2ja fótboltamótahelgin

Þá er helginni, sem við höfðum svona semi-andvarpað yfir, að ljúka. Semi-andvarpað aðallega vegna þess að við gerðum okkur grein fyrir því fyrir nokkru að eitthvað þyrftu menn að skipta liði. Logi Snær að keppa á Króksmótinu á Sauðárkróki en Ísak Máni á Olísmótinu á Selfossi. Fór það svo þannig að Sigga hélt á Krókinn, seinnipart föstudagsins með Loga Snæ, á meðan ég sá um Ísak Mána og Daða Stein. Gekk þetta ágætlega með Loga Snæ, úrslitin voru ekkert spes því aðeins einn sigur komst í hús á meðan rest tapaðist en Logi virðist ekki vera að velta sér upp úr því. Ekki að heyra annað en að hann hafi skemmt sér vel og mamman virðist hafa komið heil út úr þessu að mér sýnist, en þau voru að detta í hús. Engin bongóblíða þarna fyrir norðan en þurrt og það er nú oft fyrir öllu.

Olísmótið byrjaði hinsvegar á föstudeginum þannig að við Ísak Máni vorum mættir á Selfoss um hádegisbil. Spáin var ekkert sérstök fyrir þann daginn en árinu áður lentum við í einhverju því versta veðri sem ég hef upplifað á svona mótum og er búinn að fara á þau nokkur. Rifjum aðeins upp stemminguna í fyrra:



Þetta var ekki alveg svona slæmt í ár en við fengum samt ágætlega hressilega rigningu á köflum þarna á degi eitt. Úrslitin voru ekki alveg að detta í hús hjá Ísaki og félögum, töpuðu fyrstu tveimur áður en sigur hafðist í síðasta leik. Eftir þennan dag röðuðust liðin í riðla og hið eiginlega mót fór svo fram á laugardegi og sunnudegi. Ég brunaði í bæinn þarna á föstudagskvöldinu og sótti Daða Stein upp í Bröttuhlíð þar sem hann hafði verið í pössun að leikskóladegi loknum. Hann kom svo með mér á laugardeginum, enda miklu skárra veður og ekki skemmdi árangurinn inn á vellinum fyrir, þrír sigrar í þremur leikjum. Svo var bara brunað heim um kvöldið og svo aftur til höfuðborg hnakkanna á sunnudeginum.


Á lokadeginum var þvílík blíða og gleði í gangi. Báðir leikir dagsins unnust og því efsta sætið í riðli 2 hjá C-liðum og dolla í hús. Guttinn stóð sig bara vel, lék sem fyrr mest í vörninni en fékk einnig nokkur tækifæri á kantinum. Ákveðnum kafla lokið hjá honum en þetta var hans síðasta mót í þessum hefðbundu gistimótaseríum sem einkenna 8.-5. flokk og gaman því að ljúka þeim kafla með bikar. Í haust verður það 4. flokkur sem tekur við og þá dettum við í hefðbundinn 11-mannabolta og annars konar mót. Það verður öðruvísi en vonandi líka gaman, öðruvísi gaman.


Aftari röð: Viktor Snær, Hákon Örn, Ísak Máni, Tristan og Berti þjálfari.
Fremri röð: Kjartan, Haraldur og Viktor Ingi.
Fremstur: Pálmi.

Daði Steinn leikskóladrengur

Daði Steinn byrjaði í leikskóla í dag, á Fálkaborg. Ísak Máni og Logi Snær voru báðir á Arnarborg en við ákváðum að prufa nýja stað með þann minnsta. Reyndar voru þessar stofnanir sameinaðar eða yfirstjórn þeirra a.m.k. þannig að það er hægt að segja að þetta sé sama tóbakið en í raun er það ekki. Sigga sér um aðlögunina í þetta skiptið, hún fær að leika sér með litlu börnunum fram á föstudag en frá og með mánudeginum er drengurinn á eigin vegum.

Endum þessa videóviku með broti af leikskóladrengnum um helgina, í boltaleik. Hvað annað?

Listin að halda bolta á lofti

Ísak Máni er alltaf í boltanum eins og hefur margoft komið fram hérna á þessari síðu. Um daginn var sett upp ákveðið takmark fyrir strákana í fótboltanum, þ.e. hjá 5. flokknum, en snérist það um að halda bolta á lofti og telja hversu oft þeir geta haldið honum á lofti með öllum líkamanum nema höndum án þess að tuðran snerti jörðu. Í grófum dráttum er þetta sett upp þannig að þeir hafa tíma fram að lokahófi í haust til að ná ákveðnum fjölda í þessari iðju. Fyrir 50 skipti fá þeir brons, 100 skipti veitir þeim silfur og 150+ skipti er gull viðurkenning. Sönnunarbirgði drengjanna er talsverð í þessu, annað hvort verða þeir að framkvæma þennan fjölda fyrir framan þjálfarana eða leggja fram myndbandsupptöku af gjörningnum. Almenn vitni út í bæ teljast sem sagt ekki með og skiptir þá engu máli hvort þau eru blóðskyld eður ei, ung eða gömul, eða jafnvel með 5 háskólapróf.
Ég vissi ekki alveg hvað mér átti að finnast um þetta, vitandi það að þetta var nú ekki alveg sterkasta hliðin hjá frumburðinum en hann hafði víst náð rétt rúmum 30 skiptum fyrir þetta. En þá er víst ekkert annað að gera en að æfa sig og æfa sig svo aðeins meira. Þolinmæðin er ekki alltaf okkar sterkasta hlið og oft vilja menn að hlutirnir gerist strax.

En litlir sigrar hafa unnist og hann er búinn að vera nokkuð grimmur að gera eitthvað á hverjum degi og er yfirleitt að ná kringum 50 skiptum ef hann tekur sig til í smátíma. Stór sigur náðist um helgina í Baulumýri þegar 68 kvikindi náðust og svo heppilega vildi til að undirritaður var með vélina á lofti þannig að það er til skjalfest og bronsið því væntanlega í húsi.



Drengurinn toppaði sig þó allrækilega í dag og náði 96 skiptum en reyndar bara í vitna viðurvist, þ.e. úti á velli með félögunum. Stefnan á silfrið er því freistandi en við verðum að sjá hvernig það tekst til. Ég smitaðist nú aðeins um helgina og tók smá skorpu í þessu. Í minningunni átti ég lengi vel 80 skipti sem náðust á blettinum í Sæbólinu áður en mér tókst að brjóta 100 skipta múrinn með 120 og eitthvað minnir mig en reyndar var ég ekki nógu duglegur í að æfa mig í þessu hérna í gamla daga. En um helgina náði ég 137 skiptum og það verður því að teljast persónulegt met á meðan ég man ekki meir.

Það náðist reyndar ekki á teip og ekki kjaftur til að staðfesta þá sögu.

Verslunarmannahelgin 2011

Það stefndi nú ekki í mikla ferðamennsku þegar nær dró verslunarmannahelginni, rigningarspá um flest allt land og ég var ekki að sjá mig keyra til Egilsstaða eða eitthvað álíka til að komast í sól. Okkur stóð til boða að kíkja til Ingu og co í Úthlíð en það yrði nú aldrei nema dagstúr þannig að við tókum hinn kostinn, að fá bústaðinn í Baulumýri lánaðan. Þriðji kosturinn var vitaskuld að taka bara höfuðborgina á þetta en við ákváðum samt að taka sénsinn á sveitinni.
Pökkuðum nóg af pollafötum og engum stuttbuxum (nema sundfötum) og héldum af stað á laugardagsmorgni. Þegar í sveitina var komið var brostið á með þvílíkri blíðu. Laugardagurinn var því bara notaður í léttklætt pallachill og lækjasull, misgáfulegt þó eins og okkar er von.





Eins og hendi væri veifað skall svo á með rigningu um kvöldmatarleytið bara svona rétt til að bleyta upp í sveitinni því það hætti aftur mjög fljótlega, stóð yfir rétt áður en farið var að grilla. Sunnudagurinn fór í berjatínsluferð og almenna afslöppun, hlýtt veður en aðeins vindur með því.
Héldum heim á leið fyrir hádegið í dag því við ákváðum að nota tækifærið og uppfylla eina ósk hjá drengjunum sem var að fara í sund í Borgarnesi. Eftir sundferðina hentum við í okkur sveittum vegasjoppuborgurum í Hyrnunni áður en lagt var svo af stað heim með fulla tösku af ónotuðum stígvélum og pollafötum.

Karlinn að fara að vinna á morgun og Daði Steinn að byrja í leikskóla á miðvikudag þannig að það styttist í hefðubundnu rútínuna.

Á góðri stund 2011

Sem fyrr skelltum við okkur til Grundarfjarðar á bæjarhátíðina Á góðri stund. Annað árið í röð var spáin ekkert spes og annað árið í röð slapp þetta alveg. Fimmtudagur og föstudagur alveg flottir og laugardagurinn með sól en full vindasamur. Svo fór að rigna í dag en það var allt í góðu, við vorum á leiðinni heim. Venjulega hef ég bara verið í fríi á föstudegi þessi helgi þannig að við höfum verið að koma á fimmtudagskvöldi í bæinn. Núna komum við upp úr hádegi á fimmtudeginum og það var gaman að sjá hversu fljótt og vel það gekk að skreyta bæinn, greinilega vant fólk þar á ferð. Á örskotsstundu, að mér fannst, var búið að strengja viðeigandi litaborða á milli flestra ljósastaura í bænum. Engir aðrir gestir þetta árið á Smiðjustígnum þannig að mamma fékk „bara“ 5-manna fjölskyldu yfir sig í ár.


Meðal skemmtiatriða á föstudagskvöldinu var knattspyrnuleikur milli Grundarfjarðar og Ísbjarnarins í 3ju deildinni, atburður sem var reyndar ekkert skemmtilegur fyrr en undir lokin þegar heimamenn tryggðu sér sigurinn í leik sem þeir voru að tapa þegar skammt var eftir. Ekki er annað hægt en að hrósa þeim sem standa að liðinu, ég hef aldrei farið á leik svo ég muni eftir þar sem sushi-bitar voru seldir í sjoppunni. Einnig var uppboð í hálfleik á áritaðri Grundarfjarðartreyju sem var slegin á 30.000 kall. Sá eldheiti heiðursmaður skellti sér strax í treyjuna en var orðinn sótsvartur af pirringi þegar ekkert virðist ætla að ganga hjá liðinu. Spígsporaði fram og aftur í brekkunni og lét svo eitt gullkornið flakka: „Af hverju hlaupa þeir ekkert. Helv... maður, ég verð að komast inná. 100 þúsund kall og ég fæ að fara inná, ég er í treyju og allt.“ Það er bara einn Geiri Ragga.


Að flestu leyti var þetta bara hefðbundin hátíð, grillveislan, leiktæki, fimleikasýning, skrúðgöngur og brekkusöngur. Mér fannst reyndar færra fólk en oft áður en fyrir mitt leyti var það ekkert verra, þægilegt að rölta um hátíðarsvæðið í góðum gír án þess að þurfa að hafa áhyggjur af því að stíga á einhverjar tær. Kannski einhverjir aðrir sem sjá þetta með öðrum augum.

Grill í Grundó

Skelltum okkur í skottúr til Grundarfjarðar á laugardeginum, þ.e. ég og drengirnir en Sigga fór í gróðursetningar í Baulumýri eða húsmæðraorlof eins og hún kaus að kalla það. Við tókum daginn snemma, vorum mættir á Smiðjustíginn rúmlega 10 um morguninn en þar var fullt hús af fólki. Reynir og Heddý ásamt Lilju og svo var Villi og co búin að tjalda á blettinum. Létum engan vita af ferðum okkar og mamma þurfti víst að kíkja tvisvar þegar hún sá allt í einu Ísak Mána út um eldhúsgluggann.
Þvílík bongóblíða að það hálfa hefði verið nóg og þá eru fáir staðir betri en pallurinn í Grundarfirði. Við notuðum tækifærið og skelltum okkur á völlinn til að sjá toppslag í C-riðli 3ju deildar á milli Grundfirðinga og Berserkja. Villi hafði orð á því að sveitakaffið væri helmingi dýrara en upp í efra-Breiðholti en svona sýningu hefur hann ekki séð lengi á Leiknisvellinum. Heimamenn 0:2 undir í hálfleik áður en 3 rauð spjöld voru splæast á gestina á 10 mínútna kafla í síðari hálfleik og miðvörður heimamanna tók sig til og setti þrennu í 3:2 sigri, hið síðasta í blálokin og allt ætlaði um koll að keyra á pöllunum. Þvílíka öryggisgæslu þegar dómarinn gekk til búningsklefa hef ég aldrei séð í þessari deild.
Dýrindisgrillmatur um kvöldið áður en ég hélt með mína áleiðis í Baulumýri til að ná í yfirmann gróðursetningardeildarinnar og svo var stefnan tekin á Eyjabakkann. Skriðum heim um klukkan 23:30 eftir nokkuð langan dag en déskoti fínan.

Icelandic roadkill

Enn eitt mótið á Akureyri 2011

Áfram var haldið til móts við knattspyrnumót sumarsins. Nú var stefnan tekin á Akureyri, á N1 mótið fyrir 5. flokk karla þar sem Ísak Máni var að keppa.
Við í fimm manna fjölskyldunni tókum ferðalagið norður í tveimur pörtum, lögðum af stað um kvöldmatarleytið á þriðjudaginn síðasta og tókum stefnuna á bústað í Hrútafirði, rétt við Staðarskála, þar sem aðrir fimm ferðalangar í sömu erindagjörðum og við höfðu til ráðstöfunar og buðu okkur svefnpláss. Það var því þægilegri rúnturinn inn á Akureyri á miðvikudeginum heldur en að þurfa að taka þetta í einum rykk.


Mættum norður í hálfkuldalegt veður og það gekk á með skúrum. Sem betur fer var bara einn leikur þann daginn þannig að það var hægt að dunda sér í einhverju öðru. Við vorum búin að taka á leigu litla tveggja herbergja íbúð í miðbænum, Ísak Máni svaf í skólanum hjá liðinu. Þeir dagar sem voru í vændum urðu mjög vænlegir veðurlega séð, svo góðir að nokkur nef náðu að brenna. Hálfótrúlegt í ljósi þess að maður hafði verið hérna ansi þungur á brún þegar styttist í brottför og flestar veðurspár sáu bara blautt, þær reyndar fóru batnandi þegar nær dró. Það var ekki fyrr en á lokahófinu á laugardagskvöldinu að það fór að rigna aftur. Við vorum með kofann á leigu fram á sunnudag og reyndum að gera ferðalagið heim eins bærilegt og hægt var. Stoppuðum á Blönduósi og fórum í sund áður en haldið var áfram heim.


Boltalega gekk þetta ágætlega, tapleikirnir urðu reyndar fleiri en sigurleikirnir hjá Ísaki og félögum en C-liðið lenti í 14. sæti af 28 liðum þannig að það má segja með réttu að þetta hafi verið svona medium. Guttinn fékk heilmikinn spilatíma, enda fyrirliði liðsins og sinnti varnarskyldum sínum af prýði. Hin ÍR liðin voru svona á allskonar róli, A-liðið lenti í 23. sæti af 28 A-liðum, B-liðið í 12. sæti af 28 og F-liðið í 6. sæti af 28 F-liðum.


Heilt yfir var þetta því fínasti túr. Undirritaður er reyndar að fara til vinnu á morgun og verð í því út þá næstu en eftir hana er ráðgert að taka sér eitthvað ágætisfrí. Ekkert mikið skipulag í gangi nema að ekki erum við laus við knattspyrnumót sumarsins því í byrjun ágúst fer Ísak Máni á Selfoss en Logi Snær á Sauðárkrók ... sömu helgina. Meira um það síðar.

Aftari röð: Rökkvi, Dagur, Tristan, Snorri og Ísak
Fremri röð: Magni, Viktor, Antoníus og Ævar
Fremstur: Andri

Topplaus Esja í annarri tilraun

Fyrir daginn í dag hafði ég einu sinni lagt á Esjuna. Árið var 2003 að ég held og við Sigga lögðu í þetta, hvorugt með mikla reynslu í Esjubrölti. Við komumst langleiðina upp á topp en við vorum ekki alveg með það á hreinu hvaða leið væri best þannig að við létum það nægja í það sinnið. Ekki margir á fjallinu þann daginn.
Síðan hafa liðið mörg ár og Sigga hefur stundað þessa Esjugöngur með þónokkru trukki og alltaf hef ég svo sem verið á leiðinni aftur. Við létum okkur hafa það í dag að skella öllum mannskapnum af stað og sjá til hvernig þetta færi.
Þokkalegasta veður, reyndar ekkert alltof hlýtt og á köflum fengum við nokkra dropa til að bleyta aðeins í mannskapnum. Sigga snéri við fljótlega „eftir læk“ með Daða Stein, sem hafði nú aðallega verið í bakpokanum, og Loga Snæ. Við Ísak Máni létum okkur hafa það að koma okkur upp að steininum margfræga en létum það nægja í bili. Náðum þangað upp eftir rétt tæpa tvo tíma en tókum semiskokkið niður á rúmum 40 mínútum.

Í þriðju tilraun skal það hafast að komast á toppinn og við skulum reyna að hafa ekki alveg svona langt á milli tilrauna.

Ísak Máni 12 ára

Mánuður kominn í nýja jobbinu

Sama hús - sama hurð - sama hæð

annað borð - annað útsýni - aðrar áskoranir

Meistarar

Aftari röð frá vinstri: Egill Skorri, Andri Freyr, Dagur Snær, Logi Snær og Helgi.
Fremri röð frá vinstri: Theódór, Davíð Leó, Jónbjörn og Óliver Elís.

Að loknu móti

Skagamótið 2011 - Dagur 3

Lokadagur mótsins og bara einn leikur. Logi Snær og félagar spiluðu við FH og höfðu sigur, 2:0 í spennandi leik. Með því tryggðu þeir sér sigur í íslensku deildinni, þeirri efstu, E-liða og bikar í hús. Ekki slæmt svona á fyrsta móti, það er vonandi að ferillinn hjá guttanum verði ekki bara down-hill eftir þetta. 8 leikir, 7 sigrar og eitt jafntefli og Logi Snær með 4 mörk þrátt fyrir að spila að mestu leyti í vörninni. Bongóblíða upp á Skaga í dag og það gerir allt mun skemmtilegra. Náðum að skottast aðeins með þeim Leiknismönnum sem standa okkur næst og tókum léttan ísrúnt. Svo þegar þessu var öllu lokið var bara farið í biðröðina á þjóðvegi eitt til Reykjavíkur.

Skagamótið 2011 - Dagur 2

4 leikir hjá Loga Snæ í dag. Hinn fyrsti var ekki fyrr en kl. 13:30 þannig að undirritaður, Ísak Máni og Daði Steinn gátu startað deginum hérna í Reykjavíkinni á rólegum nótum. Náðum að fara í smá verslunarferð þar sem versla þurfti nýja skó á frumburðinn og einnig var nauðsynlegt að fylla á kanilsnúða- og kleinubirgðirnar, lífsnauðsynlegur varningur fyrir áhorfendur á fótboltamóti.


Niðurstaðan úr leikjum dagsins var 3 sigrar og eitt jafntefli. Síðasti leikur mótsins, gegn FH, verður svo á morgun. Menn eru því væntanlega í góðum séns að vinna deildina sína en það kemur allt í ljós á morgun, lokadaginn. Logi Snær var nú ekki á skotskónum í dag en var í þokkalegum fíling, þreytan var þó farin að láta segja til sín þegar leið á daginn eins og hjá fleirum.


Veðrið var fínt í dag og mér skilst að það verði fínt á morgun líka þannig að ekki er það vandamálið.

Skagamótið 2011 - Dagur 1

Ég hef nú minnst á það við einhver tækifæri að maður sé stundum farinn að endurupplifa sig. Það má kannski halda því fram að sú hafi verið raunin í dag, big-time. 1. dagur Skagamótsins, eða Norðurálsmótsins eins og það heitir í dag, hjá Loga Snæ og í raun fyrsta stóra mótið hans. Ísak Máni fór 3svar sinnum á það þannig að það var nett dejavú í gangi. Var nú hálffurðulegur 17. júní, það verður bara að segjast.

Mamman í fararstjórahlutverkinu og stórfjölskyldan lagði af stað rúmlega 9 um morguninn, mæting kl 10:00 upp á Skaga. Nýju ÍR-búningarnir náðust í hús, reyndar 6. flokks búningarnir þannig að þeir voru aðeins vel rúmir en algjört smáatriði þegar um nýja búninga er að ræða. Stráksi fékk fimmuna eftir þrýsting frá elsta drengnum, menn verða víst oft að vera eins og stóri bró.


3 leikir í dag og þeir unnust allir, stórt. Það verður að segjast að ég hafði óttast þetta, ekki það að þessir strákar séu einhver hópur náttúruundra í tuðrusparki en þá fannst mér æðstu stjórnendur klúbbsins flokka þá heldur neðarlega í getustigi og því fór sem fór. Jæja, þeir lenda á morgun í hóp þeirra sem stóðu sig hvað best í dag þannig að vonandi verður þetta eitthvað jafnara, spurning hvort menn fái tóma skelli til baka í andlitið. Logi Snær spilaði aðallega á vinstri kanti eða í vörn og átti fínan dag verður að segjast. Skoraði fyrsta mark liðsins í fyrsta leik gegn Víkingi og bætti öðru við síðar í leiknum ásamt því að setja sitt hvort markið í leikjunum gegn KR og Fram. Fyrir síðasta leikinn á móti Fram bað Ísak Máni hann um að fagna með handahlaupi ef hann næði að skora. Markið kom og ekki stóð á Loga með handahlaupsfagnið í kjölfarið.

Markið á móti KR

Enda þetta á smá seríu úr KR-leiknum, sparkinu fylgja oft byltur og brölt.

17. júní 2001

Sumir einstaka atburðir dagsins eru mér alveg ljóslifandi en heildarmyndin er ekki alveg skýr. Þetta var sunnudagur. Ég man að ég fór til mömmu og Varða tiltölulega snemma dags þar sem þau voru með íbúð í miðbænum, læknabrölt á Varða. Hvar Sigga og Ísak Máni voru man ég ekki. Ég man að við fórum og fengum okkur að borða á austurlenskum stað á Laugarveginum, á móti þar sem eitt sinn var leikfangabúðin Liverpool en er Dressman í dag. Austurlenski staðurinn er ekki þarna lengur. Við sátum við gluggann og ég var hálfstressaður man ég því ég lagði Cocoa Puffs bílnum þarna í götunni og ég var alveg handviss að nú færu þeir að loka götunni út af hátíðarhöldunum og þá yrði vinnubíllinn fastur á Laugarveginum. Minnir að við höfum keyrt smá hring áður en ég skutlaði þeim aftur á Lokastíginn. Það var náttúrulega ekki möguleiki að fá stæði þar þannig að ég stoppaði bara í götunni og hleypti þeim út og horfði á eftir þeim inn. Karlinn sá ég aldrei aftur á lífi.

Ég fór heim og var einn heima að horfa á Roma vinna Parma 3:1 og tryggja sér Ítalíumeistaratitilinn, hinn þriðja í röðinni og þann síðasta so-far. Man hvernig sófinn snéri í stofunni. Man að ég lét Tomma frænda vita hver framvinda leiksins var með sms-sendingum þar sem hann sat í jakkafötunum í útskrift hjá Rúnu á Akureyri. Held að það sé rétt hjá mér. Meira af deginum man ég ekki.

Sunnudeginum á eftir, daginn fyrir 2ja ára afmælið hans Ísaks Mána, var karlinn allur og það atvikaðist þannig að ég hitti hann ekki þótt hann væri í bænum þessa viku á milli. Ég man að í eitt skipti var ég eitthvað að þvælast út af vinnunni þarna í miðbænum í þessari viku og ákvað að detta inn svona án þess að gera boð á undan mér. Ég dinglaði bjöllunni en mamma og Varði voru ekki heima. Ég man svo vel að það færðist undarleg tilfinning yfir mig þarna á útidyratröppunum án þess að ég hafi mikið pælt í því þá. Heyrði svo í þeim seinna um daginn og þá kom í ljós að þau höfðu verið heima nánast allan daginn, rétt skroppið út til að taka lítinn hring í hverfinu sem var akkúrat þegar ég kom. Svona getur þetta verið skrítið.

10 ár eru á margan hátt rosalega fljót að líða, en svo skrítið hvað sumt er eins og það hafi verið í gær.

Allir að koma til

Hér er heilt yfir ágætis ástand. Ísak Máni fór að keppa í fótbolta á Selfossi á miðvikudaginn og á fimmtudeginum tók Logi Snær þátt í móti á ÍR vellinum. Get því ekki sagt annað en að þetta sé allt á réttri leið.

Aftur af 19 titlum United

Við strákarnir í vinnunni vorum smá tíma að fatta þetta en díses hvað við hljótum að vinna á flottasta stað í heimi.

Skurðurinn á Loga Snæ

Svona fyrir þá sem hafa læknisfræðilegan áhuga á skurðum og saumum þá lítur þetta svona út. Menn geta klikkað á myndina til að fá þetta í meira návígi en ef sá áhugi er ekki til staðar, jafnvel bara nettur ógeðishrollur, þá bið ég afsökunar á þessu.
Við vorum ekki alveg nógu sátt við hvernig drengurinn var að höndla þetta, eða að höndla þetta ekki öllu heldur svo mamma hans fór með hann aftur til læknisins. Sá hafði nú ekki miklar áhyggjur en skipti um umbúðir á fótunum. Við vonum að þetta fari nú að ganga eitthvað betur, Logi Snær gengur alveg um en það verður að segjast að hann er ekki að fá mörg stig fyrir stíl. Ísaki Mána gengur betur, í bókstaflegri merkingu og nú er svo sem bara að bíða eftir því að saumarnir verði teknir úr þeim, sem verður næsta fimmtudag.

Annar í stíganda

Drengirnir máttu fara að stíga í lappirnar í gær eftir 3ja daga legu en það gekk svona upp og ofan. Það kom í ljós að það er einhver sársauki sem fylgir því að stíga í fæturnar, á svo sem ekki að koma á óvart þar sem sárin og saumarnir eru jú á iljunum. Ísaki Mána gekk þetta aðeins betur og á degi tvo er hann farinn að rölta um, reyndar ekki hröð yfirferðin á honum en það er nú alveg eðlilegt. Logi Snær er ekki kominn alveg eins langt í endurhæfingunni og þetta er að reynast honum erfiðara.

Samkvæmt plani áttu þeir að fara í skólann á morgun og það verður raunin með Ísak. Hann er aðeins að fara í eitt próf þannig að þetta verður ekkert stórmál. Mér sýnist hinsvegar á öllu Logi Snær verði að taka morgundaginn heima á morgun. Vona að hann fari að stíga skrefið til fulls í þessu, í bókstaflegri merkingu.

Are you watching Merseyside?

Fótaaðgerðartilboð: 2 fyrir 1

Gærdagurinn var sérdeilis hressandi. Fyrir einhverju síðan var ákveðið að fá bót fótameina þeirra tveggja elstu með smávægilegri aðgerð. Fótamein sem hafa s.s. ekki haft djúpstæð áhrif á þeirra daglega líf en valdið þeim ákveðnum óþægindum. Við vorum búin að brölta með Ísak Mána til hinna ýmsu sérfræðinga sem allir höfðu sína skoðun á málinu, einfaldlega of há rist, of stuttar sinar í iljum, of- þetta og of- hitt. Prófað einhver innlegg og ég veit ekki hvað. Hjá Loga Snæ hefur það verið þannig að hann labbar mikið út á jörkunum og eftir að hann byrjaði í fótbolta hefur hann oft og iðulega kvartað mikið yfir sársauka í fótunum. Málið er einfaldlega svo hjá þeim að þeir virðast ekki getað rétt nógu mikið úr ristinni eða ilinni, eftir á hvernig það er litið.


Við ákváðum að taka þennan slag með þessari aðgerð þar sem farið er inn í ilina með litlum skurði og liðkað fyrir eitthvað af þessum böndum þar. Þetta heitir eitthvað voða flott á latínu. Við mættum í gærmorgun upp í einhverja læknastöð í Glæsibænum, klárlega staður þar sem ríka og fræga fólkið á Íslandi lætur slétta úr sér og lyfta hinu og þessu. Drengirnir svæfðir, aðgerðin sjálf tók mjög stuttan tíma og eftir að þeir voru búnir að hrista af sér svæfinguna var farið heim, 2 1/2 tími með öllu.


En samkvæmt smáaletrinu mega þeir ekki stíga í fæturnar fyrr en á föstudagskvöld í fyrsta lagi. Mega fara í skólann á mánudaginn og svo er bara mæting í tjékk eftir tvær vikur og viku eftir það eiga þeir að vera orðnir færir í flest. Dagurinn í gær gekk þokkalega en þar sem ég á ekki hjólastóla (ekki það að íbúðin bjóði upp á það) þá þarf að handlanga þá hvert sem þeir þurfa að fara. Logi Snær er talsvert meðfærilegri en Ísak Máni enda er sá síðari orðinn einhver 45 kíló og tekur í. En þetta er víst bara verkefni sem þarf að leysa, við hugsum um daginn í dag og svo verður dagurinn á morgun síðasti handlangaradagurinn. Það verður talsverð viðbrigði að hafa engar fótbolta- eða körfuboltaæfingar til að skoppast í kringum um. Ég tala nú ekki um keppnislausar helgar, ég veit bara ekki hvað við eigum af okkur að gera.




Góðu fréttirnar í þessu öllu er þó að í einhverri skoðuninni hjá skurðlækninum var Daði Steinn með í för og læknirinn gat ekki stillt sig um að taka út lappirnar á honum. Þær líta bara vel út þannig að ég vonast til að við séum hólpin, skárra væri það en að þetta tækist ekki í þriðju tilraun.

Aldarafmæli tilfinningatengsla nr. 1

Ég tel mig hafa tilfinningaleg tengsl við tvö íþróttafélög á Íslandi. Á vissan hátt á ólíkan máta.

Þrátt fyrir að að hafa alist upp frá 6 ára aldri og fram undir 13 ára afmælið á Hagamelnum, steinsnar frá Frostaskjólinu og með KR-inga alltum kring þá hélt ég alltaf með Val. Villi bróðir hafði vitaskuld eitthvað um það að segja enda dripplaði hann körfubolta með Hlíðarendapiltum þannig að sú tenging var kannski ekki óeðlileg. En ég bjó aldrei í Hlíðunum, æfði aldrei sjálfur með Val og var aldrei þannig tengdur klúbbnum. Það var samt svo að þegar maður var kominn í Grundarfjörðinn þá hélt maður áfram stuðning sinn við klúbbinn, fylgdist með þeim úr fjarlægð taka einhverjar dollur í fótbolta og handbolta og var bara helsáttur með þetta. Maður var þó ekki fastagestur á vellinum af skiljanlegum ástæðum.

Eftir að maður flutti á mölina haustið 1996 þegar HÍ ferillinn hófst, fyrst á Baugatanga og síðar Eggertsgötuna, var ekki mikið um það að maður væri eitthvað að skoppast á völlinn. Sem fyrr, maður var ekki beint í hverfinu og né hafði einhverja sérstaka sameiginlega vinatengingu á Hlíðarenda. Breiðholtið tók við 1999 en áfram hélt maður að fylgjast með Völsurunum svona úr fjarska. Ég man enn eftir laugardagseftimiðdeginu í september þarna 1999 þegar ég stóð á gólfinu í GÁP og var að skella í lás. Ég hafði hlusta á leikinn í útvarpinu þegar Valur tapaði 3:1 fyrir Grindavík í lokaumferðinni og féllu úr efstu deild í fyrsta skipti í sögunni. Ég kom heim og fór í göngutúr um hverfið, svona til að hreinsa hugann. Sigga hélt að ég væri búinn að missa það. Bara svo til að strá salti í sárinn hafði KR, í vikunni áður, tryggt sér Íslandsmeistaratitilinn í fyrsta sinn í 31 ár. Svo tók við jójó brölt á liðinu, upp og niður einhver 6 ár í röð held ég svo ekki var það til að æsa upp í manni áhugann. Fór þó við vel valin tækifæri, síðasta heimaleikinn á gamla vellinum á Hlíðarenda haustið 2005 og sá þá verða meistara 2007 í lokaleiknum á Íslandsmótinu á Laugardalsvellinum. Keypti mér svo einhvern tímann Valstreyju í einhverju flippi.

Ég set nú engan sérstakan byrjunarpunkt á tilfinningatengslin hin síðari. Þau hafa svona myndast með barnabröltinu, Ísak Máni var náttúrulega ekki gamall þegar maður var farinn að drösla honum niður í ÍR heimilið, var eitthvað á leikjanámskeiðum og byrjaði svo í fótboltanum, 5 eða 6 ára. Þá var málið, ólíkt hinum tengslunum, að maður bjó í hverfinu og varð reglulegur gestur í húsakynum félagsins, kynntist vitaskuld öðrum foreldrum, þáverandi framkvæmdarstjóri félagsins þekkti mig með nafni o.s.frv. Varð m.a. svo frægur að taka dómaraprófið í fótbolta hérna um árið einmitt í stól framkvæmdarstjórans. Á vellinum í Breiðholtinu er maður alltaf málkunnugur slatta af fólki.

Ég fór nú í 100 ára afmælið hjá ÍR á sínum tíma en held ég hafi lítið að gera á Hlíðarenda í dag, fylgist bara með þeim úr fjarlægð sem fyrr. Ég á hins vegar enn eftir að kaupa mér ÍR treyju, best að setja það á to-do-listann.

Tintin

Sunnudagsmorgun að sumri til

KFC mótið 2011

Ég hefði getað sagt mér það að það væri ekki nóg að stilla vekjaraklukkuna á 07:00 í morgun í ljósi þess að klukkan 07:40 þurfti ég að vera mættur með tvo drengi, annan 7 ára og hinn 2ja ára á Víkingsvöllinn. Mér fannst bara glæpsamlegt að stilla vekjaraklukkuna á 06:eitthvað á laugardagsmorgni svo ég lét 07:00 duga. Ég verð svo að viðurkenna að ég dró andann djúpt inn þegar ég kíkti út um gluggann kl. 07:02, til að sjá hvort rigningarspáin frá því í gær væri að standast, en sá bara hvítt. Það var ekki að annað en að rífa liðið á lappir, reyndi samt að fara fínt í það svo menn yrðu ekki grömpí fram eftir morgni. Aftur fékk ég staðfestingu á því að 07:00 var alveg í síðasta lagi þegar ég leit á klukkuna kl. 07:36 og enginn kominn í útifötin. Þá var bara sett í fimmta gír og innan skekkjumarka náðist þetta.


Málið var að Logi Snær var að keppa á KFC móti Víkings og þar sem mamman og Ísak Máni fóru í sveitasæluna þessa helgina þá þurftum við hinir að mynda teymi sem færi á Víkingsvöllinn. Þessi ókristilega tímasetning var einvörðungu vegna þess að fyrsti leikur hjá drengnum hófst kl 08:00. Ég hefði alveg getað sé þetta fyrir mér að maður væri þarna chillandi á sumarjakkanum með sólgleraugu og Daði Steinn, álíka léttklæddur, skoppandi þarna í kring í sumarfíling. En það var víst eitthvað annað. Léttvæg snjókoma allan tímann sem varð stundum að hálfgerðri slyddu, allir kappklæddir í hlífarföt og stemmingin svona la-la. Logi Snær byrjaði mótið af miklum krafti en þegar tærnar fóru að kólna kárnaði gamanið. Fór það svo að það þurfti að mixa nýja sokka því þótt kit-búnaðurinn sem tekin var með á völlinn innihélt m.a. bleyjur, bossatuskur, snuddu, myndavél, banana, vínber, abt-mjólk, skyr, kókómjólk og hin ýmsu aukaútiföt þá gleymdust aukafótboltasokkar þegar sett var í fimmta gírinn þarna um morguninn. Hann spilaði því síðasta leikinn í ullarsokkum af Daða og sokkum af pabba sínum sem hafði farið í tvö pör. Menn voru því þokkalegir þegar einum KFC bita var slátrað ásamt nokkrum frönskum með medalíuna um hálsinn. En mikið var gott að skríða inn um dyrnar heima hjá sér þarna skömmu fyrir hádegi.


Spilalega gekk þetta fínt, tveir sigrar og tvö jafntefli og eitt mark hjá Loga Snæ. Hann var meira á sínum eigin vallarhelming því samkvæmt honum þá var þjálfarinn svo ánægður með hann í vörninni í fyrsta leiknum að hann var látinn spila megnið af mótinu þar.

Gleðilega páska

Það sem er búið að innbyrða í dag er: Cheerios, páskaegg frá Nóa Síríus ásamt nammiinnihaldi, hamborgarahryggur ásamt meðlæti og svo enduðum við þetta á einum frostpinna. Enda finnur maður fyrir því að magastarfsemin er ekki alveg eins og hún á að vera ásamt því að það er einhver slikjuhúð komin á tennurnar.


Annars var þetta hefðbundið, þegar búið var að finna eggin var sest að snæðingi. Logi Snær borðar ekki súkkulaði en þurfti vitaskuld að fá egg, aðrir í fjölskyldunni nutu góðs af því súkkulaðiátleysi. Sérstaklega þeir sem leið eitthvað illa yfir stærðinni á græjunni sinni. Daði Steinn var svo frekar rólegri en ég hafði búist við en byrjaði af krafti og réðst á eggið.




Ég er ekki alveg að gúddera þetta veður samt. Drösluðum mannskapnum út í morgun svona til að menn yrðu ekki alveg heiladauðir inni í súkkulaðimettaða loftinu. Mér leist ekkert á stöðuna þegar hagélið hamraðist í andlitið á þeim yngsta honum til mikillar skelfingar. Á ekki að vera fjórði dagur sumars eða eitthvað álíka? Þetta er bara rugl.

Misstór númer

Ég kíkti í gær upp í Garðabæ á 4. leikinn í úrslitaseríunni hjá KR og Stjörnunni í körfunni. Logi Snær og Ísak Máni komu með mér og svo voru Villi og Rúnar Atli sömuleiðis á svæðinu. KR vann og þar með Íslandsmeistaratitilinn á sanngjarnan hátt enda með talsvert sterkara lið en Stjarnan. Ekkert við því að segja.

Þessu ótengt á flestan hátt en samt ekki alveg. Í starfi mínu er ég mikið í ferðinni í umferðinni og sé marga bíla, einhverjir af þeim eru með einkanúmer. Mér finnst meirihluti af þeim sem ég hef séð húmorslaus og hreinlega leiðinleg. Ég skal reyndar viðurkenna að þegar fjöldi stafa sem menn hafa úr að moða er bara 2-6 þá er búið að setja talsverðar skorður á sniðugheitin. Tilfinningabröltið var svolítið ríkjandi þarna 1996 þegar þetta byrjaði, t.d. voru gömlu R-númerin vinsæl. Þau sjást enn, þó aðallega á Subaru Foresterum og svipuðum tækjum sem eknir eru af eldri mönnum með hatta. Svo er þetta eiginnafnadæmi sem persónulega hefur aldrei skapað mér holdris, JÚLLI og BEGGA eru ekkert að gera neitt fyrir mig.

Mér hefur líka þótt hálfskrítið að sjá einkanúmer á druslum sem varla hanga saman nema bara af því að það er svo gott í ryðinu á þeim. Bílar sem hæplega væri hægt að selja fyrir andvirði einkanúmersins ef út í það væri farið. Mér finnst samt óþarfi að tengja einkanúmerin við eitthvað snobb en bílinn verður að vera svona í yfirmeðallagi útlítandi. Mitt mat.

Þá fór ég að hugsa um bílana sem bera íþróttafélagsnöfnin sem er annar kapítuli út af fyrir sig. Maður myndi varla tengja klúbbinn sinn við Opel Astra ´96 módelið með beygluðum stuðara og skrúfjárni í innanverðum glugganum sem hefur það verkefni að halda rúðunni upp. Varla. En svo er spurning hvort þeir bílar sem hafa þessi íþróttanúmer séu þverskurður af þeim viðhorfum sem við höfum til félaganna og tilheyrandi bæjarfélaga/hverfa? Þrátt fyrir að mér finnst að UMFG ætti helst heima á dökkblárri Subaru bifreið við Grundargötu 68 í Grundarfirði þá skilst mér að það bílnúmer sé vísun í minni klúbbinn með þessu sama nafni í Grindavík. Hef nú séð hann og það er einhver sæmilegasti jeppi, kannski ekki alveg kvótakóngurinn alla leið en alveg vel sæmilegur. VALUR er ekki alveg marktækt dæmi því ég man eftir því að það var eitthvað strákgrey frá Akranesi sem fékk sér þetta númer og féll inn í eiginnafnapakkann. Hann var ekki mikið íþróttasinnaður og ég held að hann hafi ekki alveg fattað þetta strax að sennilega væri ekki sterkur leikur að bera þetta númer upp á Skaga. ÍR númerið er á nýlegum bláum Skoda Octavia station og svo sá ég FYLKIR um daginn, svartur Hyundai Santa Fe, ekki alveg nýjasta sort en allt í lagi. Ég man nú ekki eftir fleirum í augnablikinu nema...

...KR. Sá hann beygja inn af Miklubraut inn á Hofsvallagötu um daginn. Kolsvartur Range Rover af nýrri gerðinni, a-la 2007.

Það er eitthvað við þennan klúbb sem ég er ekki alveg að kaupa en hvað veit ég? Ég er bara í Skoda station hverfinu.

Vikan í boði Joe Boxer

Dagur 7 á náttbuxunum í gangi og miðað við stöðuna verður það klárlega dagur 8 á morgun. Ferskt súrefni er aðeins dauf minning og ef ætti að lýsa fyrir mér hvernig veðrið úti sé milt og gott þá er það líklega svipað og ætla að lýsa fyrir einhverjum, sem hefur verið blindur allt sitt líf, hvering liturinn gulur er.

Ísak Máni hefur þó gert það að verkum að ég er ekki eins-manns-náttbuxnateymi. Drengurinn búinn að vera hálfslappur og það verður að segjast að þetta er ekkert að gera neitt sérstakt fyrir geðheilsuna.

Náttbuxnateymið fékk svo frekari liðstyrk í gær þegar dagmamman hringdi í þá um morguninn og tilkynnti okkur að heimili þeirra hefði verið sett í sóttkví sökum uppkasta þannig að Daði Steinn fékk að halda uppi fjörinu hjá sjúklingunum tveimur hérna heima. Hann fékk að halda áfram heimahjúkruninni í dag og verður væntanlega sömuleiðis heima á morgun. Húsmóðirin hugsar með hryllingi ef sá stutti færi nú að leggjast í einhverja pest, tala nú ekki um ef það á að koma afmælisveislunni hans í gegn þessa helgina.

Daði Steinn 2ja ára

Skrambans

Menn eru algjörlega í ruglinu hérna. Var lasinn um síðustu helgi eins og ég hef minnst á hérna en drattaðist nú í vinnuna þessa vikuna. Gekk ekki alveg á öllum en var þó skárri með hverjum deginum. Var svo búinn að bóka mig í frídag í dag þar sem dagforeldrarnir hans Daða Steins voru í fríi. Ég endaði því vinnuvikuna í gær og fór beint eftir vinnu að horfa á Ísak Mána keppa í fótbolta. Það hefur líklega verið mistök því ég vaknaði í morgun, á frídeginum mínum, alveg handónýtur. Fullar nasir af grjóthörðum horþykkildum, aumur í hálsinum og með vel úldið bragð í munninum. Spurning hvort maður verður ekki orðinn nógu þokkalegur til að mæta í vinnuna á mánudaginn, það væri þó aldrei.

Jæja, best að halda áfram að dæla grænblönduðu slímdrasli, with chunks, út úr nefinu á sér.

Seinna.

Tvöfaldur súrleiki í Keflavík

Ég á enn eftir að taka viðskiptabankann minn fullkomlega í sátt eftir síðasta útspil þeirra sem hafði einhver áhrif á mig. Var staddur í íþróttahúsi í Keflavík í gærkvöldi, Toyota-höll þeirra Reykjanesbúa, en þangað held ég að ég hafi ekki komið áður. Þegar ég sest niður sé ég þessa risastóru auglýsingu þar sem þessi fyrrverandi þjónusta hjá viðskiptabankanum mínum er auglýst. Þetta er ekki lítið dæmi, einhverjir tugir fermetra af þessari einu auglýsingu. Mér var skapi næst að hringja í þjónustuverið hjá bankanum og láta einhvern heyra það, illilega. Fannst það reyndar svo til lítils, enda væntanlega enginn yfir-meðallagi-stjóri að svara í símann á þessum tíma, líklegra að ég lenti á einhverri stelpuhnátu sem væri að vinna með skólanum og gerði sér ekki grein fyrir alvarleika málsins. Þegar ég fór að reyna að finna einhverja gáfulega útskýringu á því hvers vegna þetta héngi þarna enn, einhverjum mánuðum eftir að klippt var á þessa þjónustu, þá komst ég að niðurstöðu. Ekki gáfuleg en þetta hlýtur að hanga þarna uppi bara af því að þetta er flott mynd með körfuboltaþema og á myndinni er leikmaður Keflavíkur. Samt, flott mynd eða ekki, markaðsdeild bankans er með allt niðrum sig segi ég.

Eða kannski var ég svona pirraður af því ÍR missti niður unninn leik í körfunni og töpuðu í framlengingu, oddaleikur hvorki meira né minna. Keflavík komst í undanúrslit en ÍR komið í sumarfrí. Það var hálffúl rútuferðin hjá mér og Ísak Mána heim þetta kvöld.

Þetta helst

Allir þokkalegir hérna, undirritaður reyndar undir meðallagi og Daði Steinn svona la-la. Ísak Máni var að ljúka keppnistímabilinu í körfunni núna um helgina. Keppti í Keflavík laugardag og sunnudag og mamma hans tók það að sér að fylgjast með honum en ég var kominn með einhverja hálsbólgudruslu og því hálftuskulegur þessa helgina. Maður er rosalega atvinnurekandavænn, að vera veikur um helgar. Þeim gekk ágætlega í körfunni, unnu m.a. röndótt lið vestan úr bæ og það þykir víst ekki slæmt. Við Daði Steinn vorum því með hálfgert náttfatapartý hérna heima og fengum stuðning frá Loga Snæ á laugardeginum en hann tók Keflavíkurhraðlestina á sunnudeginum.

Annars er stefnt að því að halda afmælisveislu um næstu helgi og þar verða allir sem eru eitthvað og kofinn mun án efa sprengja utanaf sér. Myndir af viðburðinum munu klárlega birtast í dálknum „hverjir voru hvar“ á helstu slúðurtímaritum landsins í kjölfarið. Nánar um það síðar.

List?

Ekki þurfti ég að hafa miklar áhyggjur með þetta hjá fyrstu tveimur skömmtunum en nú virðist sá þriðji vera graffari.

Hver þremillinn.