Túristaferð

Flott veður í kortunum, sem varð raunin og við ákváðum að taka smá Suðurlandsrúnt í gær.  Ekkert alltof skipulagt, vildum bara sjá hvernig þetta þróaðist.  Byrjuðum á því að stoppa á Þingvöllum.  Ekki fastagestir þar og það verður að segjast okkur til hálfgerðar skammar að þetta var í fyrsta sinn sem við förum með börnin þangað.  Ísak Máni að detta í 13 árin og var að mæta í fyrsta sinn, hinir nýliðarnir eru því með aðeins betri tölfræði á bakinu varðandi aldur þeirra á sinni fyrstu Þingvallarferð.

Logi Snær, Daði Steinn og Ísak Máni á Þingvöllum

Daði Steinn og Sigga

Eigum við að stökkva?

Næst var haldið áfram og fyrir hálfgerða tilviljun var næsta stopp tekið á Laugarvatni þar sem Ísak og Logi fóru að vaða í sjálfu vatninu á meðan Daði tók smá fegrunarblund í bílnum.  Ég dýfði tánum þarna ofaní og minntist þess þegar ég var busaður þarna úti í vatninu fyrir einhverjum árum síðan af Sr. Óskari Hafsteini Óskarssyni og fleiri mönnum.

Logi Snær og Ísak Máni í Laugarvatni

Stoppuðum næst í Úthlíð hjá Ingu og Gunna þar sem verið var að heyja og klippa tré og þessháttar bústörf.  Kaldur drykkur á pallinum gerði helmikið fyrir mig þrátt fyrir að stemmingin hjá sumum kom og fór í bylgjum.  Samt ákveðið að halda áfram og henda sér og skoða Geysir, svona rétt til að sjá eins og eitt gos.  Það hafðist en við nenntum ekki að fara á Gullfoss, kannski það verði gert síðar í sumar en tilhugsunin að eltast á eftir Daða í svoleiðis pakka var ekkert sérstök.
Ákváðum að taka ekki sömu leiðina heim og enduðum því í Hveragerði á Blómstrandi dögum þar sem menn fengu sér ís og þessháttar á meðan mannskapurinn lék sér í einum af almenningsgörðum Hvergerðinga og naut sólarinnar.  Með það veganesti var síðasti spölurinn heim tekinn og held að allir hafi verið heilt yfir sáttir.

Skagamótið 2012... en ég verð fjarverandi

Skagamótið í fótbolta verður sett á morgun og í fyrsta sinn sem ég á dreng á því aldursbili sit ég heima.  Ísak Máni fór 3x sinnum og Logi Snær fór í fyrra.  Hann er á eldra ári núna í þessum flokki en dró sig úr fótboltanum að mestu leyti eftir síðasta sumar og hefur ekki fundið hvatann til að byrja aftur.  Sem er í góðu lagi, ef áhuginn fyrir þessu er ekki til staðar þá nær það ekki lengra, svo einfalt er það. 
Það bærist samt í mér svona blendnar tilfinningar.  Trúið mér, ég er alveg að þiggja eitt sumar þar sem planið þarf ekki að fara eftir fótboltamótum/leikjum.  En á hinn bóginn er ekki hægt að neita því að þrátt fyrir að þessi mót hafi gengið upp og ofan, innan vallar sem utan, þá situr nú yfirleitt það skemmtilega eftir í minningunni og maður tengist betur á margan hátt félögum drengjanna og foreldrum þeirra.
En það er sem sagt heima setið í ár, við verðum bara að sjá hvernig næstu ár þróast hjá Miðjumolanum.  Svo er náttúrulega einn enn á leiðinni upp aldursstigann.

Ísak Máni í Háskólanum

Ísak Máni tók sig til og skráði sig í Háskóla unga fólksins núna í vor.  Þetta er svona ákveðinn kynning á háskólastarfinu en krakkar 12-16 ára geta sótt þarna námskeið og fengið smá innsýn inn í þennan heim.  Gott mál.  Hann er sem sagt þessa viku í þessu og er m.a. að taka kúrsa eins og eðlisfræði, efnafræði, jarðfræði, fornleifafræði, líffræði, lögfræði og spænsku.  Það kom eitthvað smá myndbrot á mbl.is þar sem fréttamenn kíktu við akkúrat í tíma sem hann var að sækja.  Hann varð ekki svo heppinn að vera tekinn í viðtal en það glittir í kappann 2-3 í bláu adidaspeysunni sinni í þessum myndbroti sem hægt er að sjá -HÉR-.

Bongóhelgin sem var

Bongóblíða um síðustu helgi og nokkuð þétt dagskrá.  Föstudagskvöldið fór í aldarafmæli vinnunnar, nokkuð vel heppnað bara.  Enginn tími til að slaka á þarna á laugardagsmorgni því framundan var sveitaferð með leikskólanum hans Daða.  Við gerðum fjölskylduferð úr þessu eins og svo margir, stefnan tekin á Grjóteyri í Kjós, við Meðalfellsvatn.  Helstu húsdýrin á kantinum og grillað gott veður þannig að það var ekki hægt annað en að henda pylsum á grillið áður en lagt var af stað aftur í bæinn.  Ísak Máni átti að mæta í úrvalsbúðir KKÍ, þriðja árið sem hann er valinn í það.  Það verður víst ekki aftur, þ.e. ekki nema að hann verði valinn í U-15 ára landsliðið, enginn pressa...

Logi Snær og Daði Steinn í góðum gír

Ísak Máni með unga

Á sunnudagsmorgni voru menn greinilega ekki enn komnir með nóg af húsdýrum og því var farið í húsdýragarðinn, en kannski var líka stemming fyrir fallturninum og fleiri tækjum.  Enn lét maður framhandleggina í marineringu í sólinni og á sunnudagskvöldinu fór maður úr að ofan áður en skriði var upp í rúm en var samt í hvítum bol.  Skrítið.

Logi Snær á netinu

Alltaf gaman þegar maður rekst á „verk“ eftir sig á opinberum vettvangi, tala nú ekki um ef það tengist börnunum manns líka.  Þau er líka hægt að flokka sem verk manns en þó í þessu tilfelli sé ég að tala um ljósmynd.  Ekkert djúpstætt svo sem en mynd sem ég tók af Loga Snæ var notuð í einhvern auglýsingapésa um sumarnámskeið í körfunni hjá ÍR og þaðan rataði hún inn á netið.  Hann hefur s.s. afrekað það að komast á forsíðuna á karfan.is.

Fann hann svo líka inn á körfubolti.net þannig að hann er búinn að því líka.  Ekki slæmt það, allt fer þetta á ferilskránna.

Vakið yfir körfunni

Leikur 7 í undanúrslitaseríunni í Austurdeild NBA á milli Boston Celtics og Philadelphia 76ers.  Mínir menn í Sixers hafa ekkert verið neitt sérstakir síðustu ár og því ekkert annað í boði en að vaka eitthvað eftir þessu en flautað var til leiks á miðnætti í gær.  Þetta hlaut að vera meiri stemming en eftir að hafa lent í 20. sæti í Júróvision.  Ísak Máni fór að sofa eitthvað fyrir 23:00 en stillti klukkuna á 00:00.  Leikurinn byrjaði en ég heyrði ekkert í neinum verkjara úr herberginu hans.  Mínir menn lentu 10:2 undir og ég var að huga að láta strákinn bara sofa, fátt verra en að halda sér vakandi um miðjar nætur yfir óspennandi körfuboltaleikjum.  Fór samt inn og ýtti við honum.  Sixers komu til baka og héngu vel inn í leiknum að hálfleik en Ísak fór aftur upp í rúm en bað mig um að vekja sig ef spennan væri enn þegar eitthvað yrði liðið á 4. leikhluta.  Þegar rúmar 5 mínútur voru eftir af leiknum smellti Andre Iguodala niður þristi og munurinn kominn niður í einhver þrjú stig.  Ég fór inn til Ísaks og dró hann á lappir til að fylgjast með þessum æsispennandi lokamínútum en það var ekki að sökum að spyrja.  Botninn datt úr þessu eftir það og 10 stiga sigur Boston varð niðurstaðan.  Ísak Máni bauð góða nótt í þriðja skiptið á tæplega fjórum klukkutímum og ég skreið í bælið.  Fyrstu klukkutímarnir á afmælisdeginum voru ekki að byrja nógu vel.

Gamlir karlar

Lee Sharpe fyrrverandi leikmaður m.a. Manchester United og Grindavíkur á 41 árs afmæli í dag.
Paul Gascoigne fyrrverandi leikmaður m.a. Newcastle og Tottenham á 45 ára afmæli í dag.

Það er ljóst að þeir, sem og aðrir, eru ekki að verða neitt yngri.

Úti að aka

Það telst líklega seint gáfulegt að pósta lýsingar á lögbrotum og láta svo myndir fylgja með til að taka af allan vafa, en við látum samt flakka.

Núna er sæmilega uppfærð bloggsíða kostur, því ekki man ég nokkurn skapaðan hlut.  Ísak Máni fékk að taka í stýrið á bílnum okkar í júlí 2006, rétt orðin 7 ára gamall og var það fært til bókar -hér-.  Það þurfti því að fara að gera eitthvað með miðjudrenginn svo ekki væri brotið á hans hlut, en sá orðinn 8 ára gamall og ekkert farið að gerast í þessum efnum.  Nú skiptist fólk væntanlega í tvo hópa, annars vegar finnst mönnum þetta frekar lélegt af minni hálfu en svo aðrir sem súpa hveljur og benda mér á að hægt sé að nálgast æfingaleyfið við 16 ára aldur, fyrr sé þetta ólöglegt með öllu.

 

 Jæja, Logi Snær fékk sem sagt að taka í stýrið í dag, staðsetning brotsins var á svipuðum stað og með Ísak Mána á sínum tíma, eitthvað smá afdrep í Kolgrafarfirði en karlpeningur fjölskyldunnar skaut í Grundarfjörð um helgina á meðan mamman var að endurhlaða rollurafhlöðuna sína handan fjallgarðsins.  Honum fannst þetta spennandi, en eins og oft áður, fannst á sér brotið hvað varðar tíma og lengd rúntsins miðað við aðra sem fengu að keyra.

Ísak Máni fékk sem sagt að keyra líka.  Núna bara einn í sætinu og þurfti þar af leiðandi að sjá um bremsu og bensíngjöf sjálfur.  Sjálfskiptingin reddaði honum hvað kúplinguna varðaði, veit ekki hvort ég hefði boðið í að fara líka yfir það með honum.

Svo fór ég eiginlega alveg með kerfið þegar ég gaf eftir þeim yngsta sem sat aftur í með þvílíka skeifu enda fannst honum að hér væri verið að svína big-time á sér.  Hann fékk því að taka einn hring að nafni til og færist því til bókar sem sá yngsti ökuþórinn af þeim bræðrum, rúmlega 3ja ára gamall.

Ábyrgur fjölskyldufaðir einn með börnin kveður í bili.

Rússíbanareið... og Manchester vann

Ég er að skríða saman eftir síðustu helgi.  Þegar úrslitin í ensku deildinni réðust.  Maður lifandi.  Heilt yfir hefur líf mitt sem Manchester United stuðningsmaður verið fínt.  Smá erfitt í byrjun þarna á níunda áratug síðastu aldar þegar Liverpool var liðið en svona síðan ca 1990 hefur þetta verið nokkuð fínt.

Það versta við þessa síðustu helgi að ég var búinn að afskrifa að United gæti unnið dolluna og að þetta væri komið í hendur City.  Enda liðin jöfn að stigum og City með miklu betri markatölu.  Þrátt fyrir að mínir menn myndu klára útileikinn sinn á móti Sunderland þá var ekki sjens í helvíti að City myndi klúðra heimaleik á móti QPR.  Eða hvað?
Þarna sat maður heima, búinn að vera sjá fyrir sér ljósbláa meistara í heila viku en allt í einu var hálftími eftir af leikjunum og United að vinna og City að tapa.  Og maður var allt í einu farinn að láta sig dreyma en reyndi samt að halda sér á jörðinni.  Gat þetta verið?  20 mínútur eftir og óbreytt staða og Tommi frændi hringdi.  Var þetta í alvöru að fara að gerast?  Tommi bara með United leikinn en ég með báða og tók því City leikinn og við skiptumst á því sem bar fyrir augum.  QPR komst ekki yfir miðju en City þurfti enn tvö mörk að því gefnu að United myndi klára sitt.  10 mínútur eftir.  Koma svo.  Ég hugsaði samt að ef þeir myndi koma einu inn þá yrði allt vitlaust.  Mancini var að missa kúlið, komin á hné og gat ekki haldið aftur af vonbrigðum sínum.  Í stúkunni var fólk í ljósbláum fötum farið að hágráta.  90 mínútur komnar og 5 mínútur í uppbót.  Ég var farinn að velta fyrir mér hvernig þetta virkaði, var einhver gervibikar á Sunderland vellinum?  Einhverju þyrftu mínir menn að lyfta.  Tommi var orðinn verulega stressaður hinumegin á línunni.  City með enn eina hornspyrnuna og þá kom mark.  2:2 og nú þurftu þeir bara eitt mark.  Ég fann hvernig ég þornaði upp í munninum.  "Ertu ekki að grínast?!" heyrðist í Tomma og enn einhverjar 3-4 mínútur eftir.  Ég var enn að átta mig á þessu þegar hitt markið kom.  Ég kom varla upp orði, man bara að ég sagði við Tomma:  "Þeir skoruðu."  Gat ekki sagt neitt meira.  "Ertu ekki að grínast?!" heyrði ég óma í símanum en mér fannst allt vera í þoku, nánast eins og draumur.  Þetta var hrikalega óraunverulegt.  2 mörk í uppbótartíma.  Hver skorar 2 mörk í uppbótartíma?  OK, reyndar meistaradeildartitillinn 1999.  Nú veit ég í raun hvernig Bayern-mönnum leið og tilfinningin er ekki góð.

Ég skal viðurkenna að ég var ekkert mikið að velta mér upp úr miðlunum eftir helgina, nennti ekki að vera velta mér upp úr þessu á meðan svekkelsið var sem mest.  Menn hafa verið að meina að þetta hafi verið með svakalegri endir á ensku deildinni, sem þetta var en ég fór svo að rifja upp síðasta leikinn á tímabilinu 1988-1989.  Það var líka rosalegt, Liverpool-Arsenal í lokaleik á Anfield og Liverpool mátti tapa með einu en samt verða meistari.  Arsenal komst í 0:1 í upphafi síðari hálfleiks en heimamenn virtust vera að sigla þessu heim þegar Michael Thomas komst í gegn í uppbótartíma og setti markið sem Arsenal þurfti til að "stela" titlinum.  Man að ég horfði á þennan leik í Sæbólinu og hitti svo einhverja Púllara síðar um daginn á vídeóleigunni hjá Stínu Odds þar sem þeir voru frekar svekktir.  Skil það núna.

Jæja, það er alltaf næsta ár.  Verst að mínir menn ætla að fara leika í einhverjum köflóttum viskustykkjum sem ég er ekki alveg að kaupa.  Þeir munu kannski líta betur út með eigin augum en svona af mynd.  En hvort sem er hefur það víst ekki mikil áhrif á ást mína á þessu breska fótboltaliði.

Fimleikadrengurinn

Logi Snær er búinn að vera í fimleikum hjá Ármanni síðan í haust.  Svona það litla sem maður hefur séð glitta í á æfingum þá virðist hann vera nokkuð öflugur í þessu og hefur yfirleitt gaman af þessu.  Svo var það í dag að það var sýning fyrir forelda og aðstandendur.  Ég var nokkuð spenntur bara en vissi nú ekki alveg hvað ég væri að fara út í, ef við hefðum verið að tala um eitthvað boltamót þá væri ég meira á heimavelli.  Það var búinn að vera talsverður undirbúningur hjá drengnum fyrir þetta, æfingar fyrir luktum dyrum og generalprufa, sömuleiðis sem enginn aðstandandi mátti verða vitni af.  Við þurftum að kaupa miða og alles, þannig að allt í kringum þetta var frekar svona alvöru.
Ekki hægt að segja annað en að þetta hafi verið flott sýning.  Þarna voru margir hópar af öllum stærðum og gerðum.  Á öllum aldri, í allskonar búningum og mislangt komin í fimleikalegri færni.  En atriðin voru flott, ljósashow og tónlist í takt, mikið lagt í þetta.  Tæpur einn og hálfur tími var svona í það lengsta, sérstaklega þegar atriðið hjá mínu barni rann í gegn á nokkrum mínútum.  En ég skemmti mér a.m.k. nokkuð vel, þótt þetta væri boltalaus skemmtun með öllu.

Píanóleikarinn

Ísak Máni var að taka svokallað grunnpróf í píanóleik þessa viku.  Hann tók verklega hlutann á mánudaginn og svo var það skriflegt próf í dag.  Mér skilst að hvort um sig hafi gengið ágætlega en ég held að hann fái niðurstöður úr þessu 30. maí.  Áhuginn á píanóinu er enn til staðar og hann ætlar að halda áfram næsta vetur sem er bara hið besta mál.

Hann spilaði á síðustu tónleikum vetrarins um síðustu helgi, spilaði Écossais eftir Beethoven en þann flutning má sjá hérna:

Sumar?

Ljóta vitleysan hugsaði ég með mér þegar ég var búinn að nudda stírur úr augunum og pírði út um gluggann í morgun.  Mælirinn sagði -3 og ég heyrði nánast hvað rokið var kalt.  Kuldagallinn hjá leikskólaskottinu var dreginn fram innarlega úr skápnum og svo var bara rennt upp í háls áður en maður dreif sig út.

Þetta er ekki hægt en það góða er þó að maður býr ekki norður í rassgati.

Listamaðurinn í leikskólanum

Skaust niður í Mjódd um daginn ásamt þeim yngsta og þeim elsta til að pikka upp pizzu.  Á meðan við biðum skutumst við inn í göngugötuna til að finna listaverkið hans Daða Steins en venja er að leikskólarnir í hverfinu sýni verk krakkanna í Mjóddinni á vorin.  Þegar ég var að smella mynd af drengnum við verkið þá gat ég ekki annað en fengið svona nett dé-já-vu enda hafði ég verið þarna áður í þessum erindagjörðum.  Mér finnst ekki langt síðan ég var að taka mynd af Loga Snæ við sama tilefni.  Gaman að því, nema kannski að því leyti að það þýðir að maður er ekki að verða neitt yngri.

Skilaboð til Afríku

Eitthvað fóru menn allt í einu að verða yfirlýsingaglaðir þarna hinumegin á kúlunni, við það eitt að versla sér eitt stykki körfuboltaspjald.  Nánar um það -HÉR-

Lokahóf yngri flokka ÍR í körfunni var í dag.  Logi Snær fékk ríkismedalíuna, enn það ungur að menn eru ekki farnir að pikka einstaklinga út en hann er að standa sig mjög vel, er öflugur strákurinn.  Ísak Máni fékk svo viðurkenningu fyrir ástundun í sínum flokk.  Að auki var svo keppt í Stinger skotkeppni á þessu lokahófi.  Ísak Máni gerði sér lítið fyrir og vann eldri flokkinn og fékk viðurkenningu fyrir það.  Logi Snær stóð sig líka frábærlega og náði 3ja sætinu í yngri flokknum en átti þar í keppni við gaura upp í 6. bekk, þ.e. allt að þremur árum eldri.

Þannig að menn vilja bara hafa það á hreinu að Stjörnuliðið í Breiðholtinu er við stífar æfingar og mun taka á móti allri mótspyrnu frá áhugamannaklúbbum af fullri hörku.  Myndir segja meira en mörg örð og í þessi tilfelli ættu videómyndir að styrkja mál okkar.  Mæli með að aðrir auki eitthvað æfingaprógrammið hjá sér til að það verði hreinlega ekki troðið yfir þá.

Weber 200

Það var ekki annað hægt en að bæta úr grillleysi sumarsins 2011.  Hef svipaða sögu að segja og hvað reiðhjólamálin hérna um daginn, það kostar allt handlegg og því alveg eins gott að henda sér á eitthvað sem manni langaði í meira en "ódýrasta" dótið.  Maður er hvort sem alltaf í skítnum.

En þetta er að svínvirka, a.m.k. var svínið í kvöld déskoti fínt.

Blóðgjöf #25

1/4 leiðarinnar kominn á rétt tæpum 11 árum.

Þá er bara að halda áfram.

Suðureyri páskar 2012 - Maður gerir ekki rassgat einn

Fyrir nokkru ljóst að við myndum eyða páskunum á Suðureyri vegna fermingar hjá Daníel Viðar, þannig að við ákváðum að gera smá frí úr þessu:

Miðvikudagur:  Ferðadagurinn.  Lögðum af stað um kl 10:30 og vorum komin á leiðarendara u.þ.b. 5 tímum seinna.  Stoppuðum í smá stund í Búðardal og fengum okkur hressingu en að öðru leyti var það bara bíllinn.  Ekki mikið stopp í boði þegar fram hjá Hólmavík var komið, endalausir firðir og ekki skitin bensínstöð til að bjarga lífinu ef með þyrfti.  Fengum flott herbergi, eða meira svona íbúð, a-la Jóhanna enda verða menn að gera vel fyrir þá sem koma fyrstir.  Svo voru menn svona meira að hrista ferðalagið úr sér seinni hluta dagsins.

Fimmtudagur:  Rólegheit frameftir degi.  Sigga fór í ræktina á Suðureyri, toppiði það, og svo var tekin bíltúr út á Ísafjörð.  Sögukvöld á hótelinu þar sem menn koma og þeir sem hafa sögur að segja leyfa hinum að njóta.  3ja skiptið sem þetta er haldið á skírdag, núna var þemað sjómannasögur.  Jói Varða var m.a. á svæðinu og fór með nokkrar.  Gaman að þessu.

Föstudagur:  Eftir morgunmat á hótelinu var farið í smá ævintýrarölt á Suðureyri.  Leikskólinn var tekinn út og sparkvöllurinn reyndur.  Jóhanna fór á kostum í tuðrusparki, heimurinn getur grátið það að hún hafi ekki lagt þetta fyrir sig.  Við Logi Snær tókum sprett í sundlaug staðarins og hann fékk að prófa þetta sér sveitlenska fyrirbrigði að borða ispinna í heita pottinum.  Furðulegt fyrirbæri.  Kvöldmatur á hótelinu, ljúffeng en rótsterk fiskisúpa og eftir matinn bauð Kolla hans Jóa upp á köku enda átti hún afmæli þann daginn.  Ekki var hægt að sleppa því að kíkja á menningarviðburðinn Aldrei fór ég suður fyrst maður var í nágrenninu.  Við Ísak Máni rúlluðum á Ísafjörð og kíktum á þetta. Komum á fínum tíma, Páll Óskar að stíga á svið.  Tónlistin hans kannski ekki alveg minn tebolli en það er ekki annað hægt en að hrífast með, drengurinn gerir þetta af svo miklu lífi og sál.  Frekar breitt aldursbil á þessum tímapunkti og þægileg stemming.  Ég tróð Ísaki upp á einhvern vörubrettastafla þar sem hann gt bara setið og fylgst með.  Svo komu einhver tvö bönd, Gang Related og Vintage Caravan, sem voru svona la-la en ekkert sem ég þekkti.  Jón Jónsson steig svo á svið og hann var flottur, ég er alveg að kaupa hann þegar þannig liggur á mér.  Við vorum komnir of nálægt Skálmöld til að fara heim á þessum tímapunkti.  Næst var hljómsveitin Legend með Krumma úr Mínus, ég kannaðist við þarna eitt lag og þeir voru bara fínir.  Okkur til mikillar gleði hafi næsti maður á svið forfallast þannig að Skálmöld voru næstir.  Þarna var Ísak Máni orðinn með yngstu mönnum á svæðinu og bilið á milli manna fór að minnka.  En boy-o-boy var þetta þess virði.  Þvílíkir snillingar.  Ég verð að fara að millifæra reglulega á Húsavíkurkaupstað fyrir að hafa framleitt þessa drengi.  Ísak var að kaupa þetta og það var gaman að því.  Við létum okkur hverfa eftir að þeir höfðu lokið sér af, hinkruðum ekki eftir síðasta bandinu, Sykur, enda Ísak búinn að fá nóg sýnishorn af unglingadrykkju og sem betur fer held ég að hann hafi nú ekki alveg verið að kaupa það, hvað svo sem síðar verður.  Við skriðum hérna heim á Suðureyri um kl 01:00, með suð í eyrunum eins og á að vera eftir svona.

Laugardagur: Chillað framan af degi, mamma og Sjöbba mættu með flugi um morguninn.  Menn tóku ákvörðun um að taka forskot á páskaeggin og stúta þeim degi áður en lög og venjur kveða á um.

 Við stórfjölskyldan kíktu yfir á Ísafjörð til að sjá upphafi á tónleikum dagsins, Pollapönk var möst.  Þeir voru hressir og 113 Vælubíllinn gerði lukku.  Endaði daginn bara í slökun yfir tölvunni.  Horfið m.a. á Aldrei fór ég suður í beinni á netinu, var aðallega Ham sem ég vildi sjá þá um kvöldið en nennti ekki að keyra einn yfir á Ísafjörð.

Sunnudagur:  Stóri dagurinn hans Daníels.  Viðruðum liðið aðeins eftir morgunmat en kl 14:00 var kirkjan.  Ég tók kirkjuna ásamt Ísaki og Loga en Sigga og Daði tóku slökun á þetta fyrir veisluna.  Veislan var svo út á hóteli kl 16:00 og rúllaði hún bara þægilega í gegn.  Drengurinn fékk eitthvað af gjöfum en umslögin voru í miklum meirihluta.

Mánudagur:  Heimferðardagur.  Fékk sjokk þegar ég kíkti út um gluggann og sá að það var allt orðið hvítt.  Vel hvítt.

 Það var því ekkert að gera en að drífa sig af stað.  Það var ljóst í upphafi að keppikeflið var að koma sér yfir helstu fjallvegi hið snarasta og í Búðardal.  Fjórum tímum síðar var því takmarki náð og beikonborgari í hönd.  Það verður að segjast að Steingrímsfjarðarheiðin var ekkert grín.  Lúsast á nokkra kílómetra hraða í snjóhvítri blindu og ef náðist að sjá næstu stiku þá var takmarkinu náð.  Þetta hafðist og drengirnir stóðu sig rosalega vel eftir 4 tíma stanslausa bílsetu.  Og enn höfum við ekki farið út í DVD spilarann, menn verða bara að lesa og dunda sér.  Þegar við rúlluðum okkur úr Búðardal var sól í heiði og iðagræn tún, maður hélt í smástund að við værum komin til annars lands.  Það voru þreyttir ferðalangar sem skriðu heim til sín eftir 7 tíma ferðalag og 1.100 km að baki yfir páskana.

Síðasta helgi

Síðasta helgi var nokkuð þétt.  Haldið var upp á 3ja ára afmæli Daða og Heklu upp í Mosó hjá Ingu og Gunna á laugardeginum.  Hefðbundið, innbirt of mikið af kökum og með því, og allir hoppandi og skoppandi í sykursjokki.  Páskaeggið í lokin var kannski aðeins of mikið af því góða en bara gaman af því.

Sigga fór svo með Loga Snæ í Borgarleikhúsið að sjá Galdrakarlinn í Oz á sunnudeginum og var það að þeirra sögn bara nokkuð fínt.  Við hinir chilluðum bara á meðan, fengum okkur ís og svoleiðis.

Svo var Ísak Máni að spila í körfunni með ÍR, lokatúrneringin á þessum vetri.  Hún var reyndar dýrari gerðin en þeir náðu að koma sér upp í A-riðilinn fyrir þetta lokamót en það er alltaf keppikeflið.  Þarna réðust úrslitin um það hverjir yrðu meistarar í 7. flokki þetta árið.  Án þess að þræða öll helstu úrslitin þá fór það þannig að ÍR-ingar töpuðu öllum sínum leikjum.  Einhvern liðsheildarneista sem vantar til að standast þeim allra bestu í þessum aldursflokki snúning.  Og líka smá meiri breidd.
Verð að hrósa Knattspyrnufélagi Reykjavíkur eftir þessa helgi.  Þeir eru venjulega ekki minn tebolli en menn eiga að fá klapp á bakið ef þeir eiga það skilið, óháð hver á í hlut.  Túrneringin var haldin í DHL-höll þeirra svarthvítu og umgjörðin var öll til fyrirmyndar.  Flottir dómarar, í tilheyrandi klæðnaði enda var allt tuð og væl í lágmarki.  Spilað á aðalvellinum og allir leikmennirnir fengu nöfnin sín upp á stigatöfluna og allir leikmenn og áhorfendur gátu því fylgst með stigaskori og villum einstakra leikmanna.  Sem þótti nokkuð flott.  Tilheyrandi tónlist í húsinu, hefðbundin AC/DC og Queen taktföst pepptónlist og andartökunum fyrir upphaf hvers leiks hljómaði Star Wars þemað.  Mjög flott.  Þetta virtist a.m.k. kveikja í mínum manni sem átti heilt yfir fína leiki þrátt fyrir að heildarlega hafi þetta ekki verið að virka hjá Reykjavíkurstórveldinu úr Breiðholtinu.  Setti niður 9 stig í fyrsta leik og var stigahæstur með félaga sínum, man ekki eftir að það hafi gerst áður.

  

Reiðhjól á Íslandi þá og nú

Bara til að hafa það á hreinu þá snúast þessar hugrenningar mínar ekki um að ég sé eitthvað að svekkja mig á útlögðum kostnaði sem tengist mínum blessuðu börnum.  Ég hef ekki séð á eftir krónu sem fer í mat, föt, leikföng, skóla- og tómstundarkostnað o.s.frv.  Maður reynir vitaskuld að gera hlutina á hagkvæman hátt sé þess einhver kostur og ef um mikinn kostnað er að ræða þá skoðar maður helstu kosti í stöðunni og tekur ákvörðun byggða á einhverju mati.  Vill meina að þessi pistill snúist frekar um kaupmáttarstöðu landsmanna og eflaust væri hægt að taka einhverja gjaldeyrispælingar í framhaldinu, tengja það við launaþróun og fá út einhverja niðurstöðu en ég held að ég hætti mér nú ekki út á þá braut.

Málið er að Ísaki Mána vantaði nýtt reiðhjól, gamla græjan komin með sætisrörið alveg í toppstöðu og ekki hægt að bjóða upp á þetta á komandi sumri.  Hann býr að því að vera frumburður og fær þá yfirleitt ný hjól sem ganga niður goggunarröðina.  Með því að hann fái nýtt hjól þá fær Logi Snær líka "nýtt" hjól, eða öllu heldur gamla hjólið hans Ísaks.  Greyið Daði Steinn, helsta von hans er að Logi sé þeim mun meiri böðull sem komi til með að ganga frá þeim græjum sem gangi til hans frá Ísaki og þar með verði að kaupa nýtt fyrir Daða.

Ég held að ég sé frekar lélegur neytandi.  Verðvitund mín á flestum hlutum er frekar slæm og ef ég nenni ekki að vinna neina rannsóknarvinnu þá má oft selja mér þá hugmynd að ákveðnir hlutir eigi að kosta eitthvað ákveðið.  Hvað reiðhjól varðar þá bý ég að því að hafa starfað við sölu á þessu og man því, merkilegt nokk, eitt og annað úr bransanum.  Eftir að hafa tekið rúnt í vikunni á þessar helstu sérverslanir, Markið, Örninn og GÁP þá komst ég að því að ódýrasta fjallahjólið í fullorðinsflokki (dugar ekkert minna fyrir Ísak Mána) kostaði á öllum stöðunum 59.900 kr.  Sem er helv... mikið að mér finnst, án þess að taka þá pælingu lengra af hverju þau kosti það sama á öllum stöðum.  Ég tók opna hugann á þetta og kíkti í Hagkaup og Byko til að athuga hvort það leyndist eitthvað þar sem hægt væri að notast við.  Ekki reyndist það svo, úrvalið þar nánast ekkert og vonlaust að hitta á einhvern starfsmann sem vissi hvað snéri fram eða aftur á reiðhjóli eða sýndi manni einhvern vott af áhuga í þessum pælingum.  Til að gera langa sögu stutta þá fundum við grip sem drengurinn var sáttur við og rúmlega 60.000 kr hurfu af reikningnum mínum á örskotsstundu.

Sem kemur þá að því sem mér svíður mest.  Þegar ég var í þessum bransa fyrir 12-14 árum þá voru ódýrustu hjólin í þessum flokki að kosta ca 23.000 kr - 25.000 kr.  Veit ekki hvort menn voru graðari í innkaupum þá en það var alla vega oft hægt að fá afganga frá því sumrinu áður með 20-30% afslætti af þeim verðum á þessum árstíma.  Það var ekkert sem heitið gat á þessum rúnti mínum í þetta skiptið.  Ég hristi bara hausinn þegar ég rak svo augun í verðmiðann á minnstu tvíhjólunum sem kostuðu 8.900 kr back-then, 23.900 kr árið 2012.

Blákaldur raunveruleikinn og ég gat ekki annað en spurt sjálfan mig að því hvar í fjandanum ég væri staddur.

Af plankanum

Plankaverkefnið hangir enn, planki framkvæmdur á hverjum degi frá áramótum og enn hefur ekki dagur dottið út.  Við héldum sama tíma í mars og í febrúar, 1:55 mín, yfirleitt með einni pásu en tókum þetta nokkrum sinnum í einni lotu.  Eitthvað verður bætt í núna í apríl en ég leyfi Ísaki að stjórna tímanum.
Það virðist ekki vera einfalt að auka þolið í þessu, mér finnst þetta alltaf jafn djö... erfitt.  Tók þátt í smá keppni niðri í vinnu í tengslum við eitthvað Crossfit átak þar sem plankinn var tekinn og menn reyndu að hanga sem lengst.  Ég tórði í 3:04 mínútur sem mér fannst frekar slappt miðað við að þetta er eitthvað sem ég hef gert á hverjum degi síðan 01.01.2012.  Ég var farinn að titra og nötra þarna í lokin og réð ekki neitt við neitt.  Ísak Máni tók í framhaldinu einn svona úthaldsplanka og náði 3:01 mínútur en ég var ekki búinn að segja honum minn tíma þannig að ég held að hann hefði pínt sig extra þarna til að ná tímanum hans pápa ef hann hefði vitað hann.
Við tökum örugglega aftur svona keppni aftur í apríl og þá verður mönnum stillt upp hlið við hlið, sem ætti að vera hvetjandi fyrir báða aðila.

Daði Steinn 3ja ára

Jakkafatahelgi

Nokkuð þéttri helgi að ljúka.  Sigga náði sér í einhvern skít og var heima lasin á föstudaginn en þurfti að skríða saman á methraða.  Árshátíð hjá vinnunni minni á laugardeginum, haldin í Silfursalnum, held ég hann heiti, þarna á Hótel Borg.  Matur og skemmtiatriði með nettu Bollywood þema sem var allt í lagi, toppaði reyndar ekki Hollywood pakkann frá því árinu áður.  Maður var nú bara rólegur, kominn á þennan aldur, og kominn í bælið tiltöllega snemma.  Partýgírinn orðinn alveg handónýtur, veit ekki hvað þetta er.  Maður þarf kannski bara að panta tíma einhversstaðar og láta athuga skiptinguna.
Nánast óþarfi að fara úr fötunum því það var mæting upp í Bröttuhlíð daginn eftir í skírnarveislu.  Guðrún að skíra nýja drenginn, hann Steinar Inga.  Ekki skortur á veitingum sem fyrri daginn á þeim bænum en ég viðurkenni það fúslega að fyrsta verk við heimkomuna í dag var að skella mér í náttbuxurnar og leggjast á meltuna.

Skemmtilegar hefðir en meiri árangur óskast

Henti mér á síðasta leik ÍR í körfunni þennan veturinn, sem var núna á fimmtudaginn.  Heimaleikur við KR og ekkert að keppa að og tap niðurstaða kvöldsins.  Vonbrigðartímabili að ljúka þar sem 9. sæti varð niðurstaðan og menn komnir í sumarfrí því ekki gekk að tryggja sér inn í úrslitakeppnina.  Ekki það að það hefði verið endilega einhver stemming í því að skríða þangað inn, til þess eins að láta sópa sér út í einhverri stemmingsleysi.  Æi, voðalega væri nú gaman að ef menn næðu nú að rífa þetta upp getulega séð og sett smá trukk í þetta, frekar andlaust eitthvað.

Annars tek ég nú ofan fyrir þeim sem standa í þessarri vinnu því fyrir leikinn var treyja hins síunga Eiríks Önundarsonar hengd upp, þekkt hefð m.a. úr hinni amerísku NBA deild þar sem leikmenn sem skarað hafa fram úr hjá viðkomandi félagi fá treyjur sínar hengdar upp í rjáfur leikhallanna um aldur og ævi.  Þar reyndar eru númer viðkomandi leikmanna tekin úr umferð og ekki notað aftur en það er víst ekki alveg í boði hérna, held að reglur KKÍ segi að leikmenn á leikskrá skuli vera númeraðir frá 4-15.    Svo er víst ekki alveg víst hvort kappinn er endanlega hættur að spila, hefur víst reynt að hætta en af einhverjum ástæðum gengur það illa.  Það kemur víst væntanlega í ljós í haust hvort karlinn skokki inn á völlinn eins og ca síðustu 20 tímabil.  En þetta kom vel út, veit af einni treyju sem Njarðvík hengdi upp, annars hef ég ekki heyrt af þessu áður.  En karlinn á þetta skilið, það er nokkuð ljóst.

Var svo næstum því búinn að fara á handboltaleik hjá ÍR daginn eftir, sem hefði verið sá fyrsti í örugglega 2-3 ár.  Þeir sigruðu Víkinga og náðu með því að tryggja sér úrvalsdeildarsæti að ári en ég var víst bundinn í önnur verkefni.  Handboltinn er víst að ná að skapa ágætis umgjörð og mig langaði svona að bera þetta saman við körfuna.  Það er alltaf gaman að upplifa góða stemmingu þótt ég taki nú körfuna framyfir handboltann flesta daga.

Á hótelherbergi í Þýskalandi í vikunni

Alltaf sér maður eitthvað nýtt.  Hvað átti ég að gera við gúmmíönd í sturtunni?  Skil tenginguna ef við værum að tala um baðkar.  Voða krúttlega og allt það en mér fannst eitthvað bogið við þetta.  Var ekki viss hvort það var ætlast til að ég tæki hana með mér heim en fannst það ekki við hæfi fyrst hún var þrælmerkt hótelinu.  Hefði örugglega fengið bakreikning á kortinu fyrir henni.

Engir útlendingafordómar samt...

Karlinn er búinn að vera þokkalega duglegur að mæta á leiki hjá ÍR í körfunni þennan vetur, enda ársmiðahafi eins og í fyrra.  Ísak Máni hefur svona yfirleitt verið minn fylgarsveinn á þessa leik, við höfum líka látið sjá okkur á eitthvað af útileikjunum, svona þegar það hefur hentað.  Úrslitin hafa ekki verið að detta með okkur og þegar þetta er skrifað eru þrír leikir eftir af deildarkeppninni og ýmislegt þarf að ganga upp til að við skríðum inn í úrslitakeppnina.
Það var útileikur í gær, við Stjörnuna í Ásgarði, en Ísak Máni var forfallaður enda í afmæli hjá félaga sínum.  ÍR nýlega búnir að fá sér nýjan kana, Rodney Alexander, og er sá sannkallaður háloftafugl en ég var búinn að missa af síðustu leikjunum og því ekki búinn að sjá kappann í action.  Logi Snær var til í að kíkja með karlinum svo að við félagarnir kíktum í Garðabæinn.
Okkar menn höfðu 4ra stiga sigur í háspennuleik, Alexanderinn átti a.m.k. tvær flugferðir sem enduðu með suddatroðslum og við erum s.s. enn á lífi í baráttunni um sæti í úrslitakeppninni.  Án þess að ætla að fara eitthvað að ræða þennan leik þá er eitt sem er svolítið að plaga mig varðandi íslenska körfuboltann, það eru þessi blessuðu útlendingamál.  Ég skal alveg viðurkenna að ég man nú ekki nákvæmlega reglurnar um fjölda útlendinga sem hvert lið má tefla fram, veit að tveir kanar eru leyfðir en svo held ég að það séu engar, eða a.m.k. litlar, hömlur á menn sem hafa evrópst vegabréf.  Mér hefur fundist þetta komið út í öfgar hjá mörgum liðu, maður hefur séð 4-5 erlend nöfn á nafnalista hjá liðum.  OK, einhversstaðar eru menn komnir með íslenskan ríkisborgararétt sem teljast þá víst sem innlendir.

Útlendingar eru af því góða fyrir þessa deild, mér dytti ekki að halda nokkru öðru fram, ég er búinn að lýsa því hvernig nýji kaninn hjá ÍR var svona helsti drifkrafturinn í að drösla mér upp í Ásgarð í gær.  En við erum að tala um körfubolta, það eru fimm manns inná í einu í hvoru liði og liðin mega vera með tólf manns á skýrslu.  Mín skoðun, í talsverðan tíma, hefur verið sú að leyfa tvo útlendinga, punktur.  Ég veit að ég er örugglega að tala á móti einhverjum evrópskum lögum um frjálst flæði atvinnulífs en mér er bara alveg sama, það hlýtur að vera hægt að fiffa það eitthvað til.  Ef þú getur ekki hnoðað saman tíu hræðum sem geta dripplað bolta í bland við tvo útlendinga þá þarf bara að fara í einhverja naflaskoðun á starfi klúbbsins.  Í leiknum í gær var einn einstaklingur, af þeim tíu sem hófu leikinn fyrir bæði lið, uppalinn hjá viðkomandi klúbbi.  Aðrir voru erlendir leikmenn eða aðkeyptir íslenskir leikmenn frá öðrum félögum.  Mér finnst einfaldlega skilaboðin sem verið er að senda niður í yngri flokkana vera sú að þú þarft að vera helv... framarlega á þínu sviði til að eiga nokkuð breik í að fá tækifærið á stóra sviðinu hjá þínu félagi.  Enda hefur maður, á þessum ca þremur árum sem ég hef verið nokkuð grimmur í að mæta á leiki og fylgst með starfinu hjá ÍR, heyrt af og séð nokkra efnilega drengina einfaldalega hætta þegar þeir eru komnir á það stig reyna að banka á meistaraflokksdyrnar.  Snýst þetta um aukna kröfur á árangur strax?  Hafa menn ekki tíma til að byggja upp lið?  Svo ég haldi áfram að tala um hverfisklúbbinn, get ekki mikið dæmt önnur félög, þá hafa þeir þessi síðustu ár verið að ströggla við að komast í úrslitakeppnina til þess eins að láta fleygja sér út í fyrstu umferð.  Væri ekki hægt að ná þeim "árangri" með því að leyfa uppöldu kjúklingunum að spila örlítið meira?

Bara pæling.

Loksins fækkun í stellinu

Er að margmassa áramótaheitinu frá því í fyrra, eða árinu þar áður.  Nógu mikið hefur þetta a.m.k. legið á mér síðustu ár.  Ég var sem sagt hjá tannsa í endajaxlatökum í dag, sem var náttúrulega alveg frábært.  Fyrir einhverjum árum reif þáverandi tannlæknirnn minn einn jaxl úr stellinu þannig að hinir þrír hafa fengið að lifa áfram, þangað til í dag.  Ákveðið var að taka þeim megin sem tveir voru eftir, hreinsa þá hlið en taka svo þann síðasta síðar.
Ég vissi ekki hvort ég var með meiri hnút yfir aðgerðinni sjálfri eða tilfinningunni þegar ég fengi að heyra hvað þetta myndi kosta.  Athöfnin sjálf gekk nú nokkuð vel, eiginlega betur en ég þorði að vona, þrátt fyrir að neðri jaxlinn hafi reynst hinn mesti harðjaxl og kostaði þeim mun meira ef ég skil þetta rétt.  Rúmur hálftími og svo var allt afstaðið.  Þá var bara að punga út fyrir herlegheitunum, 58.200 kr.  Núna veit ég a.m.k. að taxtinn á stofunni sem ég fór á, fyrir "tönn fjarlægð með skurðaðgerð - beinlæg að hluta" er 42.500 kr og "úrdráttur tannar með fulla beinfestu" er 15.700 kr.  Ekki skal svo gleyma að ég var búinn að mæta í einhverja forheimsókn með myndatöku o.s.frv. sem kostaði mig einhvern rúman 10.000 kall.

Búinn að panta tíma fyrir síðasta jaxlinn, eftir tæpa tvo mánuði.  Það verður að koma í ljós hvort það verður hefðbundinn úrdráttur eða skurðaðgerðarfjarlægðing, þetta verður alltaf 80.000 - 100.000 kall.  Ég reyni að hugsa ekki mikið um hvað ég hefði getað notað þessa peninga í annað skemmtilegt en menn hérna á heimilinu voru fljótir að tengja þetta við PlayStation 3.

Dagur til að blogga

Stemming að henda inn einum pistli hingað á þessu degi...
...að hluta til bara því dagurinn í dag er í dag.  Ég hef eitthvað klikkað á því fyrir fjórum árum.

Ástandið hérna heima búið að vera í frekar miklu tjóni.  Daði Steinn og Ísak Máni fengu báðir flensuna í byrjun síðustu viku, Ísak á sunnudeginum og Daði á þriðjudeginum og báðir lágu þeir í viku.  Daði Steinn fór loksins í leikskólann í dag eftir herlegheitin.  Mér tókst svo að leggjast sjálfur um síðustu helgi en mætti semiferskur til vinnu í dag.  Eins og það væri ekki nóg heldur skreið Logi Snær heim úr skólanum á miðjum degi í gær, kominn með pestina.  Hann fékk að fara upp í Mosó og er þar núna í góðu yfirlæti ef ég kannast eitthvað við Mosfellsbúa.  Sigga hefur siglt í gegnum þetta, mætir í sína rækt á ókristilegum tíma og lætur ekkert stoppa sig.  A.m.k. hingað til.

PAD verkefni mitt og Ísaks Mána gengur vel, mánuður tvö búinn og enn hefur ekki fallið úr dagur, með pest eða án pestar þá hafa menn látið sig hafa það.  Bættum nokkrum sekúndum við settin frá því í janúar, 1:05 mínúta og tökum svo 0:50 eftir stutta pásu.  Held að við þyngjum ekkert við í mars, þetta er tekur alveg í eins og er.

Korn frá Daða

Einhver gullkorn frá yngri árum Loga Snæs leynast hérna á þessum vettfangi, Ísak Máni greyið geldur fyrir það að pabbi hans var ekki farinn að blogga þegar hann var lítill.  Segjum bara að það hafi ekki verið búið að finna upp bloggið svona til að fría mig öllu.  Hef nú ekki verið nóg góður að punkta niður mola frá Daða Steini en læt hérna einn frá því í kvöld flakka.

Ég var nýbúinn að koma Daða Steini í bælið en labbaði svo framhjá herberginu hans eitthvað léttklæddari en ég hafði verið þarna rétt áður.  "Pabbi, hvert ertu að fara?" spurði hann, en ég skildi nú ekki alveg af hverju hann fékk það út að ég væri að fara eitthvað.  "Ég ætla bara að skella mér í sturtu" sagði ég.  Nokkur andartök líða áður en hann kallar í mig úr rúminu sínu inn á baðherbergi:  "Pabbi, ég kann ekki að fara í sturtu."  Ég brosi út í annað og humma eitthvað en hann kemur svo með nánari útskýringu á þessu:  "Ég er með svo lítinn maga.  Þess vegna fer ég alltaf í bað."

Logi Snær 8 ára

Ofurskál númer 46

Mætti hálf syfjaður í vinnuna á mánudagsmorgni, þó ferskari en ég hélt. 4 tíma svefn er svona í það minnsta fyrir mann á mínum aldri. En ég var sáttur. Superbowl, úrslitaleikurinn í ameríska fótboltanum að baki og mínir menn í New York Giants hirtu dolluna í mögnuðum leik. Sigruðu Þjóðernissinnana frá New England, endurtekið efni frá 2008, ef leikurinn um helgina var flottur þá var sá frá 2008 algjört rugl í gæðum. Sagði það þá og segi það enn, ég elska þessa íþrótt og skammast mín ekki neitt fyrir það. Stöð 2 gerði mér nú reyndar smá óleik, ekkert alvarlegt þó. Alla vikuna fyrir leikinn auglýstu þeir að leikurinn yrði sýndur á ESPN America sem er á fjölvarpinu hjá þeim. Ég nennti ekki að taka sjénsinn á að horfa á leikinn í gegnum netið í einhverjum misgóðum gæðum og fékk mér því fjölvarpið í einn mánuð. Þurfti reyndar ekki að greiða beint fyrir það með peningum heldur átti ég inni einhverja vildarpunkta sem ég gat notað. Nokkrum klukkutímum fyrir leik upplýstu þeir hinsvegar að þeir myndu skipta yfir á ESPN stöðina á Stöð 2 Sport rásinni, sem ég er með. Þannig að ég hefði ekki þurft að fórna þessum punktum mínum fyrir fjölvarpið í einn mánuð. Skítt með það, ég hlýt að geta fundið mér eitthvað í kassanum út þennan mánuð.

Þessu tengt, skil ekki hvernig mér tókst að finna íþróttabúð steinsnar frá hótelinu þegar við Sigga vorum í NY þar sem hægt var að fá Giants treyjur og labba þaðan út, tvisvar, án þess að versla mér Manning-treyju. Ófyrirgefanlegt og mun ekki gerast aftur.

Erfitt sumar fyrir suma

Veturinn hefur verið ansi vetrarlegur, mikil snjór og kuldi með því. Það er því lítið sem hefur minnt á sumarið núna fyrstu tvo mánuði ársins, a.m.k. veðurlega séð. Hinsvegar fer hugurinn að tengjast sumrinu þegar íslenskir knattspyrnumenn fara að hefja keppni í þessum "upphitunarmótum" fyrir sumarið sem hefjast oftar en ekki í janúar ár hvert. Reykjavíkurmótið er eitt þeirra og þar var hverfisklúbburinn vitaskuld að taka þátt. Ég var að mörgu leyti forvitnari en oft áður, aðallega vegna þess að þjálfari liðsins frá síðasta sumri taldi sig vera kominn á endastöð með liðið og tók hatt sinn og staf og yfirgaf Breiðholtið og í kjölfarið hurfu á annan tug leikmanna og þótt eitthvað hafi komið af nýjum mönnum í staðinn þá fór minna fyrir því. Ég var nú samt ekki svo langt leiddur að ég dröslaði mér á þessa leiki en sökum fyrrnefndrar forvitni þá tók ég fyrsta leikinn í beinni á netinu fyrst það var í boði, leikur gegn úrvalsdeildarliði Fram. Segjast verður að áhyggjur mínar af þessari endurnýjun reyndust á rökum reistar, 5:0 tap og mínir menn skítlélegir svo ekki sé sterkara að orði kveðið. Tap í næsta leik, 0:1 gegn Víkingi, var þó aðeins skárra en svo tók við 0:3 tap á móti nágrannaliðinu sem maður nefnir helst ekki á nafn. Lokaleikurinn í þessu móti var svo gegn KR og enn náðu ÍR-ingar ekki að skora mark og fengu nú enn fleiri mörk á sig en áður, 0:9 endaði þetta. 4 leikir, 4 töp og markatalan 0:18. Veit ekki hvað skal segja með stemminguna fyrir sumarinu hvað þetta varðar en reyndar er enn bara febrúar þannig að menn hafa enn tíma til að girða sig í brók og æsa upp stemminguna. Verð kannski bara að treysta á uppáhaldssveitaliðið fyrir gleði á vellinum í næsta sumar.

PAD verkefni

Ég dáist að mönnum sem hafa farið í svokölluð PAD verkefni á netinu hvað ljósmyndir varðar. Takmarkið er þá taka eina mynd á dag (Picture-a-day) og oftar en ekki á þetta að vara í eitt ár og telst þá flott að byrja 1. janúar og enda 31. desember. Þetta hlýtur að taka svolítið á, hugmyndaflugið þarf að vera í góðum gír og auðvitað vilja menn vanda til verks en ekki birta bara eitthvað.
Við Ísak Máni eru í okkar eigin PAD verkefni, sem reyndar hefur ekkert með myndavélar að gera. Við erum að gera æfingu, svokallaðan planka, og höfum gert það á hverjum degi frá 1. janúar. Plank-a-day. Við höfum tekið þetta tvískipt á hverjum degi, tökum fyrst 1 mínútu og svo 45 sekúndur. Einn mánður búinn og ekki dagur fallið úr, spurning hvort við poppum eitthvað upp tímatökuútfærslunni við þessi tímamót. Strákurinn er harður á því að taka þetta í heilt ár, samkvæmt því er 1/12 búinn, veit ekki hvort það hefst en manni finnst líklegra en hitt að eitthvað klikki á leiðinni. Kemur í ljós.

100 ár og körfubolti

Best að henda inn fréttum af nýliðinni helgi svona til að update-a þetta eitthvað. Laugardaginn fór nú í vinnuna hjá mér, ekki algengt svona um helgar. Það var byrjað með svokölluðum starfsdegi þar sem starfsmennirnir voru að fara ofan í saumana á fyrirtækinu, einhver gildavinna o.s.frv. Svo um kvöldið kíkti mannskapurinn, ásamt mökum, í heljarinnar teiti enda ekki á hverjum degi sem vinnustaðurinn heldur upp á 100 ára afmæli. Stofnað 1. janúar 1912 en sá dagur þykir víst ekkert sérstakur fyrir mikil hátíðarhöld. Teitið var haldið á skemmtistaðnum Esjunni Austurstræti 16, þar sem Reykjavíkurapótek var lengi, en Nathan & Olsen byggði þetta hús á sínum tíma og þótti viðeigandi að fagna þessu þarna. Mikil gleði enda örugglega ekki rosaleg mörg fyrirtæki á Íslandi sem hafa náð þessum áfanga.

Ísak Máni var að keppa í körfu á Flúðum á laugardeginum með 8. flokknum sem gekk víst bara fínt, hann fór reyndar fjölskyldulaus í það verkefni. Það hittist betur á hjá Loga Snæ en hann var að keppa á Póstmóti Breiðabliks á sunnudeginum, eftir hádegi meira að segja. Við kíktum á það, strákurinn stóð sig vel þótt ég segi sjálfur frá. Daði Steinn var þarna með í för og dundaði sér í búningunum sínum. Stemmingin var slík að strákarnir sem voru að keppa vildu endilega fá að hafa hann með í verðlaunaafhendingunni. Fór það svo að hann fékk líka medalíu og er því formlega (eða meira svona óformlega) farinn að safna þeim. Flottir gaurar.

Lottóvinningur

Einhver margfaldur lottópottur í boði um þessa helgi og karlinn splæsti í nokkrar raðir á netinu en rúmlega 40 kúlur í boði, það væri hægt að eyða því í einhverja vitleysu. Heyrði svo seinna í gærkvöldi að einn heppinn aðili hafi unnið þetta og sá hafi keypt raðirnar sínar einmitt á netinu. Maður lét hugann reika, hvað ef...

Tékkaði svo á tölvupóstinum seinnipartinn í dag og þar var póstur frá Getspá með subjectið: Vinningur frá Getspá-Getraunum. Ég dró andann djúpt og sagði við sjálfan mig: „Hafðu engar áhyggjur Davíð, þetta er ekki sá stóri“. Enda kom það í ljós, þrír réttir og 820 krónur beint í vasann, sem gerði reyndar þessa lottóviku bara neikvæða um 180 krónur.

Það er alltaf næst. Eða ekki.

Gamlárspartý

Þessi áramót komin og farin. Villi, Gulla og co í öðrum verkefnum í Malaví þannig að ekki var kalkúnn ásamt salkjöti og baunum með Æsufellsútsýni þetta árið, eftir síðastliðin fjögur áramót þar. Fyndið hvað hægt er að búa til hefðir, Ísaki Mána og Loga Snæ finnst að fá saltkjöt og baunir orðið hluti af áramótum. En þar sem við höfum aldrei verið heima hjá okkur á áramótunum frá því að við fluttum hérna inn fyrrihluta árs 1999, að undanskyldu áramótunum 2009/2010 þegar Sigga fór snemma heim með Daða Stein lasinn fyrir miðnætti, þá var ekkert annað að gera en að finna nýtt partý og fannst þetta fína fjölskyldupartý upp í Mosó hjá Ingu og Gunna. Halli og Jenný og Guðrún og Jökull einnig á svæðinu. Eðallamb og með því, ís og kaka, snakk og gos, samkvæmisleikir og flugeldar, ekki hægt að biðja um mikið meira.


Við tókum flugeldakaupin yfir á næsta stig, höfum látið þann næst minnsta duga okkur en ég lét vaða í pakkann fyrir ofan, hann Trausta. Note-to-self, sem kostaði 16.400 kr þetta árið en sá sem við höfum alltaf keypt, Troðni, var á 13.100. Við Ísak og Logi fórum út og sprengdum hann með þokkalegum tilþrifum, ekki nema einn flugeldur sem tók stefnuna á næsta hús og sprakk með látum á svölunum á efstu hæðinni, þar sem enginn var heima sem betur fer. Daði Steinn lét sér stjörnuljósin af svölunum duga.


Þessi jól og áramót sem sagt að ljúka, hittist þannig á að þetta voru nú bara í raun tvær helgar, rosalega atvinnurekendavæn eins og einhver sagði. Ég tók mér reyndar tvo daga í frí þarna fyrir gamlársdag, svona til að fá aðeins meira frí út úr þessu. Jól og áramót þessa árs, þ.e. 2012, verða víst meira frívænni. En núna hinsvegar er vinnudagur hjá mér á morgun og svo er það skemmilegasta verkefnið, að pakka niður jólaskrauti einhvern næstu daga.

Hefðbundin jól

Annar í jólum að morgni til. Frumburðurinn að skófla í sig samblandi af Cheerios og Cocoa Puffs á meðan hinir tveir skipta liði, annar er inn í stofu að horfa á barnatímann en hinn er inn í herbergi að horfa á Grísina þrjá á DVD. Konan í ræktinni. Ég í náttbuxunum, með ómuldar stýrur í augunum.

Síðustu daga búnir að vera frekar hefðbundnir. Ég var að vinna á Þorláksmessu en eftir útstimplun rúllaði ég mér heim og við kíktum svo með barnaskarann niður í bæ. Vorum reyndar í fyrra fallinu þar, engir kórar farnir að syngja og þessháttar en það var samt fínt að taka röltið þarna upp og niður Laugaveginn.

Aðfangadagurinn gekk vel fyrir sig. Skítaveður reyndar þannig að ekki var hægt að bjóða upp á tímastyttingarferðir utanhúss, innanhússaðgerðir í þeim efnum þurftu að duga. Allir fengu einhverja pakka og heilt yfir var ekki hægt að merkja annað en mannskapurinn gengi sáttur frá borði. Hamborgarhryggurinn úr FK var déskoti fínn og eitthvað var maulað af konfekti í kjölfarið.

Jóladagur var hádegismatur í Mosó, hangikjöt og með því. Mannskapurinn nokkuð slakur bara, einhverjir tók spil á meðan aðrir glugguðu í bók. Maður var að velta því fyrir sér í þriðju ferð í eftirréttinn hvað í ósköpunum maður væri að leggja á líkamann. Heim aftur um miðjan dag, beint í náttfötin. Aftur velti maður fyrir sér áhrifunum á líkamann þegar maður gúffaði í sig afgöngum af aðfangadagsmatnum síðar um kvöldið, kaldur hryggur með heitri sósu. Ég held að það eigi að gera lokatilraun til að klára þetta í kvöld, líklega í tartalettuformi. Fyrsti í NBA eftir verkfall og við Ísak Máni skriðum í bælið um kl 01:00 eftir að hafa horft á magnaðar lokamínútur hjá sigri Bulls á Lakers. Það verður eitthvað að rífa sig upp í vinnuna á morgun.

Hefðbundið bara.

Gleðileg jól

Læknabrölt

Þetta eru búnir að vera hálfskrítnir dagar eða vikur. Þvílíkur skítakuldi sem hefur verið í gangi að það hálfa hefur verið yfirdrifið nóg. Ég held að ég hafi sjaldan verið jafnoft í náttbuxum og hettupeysum að kvöldi til, það er eitthvað við þessa froststemmingu sem hefur ýtt undir þessa hegðun hjá mér.

Svo hefur líka verið tóm veikindi hérna, aðallega Logi Snær og Daði Steinn. Logi fékk einhverja veirusýkingu sem fylgdu massaútbrot og greyið búinn að vera í tómu tjóni. Hvorki farið í körfubolta eða fimleika og hefur verið voðalega orkulaus. Þurfti að sleppa körfuboltamóti sem ÍR hélt um síðustu helgi en hann er nú á réttri leið. Hann fer örugglega samt ekkert að sprikla neitt fyrr en eftir áramót. Daði Steinn búinn að vera með einhvern endalausan skít í sér og fór svo í ofanálag í nefkirtlatöku í dag. Það gekk nú víst nokkuð vel bara, ætli þeir vilji svo ekki rífa hálskirtlana úr honum á næsta ári, það kemur allt í ljós.

Ég ákvað að taka þátt í þessum læknisheimsóknum fjölskyldunnar og skellti mér til tannlæknis, aðeins verið að kítta í stellið. Eins og maður hafi ekkert annað að gera við á þriðja tug þúsundir króna og í desember í ofanálag. Næsta heimsókn til hans í september en fyrir þann tíma verð ég að vera búinn að láta rífa út úr mér einhverja endajaxla sem hefur verið á to-do-listanum síðan nítjánhundruðnítíuogeitthvað. Búinn að lofa sjálfum mér því að þetta verði framkvæmt eigi síðar en í janúar, tími kominn að klára þetta helv...

Sigga er ekkert í þessu, mætir bara í ræktina um miðjar nætur til að hressa sig við. Maður ætti kannski að fara að dusta rykið af ræktardressinu.

Bakaradrengurinn

Ísak Máni gerði köku fyrir skólann um daginn, einhver bökunardagur sem bekkurinn hans hélt í fyrra þar sem allir bökuðu köku og aftur var þetta haldið í ár. Í fyrra gerði hann og félagi hans eldfjallaköku sem sló í gegn. Núna var drengurinn sóló, reyndar með mömmuna sem sína hægri hönd, en aftur sló hann í gegn:

Viðey

Maður hefur þessa eyju sem næsta útsýni út um gluggann í vinnunni en ég held ég hafi aldrei komið út í Viðey fyrr en í gær. Gæti reyndar verið að fara með rangt mál en það verður þá bara leiðrétt síðar. Í gærkvöldi var sem sagt skipulögð bekkjarferð hjá bekknum hans Ísaks Mána út í Viðey og ég fór með honum sem fullorðinn fulltrúi.
Það var frekar kalt, það verður að segjast en maður var nú þokkalega útbúinn. Kíkt á þessa friðarsúlu hennar Yokoar og var farið yfir með okkur yfir helstu staðreyndir þessa listaverks. 12 km uppí loftið sem ljósið nær, það verður að teljast magnað. Heilt yfir mjög flott, annað verður ekki sagt. Stutt stopp í kirkjunni ásamt helstu staðreyndum þar áður en lokastoppið var tekið í Viðeyjarstofu. Þar fengum við kakó og möffins á túristataxta, þ.e. fyrir allan peninginn. Aðeins farið að hvessa með dallinum á leiðinni í land aftur en það var bara hressandi, það örlaði fyrir smá sjómennskufíling frá því í gamla daga en það var nú reyndar djúpt á því.

Það virðist oftar en ekki þurfa eitthvað svona hópskipulag til að maður framkvæmi eitthvað sem er venjulega fyrir framan nefið á manni.

London, England

Skellti mér í helgarferð til Englands um síðustu helgi. Fótboltaferð með nokkrum vinnufélögum, svipaður hópur sem hefur farið í nokkrar ferðirnar, bætist heldur í hann en hitt enda gleðin í fyrirrúmi. Ég er reyndar búinn að setja mér það takmark að telja saman þessar ferðir og leiki svona áður en um langt líður. Skemmtilegra að vera með þetta á hreinu. Við skulum bara lofa þeirri bloggfærslu eigi síðar en í janúarlok 2012.

Flugum út á föstudagsmorgni og gistum á hótelinu á Stamford Bridge, heimavelli Chelsea, ekki í fyrsta skipti en hópurinn telur m.a. tvo grjótharða Chelsea aðdáendur sem þekkja þetta eins og handarbakið á sér. Dagskráin var að taka Reading - Cardiff á laugardeginum en Chelsea - Liverpool á sunnudeginum. Menn verða að taka tvo leiki í svona ferð, til að réttlæta kostnaðinn viljum við meina. Við höfðum gælt við það að ná úrvalsdeildarleik á laugardeginum en þegar sú athugun fór í gang kom í ljós að það var ekkert að gerast í London á þeim degi. Reyndar voru uppi hugmyndir að fara á Millwall - Bristol City, bara til að geta sagt hafa farið á leik með Millwall en þeir eru þeir snarvitlausustu á Bretlandseyjum og þótt víðar væri leitað. Sá leikur var svo færður yfir á sunnudaginn, kannski sem betur fer, svo það féll um sjálft sig. Þannig að Reading var fyrir valinu, annað skipti sem við förum þangað enda einn úr hópnum með góða tengingu við Brynjar Björn, leikmann Reading sem reyndar var ekki í leikmannahópnum vegna meiðsla. Svo var Aron Einar Gunnarsson að spila með Cardiff þannig að þetta hljómaði ágætlega.

Klukkutíma rúntur frá Chelsea yfir til Reading á laugardeginum og við vorum komnir þar í tíma. Fengum okkur eins og einn kaldann og spjölluðum við gesti og gangandi á stuðningsmannabarnum, þægileg fjölskyldustemming þarna og flestum finnst mjög gaman að tala um hvernig standi á því að Ísland eigi svona marga góða fótboltamenn. Svo fengum við að fara til þarna bakatil í players lounge-ið, sem var nú óttarlega dapurt miðað við hvað ég hefði getað ímyndað mér. Fínn leikur, reyndar 1:2 tap heimamanna en stuðningur gestanna sem sátu rétt hjá okkur var með því flottara sem ég hef séð, sungu megnið af leiknum og stuðningsmenn heimamanna áttu ekki roð í þá. Það er hægt að sjá sýnishorn af því -HÉR-. Sáum einhverja leikmenn þarna inn á lounge-inu eftir leikinn. Íslendingarnir tveir voru þarna og svo voru einhverjir karlar þarna, markmaðurinn Adam Federici, fyrirliðinn Jobi McAnuff og Noel Hunt. Ekki stærstu nöfnin í boltanum enda var lítið að kveikja í mér í leikmannalistinn. Sáum reyndar svo skoska framherjann Kenny Miller sem spilar með Cardiff.


Styttra ferðalag á sunnudeginum, nokkur skref frá hótelinu yfir á völlinn. Búið að loka hinum margfræga So Bar sem bullurnar stunduðu þannig að við röltum yfir á Imperial sem er á Kings Rd, þar sem stemmingin er. Ekki alveg eins sveitt eins og gamli So en slapp alveg, maður er farinn að kannast við nokkra Chelsea söngvana. Vorum í fínum sætum á vellinum og leikurinn alveg ágætur, aftur fengum við 1:2 útisigur þannig að stemmingin varð kannski ekki eins og hún hefði geta orðið. Chelsea-menn mega nú eiga það að það er flott að hafa hótel svona á vellinum, skapar líf í kringum þetta eins og eftir leikinn. Það var stemming fyrir því að safna fleiri myndum af okkur með celebs en við náðum að smygla okkur niður í bílakjallarann og sáum á eftir Didier Drogba setjast inn í bílinn sinn en gengum í flasið á Jose Bosingwa og Raul Meireles þannig að það slapp áður en okkur var vinsamlegast bent á að hypja okkur sömu leið til baka af öryggisvörðunum.




Mánudagurinn var svo heimfarardagur þar sem það helsta gerðist að bílstjórinn sem starfsmaður hótelsins pantaði fyrir okkur til að keyra okkur upp á flugvöll hélt að við værum að fara í einhverja skoðunarferð á heimavöll Arsenal. Þetta kom í ljós eftir ða ferðin hófst en einn ferðafélaginn áttaði sig á því að við vorum að fara í vitlausa átt og þá kom þetta í ljós. Það þýddi bara U-beygju á staðnum, blót í sand og ösku frá bílstjóranum en allt hafðist þetta í tíma.

Utanlandsferðalistinn tæmdur í bili, þetta hefur verið ansi hressilegt með 4 ferðir á einhverju 6 vikna tímabili. Ég held að ég hafi sagt þetta síðast en nú segi ég það aftur, næsta fótboltaferð mun innihalda leik á Old Trafford, segi og skrifa það.

Flúðir, Ísland

Enn eitt dæmið um að karlinn kanni áður ókomna staði á Íslandi, þökk sé íþróttaiðkun barnanna. Ég þurfti sem sagt að rífa mig upp daginn eftir Írlandsferðalagið og vera mættur með frumburðinn á Flúðir fyrir hádegið. 8. flokkurinn hjá ÍR í körfunni var að spila tvo leiki þar, við Grindavík og Hrunamenn. Menn náðu að vígja nýju búningana með tveimur sigrum. Hafði sem sagt ekki komið þangað áður, örugglega margt vitlausara en að eiga bústað þarna í grendinni, ekki það að ég sé að fara fjárfesta í svoleiðis.


Annars að frétta af Loga Snæ að hann tilkynnti fyrir helgina að hann væri hættur (í bili a.m.k.) í handboltanum. Hann hefði átt að spila í sínu fyrsta móti í dag en það varð eðlilega ekkert úr því, ekki fyrst menn eru hættir. Hann er þá í fimleikum og körfubolta og það er í sjálfu sér alveg fínt, minnkar aðeins skutlið sem er aðallega á verkefnalista mömmu hans.

Dublin, Írland

Þurfti að bregða mér til Dublin í vikunni sem er að líða. Samnorrænn sveskjufundur, ekki orð nánar um það.

Aldrei komið til Írlands áður.

Ég held það sé sama hvar þú býrð þá séu væntanlega alltaf ákveðnir kostir en á móti ákveðnir gallar. Mér fannst svolítið fúlt að fyrir einn dag í Dublin þurfti ég vera mættur upp í flugvél klukkan 09:00 daginn fyrir þennan eina dag og lenda svo í Keflavík kl 17:00 daginn eftir þennan eina dag.

3 dagar fyrir 1.

Þegar ég vissi að þetta stæði til þá hafði ég smá von að ég gæti flogið beint með einhverju kvenfólki á leið í "power-shopping-ferð" frá Íslandi en komst svo að því að þetta er víst ekki eins vinsæll viðkomustaður eins og hérna fyrir einhverjum árum. Það þýddi bara Keflavík-London-Dublin fyrir mig og sama leið til baka.

Ferðalagið út eftir gekk svona stórslysalaust fyrir sig. Gleymdi reyndar að láta taka einhverja mynd af mér í London sem kom ekki í ljós fyrr en ég var á leiðinni út að hliðinu. Þurfti þá að taka þennan þvílíka sprett einhverja bakleið og hlaupa svo aftur í gegnum allt öryggisdraslið eftir að búið var að smella mynd af karlinum og mætti svona líka pungsveittur þegar verið var að boarda í vélina. Sem betur fer var frekar raðalítið í þessari seinni umferð minni. Ég fékk ekki nafnið mitt kallað upp í hátalakerfinu sem hefði náttúrulega bara verið kúl. Get brosað að þessu núna en mér var enginn hlátur í huga þegar ég hljóp þarna dimman bakgang og fann hvernig svitaperlurnar fóru að spretta fram úr enninu.

Get ekki sagt að ég hafi séð nokkuð af Dublin svo heitið getur. Fór út að borða fyrra kvöldið, á lítinn stað við sjóinn og það var ekki hægt annað en að taka sjávarréttina á þetta. Hörpuskel í forrétt en ég hef ekki hugmynd hvað ég át í aðalrétt enda fiskienska mín ekki alveg sú besta. Enda kannski aukaatriði, þetta bragaðist nokkuð vel.

Að öðru leyti hef ég ekki úr miklu að moða. Ég veit reyndar ekki alveg með þessa skólabúninga þarna..., ...eða ég veit svo sem alveg hvað mér finnst um þetta en ég held að ég haldi þeirri skoðun bara fyrir mig. Svo tókst mér að bjarga deginum hjá einhverri ungri dömu sem flissaði þessi lifandi ósköp þegar ég, eins og algjör hálfviti, stóð á gatnamótum og beið eftir græna karlinum. "Just go over" lét hún mig heyra þegar hún valhoppaði á milli bílanna. Ég veitti því svo athygli það sem eftir lifði ferðar að það beið ekki kjaftur á gatnamótum, menn létu sig bara hafa það. Ég reyndi bara að muna að líta til vinstri.

Heimferðin í gær gekk ágætlega. Þurfti reyndar að vakna kl 04:15 enda átti vélin að fara 07:05 en þegar á reyndi þurftum við að chilla út í vél í einn og hálfan tíma áður en hægt var að leggja af stað sökum þoku í London. Skipti ekki öllu máli, það stytti bara tímann sem ég þurfti að hanga á flugvellinum í London. En þar var ég sem sagt þann 11.11.11 kl 11:11. Hluti af U-21 fótboltalandsliðinu var svo á leiðinni heim eftir 5:0 tap á móti Englandi. Þeir voru samt hressir.

Nú fer utanlandsferðunum að ljúka í bili.

Ekki alveg strax samt.

Logi Snær í körfunni

Hér sé líf og hér sé fjör. Helgin að líða undir lok og það hlýtur m.a. að þýða íþróttabrölt barnanna ef við höfum ekki verið svikin, jújú mikið rétt. Í þetta sinn var Logi Snær í aðalhlutverki en drengurinn sá var að keppa í körfubolta í fyrsta sinn. Slær eldri bróðir sínum við svo munar einu ári ef reikniskunnáttan er ekki að bregðast mér en Ísak Máni tók þátt í sínu fyrsta körfuboltamóti þegar hann var 8 ára á meðan Logi er „bara“ 7 ára. Á móti kom reyndar að Ísak Máni hafði verið í handbolta árinu áður, á meðan Logi Snær byrjaði í handboltanum, eins og körfuboltanum, núna í haust. Nóg komið að tilgangslausum samanburði sem eru reyndar tölfræðiupplýsingar sem vonandi gaman er að vita seinna meira, þó það sé bara fyrir drengina sjálfa.


Logi Snær var að taka þátt í Sambíómótinu hjá Fjölni, hét áður Hópbílamótið held ég og spilaði Logi í Rimaskóla. ÍR sendi aldrei lið í þetta þegar Ísak Máni var á þessum aldri þannig að við vorum að fara í fyrsta sinn á þetta mót. Fullmikið prógramm fyrir minn smekk, 5 leikir sem voru teygðir yfir laugardag og sunnudag með bíóferð og kvöldvöku. Við fjölskyldan reyndum svona að skipta þessu á milli okkar, Sigga tók aðallega laugardaginn og fékk þá bíóferð og kvöldvöku í kaupbæti. Við Daði Steinn fylgdum Ísaki Mána á tónleika í Seljakirkju á laugardeginum áður en við kíktum upp í Grafarvoginn. Ég tók svo sunnudaginn. Þetta prógramm hefur væntanlega allt verið gert til að geta réttlætt að rukka hvern iðkanda meira en ella. Meira að segja var liðunum boðið að gista í skólanum, sem ÍR þáði sem betur fer ekki. Strákurinn stóð sig vel, smellti niður einhverjum körfum og var voða ánægður með þetta sem hlýtur að vera mergur málsins. Nýju ÍR búningarnir komu í hús rétt fyrir lokun á föstudeginum hjá Braga í Leiksport þannig að menn tóku sig vel út á velli. Númer 5 eins og stóri bróðir fékk sér.

Lestrarstundir

Daða Steini finnst ekki leiðinlegt að láta lesa fyrir sig. Mér finnst ekki leiðinlegt að lesa fyrir hann, svona yfirleitt. Það er nú samt þannig að mér finnst bókakosturinn sem er í boði misskemmtilegur, eins og kannski eðlilegt er. Og ég og Daði Steinn höfum ekki alltaf sömu skoðun hvað þetta varðar.

Tökum sem dæmi ritröðina Skemmtilegu smábarnabækurnar sem eitthvað er til af hérna heima, mér fyndist réttara að nefna þær Misskemmtilegu smábarnabækurnar. Daða er nefnilega ekki sama hvaða bækur verða fyrir valinu þegar hann er í lestrarhlustunargírnum, sumum vill hann ekki gefa svo mikið sem eitt tækifæri á meðan aðrar eru heilagar. Og þær þarf að lesa aftur og aftur og aftur... Sem er svo sem í lagi, á meðan efni bókarinnar er í lagi en þegar það er ekki í lagi þá er það ekki í lagi.

Bláa kannan er déskoti fín finnst Daða, get ekki sagt að ég deili þeirri skoðun. Saga sem gengur út á að aðalsöguhetjan hittir mismundandi persónur og spyr þær sömu spurningarinnar og fær alltaf sama svarið, þangað til í lokin. Græni hatturinn og Svarta kisan ganga út á það sama, get ekki sagt að ég sé einskær aðdáandi Alice Williamsson sem er skráð fyrir þessum þremur sögum en geri mér jafnframt grein fyrir að hún hefur væntanlega verið stödd á öðru tímaskeiði en ég blessunin. Þá er skárra að lesa um Grísina þrjá eða Úlfinn og kiðlingana sjö sem eru sem betur fer líka ofarlega á vinsældarlistanum hjá þeim yngsta.