboð var lagt undir Ísak Mána, sem var meira en klár í þetta, var kvittað undir samninga.

Ísak Máni og Gísli Jónasson prestur

Fermingin sjálf var mjög fín.  Fáir í kirkju og við gátum bara mætt með þá sem við vildum og mannskapurinn plantaði sér bara á fremstu bekkina tvo eins og konunglegur aðall.  Þetta var allt á persónulegum nótunum en eins og menn geta getið sér til um þá var hann einn að fermast þennan dag.  Mamman og pabbinn fengu sitt hlutverk í upplestri á ritningarlestri svona til að poppa þetta upp.  Eftir góðan og rúmlegan klukkutíma var haldið niður í vinnu hjá undirrituðum en þar var veislan haldin.  Mæting var alveg hreint fín, um 50 manns eins og ráð var gert fyrir.  Eftir salt- og reykjarsmurningu síðustu dagana þarna á undan var talið réttast að bjóða upp eitthvað léttara og var kjúklingasúpa með mexíkönsku yfirbragði fyrir valinu, ásamt einhverjum kjötbollum og lambapottrétt svona ef menn legðu ekki í súpuna.  Eftir var súkkulaðikaka með frönsku ívafi og kaffi.

Held að þetta hafi tekist bara bærilega, a.m.k. var ekki hægt að fá annað upp úr fermingardrengnum og gaman að hitta marga ættingja sem var komið alltof langt síðan síðast. 

Súpan þótti vel heppnuð

Og kakan var ekki síðri

Fermingardrengurinn

Ekki á hverjum degi að þetta lið er á sama stað

2013 mætt

Enn einum áramótunum lokið sem þýðir að enn eitt nýja árið er gengið í garð.  Dvöldum upp í Æsufellinu á meðan vistaskiptin gengu yfir, enda þau malavísku á svæðinu.  Sporðrennt var velheppnuðum kalkúni ásamt saltkjöti og baunum eins og venjan er orðin og Toblerone ísinn hennar Dagmarar fékk svo fullt hús stiga í lokin.
Hefðbundið annars, sem er hið besta mál.  Eitthvað skotið upp eins og gengur og gerist, alltaf finnst manni þetta jafnmikil klikkun þegar maður stendur þarna á hæðinni og horfir yfir sviðið.  Íslendingum finnst ekki leiðinlegt að sprengja eins og nokkrar bombur.

Ísak Máni og Daði Steinn með allt á hreinu

Logi Snær eitthvað hissa yfir þessu öllu

Gamlársdagurinn hafði nú annars byrjað hressilega, Sigga tók þátt í Gamlárshlaupi ÍR í annað skiptið í röð.  10 km í svona fáránlegum kulda að það er ekki hægt að heimfæra þetta niður á nokkur eðlilegheit.  En í mark kom kellan á fínum tíma, bið að afsaka myndgæðin en snjallsíminn virkar ekki vel í mínus fjórum.  Ekki ég heldur ef út í það er farið.  Skyrta og bindi var víst einkennisklæðnaður ÍR-inga þetta árið.  Annars sá ég jólasveininn, nokkrar Línu Langsokkur, gaur í jakkafötum og Thing 1 og Thing 2 sem mér fannst nokkuð vel heppnað.  Skrítnastur fannst mér eiginlega fýrinn sem var í hlýrabolnum og hlaupastuttbuxunum en hvað veit ég.

Plankaárinu lokið!

Ótrúlegt en satt þá hafðist þetta hjá mér og Ísaki Mána.  Plankaæfing á hverjum degi allt almanaksárið 2012 sem voru víst heilir 366 dagar.  Á hótelherbergi út í löndum, útilegu á Suðurlandinu, í Grundarfirði, í Baulumýri, á Suðureyri svo eitthvað sé nefnt, alltaf drullaðist maður til að klára þetta.  Svo til upprifjunar á þessu þá má sjá lýsingu á þessari æfingu hérna:

Það verður að segjast að það kom mér á óvart að mér fannst ég ekki mikið auka "plankaþolið" hjá mér, þetta var einhvern megin alltaf jafn erfitt.  Kannski það segi mér um líkamsþyngdina hjá mér en eitthvað annað.
Hvað næst?  Það verður a.m.k. ekki nein ein æfing sem verður gerð dagleg á næsta ári, þetta var orðið meiri kvöl en hitt undir lokin.  Og það verður enginn planki gerður á morgun, það er alveg á tæru.

Jólin 2012

Jólastússið gekk heilt yfir á bærilegastan hátt þetta árið.  Hefðbundin aðfangadagur á þessum bænum, ég byrjaði á því að fara í vinnuna til rétt rúmlega 11:00.  Hef val um að mæta á aðfangadag eða gamlársdag og hef haft það að venju að velja aðfangadaginn og finnst það bara fínt.  Geri svo sem ekki margt djúpstætt, en tek aðeins til í tölvupóstinum og þessháttar.  Ég þurfti aðeins að koma við í Elko áður en ég myndi renna heim og hélt að það yrði easy-peacy verkefni.  Ekki alveg svo, eftir stutt stopp við hillurekkana til að finna það sem ég var að leita að tóku rúmlega 15 mínútur í biðröð á kassa við.  Magnað, en ég get víst ekki fussað yfir því þar sem ég var þátttakandi í vitleysunni.

Skytturnar þrjár voru mjög slakir og fínir, auðvitað nettur spenningur en allt innan skynsemismarka.  Hamborgarahryggurinn úr Fjarðarkaup rann ljúflega niður og svo þurfti víst að ganga frá eftir matinn áður en farið var í aðalatriðið.  Ekki verður sagt annað en að allir hafi verið sáttir með sinn hlut, sem er alltaf kostur.  Miðað við það sem kom undan jólapappírnum hefði eitthvað annað líka verið hálfskakkt.

Yfirmaður pakkaúthlutunarnefndar

Daði Steinn og mamman

Spennan að bera menn ofurliði

"Díses, þið eruð ekki í lagi"

Bæði betra?

Fórum svo í hangikjötið í Bröttuhlíð á jóladag.  Þar var rúllað um á meltunni í einhverja tíma á milli þess sem maður kyngdi hangikjötinu, jólaísnum og döðlukökunni.  Líkaminn hélt nú áfram störfum þrátt fyrir þetta allt, sem kemur manni alltaf hálfpartinn á óvart á þessum árstíma.

Verð að viðurkenna almenna leti í dag, börnin náðu u.þ.b. 30 mínútum úti í kuldanum í dag, sú súrefnisinntaka, þ.e. af fersku hráefni, varð að duga.  Ég straumaði Man Utd - Newcastle og sá ekki eftir því, Litla baunin með sigurmark þegar klukkan sló í 90 mínútur og 4:3 sigur staðreynd.  Sannaðist hið fornkveðna - Football, bloody hell...
Var svo rétt með meðvitund þegar hin árlega frétt um alla þá sem fóru í ræktina, annan í jólum, kom á skjáinn.  Mér finnst hún orðin svolítið lúin ef ég á að vera alveg heiðarlegur.  Ég hristi þó af mér slenið og tók létta hreyfingu inn í eldhús til að athuga hvort ég gæti ekki æft kjálkana enn betur.

Það er hægt að tala um Quality street-ið sem var keypt fyrir jólin í þátíð núna.

Gleðileg jól

Þar sem nýjasta eintakið var algjörlega ófáanlegur til að taka þátt í myndatökunni í jólateitinu hjá Nathan þetta árið, eitthvað sem tókst svona glimrandi vel í fyrra, þá er víst ekki annað hægt en að henda inn annarri mynd líka sem náðist þegar beðið var eftir því að klukkan yrði sex.

Skottúr á Snæfellsnes og tónleikar

Tók bíltúr í Stykkishólm á föstudaginn fyrir viku.  Körfubolti hjá börnunum, hvað annað?  Ísak Máni að spila í bikarkeppni KKÍ í Stykkishólmi með 9. flokknum hjá ÍR.  Í fyrsta skipti að spila í Stykkishólmi og einnig að spila í bikarkeppni KKÍ í fyrsta sinn.  Skemmtilegt að það hafi hitt á fæðingardaginn hjá afa hans.  Leikurinn sjálfur gekk nú ekki alveg nógu vel en það er bara svoleiðis stundum.

Man ekki hvort ég hef minnst á það á þessum miðli en ég held ég geti sagt að keppnisþátttaka mín í körfubolta hafi hafist og lokið í þessu húsi, þ.e. með einum leik.  Það hlýtur að hafa verið eitthvað skóladæmi því það eina sem ég man að ég skoraði ekki körfu en fékk samt tvö vítaskot, það fyrra var air-ball en hið síðara rataði ekki niður þrátt fyrir einhvern dans ofaná hringnum.  Meira varðandi þetta man ég ekki.

Við höfðum nú ekki tök á því að stoppa í firðinum fagra í þessari ferð þar sem þetta var bara farið fram-og-til-baka, plús að við Ísak Máni vorum með þjálfarann og tvo aðra leikmenn með okkur í bílnum, veit ekki hvernig þeir hefðu tekið í heimsókn til Eygló ömmu.  Það verður að vera bara næst.

Jólatónleikar svo hjá Ísaki Mána á laugardeginum en að öðru leyti rólegt bara.

Endað svo sunnudaginn á jólatónleikum Baggalúts í Háskólabíói, þar lék ég hlutverk Tinnu Rutar sem sá sér ekki fært að mæta á skerið þessi jólin frá Kanada en Villi og co höfðu verslað miða fyrir hana.  Ég veit ekki í hve mörg ár þeir hafa haldið jólatónleika en þetta var alla vega í fyrsta sinn sem ég fer.  Skemmti mér vel, enda drengirnir alveg með þetta og stemmingin fín.  Aldrei að vita að maður skelli sér að ári verði það í boði, gæti alveg séð Loga Snæ í góðum gír svona aðeins eldri.  Prógrammið var þétt hjá þeim, jafnvel einhverjir slagarar sem hljómuðu ekki.  Ég saknaði mest þessara tóna:

Íþrótt án snertingar

Jólahlaðborð með vinnunni minni fyrir rúmri viku, föstudagskvöld nánar tiltekið.  Mæting kl 19:00 og planið var svona:  Ísak Máni á körfuboltaæfingu til kl 19:00 í Breiðholtsskóla og átti að bruna heim strax eftir hana, þar átti að vera pizza klár fyrir gríslingana þrjá svo undirritaður og frú gætu þá hent sér út á meðan Ísak Máni hefði yfirumsjón yfir restinni af kvöldinu heima fyrir.

Allt hófst samkvæmt áætlun, ég og Logi Snær fóru og sóttum pizzuna á meðan Sigga var að græja sig.  Ég sá fram á að þetta myndi allt saman smella, yrði komin tímalega heim með pizzuna og gæti skellt mér í betri fötin, allt á flottum tíma.  Þegar ég er að leggja bílnum í stæðið heima með rjúkandi pizzuna fæ ég símtal.  Körfuboltaþjálfarinn hans Ísaks.  Drengurinn kominn með skurð á höfuðið og ég þarf að gera svo vel að sækja hann asap.  Logi Snær stökk inn með pizzuna á meðan ég skutlaðist eftir Ísaki.  Þegar upp í íþróttahús var komið beið blóðugur Ísak eftir mér.  Ég fékk þær útskýringar á málinu að þetta gæti gerst þegar vörn mætti sókn, í þessu tilfelli voru tveir aðilar með ólíka sýn á það í hvaða átt boltinn ætti að fara og þetta varð útkoman.  Eftir stutt mat á stöðunni var drengnum skrölt heim og inn á klósett fyrir frekara mat.  Ég sá fyrir mér föstudagskvöld á slysó með tilheyrandi stemmingu.  Matið leiddi hinsvegar af sér að meira um skeinu en skurð væri að ræða og ekki væri lengur að blæða, tilgangur vettfangsferðar upp á slysó væri því lítill.

Rót vandans

Það var því tekin sú ákvörðun um að halda upprunarlegu plani, foreldrarnir færu á jólahlaðborðið og Ísak Máni sæi um bræður sína í einhverja klukkutíma.

Það væri hægt að orða það þannig að áfengis- og skemmtanasjúkir foreldrarnir hefðu tekið ákvörðun um að láta ekkert stoppa sig, skítmixað höfuðumbúðir um sárið á drengnum örfáum mínútum áður en hann var settur yfir sem ábyrgðaraðili heimilisins.  Hann hafi síðan fengið sú fyrirmæli að hringja eftir aðstoð ef blóðið færi að frussast aftur úr hausnum á honum eða ef honum fyndist hann vera að missa meðvitund vegna höfðuáverkanna.  Ég vill meina að það væru stórlegar ýkjur.  Enda fór þetta allt vel og allir komu heilir út úr þessu.

Skál.

Barnapían klár