Í ljósaskiptunum

Var eins og svo oft í umferðinni í dag og var að hlusta á útvarpið. Þar glumdi auglýsing með vini mínum honum Lýð Oddsyni, lottóvinningshafa með meiru þar sem hann var að bauna eitthvað á konuna sína, eins og svo oft. Þá fór ég allt í einu að hugsa um af hverju þeir aðilar sem eru að keyra þessa markaðsherferð hafa ekki farið út í það að gera auglýsingar þar sem þessi ágæta kona yrði í aðalhlutverki. Fannst þetta sniðug hugmynd hjá mér og fór að velta því fyrir mér hvernig hún ætti að líta út o.þ.h. Þessi pæling fjaraði síðan bara út án þess að ég kæmist að einhverri niðurstöðu.

Við fjölskyldan fórum síðar í kvöld í matarboð til Haraldar og Kristínar og vorum þar samankomin ásamt fleira fólki. Það var kveikt á sjónvarpinu, einhverjir voru að spjalla saman, krakkarnir að leika sér með dót á gólfinu og píanóglamur var líka í loftinu. Allt í einu þar sem ég stóð þarna á stofugólfinu sá ég auglýsingu í sjónvarpinu sem ég hafði ekki séð áður. Vegna þess hve hljóðið í imbakassanum var lágt stillt og önnur umhverfishljóð í stofunni voru yfirgnæfandi gat ég ekki heyrt hvað kom fram í þessari auglýsingu en ég gat ekki skilið annað en þarna væri komin sjálf Björg, eiginkona Lýðs, í lottóauglýsingu. Óbærilegur kjánahrollur fór um mig og mér fannst eins og ég væri staddur í lélegum Twilight zone þætti. Nánast eins og einhver dökk máttarvöld væru að gera grín að mér. Ég leit í kringum mig og allir aðrir í stofunni létu eins og allt væri með felldu. Auglýsingin hvarf eins fljótt og hún birtist og ég stóð enn frosinn á gólfinu. Ég var ekki viss hvort þetta hefði í alvöru gerst eða ekki. Þetta var allt svo óraunverulegt. Gekk að næsta stól og fékk mér sæti. Lét eins og allt væri eðlilegt.

Ég verð að vakta imbakassann til að sjá hvort ég sjái ekki auglýsingu með Björg í aðalhlutverki. Spurning hvort ég sé sá eini sem sé hana...

Handboltamót hið fyrsta

Þá er því lokið, fyrsta handboltamótinu sem Ísak Máni fór að spila á. Spilað var í Mýrinni þeirra Garðbæinga og spiluðu þeir þrjá leiki, við HK, Víking og Fylki. Ekki vissum við hvað við vorum að fara út í enda öll okkar mótareynsla komin úr knattspyrnunni. Þetta var spilað á litlum völlum, 4 inná + markmaður og lítið verið að æsa sig yfir hlutum eins og skrefum, tvígripi og öðrum smámunum enda greinilegt að leikmenn á þessu móti voru með handboltareglurnar mismikið á hreinu.

Þetta innlegg í reynslubankann fór nú ekki alveg nógu vel í mannskapinn. Fyrir það fyrsta fannst foreldrunum þetta ekki alveg nógu skipulagt. Við vorum mætt þarna skömmu fyrir klukkan 13:00 en þremur og hálfum tíma seinna var þriðja og síðast leik okkar manna að ljúka. Stundum var ekki einu sinni verið að spila á öllum völlunum. Ekki fannst mér þetta því vel unnið, séð með augum yfirmanns leikjamála á knattspyrnumótum haldin á vegum 7. flokks ÍR. Sjoppumálin voru líka svakalega döpur, það hlýtur að vera kappsmál þegar þú ertu að stjórna svona móti þar sem fyrstu liðin byrja kl. 9:00 og allt stendur til kl. 18:00 að vera með nóg af gosi og þessháttar til að selja. Þarna var hins vegar bara grænn kristall til sölu eftir kl. 14:00.

Ísak Máni byrjaði vel á mótinu, var óragur við að skjóta en fór svo að draga sig inn í skelina þegar samherjarnir fóru að rífast um hver ætti að enda sóknirnar og lýstu m.a. yfir óánægju með skotframlög hans. Endaði svo með sprengju þegar minn maður yfirgaf völlinn eftir síðasta leik með tárin í augunum, hundfúll með lífið og tilveruna. Þetta var nú allt saman rætt og ég vona að þetta hafi nú ekki djúpstæð áhrif á hann til verri vegar. Þetta gerist stundum með hann þegar keppnisskapið og sú tilfinning þegar honum finnst að gengið sé á hans hlut blandast saman, bannvæn blanda.

Við höfðum dregið Loga Snæ með á þetta en sáum að hann myndi nú aldrei endast þetta óskertur á geði. Ég tók því að mér að skutla honum upp í Mosó til afa og ömmu. Var það bara til að toppa þetta að akkúrat þegar það fór fram gekk á með stórhríð á höfðuborgarsvæðinu og var því rúnturinn úr Garðabæ upp í Mosó, með viðkomu í Breiðholtinu, og í Garðabæinn aftur aðeins lengri ég hafði ráðgert eða góður klukkutími. Frábært. Þegar við komum þarna í upphafi móts var sól og þegar við fórum heim eftir mótið var sól. En ekki þegar ég þurfti að komast hratt og örugglega Garðabær-Mosó-Garðabær, þá var stórhríð!

Eftir svona dag finnst mér knattspyrna alveg yndislega einföld íþrótt og það sem meira er, einföld í framkvæmd hvort sem þú ert 32 ára eða 8 ára. Handbolti er svo sem ágætur líka en ekki samt alveg sama snilldin. En það þýðir ekkert að hengja haus yfir þessu, það verður að reyna að peppa drenginn upp í það sem hann vill gera og gerir vel.

Það sem drepur þig ekki styrkir þig bara.

Fjölskyldumynd

Svarthöfði

Líklegt verður að teljast að börn léttruglaðra foreldra verði léttrugluð sjálf...

ÍR 100 ára

Prógrammið um helgina var nú ekki alveg eins stíft og ráðgert hafði verið. Hverfisklúbburinn var með dagskrá alla helgina sökum aldarafmælisins en stofndagurinn var einmitt 11. mars 1907. Fórum upp í Seljaskóla í gær en þar var uppákoma svona aðallega fyrir börnin, hoppukastalar, töframaður og einhver söngatriði. Ísak Máni var vitaskuld hæstánægður, endalausar ferðir í hoppukastala eftir hoppukastala, það er ekki hægt að hafa það mikið betra. Logi Snær var ekki alveg eins spenntur, þ.e. ekki fyrr en hann fékkst loksins til að fara í minnsta kastalann sem var fyrir litlu börnin en þá var ekki aftur snúið. Hann var meira að segja hundfúll þegar pabbi hans vildi ekki leyfa honum að fara í stóru hoppukastalana, setti undir sig hausinn og strunsaði burt. Ísak Máni var búinn að ákveða að fara ekki á sundmótið sem var ráðgert að hann tæki þátt í seinni partinn í gær, hann var eitthvað smeykur um að eiga ekki orku til á lager fyrir það. Eftir á 3ja tíma hoppukastalahopp þá held ég að það hafi verið hárétt ákvörðun.

Leiðindarveður í morgun og lítil stemming fyrir að fara niður á ÍR-svæðið og taka þátt í vígslunni á gervigrasinu og öðrum veisluhöldum tengdum afmælinu. Hálffúlt að veðrið hafi ekki verið betra því það hefði verið gaman að kíkja á þetta.

Knattspyrnuvertíðin er hafin hjá mér, fyrsti æfingaleikur Vatnsberanna var í kvöld og var spilað gegn FC Ice. 2:1 tap staðreynd í miklum vorbragsleik. Sáttur við minn leik prívat og persónulega svo að ég gat gengið sáttur af velli. Logi Snær spurði mig síðan þegar ég kom heim hvort ég hefði verið í fótbolta sem ég gekkst við. "Með Vassberunum?" hélt hann svo áfram. Flottur strákurinn, hann er að læra þetta.

Ég ætla að enda þennan pistill á því að óska eftir meiri frumleika hjá lógó framleiðendum þessa lands. Sá þetta SS merki fyrir nokkru og fannst eins og ég hefði séð það áður. Kannski er samvinna ÍR og SS (sem er einhver held ég) það náin að þeir hafi fengið svona 2 fyrir 1 tilboð á afmælislógóunum.

Þrjóskupúkinn

Logi Snær getur verið rúmlega handfylli ef maður getur íslenskað þetta orðatiltæki þannig. Algjört fatafrík sem getur stundum gert mann alveg gráhærðan með dillunum í sér. Ekki þessar buxur, bara hinar og alls ekki þessi peysa, bara Batman peysan o.s.frv. Maður er yfirleitt með í maganum þegar hann fær ný föt því það sést alveg á fyrstu viðbrögðunum hvort hann kemur til með að taka viðkomandi flík í sátt eður ei. Ef honum hugnast þessi flík ekki þá mun það verða eilíf barátta að fá hann til að klæðast henni, alveg sama hvað maður tautar og raular. Honum er nefnilega ekki auðhaggað blessuðum drengnum.

Þessa dagana hefur hann dottið í þann gír að vera óvenjumikið með húfur innanhúss. Ekkert alvarlegt svo sem, harðneitar t.d. stundum að taka niður húfuna þegar hann kemur heim til sín úr leikskólanum og er svo að dandalast með hana á hausnum í einhvern tíma. Nú gerðist það eitt kvöldið að hann kallaði á mig eftir að hann var farinn upp í rúm og heimtaði að fá húfu, og auðvitað ekki bara einhverja húfu heldur ákveðna húfu. Enda ákveðinn drengur. Eitthvað reyndi undirritaður að malda í móinn og vísaði í að honum yrði líklega vel heitt á kollinum með flíshúfu á hausnum upp í rúmi. Hann var ekki á því og ég lét þetta eftir honum en sagði honum að taka af sér húfuna þegar honum yrði heitt. Ég fór svo bara fram og spáði ekkert meira í þetta, steingleymdi þessu öllu heldur. Ekkert heyrðist meira í mínum eftir þetta og af tilviljun einni saman álpaðist ég inn til hans áður en ég sjálfur skreið upp í rúm og við mér blasti þetta:

8-liða úrslit í Meistaradeildinni

Það fór eins og ég hafði óttast, martröðin rættist þegar dregið var í dag:

8-liða úrslit:
AC Milan - Bayern Munchen
PSV Eindhoven - Liverpool
Roma - Manchester United
Chelsea - Valencia

Góðu fréttirnar eru þær að ég mun hafa lið til að hvetja í undanúrslitunum en hvernig ég tækla þessa rimmu í 8-liða úrslitunum er óvitað. Ætli United hjartað verði þó ekki yfirsterkari en vont verður þetta. Það munu verða furðulegar tilfinningar þegar ég horfi á þetta.

Æ-i, þetta er svo vont.

Fegurð í allri sinni mynd

Hvernig er annað hægt en að elska þennan leik?

Drottningin blæs líf í ferilinn

Nú er íþróttaiðkun fjölskyldunnar endanlega að fara í ruglið. Hvað mig sjálfan varðar þá er fyrsti æfingaleikur Vatnsberanna um næstu helgi og næstu helgar fara í æfingaleiki, held einhverjar 5-6 helgar í röð. Síðan fer sumarið í hönd með tilheyrandi sparki.

Ísak Máni heldur ótrauður áfram í handboltanum ásamt því að vera í fótboltanum. Nýbúið mót í fótboltanum og framundan er handboltamót þann 16. nk, hið fyrsta sem drengurinn fer á. Svo er hann líka aðeins að fikta á sundæfingum og þar er einmitt byrjandamót núna á laugardaginn. Þar vill hann meina að hann sé að fara keppa í 25 metra flugsundi, ég á eftir að sjá eitthvað staðfest yfir þetta.

Nýjustu fréttirnar eru þó þær að frúin tók fram takkaskóna í kvöld eftir að það eina sem þeir skór hafa gert í einhver ár er að safna ryki. Veit ekki hvort það er hægt að kalla þetta "old girls" en þetta eitthvað 25+ ára dæmi hjá ÍR. Spilað á gervigrasinu hjá hverfisklúbbnum þannig að við erum að tala um toppaðstæður. Samkvæmt því sem ég hef heyrt er svokallað drottningamót á heimavelli ÍR 21. apríl nk. og það er ekki að heyra annað á minni enn að stefnan sé sett á byrjunarliðssæti, kom alla vega upprifin og æst eftir spriklið svo ljóst er að lengi lifir í gömlum glæðum. Ísaki Mána finnst þetta spennandi held ég að mútta sé farin að sparka bolta og talandi um einhver mót.

Eina sem ég veit er að þetta minnkar ekki sveittu fótboltafatahrúguna sem er reglulega hérna á gólfinu. Furðulegt heimilishald allt saman.

Incubus

Fór á Incubus í Laugardalshöllinni í gær. Þetta telst líklega eitt af þeim böndum sem maður hefur hlustað á með öðru eyranu í gegnum tíðina ef hægt er að nota það orðalag. Maður á sem sagt ekki alla diskana og þekkir ekki öll þeirra verk eins og handarbakið á sér en mikið af þeirra efni er manni vel kunnugt.

Ég lagði bílnum á mínum venjulega stað þegar ég fer á stórviðburði í Laugardalnum, sem eru þó venjulega fótboltaleikir og því var smá göngutúr upp í Höllina. Mígandi rigning gekk akkúrat þá yfir og ég kom holdvotur á svæðið. Tommi var ekki mættur á svæðið með miðann minn og ég þurfti því að hinkra í 10 mínútur eða svo. Sem betur fer gat ég hinkrað undir skýli svo ég þyrfti ekki að standa alveg undir bununni.

Mínus hitaði upp og spilaði í hálftíma. Mér skilst að þeir séu að vinna að nýju efni og ég var ekki alveg nóg vel inni í því sem þeir voru að flytja þarna, eins og þorrinn af mannskapnum sem var á svæðinu að mér virtist. Einn og einn slagari fékk þó að fljóta með og tók þá áhorfendurnir við sér. Ég hef séð þessa drengi nokkrum sinnum live og hef eins og venjulega annars lítið út á þá að setja.

Við tók hálftíma pása áður en aðalnúmerið steig á stokk. Þeir byrjuðu með látum og hristu fram seinni tíma slögurum, eitthvað sem allir innanhús þekktu. Þeir keyrðu svo í gegn þéttu prógrammi sem varði í einn og hálfan tíma. Lítið út á þá að setja, helst að manni fannst vanta svona 1-2 gamla slagara en ekkert sem maður missir svefn út af. Heilt yfir flott kvöld og ég var a.m.k. sáttur.

Það var líka hætt að rigna þegar ég rölti út í bíl.

Hreyfingarskýrsla febrúarmánaðar

15 dagar í rækt eða bolta af þessum 28 sem í boði eru í febrúar. Þokkalegt held ég, sérstaklega í ljósi þess að fyrsta vikan fór meira og minna í veikindi. Ég vona að þolið sé eitthvað að aukast, ekki minnkar bumban neitt. Það er ljóst að eitthvað verð ég að vera grimmari við mig í átinu. Hef samt ákveðið að fara engar offarir í þessum málum en minnkun á gosdrykkju hefur gengið nokkuð vel. Spurning um að hafa næsta skref að minnka át eftir klukkan 20 á kvöldin og sjá hvað það gerir fyrir sál og líkama. Svo er ekkert annað að gera en að halda áfram í mars.

Ítalski boltinn

Nenni varla að skrifa um þetta. Var að gorta mig hérna um árið þegar Roma sló eitthvað skítamet í ítölsku deildinni með því að vinna einhverja 11 leiki í röð sem mér þótti heavy merkilegt. Inter tók þetta met og pakkaði því saman. Þeir voru að gera jafntefli við Udinese núna rétt áðan og því endaði sigurleikjahrina þeirra eftir 17 sigra í röð.

Toppurinn

Sigga er búin að toppa mig. Ég get ómögulega séð hvernig ég get komið til baka og toppað hana á móti. Að komast á mynd á forsíðu heimasíðu knattspyrnufélagsins Vals er bara eitthvað sem mér dreymir um en Sigga einfaldlega framkvæmdi.

Klikkið HÉR til að sjá þetta og svo á myndina til að fá hana stærri.

Hvað get ég gert? Spilað eins og engill með UMFG í bikarkeppni KSÍ sem nær sínum besta árangri í sumar og verð svo seldur til Old Boys liðs Vals fyrir háar fjárhæðir.

Arrggg...

Eigðu afganginn

Mér finnst alltaf gott þegar fólki gengur vel í lífinu, hvort sem það er fjárhagslega, líkamlega, andlega eða á einhverjum öðrum sviðum. Það hlýtur að vera gott ef fólki gengur vel, því ef mönnum gengur vel þá ætti þeim að líða vel og ég vil endilega að öllum líði vel.

En það er bara samt stundum sem ég stend á gati. Fréttir bárust af því í morgun að forstjóri eins banka hér í bæ hafi grætt tæpar 400 milljónir á einu bretti með því að nýta sér svokallaðan kaupréttarsamning. Hann kaupir hluta í bankanum á rúmlega 40 millur sem hann selur svo aftur og fær fyrir það rúmlega 420 millur. Gróði upp á 380 millur. Hvað ætli þetta hafi tekið langan tíma? Korter?

Ég skil þetta alveg en samt stend ég á gati. Er ekki nóg að borga þessum mönnum einhverja fleiri tugi milljóna í árslaun? Er nauðsynlegt að gefa þeim svona smá extra fríðindi? Fást annars engir hæfir menn til að stýra bönkunum?

Spyr sá sem ekki veit.

Á ég svo bara að taka þá staðreynd í ósmurðan afturendann að ef ég vil taka 15 milljónir í lán til að kaupa mér nýtt hús þá verð ég búinn að borga einhverjar 60-70 milljónir í bankann aftur þegar ég verð búinn að borga lánið?

Stundum líður mér eins og asna.

Aðallega af Ísaki Mána

Best að henda inn nokkrum línum, smettið á minni ástkæru systir þegar maður villist hérna inn er orðið hálfþreytt.

Ekki laust við að það sé smá spennufall hérna eftir helgina. Ísak Máni var að taka þátt í fótboltamót í Austurbergi núna á sunnudeginum sem ÍR hélt. Með mömmu hans í foreldraráði og pabba hans sem formann, ritara og stjórnarmann í mótsnefnd þá var í nógu að snúast á þessu heimili. Ég er búinn að eyða einhverjum tíma sl. tvær vikur í að hafa samband við þjálfara hinna ýmsu liða til að fá þá á svæðið, gera leikjaplan o.s.frv. Svo kom mótsdagurinn og allt gekk eins og vel smurð vél og formaðurinn, ritarinn og stjórnarmaðurinn fór í enn eitt kvikindalíkið og gerðist tímavörður, á tveimur völlum í einu í rúma 4 tíma. Ekki slæmt hjá kallinum.

Ísak Máni var í B-liðinu sem stóðu sig vel, 5 sigurleikir í 6 leikjum var flottur árangur, aðeins minnsta mögulegt tap á móti Val sem kom í veg fyrir 100% árangur. En gleðin var þó fyrir mestu og ég held að flestir hafi gengið sáttir frá borði. Það var svo ekki slæmt að taka á móti viðurkenningu í lokin úr hendi mömmu sinnar.



Annars er Ísak Máni farinn að læðast á handboltaæfingar, þ.e. þá daga sem hann er ekki á fótbolta- eða sundæfingum. Ég veit, þetta er náttúrlega bilun en á meðan hann vill þetta sjálfur þá viljum við ekki standa í vegi fyrir honum. Þetta eru svo ekki neitt djúpstæðar handboltaæfingar fyrir þennan aldur, meira svona skotbolti og þessháttar. Eitthvað hefur maður heyrt þó af því að það styttist í mót fyrir þessa maura, það verður án efa skrautlegt. Spurning hvort maður sér 0:0 úrslit í einhverjum leikjum?

Vantar nokkuð reynslubolta á klukkuna?

Meira af afmælum

Jóhanna systir er alveg að verða ÞRÍTUG, eftir 365 daga eða svo. En í dag getur hún haldið upp á síðasta tuttuguogeitthvað afmælið sitt. Enjoy!

Logi Snær 3ja ára í dag

Litli grís er 3ja ára í dag. Magnað.

Lyklabarn

Stundum gera börnin einhverja tóma gloríur sem eru síðan fyndnar... eftir á! Fimmtudagurinn byrjaði eins og flestir aðrir virkir dagar, fjölskyldumeðlimirnir skriðu á fætur og gerðu sig tilbúna fyrir daginn. Breiðholtsskólatvennann fór á undan út úr húsi og við Logi Snær gerðum okkur klára fyrir leikskólann. Þetta var orðið bara spurning um hefðbundnu fernuna áður en við fórum út: Veskið, símann, húslyklana og bíllykilinn. Já, já, já, ...... Hvar var helvítis bíllykillinn? Hann var pottþétt ekki í neinum vasanna af þeim lufsum sem ég stóð í. Ekki í skálinni á kommóðunni og ekki á eldhúsborðinu. Ekki í neinum öðrum flíspeysu- eða jakkavasa inni í útifataskáp.

Hummm.

Ekki inni á borðstofuborðinu og ekki á sófaborðinu. Ekki í sófanum. Ekki inni á klósetti og ekki inni í hjónaleysisherberginu.

Lít á klukkuna. Fer annan hring á alla þessa staði. Ekkert.

Lít aftur á klukkuna. Fæ nettan kvíðahnút. Þetta hefur gerst áður en alltaf hef ég grísað á að finna lykilinn. Af hverju er ekki hægt að hringja í lykilinn? Fer þriðja hringinn á alla þessa staði, núna mun hraðar og með meiri stresstilburðum en áður. Ekkert. Logi stendur kappklæddur inn í forstofu, enda vorum við nánast á leiðinni út um dyrnar. Hann fer að kvarta yfir hita. Mér er líka orðið heitt, öðruvísi heitt.

Tek ákvörðun um framhaldið. Tek Loga undir hendina og skokka með hann út á leikskóla. Tek síðan stefnuna á Breiðholtsskóla þar sem konan fór á fjölskyldubílnum. Finn bílinn á bílastæðinu og fer á honum í vinnuna. Finn aukalykilinn af vinnubílnum niðri í vinnu og fer aftur með fjölskyldubílinn á bílastæði Breiðholtsskóla og hleyp heim til að ná í vinnubílinn.

Dagurinn líður og ég passa bíllykilinn alveg extra vel. Heyrði síðan í konunni sem var fljót að kveikja á perunni. "Var Logi Snær ekki að troða lyklinum inn í stóru gröfuna sína í gær?" Þá kveikti ég á perunni, mín virkar greinilega aðeins seinna en pera konunnar. Ég hafði meira að segja verið að aðstoða hann við þessa iðju kvöldinu áður. Þegar ég kom heim þá fór ég beint að stóru gröfunni hans Loga og dró bíllykilinn góða úr henni.

Lærdómur af þessari sögu: Það er gott að búa í Neðra-Breiðholti þar sem allt er í göngufæri.

Drátturinn

Staður: Grundarfjarðarvöllur
Stund: Föstudagur 11. maí 2007 kl. 20:00

Hvað er ég að tala um?

Visa-bikarkeppni KSÍ: Grundarfjörður - Höfrungur

Fyrir þá sem eru ekki að kveikja þá fengum við strákarnir í hinu geysiskemmtilega og fallega utandeildarknattspyrnuliði sem gengur undir nafninu Vatnsberar að skrá okkur í bikarkeppnina undir merkjum Ungmennafélags Grundarfjarðar.

Eftir því sem við komumst næst er þetta lið frá Þingeyri og þökkum við guði fyrir heimaleikinn. 2ja tíma rúntur í fjörðinn fallega og í mat til mömmu í leiðinni hljómar betur en hálfsdagsferðalag vestur á firði og svefnpokapláss hjá Jóhönnu systir.

Dráttinn má sjá hér. Frekar óþægilegt að sjá framhaldið, þ.e. ef við vinnum þetta lið þá fáum við nágranna okkar frá Stykkishólmi og ef kraftaverkin myndu gerast þá fengjum við leik við Aftureldingu á þeirra heimavelli í Mosó.

Hvað segja kempurnar alltaf í sjónvarpinu: "Við tökum bara einn leik fyrir í einu."

Þegar ég æfði fótbolta með KR

Ég get ekki neitað því að þegar ég villtist inn á blogg eins af þekktari bloggurum landsins og uppgötvaði að ég var að lesa um mig þá fór um mig nett furðutilfinning, varð reyndar að kjánahrolli þegar ég uppgötvaði hvað hann var að skrifa um.

Þessi drengur er reyndar gamall bekkjarfélagi úr Melaskólanum og verður að teljast þokkalega þekktur í okkar litla samfélagi fyrir hin ýmsu verk. Yfirlýstur herstöðvaandstæðingur og varð þekktur fyrir vasklega framgöngu sína með skólaliði MR í Gettu betur og starfaði síðan hinumegin við borðið sem spurningahöfundur og dómari í sömu keppni. Mætti kannski kalla hann "celeb", veit samt ekki, hef aldrei fundist það jákvætt orð.

Eitt af því sem einkennir þennan dreng er að hann er yfirlýstur Frammari og hefur alltaf verið. Fjallar hann um í þessum pistli sínum (sem lesa má hér) um þá skömm sína þegar hann fór að æfa knattspyrnu með KR ásamt nokkrum drengjum úr C bekknum í Melaskóla fyrir tilstuðlan eins þeirra, mín nánar tiltekið. Man ég ekki alveg af hverju mér datt þetta í hug en eitthvað tengist þetta þeirri staðreynd að mér fannst alveg ómögulegt að hafa ekki farið að æfa fótbolta. Til að leiðrétta allan misskilning þá hef ég aldrei haldið með KR, því er fjarri lagi. Villi bróðir æfði körfubolta með Val og það hjálpaði mér að sjá ljósið. Hafði meðal annars viðrar þá hugmynd við mömmu að ég fengi að fara á æfingu hjá Val við frekar daprar undirtektir svo ekki sé sterkara að orði kveðið. Hugmyndin að fara á æfingu með KR er því enn villtari, Valsari og Frammari þrátt fyrir að hýbýli okkar á þessum tíma hafa varla getið verið meira KR-leg, hann í Frostaskjólin steinsnar frá KR vellinum og ég á Hagamelnum alveg við Melabúðina.

Ég man að þessi æfing var algjör hörmung fyrir okkur vinina, menn gerðu tóma vitleysu úti á vellinum og gat maður greint fyrirlitningarsvip fótboltatöffarana sem gengu þarna um eins og kóngar. Flestir C-bekkinganna komu aldrei aftur á æfingu hjá KR, man ekki hvort einhver kom oftar með mér en ef svo var þá voru það ekki mörg skipti. Ég lét samt ekki segjast og mætti í einhvern tíma á þessar æfingar, alveg eins og álfur út úr hól en þetta lét ég mig hafa enda búinn að bíta þetta í mig. Man meira að segja að ég þurfti að mæta á laugardags eða sunnudagsmorgnum en það skipti engu mál, áfram hélt ég að mæta. Eflaust var fjöldi æfinganna færri í raun en í minningunni en ég vil samt meina að ég hafi sýnt ákveðna þrautseigju með þessu, aðrir myndu eflaust nefna þetta einhverjum öðrum nöfnum.

Upplifun mín af fótboltaæfingum varð öllu jákvæðari þegar ég flutti í sveitina, ekki leiðinlegt fyrir nýja gaurinn að geta tjáð sveitastrákunum að hann hefði sko verið að æfa með KR.

Á vissan hátt hefur þetta líka verið nett böl fyrir mig, vissi ekki hvert eldri drengurinn ætlaði þegar pabbi hans viðurkenndi hálfskömmustulega fyrir honum að hann æfði með KR á sínum yngri árum. Var svo farinn að verja þetta með þeim rökum að ég hafi aldrei spilað fyrir félagið og því hafi þetta ekki verið eins mikil dauðasynd og honum fannst.

Garpur

Eins og hefur komið hérna fram þá hefur verið talsvert um veikindi á þessu heimili. Eitthvað voru menn orðnir þreyttir á þeim Playstation2 leikjum og DVD myndum sem til voru á lager heima enda þetta grimmt stundað í veikindunum og menn farnir að þrá tilbreytingu. Fór ég því í smá leiðangur til að kíkja á það sem var á boðstólnum í verslun hér í bæ. Eitthvað finnst mér alltaf hálfleiðinlegt að versla tölvuleiki, aðallega vegna þess að ég er engan veginn nógu vel lesinn í þeim fræðum og veit því lítið hvað er málið og hvað ekki. Fór svo að ég endaði í DVD rekkanum og rak augun í svolítið sem kallaði fram þvílíkar endurminningar. Var það hvorki meira né minna en HE-MAN en það var nokkuð sem ég horfði mikið á hérna í den. Eitthvað átti maður af svona körlum og meðfylgjandi dóti sem maður lék sér með. Ég man eftir af hafa séð þetta á DVD í versluninni Nexus fyrir ekki svo löngu síðan en þá kostaði svona 3ja diska box rúmlega 5.000 kall eða eitthvað álíka. Við nánari athugun kostaði þetta 3ja diska box þarna sem ég stóð þarna á gólfinu í ELKO 1.250 kr. Sennilega var Nexus útgáfan einhver flottari en þetta dugði mér. Verslaði þetta og vonaðist til að þetta myndi slá í gegn hjá sjúklingnum. Reyndar var hvorki íslenskt tal eða texti en eftir smá fyrirlestur frá mér (var reyndar búinn að gleyma miklu af því hver væri hvað o.s.frv.) þá var Ísak Máni kominn inn í helstu atburðarrásina, a.m.k. hver væri góður og hver ekki.

Logi Snær hefur sýnt líka efnilega tilburði við að horfa á þetta, gott að horfa á þetta þegar menn eru þreyttir eftir daginn.



Svona smá upprifjun fyrir gamla Garpsaðdáendur:

28. september 2004

Ísak Máni er búinn að vera veikur nánast alla vikuna, hann fór í skólann á mánudeginum en hefur síðan verið heima. Þessu hefur vitanlega fylgt tóm steypa, mikið sjónvarpsgláp og tölvuleikjaástundun en eitthvað verða menn að gera til að stytta sér daginn. Svefnvenjurnar fara líka út um gluggann. Við feðgarnir tókum tvö fótboltakvöld í röð í þessari viku en það voru vináttulandsleikir í gangi. Það var tekið popp og teppið á þetta, reynt að hafa þokkalega kosí. Reyndar voru þetta leiðindaleikir, eina merkilega við þetta að Ben Foster að spila sinn fyrsta leik í enskri treyju en þá er það líka upptalið.

Mér fannst gaman af þessu því Ísak Máni hefur ekki verið mjög æstur í að horfa á fótbolta í einhvern tíma. Ég fór því að minnast á við hann hvort hann myndi eftir ákveðnu atriði sem markaði visst upphaf að áhuga hans á að horfa á fótbolta sem, eins og fyrr segir, hefur ekki örlað á í einhvern tíma. Mér til mikillar furðu þá mundi hann ekkert eftir þessu atviki því mér finnst svo stutt síðan að við töluðum um þetta en líklega er það lengra en mig minnir og þar sem hann er nú bara 7 ára þá er þetta kannski ekki skrítið. Mér fannst því við hæfi að koma þessu á prent áður en ég myndi gleyma þessu líka.

Þann 28. september árið 2004 var þriðjudagur og Ísak Máni var á fótboltaæfingu. Ég var á svæðinu og dreif hann heim því ég ætlaði að sjá Manchester United spila við Fenerbahce frá Tyrklandi í Meistaradeildinni sem var sýndur beint á Sýn. Ég man bara að við komum inn og fórum beint inn í stofu og kveiktum á sjónvarpinu áður en við gerðum nokkuð annað. Þrátt fyrir að lítið var búið af leiknum þá var staðan annað hvort 1:0 eða 2:0, man það ekki alveg, og í hönd fór magnaður leikur. 6:2 fyrir okkar mönnum og Wayne nokkur Rooney smellti þrennu í sínum fyrsta leik fyrir félagið. Magnað.



Eftir þetta var Ísak Máni spenntur fyrir þessu öllu og horfði á talsvert af fótbolta þarna rúmlega 5 ára gamall. Drakk m.a. í sig eitthvað af þeim spólum sem ég átti, t.d. af þrennutímabili Man Utd frá 1999 og stundum tók ég upp fyrir hann leiki sem fóru fram eftir að hann var farinn að sofa sem hann horfði síðan á síðar.

Jæja, að því gefnu að internetið hrynji ekki þá er ég búinn að gera mitt til að þessi atburður gleymist ekki. Spurning um að prenta þetta út.

Hrakfallabálkurinn

Fékk símtal um miðjan dag í gær. Logi Snær hafði dottið úti þegar hann var í leikskólanum og fékk stærðarinnar sár fyrir neðan annað augað. Töldu fóstrurnar að réttast væri að ég færi með hann og léti athuga hann betur. Það var því lítið annað fyrir mig að gera en að sækja piltinn og fara með hann niður í Heilsugæsluna í Mjódd til nánari skoðunar. Kom svo á daginn að lítið var hægt að gera, fóstrurnar höfðu búið eins vel um sárið og frekast var hægt. Logi Snær var reyndar allt annað en sáttur þarna inni þannig að á vissan hátt var maður guðslifandi feginn að ekki þurfti að framkvæma einhverja meiriháttar aðgerð á drengnum. Það verður að teljast líklegra en hitt að hann fái myndarlegt ör eftir þetta.



Þetta er nú ekki fyrsta byltan á andlitið hjá honum, skemmst er að minnst þess þegar hann flaug á hausinn á Grundarfjarðardögunum sl. sumar sem endaði þannig að skafa þurfti malbikið úr enninu á honum.



Vona að fall sé fararheill inn í lífið.

Dauðarokkið lifir

Frétt sem vakti athygli mína í dag en sagt var frá því í Fréttablaðinu að bandaríska dauðarokkhljómsveitin Cannibal Corpes sé á leiðinni til landsins og muni halda tvenna tónleika á Nasa í sumar. Þetta er fyrsta dauðarokkssveitin til að hljóta platínusölu í heiminum og sömuleiðis fyrstir til að koma dauðarokksplötu á vinsældarlista Billboard Magazine í Bandaríkjunum. Eitthvað af dauðarokksdiskum á maður í safninu en ef einhverjum ástæðum þá aldrei hlustaði ég mikið á þessa karla. Það voru því viss persónuleg vonbrigði að ekki væri á leiðinni eitthvað annað band sem ég hlustaði meira á. Ég myndi væri alveg tilbúinn að sjá t.d. Jo Bench og félaga í Bolt Thrower, þar yrði ég mættur fremstur í röðina.

Fannst nú fyndið með komu Cannibal Corpes er að þeir eru víst að halda tvenna tónleika og þar af eru seinni tónleikarnir fyrir alla aldurshópa. Ég veit ekki. Ég man að þarna í kringum 1990 komu út tveir diskar með þeim, annars vegar Eaten back to life og hins vegar Butchered at birth sem gefa til kynna að þetta séu nú engir KFUM & K söngvar. Coverin á þessum diskum eru líka engan veginn fyrir viðkvæma. Eins og sagði líka í fréttinni að hugmyndaheimur þeirra leitar fanga hjá raðmorðingjum, uppvakningum og hryllingi af öllum toga. Efast því að maður færi mikið með börnin sín á svona tónleika.

Þar sem maður er sem sagt enginn Cannibal Corpes fan þá er réttast að enda þetta bara á Bolt Thrower myndbandi. Lagið Cenotaph af Warmaster disknum sem kom út 1991, gargandi snilld í bókstaflegri merkingu.

Ekki öll vitleysan eins

Þetta staðfesti bara grun minn, að við Becks ættum eitthvað meira sameiginlegt en það sem ég tíundaði hérna í pistli um daginn. Enda hef ég oftar en ekki verið stöðvaður úti á götu og beðinn um eiginhandaráritun, svo sláandi svipur er með okkur. Ég verð að hafa samband við karlinn og bjóðast til að vera tálbeita fyrir alla papparazzana svo hann geti fengið smá breathing space. Gegn vægu gjaldi vitaskuld.

Veit ekki með hina á listanum, skiptir ekki öllu því þeir eru ekki eins líkir mér og Becks.

Hreyfingarskýrsla janúarmánaðar

Eitthvað fékk þessi mánuður snubbóttann endi hvað limaburðahreyfingar mér til heilsubótar varðar. Samkvæmt opinberum tölum eru 31 dagur í janúar og af þeim stundaði ég annað hvort ræktina eða fótbolta í 15 af þeim dögum. Þetta er annar hvor dagur sem hefur farið í eitthvað sprikl og ætti það að teljast alveg frambærilegt. Mánuðurinn fór reyndar af stað með þvílíku starti að annað eins hefur varla sést. En tvær helgarferðir (Köben & Akureyri) ásamt einu stykki af hálsbólgu gerðu óneitanlega sitt til að draga meðaltalið niður.

Hananú, febrúar handan hornsins og eitt er ljóst að hann kemur ekki til með að byrja vel hvað þetta varðar því heilsan er ekki alveg að gera sig. En ég verð að ná a.m.k. 50% árangri það er á hreinu. Helst eitthvað rúmlega.

KOMA SVO...

Svo sárt

Heyrði í útvarpinu áðan viðtal við einhvern læknir sem sagði að það gæti verið talsvert varhugavert fyrir hjartveika að horfa á og lifa sig inn í spennandi handboltaleiki eins og hafa verið í gangi síðastliðnu daga. Þótt maður átti von á spennu í dag í 8-liða úrslitunum á móti Dönum þá var maður ekki tilbúinn í þetta. Ég vona bara að hinir hjartveiku hafi verið að horfa á eitthvað allt annað.

Hvernig er hægt að leggja þetta á litla eylandið hérna norður í ballarhafi að falla út með þessum hætti fyrir gömlu kúgurunum, sem hafa alltaf litið á okkur sem auma sveitadurga með hor? 41-42 eftir framlengingu! Þeir skjóta sláinn inn, við stönginn út! Þetta er rétt sem Snorri Steinn sagði eftir leikinn, þrátt fyrir sín 15 mörk út 18 tilraunum þá sá hann bara ekkert jákvætt við þennan leik. Þú tapar í 8-liða úrslitum á HM með sigurmarki andstæðinganna á síðustu andartökum framlengingarinnar, þetta verður ekki mikið verra. Og fyrir helv... Dönum í þokkabót.

En við eigum þó þetta helv... land þeirra.

Veikindavæl

Tók þá meðvituðu ákvörðun um að vera heima lasinn í dag, enda lítið vit í öðru. Fann það þegar ég mætti í vinnuna í gær að það voru mistök, rúmið heima hjá mér hefði átt að vera eini staðurinn fyrir mig. Er skárri í dag, þó enn drulluaumur í hálsinum og lystaleysi í sögulegu hámarki. Drattaðist á lappir í morgun og fylgdi hinum fjölskyldumeðlimunum út úr húsi áður en ég tók tvöfalt heljarstökk með þrefaldri skrúfu upp í rúm aftur. Bjóst eiginlega ekki við að sofna neitt en man svo ekkert fyrr en kl 11:37 þegar ég opnaði augun aftur. Spratt fram úr rúminu, með nett samviskubit sem ég veit ekki alveg af hverju var að plaga mig en ég tel mér trú um að þessi svefn hafi verið eitthvað sem ég þurfti. Er svo bara búinn að vera taka því rólega, enda lítil stemming fyrir nokkru öðru.

Það er alltaf gaman að geta verið heima þegar Ísak Máni kemur heim úr skólanum, veit ekki alveg hvað það er, líklega bara það að geta tekið á móti honum. Ekki það að maður sé í einhverjum mössuðum húsfreyjuleik og taki á móti honum með nýbökuð skinkuhorn og heitt kakó.

Ætli maður smelli sér ekki í vinnuna á morgun, ekki nema batinn taki einhverja svakalega U-beygju. Það væri kannski best fyrir alla að maður myndi vera heima einn dag enn og ná þessu úr sér. Eða ekki.

Höfuðstaður Norðurlands

Við Sigga vorum að koma frá Akureyri í dag. Ég hafði unnið gjafapakka á síðustu árshátið N&O sem innihélt flug norður og til baka, eina nótt á Hótel KEA og út að borða á Greifanum. Vitaskuld fyrir tvo. Þetta var búið að liggja inn í skáp í einhvern tíma en svo þegar við sáum að þetta var að renna út á dagsetningu ákváðum við bara að drífa okkur af stað. Rugl að láta þetta bara fuðra upp.

Ég hélt reyndar að þetta væri að renna okkur úr greipum því þegar ég hringdi í hótelið í byrjun janúar þá var mér sagt að hótelið væri lokað vegna framkvæmda en stefnt væri að opna það í lok janúar. Gildistími á gjafabréfinu á fluginu var til 9. febrúar þannig að mér leist ekki alveg nógu vel á blikuna. Ég hringdi því aftur núna um miðjan janúar og þá fékk ég þau svör að hótelið ætti að opna föstudaginn 26., sem var hið besta mál því við höfðum sett stefnuna á laugardaginn 27. Ég var því fullvissaður um að allir iðnaðarmenn og þessháttar yrðu farnir þá.

Ég hafði reyndar verið hálfsluppulegur á föstudeginu og svaf illa aðfaranótt laugardagsins, í svitabaði, aumur í hálsinum og dreymdi bara Pot núðlur af einhverjum ástæðum sem mér eru ekki kunnar. Maður var því frekar myglaður um morguninn og ljóst að kappinn var kominn með hálsbólgu. En það þýddi ekkert að væla yfir því, bara að herða sig upp og drífa sig af stað.

Drengirnir fóru til ömmu og afa í Mosó en við áttum flug norður í hádeginu. Byrjuðum að tjékka okkur inn og svoleiðis, ekki nokkkurn iðnaðarmann að sjá en maður fékk á tilfinninguna að það væri fámennt en góðmennt af gestum þarna. Enda við ekki á ferð á háannatíma í þessum bransa. Tókum svo röltið í miðbænum og dunduðum okkur þangað til handboltaleikurinn Ísland - Slóvenía byrjaði. Eftir ánægjulega sigur í Þýskaland fórum við á Greifann. Það var lítið annað að gera en að panta sér það dýrasta í kofanum svo grillaðar nautalundir urðu fyrir valinu. Þær stóðu alveg undir nafni, frábær máltíð. Ekki skemmdi eftirrétturinn fyrir, volg súkkulaðikaka með ís og rjóma, Sigga hélt sér við ísinn. Sökum eymsla í hálsinum var maður rosalega pen, tuggði vel og lengi og borðaði hægt, sem á vissan hátt var mjög fínt. Þetta var eins og svo margt annað í lífinu, gott og vont bæði í senn.

Á þessum tímapunkti var ég orðinn frekar slappur og í litlu ástandi til að kíkja á norðlenska næturlífið. Enda stakk Sigga upp á því þegar við komum aftur upp á hótel að hún myndi skokka niður í eldhús og næla sér í egg og beikon sem hægt væri að matreiða á bakinu á mér. Lá í svitabaði þá nótt í þvílíkri stemmingu.

Áttum svo flug til baka í hádeginu í dag. Í heild alveg sáttur en vitaskuld hefði ég viljað vera aðeins sprækari. Ég skil ekki samt þetta verð á flugi norður á Akureyri, tæplega 40.000 kall fyrir okkur tvö fram og tilbaka. Þetta er náttúrulega bara rán og ekkert skrítið að fólk fórni nokkrum þúsundköllum til viðbótar og fari frekar til Köben eða London. Ég hefði aldrei farið að borga þennan pening. En ekki mitt að kvarta, kallinn með frímiða í þetta skiptið.

Við Becks

David Beckham hefur verið talsvert í fréttunum síðustu vikur sökum félagaskipti sín frá Real Madrid yfir í LA Galaxy og sitt sýnist hverjum. Hafa hatursmenn hans verið ófeimnir að drulla yfir drenginn en hann hefur minn stuðning. Ég verð honum ævinlega þakklátur fyrir það sem hann gerði fyrir Manchester United á sínum tíma og mér gæti ekki staðið meira á sama um ástæðunni fyrir þessum félagsskiptum. Vonandi nær hann eitthvað að vekja áhuga á fótbolta í Bandaríkjunum.

Það er nú bara þannig að við félagarnir eigum nokkuð sameiginlegt í lífinu:

-Við berum vitaskuld sama skírnarnafn.

-Við erum báðir fæddir í maí 1975.

-Frumburður okkar beggja voru drengir, fæddir 1999.

-So far eigum við báðir bara drengi.

-Við eigum báðir drengi sem eru fæddir 20. febrúar.

Reyndar verður að teljast að himinn og haf skilji okkur að í því sem merkilegra telst, þ.e. knattspyrnugeta og bankabókainnistæða en hver þarf það. Ég spila bara í minni utandeild á Íslandi og reyni bara reglulega að trappa niður yfirdráttinn.

Hvetjandi á brettinu

Maður er rosalega ánægður með handboltalandsliðið um þessar mundir eins og megnið af þjóðinni. Eins og maður var fúll eftir tapið á móti Úkraínu þá var maður í skýjunum eftir sigurinn á móti Frökkum. Fyrsti leikurinn í milliriðlinum í dag kl 16:30 við Túnis og það var tekinn ákvörðun um að drífa sig strax eftir vinnu niður í rækt og gerð tilraun til að horfa á leikinn af hlaupabrettinu. Var búinn að gera allt klárt, nýju 17.000 kr. íþróttaskórnir voru gerðir klárir í töskunni, sem kostuðu ekki "nema" 9.500 á útsölunni. Þetta eru fínustu Asics skór en svo skemmtilega vill til að konan á dömuútgáfuna af þessum skóm en hún reyndar borgaði tæpar 17.000 fyrir sína. Hún myndi segja að þetta væri enn eitt dæmið um naskni mína í fjármálum eins og dæmin hafa sannað síðustu mánuði.

Maður náði með herkjum tæki í ræktinni, margir voru áhugasamir um að slá tvær flugur í einu höggi, horfa á leikinn og léttast í leiðinni. Maður datt alveg inn í leikinn þarna á brettinu, dúndraði heyrnatólunum úr eyrunum í einum fagnaðarlátunum og þegar Guðjón Valur komst í hraðupphlaup og tók snögga færslu til vinstri þá var ég næstum því farinn til vinstri með honum, en það hefði vægast sagt endað illa. Hefði líklega farið beinustu leið og sagt upp kortinu í Hreyfingu ef ég hefði hrunið niður af brettinu þarna í beinni útsendingu.

Meira af sveitakonunni

Bara svona máli mínu til stuðnings hvað síðasta pistil varðaði þá fannst mér réttast að birta hérna færslu af síðunni hennar Jóhönnu. Lifið heil.

Já núna í þessum skrifuðum orðum þá erum við hjónakornin stödd á hótelherbergi við Leicester Square í London. Fyrir utan hótelið okkar er eitthvað voða stórt bíó og þar var einmitt frumsýning í kvöld á myndinni Dreamgirls. Mikið var um að vera í tengslum við þessa frumsýningu sem sagt rauður dregill, fréttamenn myndavélar og allur pakkinn bara, að maður minnist ekki á stjörnurnar sem mættu í fínu fötunum sínum. Jú jú við röltum út til að kikja á herleg heitin og sáum flottar stjörnur vinka okkur eins og td. Kelly Osborne, Beyoncé, Jamie Foxx, Danny Glover, Eddie Murphy, Britney Spears og margar fleiri......

Var ég með myndavél svona til að sanna mál mitt NEEEEEEIIIIIIIIIII !!!!!!!!!!!!!!!!!


Eftirfarandi samtal átti sér stað í Flugstöð Leifs Eiríkssonar föstudaginn 19.janúar

Jóhanna : Elli minn mundiru eftir að taka myndavélina úr bílnum

Elli: Ha nei, átti ég að gera það ?

Jóhanna: Nenniru að skokka eftir henni, við erum nú að fara til London

Elli: Nei eigilega ekki, við erum hvort sem er ekki með hleðslutækið ef á þarf að halda,

Jóhanna: Það er eins gott þá að við sjáum ekki eitthvað magnað

SAMTALI LOKIÐ EN ÓUPPGERT.................. GARG !!!!!!!!!

Sveitakonan á mölinni

Fékk tvö símtöl í dag frá dreifbýlistúttunni systir minni sem er stödd í menningunni.

Símtal 1: Hún var að keyra upp í Breiðholti og var orðin villt en samkvæmt viðbrögðum bílstjóranna sem hún var að mæta þá hélt hún að hún væri á vitlausum vegarhelming og væri að keyra á móti umferðinni.

Símtal 2: Hún var að fara úr Smáralindinni og yfir í Kringluna og vissi ekki í hvaða átt hún átti að fara.

Hvað getur maður sagt?

Kominn heim frá Köben

Þá er kappinn kominn aftur á klakann eftir vel heppnaða ferð til Köben. Fórum eins og planið var út á föstudeginum og áttum flug rúmlega 14:00. Skítakuldi og skafrenningur þegar haldið var í hann en minn sýndi mikla takta og tók upp á því að fljúga á hausinn í hálkunni nánast við innganginn á flugstöðinni. Hruflað hné og olnbogi en fall er víst fararheill. Stóð svo við allar yfirlýsingar og verslaði mér ipod, silfraðan, 4GB, 18.900 kall og málið dautt. Næsta mál hvað hann varðar er að skoppa til Tomma frænda og versla mér líkamsræktarhylki, nýja tappa í eyrun, bíltengitæki með hleðslu og allt sem nauðsynlegt er til að vera hipp og kúlaður ipoddari.

Hvað um það, flugferðin út gekk vel og allur mannskapurinn smellti sér upp á hótel. Þegar búið var að skoða aðstæður var farið að éta á Hard Rock og smellt í sig ofurelduðum beikonborgara. Eftir var farið á pöbbarölt með tilheyrandi bjórdrykkju og þrammi. Endaði svo upp á hótel í lobbýinu að spila kana og Opalsnafs með því til klukkan 5 um morguninn, ekkert smáklikkaðir þessir Íslendingar! Það var því þokkalega myglaður Wíum sem mætti krumpaður í lobbýið fimm tímum seinna en þar hafði ég mælt mér mót við Ingu til að skiptast á sendingum og hún ætlaði aðeins að rölta með mér niður í bæ sem við og gerðum.

Laugardagurinn fór að mestu leyti í Strikið og nánasta umhverfi. Hópurinn fékk sér svo að éta á einhverjum ægilegum smurbrauðskofa, voða danskt eitthvað. Um kvöldið var svo farið fínt út að borða og nánari skoðun á dönsku næturlífi. Ég var entist nú ekki lengi enda kominn á fertugsaldurinn og þarf minn svefn.

Tékkað út af hótelinu á sunnudeginum og rölt niður í bæ. Allt lokað á Strikinu og hífandi rok. Lítið hægt að gera á meðan menn biðu eftir því að fara út á flugvöll en að hanga á einhverjum knæpum og sötra öl. Hópurinn skiptist á sögum frá gærkvöldinu og eins og eðlilegt er þá voru ævintýrin misathyglisverð. Svo var bara flugvöllurinn tekinn á þetta, ekkert eytt í þessari rándýru flughöfn, bara feginn að komast upp í vél.

Eitt fannst mér nú alveg hreint svaðalega fáránlegt, get bara ekki orða bundist. Þegar við komum heim til landsins var búið að snjóa og skafa alveg slatta. Við félagarnir vorum með bíl á þessu langtímabílastæði sem maður þarf að borga fyrir. Anyway, þegar við komum út úr flugstöðunni, klukkan að nálagst miðnætti og -6 stiga gaddur út, þá var búið að ryðja helstu "aðalgöturnar" á þessu blessaða bílastæði sem gerði það að verkum að fyrir aftan alla bílana var myndarlegur snjóbunki. Það var því lítið annað en að gera en að grafa sig út úr þessu, þreyttur, kaldur og hrakinn. Og fyrir þetta er maður að BORGA. Algjört rugl og rán. Þegar þetta er orðið yfirbyggt þá er ég tilbúinn að borga, ekki fyrr.

En heilt yfir var helgin góð en ég verð líklega að fara aftur þarna út. Það þýðir ekkert að fara aftur þegar tívolíið er lokað og svo á ég eftir að kíkja á hafmeyjuna frægu.

Árið byrjar með látum

10 dagar búnir af árinu. Af þeim eru 8 dagar sem ég hef annað hvort farið í ræktina eða fótbolta enda get ég ekki sagt annað en skrokkurinn sé farinn að kalla á hvíld. Ég er líka að fara að veita honum hana, enda ekki tvítugur lengur. Engin rækt næstu fjóra daga enda Köben ferðin á föstudaginn og ég reikna ekki með að taka stuttubuxurnar með þangað, frekar regnstakkinn miðað við veðurfréttirnar. Það á að reyna að stunda ræktina af krafti næstu vikurnar, vona að það gangi eftir. Ef það gengur en líkamsformið batnar ekki þá gef ég bara skít í þetta og fer að éta snakk í morgunmat og egg og beikon áður en ég fer að sofa á kvöldin og allskonar viðbjóð þess á milli.

Góðu fréttirnar eru hinsvegar þær að ef planið mitt heldur þá þarf ég ekki að mæta aftur í ræktina ipodlaus. Ef ég get verið í ræktinni og hlustað á I don´t feel like dancin´ með Scissor Sisters og annað viðbjóð þá hlýt ég að vera talsvert öflugari með mína kjörtónlist í eyrunum.

Vinnan

Fór í vinnuna í dag eins og á venjulegum mánudegi. Það sem var óvenjulegt við þennan dag var að í lok dags var okkur boðið á Hótel Nordica þar sem okkur starfmönnunum voru sýndar myndir af væntanlegri nýbyggingu sem fyrirtækið er að fara að láta reisa og á að hýsa allar starfsemina. Massaflott af myndunum að dæma og meira pláss fyrir allt og alla, nokkuð sem flestir láta sér dreyma um í dag. Til glöggvunar má benda á það að síðan 1994 þegar um 20 starfsmenn voru á svæðinu hafa 9 fyrirtæki verið keypt og starfsmannafjöldinn er kominn í kringum 80. Þá var allt í einu húsi en núna eru við að tala um 4 hús á höfðuborgarsvæðinu og eitt á Akureyri. Allur mannskapurinn fór svo niður í Klettagarða 19 þar sem allir fengu skóflu í hönd og fyrsta skóflustungan var tekin, eða stungur réttara sagt. Get ekki sagt að ég hafi mikla reynslu í svona skóflustungum en það var nokkuð ljóst að -7 stiga frost eru ekki kjöraðstæður fyrir svona gjörning. En maður reyndi að krafla sig niður fyrir snjóinn og niður á smá möl svo þetta væri allt eftir bókinni. Nú geta stórtæku vinnuvélarnar tekið við og ekki veitir af, dagsetningin 30.12. 2007 er sett sem viðmið til innflutnings.

Það er bara eins gott að þeir banni ekki Cheeriosið, ég segi nú ekki meira.

Skyndibitaætan ég

Mér skilst að loksins sé búið að opna Taco Bell hérna á Íslandi, í Hafnarfirði nánar tiltekið. Kynntist þessari menningu úti í USA sumarið 1996 og þótti mér þetta algjör snilld. Ég var alveg eyðilagður að enginn skildi sjá sóma sinn í því að opna svona stað hérna heima. Því skil ég ekki alveg af hverju ég er ekki æstari í að mæta á svæðið loksins þegar staðurinn opnar, hann opnaði núna 28. desember og ég sit enn heima. Á vissan hátt er ég pínu smeykur við þetta, við erum að tala um rúmlega 10 ára spenning sem gæti litið út fyrir að vera fáránlega heimskulegur ef ég verð svo fyrir vonbrigðum með staðinn. Það væri skelfilegt ef mér fyndist þetta svo hreinlega vont, en gæti reynt að réttlæta það með því að stemmingin hjá mér í dag er eflaust önnur en ´96.

Ég vil nú líka skrifa þetta áhugaleysi á annan reikning. Málið er að Ég-á-Íslandi er ekki sami og Ég-í-útlöndum, a.m.k. ekki hvað matarmenningu varðar. Ég vann í húsi við hliðina á McDonalds í einhver 3-4 ár og ég held að allan þann tíma hafi ég farið 3-4 sinnum þangað að éta í hádeginu. Hins vegar er ekki óalgengt að á ferðum mínum til Bretlandseyja þá fari ég einu sinni á dag á McDonalds. Það hlýtur eitthvað að tengjast stemmingunni, eða eitthvað.

Ég man líka að á tímabili hélt ég því fram að Burger King væri málið en McDonalds væri rusl. Segja þeir ekki að eldsteikt sé ekta? Var því alveg sáttur þegar sú keðja mætti á svæðið þótt það hafi ekki verið sami spenningurinn og með Taco Bell. En hvernig fór sú saga? Þann 18. febrúar 2004 opnaði fyrsti Burger King staðurinn á Íslandi og núna eru 3 staðir starfræktir á landinu en enn á ég eftir að fara á einhvern þeirra. Maður er náttúrulega þokkalega furðulegur.

Nú er bara spurning hvað maður gerir með Tacoið. Situr bara heima og hugsar til ársins ´96 eða peppar sig upp í það að mæta á svæðið? Ætli maður lifi ekki djarft og næli sér í burrito við tækifæri.

Stefnan sett á kóngsins Köben

Er að fara í helgarferð til Kaupmannahafnar eftir rétt rúma viku. Farið út á föstudagseftirmiðdegi og komið heim á sunnudagskvöldi. Vinnuferð, eða öllu heldur vinnan er að fara, meiri skemmtiferð en eitthvað annað. Maður kemur nú samt til með að reka nefið inn í eina eða tvær matvöruverslanir bara svona til að skoða, alltaf gaman að koma inn í nýjar matvöruverslanir.

Ég hef ekki orðið svo frægur að koma til Kaupmannahafnar þótt ég hafi einu sinni farið til Danmerkur þegar ég var 10 ára patti. Ég hef heldur ekki stundað svona helgarferðir en ég geri mér grein fyrir því að þetta verður fljótt að líða og ég ætla bara að fara þarna út og taka þessu létt og fylgja straumnum. Það verður nú væntalega tekið Strikið á þetta og eitthvað þessháttar, veit ekki hvort maður kemur heim með mynd af sér í fanginu á hafmeyjunni. Þetta kemur allt í ljós.

Eina sem ég ætla pottþétt að gera í þessari ferð er að láta loksins verða af því og kaupa mér iPod, það er alveg kominn tími á það. Var nánast búinn að láta slag standa þegar ég var í Manchester um mánaðarmótin nóv/okt síðastliðin en það var ekki á fjárhagsáætlun þá. Þetta er varla á fjárhagsáætlunin ennþá en ég verð að tækla það samt. Ég er búinn að hugsa svo mikið um þetta að ég er farinn að telja mér trú um að það verði allt annað líf að eiga iPod. Tengi ég þetta aðallega við ræktina, að þetta verði bara snilld að hafa sín eigin lög en þurfa ekki að hlusta á þessar misgáfulegu útvarpsstöðvar. Svo verður æðislegt að hafa tengja svona grip við bílgræjurnar, það er eiginlega langstærsti kosturinn við þessa græju og get ég varla beðið eftir því að hafa svoleiðis valmöguleika í bílnum.

Rock on.

Markaðsetning dauðans

Nú er jólahátíðin að renna sitt skeið á enda og timburmenn hennar væntanlegir á næstu vikum, vona svo sannarlega að menn hafi ekki farið yfir strikið bæði í fjárhagslegu og andlegu samhengi.

Ekki það að hugleiðingar mínar í dag tengist svo sem eitthvað jólunum, ekki nema þessi blessaða jólakúla sem ég fann hérna á netinu. Ég get bara ómögulega sætt mig við þessa jólakúlu. Mér finnst hún standa fyrir það sem ég þoli ekki. Ég þoli ekki þegar menn missa sjónar á því sem gerði það að verkum að þeir eru þar sem þeir eru í dag. Kannski klúðurslega orðað hjá mér en hvað um það. Allt í lagi ef menn þróast og breytast frá upprunanum, óþarfi að hjakka í sama farinu alla tíð en mér finnst að menn verði að muna hvaðan þeir komu.

Í þessu tilfelli leyfi ég mér að draga það í efa að þessir ágætu menn í þessu annars ágæta bandi þurfi að selja jólakúlur með logoinu sínu á til að láta fjárhaginn hjá sér vera réttu megin við núllið.

Ekki það að ég þekki það svo sem af eigin reynslu en skiptir í raun einhverju máli hvort þú átt ógeðslega mikið af peningum eða viðbjóðslega ógeðslega mikið af peningum?

Best að enda þetta á textabroti úr laginu Whiplash með Metallica frá árinu 1983, ég veit ekki með ykkur en mér finnst þetta eins langt frá merktum jólakúlum og barnasamfellum og hugsast getur. Raulist með ofurhröðu gítarriffi í huga.

The show is through the metal is gone
It is time to hit the road
Another town Another gig
Again we will explode
Hotel rooms and motorways
Life out here is raw
But we will never stop
We will never quit
cause we are Metallica

Vona bara að mínir menn gleymi þessu aldrei.

2007 mætt á svæðið

Þá er það komið, árið sem ég verð 32ja ára. Ekkert panic ástand hérna yfir því, ekki enn. Spurning hvernig stemmingin verður hjá mér í lok maí.

Ég eyddi öðrum áramótunum í röð (man ekki lengra aftur) bograndi yfir flugeldakassa. Það er alveg ljóst að maður missir af megninu af sprengjunum þegar maður er meira og minna með stjörnuljós í annarri og reyndi að hafa yfirumsjón yfir þeim flugeldum sem maður sjálfur er með. En þetta fylgir þessu víst. Vorum hjá Guðrúnu í Engjaselinu yfir áramótin, bara hefðbundið, nóg að borða og skaupið í kjölfarið.

Ísak Máni uppgötvaði nýja snilli á meðan hann var að drepa tímann í gær. SingStar í Playstation var alveg málið. Ég verð að viðurkenna að ég bjóst ekki við að þetta væri eitthvað fyrir hann sérstaklega vegna þess að þetta eru lög sem hann þekkir ekki. SingStar með íslenskum slögurum væri eitthvað hins vegar sem myndi steinliggja fyrir hann, það veit ég. Hvað um það, ég held að hann hafi keyrt Karma Chameleon með Culture Club örugglega í gegn á þriðja tug skipta þessa kvöldstund og m.a. í keppni við mömmu sína og pabba sinn. So far mitt eina performance í SingStar, vonandi ekki annað væntanlegt í bráð en hvað gerir maður ekki fyrir þessi blessuðu börn. Held að mömmu hans hafi fundið þetta æðislegt.



Logi Snær vakti mannskapinn svo í morgun kl. 11:02 sem að ég held að sé útsofunarmet á þessum bæ, a.m.k. í langan tíma. Mjög langan tíma. Skelltum okkur svo í Mosó í mat og spil en þessi dagur er búinn að líða áfram í hálfgerðu móki, svona eins og þessir blessuðu hátíðardagar gera stundum.

Feðgar munu berjast

Maður reynir að ala syni sína rétt upp í einu og öllu. Vitaskuld hefur maður reynt að miðla áfram ást sinni á hinum ýmsu knattspyrnuliðum til drengjanna. Felur þetta í sér tilheyrandi treyjukaup og annar heilaþvottur. Hefur þetta gengið vonum framar held ég, Logi Snær er svona enn að meðtaka hlutina en Ísak Máni er lengra á veg kominn enda haft meiri tíma til að meðtaka hin heilögu orð.

En einhversstaðar á leiðinni klikkaði eitthvað hjá mér með frumburðinn. Vitaskuld fékk hann Manchester United strax með móðurmjólkinni, það mátti ekkert klikka með það og ítalska stórveldið AS Roma fylgdi svo fljótlega. Reyndar ætlaði mamma hans að vera voða sniðug einu sinni og fékk hann til að segja að hann héldi með Inter Milan, bara til að stríða mér og tók hann þetta einum of alvarlega því ég var lengri tíma að leiðrétta þá vitleysu. Enn í dag held ég að hann beri einhverjar taugar til Inter.

En eitthvað var ég of lengi að taka við mér með að innprenta gæði Barcelona frá Spáni inn í kollinn á honum því ég vaknaði við þá staðreynd einn dag að hann sýndi helstu keppinautunum, Real Madrid, mikinn áhuga. Var svo komið að því meira sem ég tautaði og raulaði þá varð hann staðfastari í ást sinni á Real Madrid, enda getur drengurinn verið nautþrjóskur þegar þannig liggur við. Eftir mikla rannsóknarvinnu af minni hálfu um ástæðu þessa feilspors þá grunar mig að aðalástæðan sé meistari David Beckham. Ísak Máni horfði stundum á videóspólur af honum í Manchesterbúning þegar hann var ca. 4 ára, eða um það leyti þegar Beckham var seldur til Real og þannig held ég að tengingin sé til komin.

Fór svo að ég gafst upp og gaf honum Real Madrid búning í jólagjöf, jólin 2004. Á vissan hátt hef ég smá gaman af þessu, við höfum átt nokkrar umræðurnar um Victor Valdes vs. Iker Casillas, Puyol vs. Cannavaro o.s.frv.

Svo skemmtilega vildi til að ég keypti nýja treyju handa honum í jólagjöf en fékk sjálfur frá þeim bræðrum Barca treyju. Hér sé fjör.

Líf óskast

Eftirfarandi póstur kom á spjallsíðu knattspyrnufélgasins Vals núna um hátíðirnar:

Upplýsingar um liðið
gusti | 24. des. 2006 17:35
Jaja árið að líða og nýtt tímabil að hefjast. Langt síðan hópurinn hefur verið svona stór og ætla mætti sterkur. Hef mikla trú á að næsta ár geti liðið náð lengra en undanfarið. Hvernig er annars ástandið á liðinu? Er ekki einhver sem getur tjáð sig um stöðu mála hjá meistaraflokknum reglulega svo hægt sé að fylgjast með því hvað er að gerast. Myndi bara skapa verulega skemmtilega stemmningu fyrir áhugamenn. T.d. liðsuppstillingar, hverjir eru að æfa, meiðsl ofl. Annars bara jólakveðjur

Jú, jú, gott þegar menn hafa áhuga á liðinu sínu en öllu má nú ofgera. Það var aðallega dagsetning póstsins sem ég staldraði við, og tímasetninguna. Eru þetta pælingarnar sem eru efst í kollinum á manni 25 mínútur áður en jólin skella formlega á? Sr. Friðrik heitinn yrði kannski ánægður, kannski ekki.

Get a life.

Jólin þetta árið

Þá er hátindi jólanna lokið. Það var nú aðeins jólalegra að kíkja út í morgun heldur en í gær.



Aðdragandi aðfangadagskvölds var nú alveg furðulega þægilegur og fljótur að líða. Ísak Máni fór ekki að ókyrrast verulega fyrr en um 5 leytið og Logi Snær fór bara og lagði sig rúmlega 4 og svaf til hálf 6. Hamborgarhryggur í matinn, a.m.k. hjá 75% af fjölskyldunni en Logi lét sér nægja þrjár skeiðar af skyri enda hálfkrumpaður enn eftir lúrinn.

Framkvæmd pakkaopnunnarinnar var tekin fastari tökum enn í fyrra, enda var búið að strengja þess heit að mistök ársins áður skyldu ekki endurtaka sig. Þá misstu stjórnendurnir öll tök á málunum tiltölulega snemma og ástandið á stofunni eftir þann pakkagjörning var svona:


Reynið að finna tvö börn á myndinni.

Núna var skipulagið meira, þó ekki á kostnað gleðinnar og ástandið eftir opnun var talsvert betra:



Í dag fórum við síðan upp í Mosó eins og venjan er og fengum hangikjöt í hádeginu. Þar var borðað, spilað, borðað, horft á sjónvarpið, borðað, spilað aðeins meira og svo var borðað. Ísak Máni hélt svo litla tónleika á blokkflautuna sína en hann er að verða ansi fær á hana enda duglegur að æfa sig. Ég held að hann og Jökull frændi hans ætli að halda saman tónleika í fjölskylduboðinu um áramótin, það verður þó að koma í ljós.

Eitthvað af myndum frá aðfangadag komnar inn á myndasíðuna.

Jólin koma

Sjónvarpsdagskráin, stemmingin í útvarpinu, lyktin sem er að færast yfir húsið, spenningur meðal drengjanna, það er allt sem bendir til þess að jólin séu að koma. Eða næstum allt...

"Die Video, Die"

Ég er nú yfirleitt mjög opinn fyrir öllum tækninýjungum og þessháttar hlutum. En mikið lifandi skelfing er þetta DVD dæmi farið að fara í mínar fínustu. Þegar að þessi tækni hóf innreið sína var maður bara ágætlega sáttur og ég verslaði nokkra gullmola á DVD en ég hef aldrei dottið inn í þennan pakka að þurfa að kaupa allar mögulegar og ómögulegar myndir á DVD bara svona til að eiga heima í hillunni. Enda svo sem ekkert fanatískur kvikmyndaáhugamaður þótt ég sé yfirleitt opinn fyrir því að kíkja á góða mynd. Gæðin úr imbakassanum eru miklu betri á DVD-inu heldur en gamla VHS-ið, ég veit það en það er aðallega úr hverju tæknin er gerð sem fer svona í mig.

Heima hjá mér er það þannig að börnunum finnst spennandi að gera ýmislegt sjálf, t.d. að setja videóspólu í tækið og DVD-ið er þar engin undantekning. Vandamálið er það að sá sem hannaði geisladiskinn átti engin börn, staðreynd sem ég ætla að halda fram því börn og geisladiskar eiga ENGA samleið. Þegar Ísak Máni var lítill gat hann hnoðað Bubbi byggir videóspólunni í tækið alveg einn, þótt hann missti spóluna einu sinni í gólfið í leiðinni þá skipti það engu máli, alltaf hélt Bubbi áfram að lenda í sömu ævintýrum á skjánum. Sami heiðurssmiður í DVD formi í höndum Loga Snæs er ekki að eiga eins langa lífdaga þótt Logi Snær sé nú ekkert harðhentari en Ísak Máni var á sínum tíma. Endalaus barnagrátur þegar Bubbi höktir alltaf á sömu stöðunum, hvernig á maður að skilja þetta þegar maður er bara 2ja ára? Nei takk, ég held ég haldi í þessi gömlu VHS barnamyndbönd á meðan ég hef einhvern kost á því. Og svo þegar Star Wars gullið mitt er farið að hökta, þá er mér öllum lokið.

Þetta er bara rugl

Kæri Jóli.

Ég er að gera mitt besta til að anda rólega yfir hátíðirnar en þetta er bara rugl. Ákvað í gær að reyna að tækla eitthvað af þessum fáu jólagjöfum sem ég þarf að redda. Fór fyrst í litla sérverslun niðri í miðbæ. Fékk ekki stæði nema einshversstaðar lengst í rassgati og svo þurfti ég nánast að bakka inn í þessi litlu búllu því það var svo stappað þarna inni. Barðist með straumnum í smástund þangað til ég sá útganginn aftur og náði að klóra mér aftur leið út.

Tók stefnuna niður í Skeifu, bara til að lenda í umferðarteppu þar. Komast þar í þessa einu búð sem ég þurfti að fara í þar, bara til að komast að því að það sem ég var að leita að var uppselt. Ætlaði svo aldrei að komast út úr þessari umferðarmenningarleysu sem er þarna.

En Jóli, ég var samt enn bjartsýnn og gerði heiðarlega tilraun til að fara í Kringlunna. Eftir að hafa leitað af stæði í 20 mínútur innan um alla hina bílana sem voru þarna í sömu erindagjörðum þá nennti ég því ekki lengur og ákvað að snúa heim á leið. Stoppaði á einum stað þó og náði að versla einn hlut, svona til að klára a.m.k. einn hlut í þessari verslunarferð.

Vaknaði svo í morgun og fór að endurhugsa hvernig best væri að versla þær gjafir sem ég á eftir. Var að fletta blaðinu á eldhúsborðinu og sá þá þennan eina hlut sem ég verslaði í gær auglýstan á tilboði í sömu búð og ég keypti þetta í, tilboð sem var ekki byrjað í gær. Frábært.

Gleðileg jól kæri Jóli.

Þinn Davíð.

Jólaandi

Kæri Jóli.

Ég er í smávægilegum vanda. Núna styttist í jólin og ég er eiginlega ekki að nenna þessu. Ekki misskilja mig, stemmingin kemur án efa til með að batna þegar nær hámarkinu dregur og ég verð án efa í fínum gír á aðfangadag þegar steikin er komin í ofninn og verð ekki í verri málum þegar börnin mín fara að opna pakkana o.s.frv. En núna er ég bara eiginlega ekki að nenna þessu. Allar búðir kjaftfullar af fólki sem verða að kaupa allt sem í boði er, hvort Diddi móðurbróðir hennar Fíu frænku vilji þennan geisladisk eða hvort eigi frekar að kaupa handa honum bók...

Núna hamast allir að segja mér að það sé líka nauðsynlegt að kaupa sér flatskjá eða fá sér nýja eldhúsinnréttingu, allt til að klukkan 18 á aðfangadag verði heimilið eins og klippt út úr einhverju tískublaði og allt verði fullkomið. Það er nefnilega málið, þetta á allt að vera svo fullkomið að ég gæti kastað upp.

Þú verður bara að fyrirgefa kæri Jóli að núna tæpum tveimur vikum fyrir jól er ég ekki að fíla stútfullar verslunarmiðstöðvar og endalausa auglýsingabæklinga með hinu og þessu hégómadrasli sem gerir það að verkum að ef maður dansar með þá fer Visa reikningurinn í febrúar með allt til fjandans og maður upplifir timburmenn dauðans. Til hvers? Til að upplifa einhverja fullkomnun þegar maður er að skera hamborgarahrygginn á aðfangadag?

Æi Jóli, ég reyni samt bara að draga andann djúpt og chilla þessa daga fram að jólum, ég neita að taka þátt í allri þessari hlaup-kaup vitleysu. En núna verð ég samt að fara að huga að jólakortunum.

Þinn Davíð.

Hve glötuð er vor æska?

Fór í ræktina í dag eftir vinnu. Ekkert stórvægilegt við það svo sem, fór svo í sturtu eins og gengur og gerist. Það er vitaskuld þverskurður af þjóðfélaginu í ræktinni og maður hefur séð margan furðufuglinn en þetta sem ég varð vitni af í dag í sturtunni var too much.

Þrír félagar saman í ræktinni í sturtu, svona ca 17 ára og allir með útlitið á hreinu og umræðan, sem var á háværari nótunum, frekar meinlaus. Þeir voru í vandræðum með að mæla sér mót á sama stað á morgun því einn af þeim sá ekki fram á að geta vaknað klukkan 1 eftir hádegi eins og hinir vildu. Svo var rætt um próteindrykki o.s.frv. en síðan fór þetta á hálan ís.

"Varstu að raka þig í gær?" heyrðist í einum.
"Já, ég er að fá einhverjar djö... bólur eftir það, þoli þetta ekki." svaraði annar.
"Af hverju notar þú ekki háreyðingarkrem?" heyrðist þá í þeim þriðja.

Mér til mikillar skelfingar voru þeir ekki að tala um þessi týpísku andlitshár heldur svæðið í kringum félagann, enda kom á daginn að piltarnir voru allir frumskógarlausir á því svæði.

Þegar ég yfirgaf búningsklefann þá ætlaði ég varla að komast út því þeir voru allir að klæða sig fyrir framan spegilinn.

Kannski er þetta bara ég en það er eitthvað við þetta sem mér fannst too much.

Tölvuvæðing heimilisins komin út fyrir alla skynsemi

Ástandið hérna á heimilinu er hálffurðulegt. Það eitt og sér telst kannski ekki til tíðinda en maður veit ekki alveg hvernig maður á að taka þessu öllu.

Fyrr á þessu ári sem er að líða hrundi fartölvan mín, eina tölvan á heimilinu og því var lítið annað hægt en að fjárfesta í nýrri því ekki gengur að hafa engan svoleiðis grip á heimilinu. Mig minnir að ég verði löggiltur eigandi gripsins um mitt næsta ár.

Hvað um það, svo gerist það í vinnunni hjá mér að ég fékk nýja tölvu, gamli borðhlunkurinn var fjarlægður og ég fékk fartölvu í staðinn. Þannig að nú var kominn möguleikinn á að vera með tvær fartölvur á heimilinu, þótt reyndar ég nenni nú alls ekki alltaf að dröslast með vinnutölvuna heim. Rosa gaman að við hjónaleysin gætum núna verið á netinu á kvöldin í sitt hvorri tölvunni svona á meðan maður horfði á sjónvarpið með öðru auganu. Klikkað.

Ef þetta var ekki nóg fyrir heimilisfólkið þá dúkkaði 3ja gripnum upp núna fyrir helgi. Málið var þannig að fyrir fáránlega löngum tíma fjárfestu atvinnurekendurnir hennar Siggu í einhverjum fjölda af fartölvum sem átti að útdeila meðal vissra starfsmanna. Eitthvað stóð á útdeilingunni en þetta hafðist nú loksins og Sigga var meðal hinna heppnu.



Ástandið í stofunni getur því núna verið ansi athyglisvert, 3 fartölvur, allar með sitt hleðslutæki og mismunandi gögn í hverri. Maður ráfar því stundum á milli græjanna eins og geðsjúklingur því í vinnutölvupósturinn er í einni en myndaalbúm fjölskyldunnar er í annarri. Svo var alltaf spurning í hvaða grip þetta eða hitt skjalið var.

Það eru mismunandi vandamálin í heiminum.

Sögur af sjúklingnum

Logi Snær búinn að vera lasinn, hefur ekki mætt á leikskólann í viku og sama sem ekkert farið út úr þessum 90 fermetrum sem við höfum til umráða á þeim tíma. Spennandi. Fyrst einhver kvefpest með hita og þurrum lungnahósta sem leiddi síðan út í eyrnabólgu. Kannski ekki skrítið að það sé svona almenn la-la stemming hérna. Þetta horfir nú allt til betri vegar, hann verður sendur út í umheiminn á miðvikudaginn ef allt gengur upp.

Þetta er harðákveðinn ungur maður og að nota smekk er ekki ofarlega á vinsældarlista þessa dagana. "Nei pabbi, ég borða bara yfir" sem þýðir að hann vilji frekar borða yfir disknum en nota smekk.

Ekki gera ekki neitt

Ísak Máni er búinn að taka þátt í tveimur viðburðum núna á stuttum tíma, annars vegar fótboltamót og hins vegar sundsýning. Á þessum viðburðum var sami styrktaraðili, ákveðið innheimtufyrirtæki hérna í bæ. Núna á Ísak Máni sem sagt verðlaunapening og vatnsbrúsa með lógói þessa fyrirtækis og hefur sagt við mig eftir þessa viðburði: "Pabbi, manstu eftir þessu?" þegar við rekumst á auglýsingar þessu tengt í fjölmiðlum eða á förnum vegi.

Spurning hvort verið er að hamra á skilaboðum í þessum stíl sem eiga að rata til foreldranna sem eru að sköltast með gríslingana á þessa viðburði eða hvort verið sé að undirbúa gríslingana sjálfa þegar þeir komast á þann aldur að þeir verði í áhættuhópi um að ráða ekki lengur við gemsareikninginn. Þá er gott að þau þekki lógóið og viti fyrir hvað það standi.

Á meðan ekki kemur umslag með þessu lógói úr póstkassanum stílaðan á einhvern á heimilinu þá ætla ég ekkert að hafa þetta framarlega í minniskubbnum.

Hin fullkomna jólagjöf

Það hefur varla farið fram hjá nokkrum heilvita manni að blessuð jólin eru á næsta leyti með tilheyrandi glaum og gleði. Maður er alltaf hálfkærulaus í þessu öllu, ekki komin með svo mikið sem ein sería upp í íbúðinni og ferlið í kringum jólakortin fer yfirleitt af stað ekki mikið fyrr en á síðasta sjéns.

Ég datt niður á grein í dag þar sem farið var yfir hvað væri besta gjöfin, samkvæmt stjörnumerkjunum. Fyrir þá sem ekki vita þá hef ég ekki nokkurn áhuga á stjörnumerkjum og tengdum málefnum. Ég er ekki að segja að pælingar þessu tengdu séu bull og vitleysa, hef enga hugmynd um það en ég hef bara ekki verið áhugasamur um þetta. En af einhverjum ástæðum vakti þetta athygli mína.

Og hver er hin fullkomna gjöf fyrir tvíburann, samkvæmt stjörnumerkjunum?

Það þarf ekki mikla hugsun til að gefa tvíbura gjöf því tvíburinn vill helst ekki að aðrir hugsi fyrir þá. Það er því mjög auðvelt að gefa tvíburanum gjafir og þær mega vera margvíslegar. Tvíburinn verður sérstaklega þakklátur ef gjöfin víkkar út sjóndeildarhring hans, gjöf eins og ársáskrift að tímariti eða erlendri fréttastöð, nýjasta tegundin af farsíma eða jafnvel ferðalag á framandi stað. Pakkningarnar þurfa ekki að vera glæsilegar því satt að segja hefur tvíburinn meiri áhuga fyrir því sem er innan í pakkanum. Tvíburinn er ekki keyrður áfram af græðgi heldur forvitni. Það má því segja að besta gjöfin fyrir tvíbura séu peningar sem þeir geta svo eytt í það sem þá langar helst.

Þetta var það gáfulegasta sem ég hef heyrt lengi.

Upptekni sonurinn

Það er brjálað að gera þessa dagana, aðallega í einhverju tengdu Ísaki Mána. Í gær voru tónleikar upp í Breiðholtsskóla hjá þeim sem eru að æfa á hljóðfæri hjá henni Birnu tónlistarkennara en Ísak byrjaði aðeins að fikta í þessu í fyrra. Hann flutti tvö lög, Gamli Nói og Klukknahljóð og gerði það bara listavel, kalt mat. Hann var nú líka búinn að æfa sig talsvert undir þetta, aðallega undir styrkri leiðsögn móður sinnar. Síðan verða eiginlegir jólatónleikar núna á næstu vikum.



Í dag var síðan sundsýning hjá Ægir en hann er á sundæfingum 2x í viku upp í Breiðholtslaug, a.m.k. fram að áramótum hvað svo sem hann gerir eftir áramót. Þessi sýning var haldin í Laugardalslaug og það var margt um manninn, ég vissi ekki alveg hvað ég var að fara út í og Ísak Máni svo sem ekki heldur. Hlutverk hans var að synda skriðsund alla 25 metrana í innilauginni sem er nú talsvert þegar menn eru vanir minni polli, að ekki sé talað um þegar þú nærð ekki til botns. En hann fékk nú fylgdarsvein úr eldri hópnum hjá Ægir sem gott var að grípa í þegar þreytan var að yfirbuga menn.

Meiri vondgóð tónlist

Meiri tónlistarfurðulegheit að hætti Bonnie Tyler. Til upprifjunar er hér hluti af upphafspistlinum:


Nú hef ég lent í því öðru hvoru í gegnum tíðina að ég er að fíla einstök lög sem ég heyri einhversstaðar, lög sem mér finnst einhvern veginn að ég "eigi" ekki að fíla. Lög sem tengjast annað hvort tónlistarmönnum eða -stefnum sem ég hef hingað til ekki verið mjög ginkeyptur fyrir. Ég er ekki að tala um það þegar maður er að uppgötva nýja hljómsveit eða söngvara sem reynist svo við nánari skoðun vera nokkuð góð/góður. Nei, ég er meira að tala um þegar einstaka lög sem af einhverjum óútskýranlegum orsökum snerta einhverjar rásir í hausnum á mér en við nánari skoðun finnst mér allt annað sem viðkomandi listamaður hefur gert vera rusl, eða miður gott til að orða þetta ekki alveg svona sterkt. Svona mitt eigið one-hit-wonder.



Big Country - In a big country

Man aðeins eftir þessu bandi frá Duran Duran tímabilinu. Mér fannst þeir alltaf hálffurðulegir, spilandi eitthvað rokk/popp með skosku þjóðlagaívafi. Söngvarinn þeirra, Stuart Adamson, átti víst að vera einhver nettur snillingur en það fór fyrir honum eins og mörgum snillingnum, varð þreyttur á þessu jarðlífi og hengdi sig í hæsta gálga árið 2001. Ég verslaði mér Best of disk með þeim á einhverri útsölu og hef pínt mig til að renna honum tvisvar í gegn og get sagt með vissu að ég sé engan veginn að fíla þetta. Nema þetta lag, get hlustað á það endalaust.

Verkaskiptingin á heimilinu séð með barnsaugum

Ég tel mig vera nokkuð frambærilegan í heimilisstörfunum, a.m.k. í einhverjum hluta þeirra. Ég er þó fyrstur til að viðurkenna að ég mun seint teljast duglegur með skúringarfötuna og að þurrka af er ekki eitthvað sem er mér ofarlega í huga. Hins vegar tel ég mig vera ansi öflugan hvað þvottavélina varðar og uppþvottavélina á ég með hurðum og gluggum.

Einu sinni sem oftar var ég að ganga frá í eldhúsinu eftir kvöldmatinn en konan var eitthvað að föndra inn í stofu og var með hamar í hönd. Hún kallar á mig og biður mig um aðstoð og vitaskuld sinni ég því kalli. Hins vegar varð Logi Snær ekkert sáttur við að sjá karl föður sinn inn í stofu og sagði: "Nei pabbi, þú vera inn í eldhúsi."

Ég vissi ekki hvort ég átti að hlæja eða gráta þegar ég snéri aftur inn í eldhús og hélt áfram að ganga frá matarleifunum á meðan hamarshöggin dundu frá stofunni.

Fótbolti getur verið þjáning

Laugardagsmorgun og klukkan hringdi kl. 07:40. Ég pírði augun og gat séð að það stóð -11,6 stig á mælinum. En þar sem ég var búinn að ákveða að fara í ræktina þá var ekki aftur snúið og í ræktina var farið. Þurfti bara að koma þessu frá mér því ég var ekki lítið sáttur við mig, þ.e. að hafa ekki velt mér yfir á hina hliðina og frestað ræktarför sökum kuldabola.

Annars var Ísak Máni að keppa í fótbolta í Keflavík í dag svo það var annað hvort að fara á þessum tíma í ræktina eða sleppa því alveg. Þeim gekk alveg ágætlega, 1 sigur, 2 jafntefli og 2 töp. En fótbolti er ekki bara tóm gleði þegar maður er bara 7 ára, þetta getur stundum verið sárt eins og samherji Ísaks Mána fékk að kynnast.



Jú, þetta er Sigga sem hljómar þarna undir.

Þjóðminjasafnið - long time no see

Foreldaraviðtalsdagur í Breiðholtsskóla í dag og því enginn skóli hjá Ísaki Mána í dag. Ég smellti út einum sumarfrísdegi og við vorum bara að chilla í dag. Ekki að það hafi verið eitthvað hangs í gangi, ekki hægt að bjóða bara upp á Playstation í heilan dag. Ég skrölti með Loga Snæ á leikskólann því eitthvað af dagskrá dagsins var ekki alveg að hans smekk. Við Ísak Máni höfðum fengið það verkefni að koma nagladekkjunum undir heimilisbílinn, á kostnað sumardekkjanna. Þetta verður að teljast með leiðinlegri verkefnum sem ég fer í en af einhverjum ástæðum gekk þetta bara nokkuð fljótt fyrir sig. Kannski vegna þess að guttinn var ágætlega áhugasamur um þetta og lét sig hafa það að drösla hluta af dekkjunum úr geymslunni og út í bíl.



Að því loknu var tekin ákvörðun um að fara á Þjóðminjasafnið. Ég hafði ekki stigið fæti þarna inn eftir að það var opnað eftir breytingar, samt eru komin einhver tvö ár síðan það var opnað eftir 6 ára lokun svo ljóst er að það eru örugglega einhver 10+ ár síðan ég álpaðist inn á þessa menningarstofnun. Þetta er náttúrulega ekki sama safnið og hérna í den, það er alveg ljóst. Fyrir mitt leyti finnst mér þetta hið flottasta safn og gaman að koma þarna. Ísak Máni var líka nokkuð spenntur fyrir þessu en hann hafði farið þarna áður. Maður var samt svolítið eins og álfur út úr hól þarna, staddir þarna um hádegisbil á miðvikudegi innan um hóp miðaldra þýska túrista og einhverra annarra þjóða kvikindi.

Sáttur við grasið mín megin... í bili a.m.k.

"Veistu að þú færð einbýlishús upp á Akranesi fyrir minni pening en eitt stykki raðhús í Breiðholti?"

Þessari fullyrðingu smellti konan á mig í gærkvöldi, án þess að ég væri nokkuð að ræða nein húsnæðismál eða nokkuð því tengt. Þetta er nú staðreynd sem ég var alveg með á hreinu en búinn að taka ákvörðun um þetta mál fyrir nokkru. Ég er ekki að fara flytja upp á Skaga né í nokkra aðra sveit. Ég þyrfti þá að leggja ÍR peysunni minni og fjárfesta í ÍA peysu, þannig að "gróði" minn úr þessum viðskiptum myndi minnka í samræmi við það. Og því ætti maður að stoppa upp á Akranesi, ég hlýt að geta fengið 4ra hæða einbýli á Suðureyri með sundlaug og tennisvelli í bakgarðinum fyrir Breiðholtsblokkaríbúðina mína.

Nei, ég verð eitthvað lengur hérna og held áfram að dunda mér á fasteignavef mbl.is þegar þannig liggur á mér. Ég tel mér þá trú um að ég geti notað peningana mína í eitthvað skemmtilegt og konan getur keypt sér nýja 16.000 kr. íþróttaskó eins og í gær en þurfi ekki að fara í Hagkaup og kaupa sér 1.900 kr Addadax skó í ræktina.



Spurning um að fara að skella sér aftur á Old Trafford og lifa lífinu. Eða a.m.k. kaupa mér nýja skó í ræktina, dýrari týpuna að sjálfsögðu.

Um græna grasið hinu megin

Ég fæ stundum svona dellur. Þær fela aðallega í sér að ég vilji fá mér nýjan bíl eða að ég vilji taka hatt minn og staf og flytja. Tek ég svona nettar tarnir í þessu, ligg þá yfir fasteigna- og bílasölum á netinu og hugsa mikið en framkvæmi minna.

Núna er ég með íbúðardelluna. Ekki það að maður hafi það eitthvað slæmt þar sem maður er, alls ekki. Hér eru báðir drengirnir með sitt hvort herbergið, þvottahús í íbúðinni, nýleg eldhúsinnrétting og baðherbergið allt á réttri leið í endurbótum. Hvað vill maður meira? Jú, ég væri alveg til í sérinngang, lítinn bakgarð til að dunda sér með fótbolta yfir sumartímann, stærra svefnherbergi, stærra eldhús og svona eitt og annað sem maður sér í hillingum. Eitt af vandamálinu í þessu, ef vandamál skyldi kalla, er að ég vil ekki fara úr hverfinu því sama hvað menn segja um Breiðholtið þá er ég svona líka sáttur hérna, búinn að kaupa mér ÍR peysu og allt. Íbúðir hérna í hverfinu í kring sem hafa þennan sérinngang o.s.frv. eru margar hverjar alltof stórar, 200+ í fermetrum talið og ég hef ekkert við það að gera, hvað þá efni á því að borga fyrir það. Nei, ég er meira að hugsa í svona 130-160 fermetrum sem yrði alveg yfirdrifið fyrir mig og mína.

Það hefur dottið inn á fasteignasölur bæjarins svona ein og ein íbúð sem uppfyllir flestar af þessum óskum mínum en yfirleitt er alltaf eitthvað við þær sem gerir mér létt að afskrifa þær, enda hefur maður nú ekki verið að spá í þessu af neinni alvöru, það er ekki eins og ég sé að fara að skoða ásamt því að verðpunkturinn er nú talsvert annar en hann var ´99 þegar við Sigga keyptum þessa íbúð. En þá datt draumahúsið inn á fasteignavefinn, raðhús í Breiðholti með sérinngangi vitaskuld, 150 fermetrar á tveimur hæðum með stóru hjónaherbergi, æðislegu eldhúsi, bakgarði og bílskýli. Fljótt á litið (án þess að ég hafi farið og skoðað) þá virðist þetta uppfylla alla mína drauma. En eins fljótt og ég komst á flug þá brotlenti ég jafnharðan. Tæpar 35 millur sem menn vilja fá fyrir herlegheitin! Djöfulsins rugl. Ég gæti grátið.

Er maður reiðubúinn til að skuldsetja sig til fjandans, selja djöflinum sálu sína þangað til maður er kominn niður í 6 fetin? Fórna utanlandsferðum og öðru sem manni langaði kannski að gera næstu árin fyrir lengra bili milli útveggja?

Æi, þetta er bara steypa. Í bókstaflegri meiningu.

Endurnýjuð kynni

Loksins hafði maður það af. Mætti í ræktina aftur eftir guð-má-vita-hve-lengi. Ákvað að láta slag standa og peppaði mig upp í að mæta eftir vinnu í dag. Ég hafði talsverðar áhyggjur af þessu, var alveg viss um að það væri komið eitthvað nýtt innritunarkerfi eða eitthvað sem myndi láta mig líta út eins og hálfvita. Sá fyrir mér alltof hressa afgreiðsludömu segja við mig: "Nei, ert þú með gamla kortið, við hættum með það fyrir einhverjum mánuðum. Þú þarft að fylla út nýtt eyðublað og bla bla bla..." En þetta hafðist allt saman, ég stillti mér upp í anddyrinu af minni alkunnu lymsku og létti mjög þegar ég sá gæja fara inn og hélt kunnuglegu korti á lofti. Var líka nokkuð feginn þegar fjandans vélin meðtók kortið mitt og ég komst inn.

Þetta var nú engin djúpstæð æfing, tók 30 mínútur á hlaupabrettinu og teygði síðan á ásamt einum góðum skammti af magaæfingum. En það var fínt að kíkja aftur og taka stöðuna á þessu. Nú er bara að koma sér í form fyrir sumarið, undirbúningstímabilið er byrjað.