Daði Steinn Wíum

Þá er loksins komið nafn á nýjasta drenginn, skjalfest í dag með presti og veislu. Ég veit ekki hvort maður verður afslappaðri (lesist: kærulausari) með árunum en þessi þurfti klárlega að bíða lengst eftir nafninu sínu. Mig minnir að það hafi verið búið að nefna Ísak Mána áður en hann kom heim af spítalanum og Loga Snæ fljótlega eftir heimkomuna. Ég var ekkert búinn að spá í nafni á meðan meðgöngunni stóð og eftir að menn komu í heiminn þá liðu dagarnir einn af öðrum án þess að eitthvað væri að gert af fullri alvöru. Snúlli og Litli bróðir voru bara vel brúkleg.

Það var því sterkasti leikurinn að ákveða skírnardag og setja sig þar með undir pressu. Þegar maður horfði á dagatalið og sá að afmælisdagurinn hans Varða var á næsta leyti og sunnudagur í þokkabót þá var þetta bara sjálfkjörið. Núna var þetta að því leytinu frábrugðið frá hinum tveimur að enginn fékk að vita um nafnið fyrir afhöfnina, gaman að prófa það líka. Annað var hefðbundið með veisluna, hinn þriðji sem skírist heima hjá afa og ömmu í Mosó.

Þegar við vorum að leita að nafni fyrir Ísak Mána þá fór maður á bókasafnið og fékk einhverja mannanafnabók. Nú, 10 árum seinna, er hægt að nálgast þetta á netinu. Gaman að velta sér upp úr þessu, maður hefði getað poppað þetta upp allhressilega og farið nýjar leiðir. Lars Ulrich Wíum hefði t.d. verið löglegt, heilmikið rokk í því. Ríó Ferdinand Wíum hefði víst líka gengið gagnvart mannanafnanefnd. Logi Snær var alveg á því að skýra hann Dreki og maður gat nú ekki annað en hugsað um sögurnar um Benedikt búálf, sem hafa verið lesnar talsvert hérna í gegnum tíðina, en þar kemur Daði dreki talsvert við sögu. Furðulegt en hey, ef Ljótur Drengur er boðlegt samkvæmt þessu skriffinskubatteríi, þá hefði víst margt annað verið vitlausara.

Annars brutum við 4 stafir + 4 stafir regluna með þennan. Hann fékk fleiri stafi en Ísak Máni og Logi Snær en ekki annað hægt en að gera eitthvað extra fyrir þennan, ekki á ég sérherbergi handa honum. Það er svona að mæta seint á svæðið.

Byrjendapakkinn

Vitaskuld vilja menn safna fótbolta- og körfuboltamyndum eins og stóru strákarnir. Verst að þetta gerir mjög takmarkað fyrir stemminguna á heimilinu þegar þessi fær þessa mynd og hinn fær hina myndina og skilningurinn á aðgerðinni að býtta er ekki alveg 100% þegar maður er bara fimm ára.

Tinna Rut er ógó sniðug

Nördalegur júróvisíonpistill

Það er ekki hægt að neita þeirri staðreynd að ég hef fylgst með Júróvisíonkeppninni síðan 1986. Misítarlega reyndar. Held ég geti sagt að „áhuginn“ hafi verið mestur þarna fyrstu árin sem Ísland tók þátt og svo hefur þetta verið frekar misjafnt. Danni Mausari átti einhverja sérútgáfu af ICY flokknum á svona lítilli plötu, árituð í þokkabót og það fannst mér flott, árið 1986. Ég var ekki alveg að setja mig inn í þetta þegar Ísland fékk ekki að taka þátt vegna ónógra stiga áranna á undan eða ekki komist í úrslitakvöldið eins og kerfið hefur verið undir það síðasta. Vill enn meina að Botnleðja hafi klárlega átt að fara þegar við sendum hana sykursætu Birgittu.

Ætli punkturinn með þetta allt saman sé ekki sá að þetta er keppni og Ísland er að taka þátt í henni. Veit ekki annars, voða lítið af þessum froðulögum sem hafa kveikt eitthvað í manni öll þessi ár. Fór að velta því fyrir mér hvort þetta hafi alltaf verið svona rosalega mikil froða og hvort maður myndi nú eitthvað eftir lögum fyrri ára. Fyrir svoleiðis vinnu er gott að hafa netið.

Ég verð að viðurkenna að þessi úttekt er alls ekki vísindalega unnin enda ekki sjéns að ég nenni að kynna mér öll lögin í sögu þessara keppni. En þau tvö lög sem ég vil nefna hérna sem mér finnst standa upp úr, voru bæði ítölsk og unnu hvorugt. Þessi klassíska snilld frá 1958 er mjög töff miðað við allt en endaði bara í 3ja sæti. Ég jútúbaði sigurlagið frá þessu ári og get ekki sagt að ég hafi nokkurn tíma heyrt það áður. Síðara dæmið frá 1987 finnst mér líka töff en því tókst ekki að vinna og meira að segja 3ja sætið líka. OK, áttu í höggi við írska sykurpúðann Johnny Logan og lítið við því að segja. En þegar ég fór að forvitnast hvað lag lenti í öðru sæti þetta ár, fyrir ofan Ítalíu þá minnti það mann á hversu mikill horbjóður þessi lög eru að langmestu leyti. Þýskaland árið 1987, þarf að segja eitthvað meira? Þið verðið að tjékka á þessu, ég veit ekki hvort tekur sig verr út, gítarleikarinn með gula hárbandið og buxur í stíl eða standandi trommuleikarinn með 4-faldan skammt af axlarpúðum. Ég er enn að fá martraðir. Annað sæti, þvílíkt grín.

Jóhanna Guðrún með annað sætið í gær, ekkert nema gott um það að segja. Helv... norsara lagið er búið að gera mig alveg geðveikan, glymur allan daginn á öllum miðlum og ég tók næstum því á það ráð að stinga hausnum ofan í klósettið og sturta niður til að athuga hvort ég losnaði við þetta klístur úr hausnum. Óþolandi að fá óþolandi klístur á heilann. Ég gerði þá uppgötvun í morgun í tengslum við þessa keppni að árið sem frumburðurinn fæddist og árið sem sá nýjasti fæddist urðum við í öðru sæti. Ekkert að marka með árið sem Logi Snær fæddist, ekki hægt að ætlast til að viðbjóðurinn Heaven með Jónsa hefði skilað okkur nokkru meira en 19. sætinu sem það lenti í, óbjóðandi lag með öllu.

Keila

Sigga var með saumó í gær, danski leshringurinn er víst vinnuheiti þeirra. Þrír elstu karlkyns meðlimir þessarar fjölskyldu mátu stöðuna þannig að best væri að vera einhversstaðar annarsstaðar á meðan. Í Keiluhöllin í Öskjuhlíð var því haldið en ákveðið að bjóða með þeim ættingja sem ég held að geti státað af hvað glæstustum ferli í þessu sporti.


Logi Snær tók rennuna (eða hvað sem þetta tæki heitir) trausta taki og spilaði með þeim stíl allt kvöldið. Með ágætis árangri. Fyrrverandi Íslandsmeistarinn byrjaði frekar stiðlega og benti á þá staðreynd (oftar en einu sinni) að það væru engar keilubrautir í Namibíu og því væri æfingaleysið að hrjá hana. Engar keilubrautir í Namibíu, þarna er viðskiptahugmynd fyrir einhvern.

Allavega, karlinn tók þetta á lokasprettinum og var sá eini sem náði þriggja stiga skori sem er, fyrir þá sem ekki þekkja, GRÍÐARLEGA góður árangur og ekki á allra færi.

Hver þykir sinn fugl fagur

Myndlistarsýning í gangi í Mjóddinni sem hófst núna á dögunum. Svona hefðbundin og árviss þar sem krakkarnir á leikskólunum í neðra-Breiðholtinu sýna verkin sín. Ég náði að skjótast þangað og vera við "opnun" sýningarinnar. Mér fannst myndin hans Loga ansi mögnuð og töff. Hlutlaust mat vitaskuld.


Svo var það samtalið um daginn sem átti sér stað í bílnum á leiðinni heim úr leikskólanum og fjallaði um sumarbústaðaeigendur í Afríku:

Logi Snær: Ég veit hver á heima þarna í stóra húsinu (bendir á Æsufellið)
Pabbi hans: Nú, hver?
Logi Snær: Hann Rúnar Atli. Hitt húsið er nefnilega sumarbústaður.
Pabbi hans: Hitt húsið? Hvaða hitt hús?
Logi Snær: Húsið hans í Namibíu.

Jebbs, það er bara þannig.

Allt búið að vera á fullu

Vá hvað tíminn líður, þetta er bara nett rugl. Sem fyrr verður það þannig víst að haustið verður komið áður en maður veit af. En best að missa sig ekki í eitthvað eymd og volæði, frekar bara taka hvern dag og njóta hans í botn og taka sumarið með trompi. Skáldlegur karlinn.

Skólanum lauk í bili 4. maí og boy-o-boy var ég feginn, ég ætlaði ekki að trúa þessu. Ég veit ekki á hvaða lyfjum maður var þegar maður ákvað að vera á fullu í skólanum þegar Þriðji grís átti að mæta á svæðið og mætti á svæðið. Ég var líka alveg að missa það þarna undir lokin þegar skilin á einstaklingsverkefninu og hópverkefninu og síðasta prófið helltist yfir mann eins og sjóðandi álblanda á heitum sumardegi. Skáldlegur karlinn.

Nú er enginn skóli fyrr en 30. september ef ég man rétt þannig að bara chill þangað til. Minnir að ég sé að fara í sumarfrí 15. júní og sé í fríi eitthvað aðeins fram í júlí. Við Ísak Máni á leiðinni til Vestmannaeyja með 6. flokk ÍR í sumar, það verður vonandi bara fjör. Bið bara um þurrt veður takk fyrir. Ekkert skáldlegt við það.

Ný reynsla

Er ekki hægt að fá myntkörfulán á hagstæðum vöxtum einhversstaðar?

Einn mánuður kominn í hús

Páskadagur

Páskarnir hafa liðið þokkalega hérna. Brutum reyndar aðalhefðina en hérna hefur verið venjan að fara í Grundarfjörðinn og eyða páskunum þar. Það var því svolítið skrítið að fela eggin og borða í Eyjabakkanum en það var allt í góðu. Þeim, þ.e. tveim elstu, er farið að sakna fjörðsins enda talsvert síðan síðast. Það verður að bæta úr því í næsta mánuði, þegar sólin verður kominn hærra á loft.

Reyndar þarf ekki að kvarta yfir sólarleysi hérna þessa daga, ekkert hret og mannskapurinn hefur náð að dunda sér undir beru lofti. Logi Snær ákvað reyndar að næla sér í nokkrar auka hitakommur og er búinn að vera í hálfgerðu móki í dag, honum hefur gengið eitthvað illa að hrista þessi veikindi úr sér. Annars allir góðir.

Sá 9 ára með egg númer 5 og sá 5 ára með egg númer 9

Oops I did it again...

Lífið með fimm ára augum

Logi Snær er fimm ára. Aldur sem mörgum finnst afspyrnuskemmtilegur ef hægt er að orða það þannig. Jú, jú, svo sem hægt að skrifa undir það enda margt sem menn spá í á þessum aldri. Sumt af því fær mann svona til að klóra sér í hausnum vegna þess að það er snúið að snara því yfir á mál sem fimm ára skilur. Sumt vill maður nú bara helst ekki fara út í. Hann var mikið að spá í um daginn hvað orðið skilaboð þýddi og hvað fælist í því orði. Reyndi svolítið á heilasellurnar á karlinum að koma því yfir á eitthvað vitrænt form og í sjálfu sér óvíst að það hafi fyllilega skilað sér.

Við vorum svo að horfa á sjónvarpið ekki alls fyrir löngu þegar hinir léttklikkuðu sjónvarpsmenn, Auddi og Sveppi tóku upp á því að slefa ofan í hvorn annað í þágu einhvers málefnis. Þá flissaði þessi fimm ára allsvakalega, leit á mig og sagði: „Kallar að kyssast! Eiga ekki bara kallar að kyssa konur?"

Rosalega var ég ekki stemmdur í þessar útskýringar...

Eitursvalt

Var að detta í þyngsta þunglyndið seinni partinn í dag. United að tapa 1:2 fyrir Aston Villa og allt að stefna í 3ja tapleikinn í röð í deildinni, nokkuð sem hefur víst ekki gerst síðan í desember 2001. Stutt eftir af mótinu og ég var meira að segja farinn að sjá fyrir mér Liverpool lyfta dollunni „okkar“, sýn sem var ekki góð. Sérstaklega vegna þess að það eru ár og dagar síðan dollan fór þar í hús, 1990 ef ég man rétt og þannig vill maður helst halda því áfram. 1990, við erum að tala um að Margret Thatcher var forsætisráðherra Bretlands, menn spiluðu í stuttbuxum sem náðu varla niður fyrir nára og Milli Vanilli voru að skjótast fram á sjónarsviðið.


Sem betur fer náði Ronaldo að jafna leikinn tíu mínútum fyrir leikslok áður en hinn 17 ára ítalski kjúklingurinn úr varaliðinu, Federico Macheda, kom inná í sínum fyrsta leik og smellti þessu líka stórglæsilega sigurmarki í uppbótartíma og gæsahúð dauðans helltist yfir mann. Hversu svalt er það að vera 17 ára, koma inná í sínum fyrsta leik, á heimavelli og smyrja sigurmarki í netið í uppbótartíma? Tíminn verður að leiða það í ljós hvort þessi gaur verði eitthvað en svalt var þetta, eitursvalt.

Fyrstu dagar í lífi drengs

Hér er búið að vera fjör eftir að heimilið varð fimm manna. Sigga og sá yngsti komu heim á föstudaginn. Þeir eldri bara nokkuð sprækir með þetta. Nema það að Logi Snær tók upp á því að verða lasinn, fékk einhverja drullu-uppgangspest þarna um helgina. Gat ekki haldið neinu niðri og gat ekkert gert en að liggja fyrir á laugardeginum, sunnudeginum, mánudeginum og þriðjudeginum. Hann var nánast settur í sóttkví inn í stofu og umgekkst mömmu sína og þann nýjasta eins lítið og hægt var. Hljómar grimmt, ég veit. Menn voru samt hálfhrædd við að einhverjir aðrir í fjölskyldunni fengju þessa pest en það slapp nú allt. Poppaði stemminguna ekki beint að undirritaður fór að vinna á mánudeginum ásamt því að skólinn hjá mér byrjaði aftur þann dag þannig að þetta var allt hálfskrautlegt. Logi fékk nú að fara til ömmu og afa í Mosó í gærkvöldi og er þar enn og er víst að hressast.

Fórum með þann yngsta í 5-daga skoðunina í dag. Hann flaug í gegnum hana eins og allir vonuðust eftir og staðfestir það bara sem maður hélt, þetta er náttúrulega bara fullkomið barn.

1. apríl

Merkilegur dagur í dag ef minnið bregst mér ekki. Fengum íbúðina okkar afhenta á þessum degi fyrir 10 árum síðan. Rosalega flýgur tíminn áfram. Mér finnst ekkert svo rosalega langt síðan við fengum lyklana í hendurnar og máluðum megnið af íbúðinni með hjálp Ingu og Sigga komin langt á leið með Ísak Mána. Svo á milli umferða var rölt út í Pizzakofann og náð í eina 16" með fjórum áleggstegundum á þúsund kall. Þá ætlaði ég örugglega að vera kominn í eitthvað raðhús 10 árum síðar en ég er hérna enn. Og er bara nokkuð góður.

Ef ég man svo líka rétt þá var ég, 11 árum fyrir lyklaafhendingu á þessum degi, settur í gifs eftir að hafa brotið á mér löppina í fyrstu skíðaferðinni deginum áður, það var góð saga svona eftir á.

Þetta er því frekar merkilegur dagur. Svona grínlaust.

Ekki minnkar ríkidæmið

Drengur: 4260 gr - 17 merkur - 53,5 cm - höfðumál 37,5 - kl. 12:55

Sem betur fór þá fór þetta af stað á náttúrulegan máta. Sigga fór að finna fyrir einhverjum verkjum um klukkan 02:30 í nótt, ekki það að ég hafi orðið neitt var við það. Síðan um klukkan 06:30 var ljóst var í hvað stemmdi. Hafsjór af reynslu í þessum efnum náðum við að halda ró okkar og drengirnir tveir voru græjaðir í skóla og leikskóla. Tekið því rólega í smátíma heima áður en við ákváðum að skutlast upp á spítala, vorum komin þangað um kl 09:30. Þegar við komum var ein ljósmóðirin að mæta til vinnu og það var sú sem sá um okkur og svo skemmtilega vildi til það var sama og tók á móti Loga Snæ, frábær kona.


Allt leit vel út, Sigga náði að slappa nokkuð vel af, belgurinn sprengdur um kl. 12:30 og 25 mínútum seinna var þriðji prinsinn mættur. Engin mænudeyfing og ekki neitt og mér fannst við vera rétt komin þegar litli drengurinn var allt í einu kominn í fangið á manni. Sigga ótrúlega spræk, þrátt fyrir að vera eðlilega frekar þreytt en allt mjög afslappað. Hinir tveir tóku alveg svakalegan tíma þegar þeir komu í heiminn, send heim aftur í tilfelli Loga og allt mjög langt ferli og erfitt. Núna dúlluðum við okkur niður í Hreiðrið þegar allt var afstaðið, nokkuð sem við höfðum ekki prófað áður, voða næs. Ég náði svo í strákana og þeir fengu að kíkja á nýjasta meðliminn, voru bara mjög sáttir. Við Ísak og Logi fórum svo bara heim en Sigga fær að slappa af þarna þangað til á morgun en kemur þá heim, allir sáttir.


Maður er svona að ná þessu. Hef sagt þá áður og segi það enn, stundin þegar börnin manns draga andann í fyrsta sinn og láta heyra í sér...

...ómetanlegt.

„Góðan dag, er hægt að panta tíma í start?“

Eitthvað lætur þetta á sér standa. Mér var ekki alveg farið að lítast á blikuna þarna síðustu helgi, prófið mitt á mánudeginum og ég sá alveg fram á það að eitthvað færi að gerast kannski seint á sunnudeginum eða jafnvel snemma á mánudeginum. En ekkert gerðist og ég gat farið í prófið, reyndar með titrarastillingu á símanum ef eitthvað færi nú að gerast. En ekkert gerðist. Held að prófið hafi gengið þokkalega, eða ég vona það a.m.k., klúðraði reyndar smápakka en ég vissi nú eitthvað um hvað ég var að tala í öðru. Vonum hið besta og svo kemur þetta í ljós. Annars byrjar næsti kúrs á mánudaginn þannig að það er lítil pása.

Ég var því alveg klár í nýjan grísling bara þarna á þriðjudeginum, en viti menn, ekkert gerðist. Það var hringt í Siggu og hún fékk tíma í startsetningu á fimmtudaginn. Sem er á morgun. Ég stillti mig þá bara inn á það að þessi gríslingu væri ekkert að fara að koma svona að sjálfsdáðum þannig að ég gæti bara tekið því rólega þangað til. Enda hélt sagan svipuðum stíl og áður þessa tvo daga, ekkert gerðist.

Það er mæting sem sagt í fyrramálið að því gefnu að ekkert gerist í kvöld eða nótt. Þetta er frekar spes. Svona eins og að eiga tíma hjá tannlækninum, þú bara mætir á fyrirfram ákveðnum tíma og hlutirnir eru gerðir og græjaðir. Reyndar er þetta vitaskuld aðeins viðameira en tannlæknirinn en þið vitið vonandi hvað ég meina.

Að lokum átti að fylgja hérna spá fjölskyldunnar um kynið sem kæmi úr pakkanum en þar sem 75% af þátttakendunum breyta spá sinni nánast oft á dag þá gengur það ekki upp. Það er ljóst að þetta er annað hvort dramadrottning sem vill láta bíða eftir sér eða drengpjakkur sem er fyrst og fremst óstundvís.

Ég ætla að giska á pjakkinn, bara svona til að segja eitthvað.

Er ekkert að gerast?

...er yfirleitt það fyrsta sem fólk segir við mann þessa dagana. So far er svarið einfaldlega nei.

Maður reynir alltaf að finna út eitthvað kerfi til að áætla hlutina þegar maður er með fordæmi. Ísak Máni lét bíða eftir sér í 12 daga, Logi Snær í 8 daga. Þessi gríslingur í 4 daga? Neibb, ekki það enda komnir 6 daga nú þegar. Ísak Máni fæddist á föstudegi, Logi Snær fæddist á föstudegi. Á morgun er föstudagur. Veit ekki.

Annars er ég að fara í próf seinnipart mánudagsins. Sigga er að fara í skoðun fyrripart mánudagsins og þá gæti verið farin sú leið að ýta þessu eitthvað af stað. Shit marr.

Ætli sé ekki best að nýta biðtímann í próflestur því helgin er meira svona óráðin.

Friday the 13th

Þetta væri aldeilis fæðingardagur, ef menn væru nú einu sinni on-time. Varla samt, menn mættu seint í fyrsta skiptið og seint í annað skiptið, hið þriðja verður það sennilega líka.

Afrakstur

Mér telst svo til að þetta hafi verið tæpur mánuður sem maður rakaði sig ekki. Ekki svona á hefðbundinn máta það er. Maður gat nú ekki beilað á þessari mottuvitleysu í vinnunni eins og ég fjallaði um hérna á þessum miðli ekki alls fyrir löngu. Ekki gat maður hins vegar látið sjá sig með hormottuhýjung í nokkrar vikur eins og trefill og ég tók því þann pólinn á þetta að láta þetta bara vaxa svona heilt yfir. Eins heilt yfir og hægt var en vitaskuld snyrti ég þetta aðeins til, svæðið yfir kinnarnar t.d. er frekar eyðimerkurlegt svona frá náttúrunnar hendi. Svona er ég sem sagt búinn að vera síðustu vikur:



Þetta vandist nú þokkalega en reyndar var ég orðinn frekar þeyttur undir lokin á þessu, klæjaði oft og iðulega í þetta ásamt því að þetta var bara vesen að halda þessu þokkalega snyrtilegu. Þetta fékk sem sagt að fjúka á laugardaginn enda var árshátið samsteypunnar þann dag. Var reyndar að spá í að græja mottuna á föstudeginum en ákvað að bíða með það, svona ef maður ætlaði að láta sjá sig meðal fólks fyrirpart laugardagsins. Notaði reyndar tækifærið og prófaði nokkrar útfærslur svona í afrakstursferlinu, fyrst maður var á annað borð með andlitið fullt af hárum.



Kleinuhringurinn eða aparassinn skilst mér að þetta sé kallað en þessi útfærsla var frekar vinsæl meðal samstarfsmanna minna í ferlinu. Ég nennti nú ekki alveg að vera eins og allir hinir og tók frekar ákvörðun um að vera eins og á fyrstu myndinni og hefur verið rætt um.



Ég kýs að kalla þessa útfærslu „Günther“ en hérna vantar eingöngu flennistór RayBan gleraugu og leðurhatt með deri, þá væri maður klárlega good-to-go. Þegar hér var komið við sögu var lítið orðið eftir annað en að græja þessa blessuðu hormottu eins og hún átti að birtast öðrum árshátíðargestum.



Þetta er vitaskuld algjör viðbjóður, eða horbjóður öllu heldur og ég gerði mér full grein fyrir því að þátttaka mín á þessari árshátið yrði ekki falleg. Það var samt ekki annað hægt en að láta sig hafa það, mæta á svæðið og reyna að gera gott úr þessu. Ég þakkaði æðri máttarvöldum fyrir það að hafa ekki græjað þetta kvöldið áður því göngutúrinn á laugardeginum hefði verið hræðilegur svona útlítandi. Ég passaði mig til að mynda á því að ég rækist ekki á einhverja íbúa í stigagangnum á leiðinni út. Á árshátíðinni sjálfri hafði einhver fékk þá flugu í höfuðið að verðlauna fyrir bestu mottuna. Kom það í hlut þess sem þetta ritar að fara upp á svið og taka við verðlaununum. Reyndar hvíslaði formaður dómnefndar þess að mér þegar ég veitti verðlaununum viðtökur að ég hefði nú sennilega ekki verið með fallegasta skeggið (enda sumir þarna sem höfðu tekið þetta alla leið og farið í litun og plokkun) en ég var klárlega perralegastur. Þannig að verðlaunin voru mín.



Eitthvað var verið að ýja að því að sigurvegarinn þyrfti nú að skarta herlegheitunum eitthvað fram í næstu viku en ég hlustaði ekki á svoleiðis. Eftir að ég kom heim og áður en ég skreið upp í rúm fór rakvélin á loft og kláraði verkið. Ég lít svo á að ég hafi hætt á toppnum.

Heilsuátak

Er í heilsuátaki í vinnunni en í vinnunni er líkamsræktaraðstaða sem menn hafa verið að reyna að nota með svona la-la árangri. Þetta átak byrjaði fyrir rúmum mánuði síðan með ítarlegu mati á karlinum og svo verður tekið tjékk einu sinni í mánuði fram í maí held ég. Tjékkið fer svona fram: Fyrst er stigið á vigt og farið í allan sannleikinn um einhverja niðurstöðutölu í þeim efnum. Fitumælt og helstu mál tekin, brjóstkassi, bumba, spenntur upphandlegsvöðvi og eitthvað í þeim dúr. Síðan eru armbeygjur teknar í eina mínútu áður en endað er á 5 mínútna hjólreiðartúr. Allt skráð niður af viðurkenndum einkaþjálfara sem heldur um bókhaldið.

Ég var sem sagt í fyrsta tjékki í gær og auðvitað vonaði maður að maður hefði eitthvað náð að laga hjá sér tölurnar eftir þennan mánuð. Heilt yfir nokkuð sáttur, kominn úr einhverjum 92,3 kílóum niður í 89,3 en takmarkið var að komast niður fyrir 90 kílóa múrinn í fyrstu hrinu. Ok, ekkert gríðarlegt takmark kannski en eins og flest annað í lífinu þá er þetta langhlaup en ekki spretthlaup. Fituprósentan leit betur út, armbeygjurnar gengu betur o.s.frv. Þá var komið að hjólinu. Vitaskuld þegar hér var komið voru menn ákveðnir í að ná betri árangri þar líka. 5 mínútum síðar og rúmum 4,7 kílómetrum, sem var bæting, kom ég í „mark“ og hafði bara tekið þetta á jöfnum en ákveðnum hraða. Fann þegar ég steig niður af hjólinu að kannski hafði keppnisskapið eitthvað hlaupið (hjólað) með mig í gönur. Lappirnar nötruðu allar en ég náði að setjast á næsta bekk áður en ég hreinlega hrundi í gólfið. Þjálfi hæstánægður með þetta og sagði að ég ætti núna bara að vera grimmur og stefna á 5 kílómetra í næsta tjékki. Ég reyndi að brosa út í annað en fann að ég varð að komast inn í klefa. Lappirnar voru smástund að kaupa þá hugmynd að hreyfa sig meira en það tókst á endanum og ég náði að halda kúlinu gagnvart þjálfaranum þangað til ég var horfinn inn í klefa. Þegar þangað var komið inn fannst mér allt vera á fleygiferð og ég fann hvernig blóðbragðið fyllti munninn. Komst í sturtu en rétt náði að skola það helsta af mér en þá fannst mér ég vera að líða út af. Náði að komst að næsta klósetti og settist þar til að þurrka mér. Eftir smá setu þar var ekkert annað en að koma sér í fötin og koma sér út. Kláraði síðasta hálftímann af vinnudeginum helfölur og hóstandi. Var í raun ekki orðinn þokkalegur fyrr en um kvöldmatarleytið heima.

Nú er ég sem sagt í vondum málum með því að hafa keyrt mig svona út, það stefnir í að næsta tjékk verði tóm vonbrigði. Mér er alla vega strax farið að kvíða fyrir hjólinu.

Ekki eftir neinu að bíða ... en bíðum samt aðeins

Búið að grafa upp eitthvað sambland af lagernum og henda í vél. Þýðir víst ekkert annað en að hafa þetta að mestu leyti hlutlaust, hvítt, röndótt og doppótt enda ekki búið að kíkja í pakkann. Það hlýtur þá að vera næsta skref að henda einhverju í tösku og halda svo áfram að bíða.

Nýjir tímar II

Fór í gær í Glit... nei ég meina Íslandsbanka fyrir hönd húsfélagsins. Ekkert merkilegt svo sem, fer og spjalla við þjónustufulltrúann í fyrirtækja/húsfélagsdeildinni eða hvað sem þessi deild heitir. Það sem vakti athygli mína að báðir þjónustufulltrúarnir sem mér bauðst að tala við voru karlkyns og báðir svona um þrítugt. Ég man eftir því að hafa endrum og eins séð einstaka karlkynssmetti þarna á svæðinu en nánast undantekningalaust hafa þetta verið kvenkynsþjónustufulltrúar, oftar en ekki svona á miðjum aldri.

En hvað er hægt að gera þegar greiningadeild erlendra verðbréfaviðskipta er lögð niður? Maður hlýtur þá að stökkva á þjónustufulltrúastöðu í fyrirtækjadeild.

Nýjir tímar

Öskudagsbúningurinn hjá Ísaki Mána er klár fyrir morgundaginn:



Og skilaboðin eru skýr:

Nývaknaður og orðinn 5 ára

Drengur með sambönd

Ef menn þekkja rétta fólkið á réttum stöðum þá er hægt að fá hjálp við það að skyggnast inn í framtíðina. Í tilfelli þessa drengs þá snýst það um það hvernig lífið í grunnskóla verður eftir rúmlega eitt og hálft ár.

Föstudagur í vinnunni

Einn samstarfsmaður minn tók upp á því að safna hormottu, a.k.a. yfirvaraskeggi, svona í einhverju flippi. Tók þetta alla leið og lét annan samstarfsmann minn setja lit í djásnið svona til að skerpa á hlutunum. Eitthvað virðist þetta hafa kveikt í leyndum löngunum hjá sumum öðrum karlkyns starfsmönnum fyrirtækisins og á örskotsstundu leiddi múgæsingurinn til þess að allir voru látnir svara spurningunni hvort þeir væru menn eða mús. Væru menn reiðubúnir til að mæta með hormottu á árshátið samsteypunnar þann 7. mars næstkomandi? Gekk það svo langt að einhverjir betri helmingar fengu hringingu frá upphafsmönnunum þar sem fengið var samþykki fyrir þátttöku eiginmannanna. Voru það betri helmingar þeirra sem sáu fyrir sér að þurfa að sofa í sófanum heima hjá sér ef hárvöxtur á efri vörinni fengi að vera þar óáreittur.

Mér finnst leiðinlegt að raka mig og oft er reytingurinn í andlitinu orðinn frekar villtur áður en ég tek mig til og geri eitthvað í málunum. Þetta hefur líka verið frekar einfalt, það er bara allt tekið af og ég hef því ekki tileinkað mér neina tækni hvað skeggsnyrtingu varðar. Mér heyrist menn ætla að fara mildu leiðina að þessu takmarki, þ.e. safna einhverri annarri útfærslu en eingöngu mottunni en taka síðan allt af nema hana fyrir árshátíðina.

Ég er nú oft tilkippulegur í allskonar vitleysu en það eru svona tvær ástæður fyrir því að ég var nú ekkert hoppandi spenntur. Annars vegar er ég að byrja í skólanum í næstu viku og ég er ekki æðislega spenntur fyrir að leggja mig fram að kynnast nýju fólki með flekkóttan hýjung í andlitinu. Sömuleiðis sé ég ekki stemminguna ef nýjasti fjölskyldumeðlimurinn do-be kæmi nú í fyrra fallinu og fyrstu myndirnar af mér og gríslingnum yrðu hýjungsmyndir, tala nú ekki um hormottumyndir. Nei takk.

Ég þarf eitthvað að sofa á þessu. Það er ekki öll vitleysan eins.

KSÍ ævintýrið. Endastöð?

Sá að búið er að draga í bikarkeppni KSÍ fyrir sumarið. Eftir tveggja ára ævintýri og heila fimm leiki þar sem menn fengu m.a. framlengingar, vítaspyrnukeppni og kærumál þá var ákveðið að senda ekki inn lið undir merkjum Grundarfjarðar þetta árið. Hópurinn í þynnri kantinum og nóg um að reyna að halda út liði í utandeildinni næsta sumar. Gat samt ekki annað en rennt yfir listann og hugsað hvað ef...? En ætli þetta tveggja ára tímabil verði ekki látið duga sem KSÍ-ferill karlsins.

Sá að andstæðingar okkar til tveggja ára, Snæfell, fengu Álftanes en sigurliðið úr þeim leik fær ÍR.

Hvað ef...?

Lítið að frétta

Frekar rólegir síðustu dagar, a.m.k. stórfréttalausir.

Logi Snær er að skríða saman eftir hlaupabóluna, þetta var ein og hálf vika sem kappinn tók í þetta. Annars er það að frétta af honum að hann hefur verið að kíkja á fótboltaæfingar, þ.e. þegar hann hefur verið heill heilsu, með misjöfnum árangri. Yfirleitt harður á því að mæta en oftar en ekki hefur verið lítið um þátttöku þegar á hólminn var komið. Átti þó öfluga æfingu í morgun samkvæmt mömmu hans en það hefur kannski haft eitthvað að segja að það voru bara þrír þátttakendur. Kl. 10:00 á sunnudagsmorgni er oft erfitt að rífa börnin frá sjónvarpskjánum, sennilega á fleiri heimilum en okkar.

Nóg að gera hjá Ísaki Mána. Körfuboltamót í gær, skólamót á vegum ÍR en Ísak og félagar gerðu sér lítið fyrir og urðu 4. bekkjarmeistarar. Svo var æfingaleikur við Fylkir í dag í fótbolta, gekk nú ekki nógu vel hjá ÍR en Ísak var samt þokkalega sáttur við sína frammistöðu. Þetta er aðeins að breytast hjá honum, meira um svona æfingaleiki þar sem menn mæta bara og spila einn leik.

Ég byrja í skólanum eftir 10 daga og get ekki annað sagt en það sé smá hnútur í karlinum. Veit ekki alveg hvað ég er að hella mér út í. Veit alla vega það að ég er búinn að liggja þessa helgina með tærnar upp í loft vitandi það að helgarnar framundan verða væntanlega eyrnamerktar öðru en sófalegu.

Enn í veikindum

Popp, náttföt, rúmið, TMNT. Allt í einum pakka og fyrir hádegi...

...ömurlegt að vera veikur heima.

Hér sé stemming

Hlaupabólan mætt á svæðið og búin að bíta Loga Snæ í rassinn, og rúmlega það.

Mála allan heiminn?

Það fór svo að karlinn náði að rífa sig upp og halda í smávægisframkvæmdir. Forstofan og gangurinn var málað á vormánuðum 1999, þegar við fluttum inn nánar tiltekið. Eftir hefðbundið heimilislíf ásamt smá slettu af innanhúsbolta var ljóst að tími var kominn á einhverjar málingarumferðir, þótt fyrr hefði verið.



Fékk nú reyndar smá spark hérna um árið sem hefði nú átt að ýta manni út í þessar framkvæmdir en það tók samt rúmlega eitt og hálft ár eftir það spark að gera og græja. Hvað um það, búinn að mála og get því hallað mér aftur í stólnum næstu tíu árin...

...þegar ég verð búinn að mála aðeins í svefnherberginu en þar eru smá tilfæringar framundan. Veit ekki hvar þetta endar ef menn þurfa alltaf nýja gríslinga til að ýta við sér.

Skólinn framundan

Skólaplanið komið og ég get ekki neitað því að það kreistust fram nokkrar svitaperlur út úr ennisholunum þegar ég leit á þetta. Tvisvar í viku strax eftir vinnu plús heimalærdómur og hin geysivinsæla hópavinna. Ég er nú samt „bara“ að taka þessa fjóra kúrsa fram að áramótum en slepp við þessa tvo sem ég er búinn að dunda mér að taka. Ég byrja 18. febrúar og verð frekar sveittur fram í byrjun maí. Þarf svo ekki að mæta aftur fyrr en í lok september fram í byrjun desember en þá ætti þessu að vera lokið ef allt gengur eins og lög gera ráð fyrir.

Ætla að reyna að samnýta eitthvað fæðingarorlofið í takt við þetta allt saman en það verður víst nóg að gera á öllum vígstöðvum. Gat ekki annað en brosað út í annað þegar ýjað var að mér þar sem ég var staddur í Egilshöllinni að horfa á ÍR spila fyrsta leik í Reykjavíkurmótinu í fótbolta, eins og sönnum die-hard-geðsjúklings-fan sæmir, hvort ég væri ekki til í að starfa eitthvað fyrir stjórn knattspyrnudeildar ÍR. Afþakkaði pent en hver veit? Kannski næst.

Risaleysi í ofurskálinni þetta árið

Allt með ró og spekt hérna megin.

Helgin gekk ágætlega fyrir sig, nema það að Risarnir mínir frá Nýju Jórvíkurskíri létu slá sig út úr keppninni um ofurskálina. Leikurinn þeirra var ekki sýndur í sjónvarpinu svo ég stóð sjálfan mig fylgjast með helstu atburðum leiksins í beinni á netinu. Langt leiddur en það er eitthvað við þetta sport. Ég er því að gera upp við mig hvaða lið ég eigi að styðja á þessum síðustu metrum en ljóst verður að ég mun ekki upplifa eins leik og í fyrra, það var svaðalegt.

Ísak Máni er sem fyrr í fót- og körfuboltanum. Keppti í körfubolta um helgina og við það tækifæri lenti þessi bútur á bandi:



Boðskapur myndbandsins: Ef þú klikkar á skoti í sókninni þá er ekkert annað að gera en að spretta í vörn, láta ekki bugast og vera ófeiminn að taka aftur skot þegar færi gefst.

Samkvæmt plani eru tveir mánuðir á morgun í litla grís.

Ferskur

Laugardagsmorgun.

Vaknaði rúmlega sjö svo ég gæti skutlað mömmu út á BSÍ. Það tókst. Í annarri tilraun en tilraunin í gær gekk ekki af þeirri einföldu ástæðu að það var ekki rúta til Grundarfjarðar kl 17:30 í gær. Furðulegt að komast að því kl 17:10 á miðju gólfinu á BSÍ. Mamma hafði hringt á gamlársdag til að athuga með ferðina. Það gat ekki verið sagði konan í afgreiðslunni, það var ekki opið hérna á gamlársdag. Furðulegt.

Var að spá í að stoppa í Hagkaup í Skeifunni á leiðinni heim, kl 08:24 og skella mér á útsölu. Opið allan sólarhringinn í Skeifunni. Hefði verið töff svona á laugardagsmorgni. Beilaði á því.

Fékk mér kaffi þegar heim var komið úr nýju Senseo-vélinni sem ég fékk í jólagjöf. Ákvað að fara alla leið og prófa kaffið með súkkulaðibragði sem kom í gjafapakkanum sem fylgdi með. Hef hvergi séð þessa kaffitegund í almennri sölu og það væri því eftir því að mér hefði fundist það ógeðslega gott. Það var fínt. Ég hef 9 púða til viðbótar.

Kíkti á mbl.is og sá að einhver ríkisplebbinn var að væla yfir Cintamani úlpunni sem hann fékk í jólagjöf frá vinnunni vegna þess að einhver hluti af rennilásnum kom hugsanlega frá einhverju héraði í Kína þar sem menn tala mögulega hastalega við dýr. Kíkti í framhaldi á cintamani.is og sá þessa snilld.

Það er gott að allir dagar byrja ekki eins.

Fyrsti.Fyrsti.Tvöþúsundogníu

Rosalega vill nýársdagur verða eitthvað hálfkrumpaður. Tala nú ekki um þegar úti er rigning og myrkur yfir öllu. Allir frekar þreyttir og skakkir (ekki þunnir samt) og lítið annað hægt að gera en að bíða eftir að deginum ljúki. Skröltumst á rúntinn svona aðeins til að komast út úr húsi. Keyrðum m.a. fram hjá stúdentagörðunum hjá HÍ, þar sem við bjuggjum fyrir 10 árum síðan. Þar hefur margt breyst í nágrenninu. Það má nú sama segja um aðstæðurnar hjá okkur því á leiðinni heim stoppuðum við á bílasöluplani og virtum fyrir okkur 7-manna sjálfrennireið. Maður stendur sjálfan sig alltaf í því að setja sér ný viðmið, einu sinni ætlaði ég aldrei að kaupa mér station bíl en núna er maður kominn í rútupælingar. Ég tel mér þó trú um að ég sé ekki að fara í svona rennihurðadæmi en hver veit, kannski er það eitt af þeim viðmiðum sem eiga eftir að breytast. Ekki að þetta sé svo sem að fara gerast alveg á næstunni, gamli jálkurinn dugar eitthvað enn og svo er líka kreppa.



Áramótin í gærkvöldi voru asskoti fín bara. Vorum í Æsufellinu með ÚTSÝNIÐ og það var rosalega flott. Í heild þægileg, rólegheitar stemming með dass af flugeldum, bara eins og þetta á að vera.
Ekki það að þessi myndbandsbútur nái breiðtjalds- og steríóstemmingunni þá er þetta þó smá sýnishorn.

2009 færist nær

Styttist í endann á þessu ári. Mönnum eins og mér fannst frábært að sjá flugeldabæklinginn sem kom inn um lúguna hérna um daginn, nú þurftum við að brenna fleiri peninga fyrir sama magn af flugeldum og í fyrra. Frábært.

En sem fyrr var ekki annað hægt en að kaupa einn pakka eða svo, enn kemst ég upp með að kaupa næstminnsta pakkann og gat meira að segja slegið um mig og keypt tvo aukapakka af hurðasprengjum. Allir sáttir.

Tókum svo forskot á sæluna með því að húrrast hérna út fljótlega eftir hádegið í dag og tortímdum eitthvað af þessu smádrasli, ýlum, froskum og hvað þetta heitir. „Stóru“ bomburnar fara upp í Æsufellið og munu væntanlega mæta örlögum sínum snemma í kvöld því ég ætla að njóta útsýnisins þegar leik stendur sem hæst en ekki vera grúfandi yfir eigin bombum og missa af öllu saman.

Áramótaheiti þetta árið? Kannski reyna að minnka að segja: SÆÆÆDDDLLLLL.

Gangið hægt um gleðinnar dyr og lifið heil.

Jólin 2008

Opnaði augun í morgun og leit á klukkuna. 9:30. Hlustaði eftir einhverju hljóði en heyrði ekki múkk. Allir sofandi á heimilinu og ég rölti fram úr til að athuga með drengina sem voru frekar myglaðir. Svona eru víst jólin en gaman til þess að vita að manni finnst hálf stjarnfræðilegt að sofa til hálftíu.

Annars eru jólin búin að vera alveg hreint fín, tiltölulega róleg stemming á aðfangadag en þannig vill maður hafa það. Ég þurfti reyndar að fara í vinnuna fram að hádegi en það var bara í góðu lagi. Mjög rólegt þar yfir og maður gat notað tímann til að hreinsa til í tölvupóstinum og þessháttar. Drengirnir voru meira og minna límdir við skjáinn þennan dag en víst lítið annað hægt að gera til að minnka kvölina í kringum biðina miklu. Sem fyrr var hamborgarahryggur á borðum hér og hann heppnaðist vel. Logi Snær heimtaði að fá að vera í jakkafötunum sem honum áskotnuðust hérna um daginn, reyndar í stærra lagi en það var algjört aukaatriði. Ísak Máni með mun minni áhyggjur af sparifatnaði og lét sér kasjúal fötin frá því í fyrra duga og ekkert nema gott um það að segja.





Ég fékk heila fjóra pakka, nokkuð gott bara. Veit nú oft fyrirfram um einhvern hluta af innihaldi þeirra og svo var það líka í ár. En það var reyndar einn sem ég var alveg týndur yfir og hafði ekki grænan grun um. Risastórt ferlíki frá tengdó. Ekki minnkuðu heilabrotin þegar pakkarnir frá þeim til hinna á heimilinu opnuðust einn af öðrum og upp komu hágæða ullarnærföt. Miðað við útlitið á pakkanum þá innihélt hann varla ullarnærföt eða hvað? Auðvitað hefðu þau getað pakkað ullarnærfötunum mínum í einhvern gamlan kassagarm og fyllt hann af krumpuðum dagblöðum, svona til að afvegaleiða mig. En, loksins komst pakkinn í mínar hendur og eftir nokkur fumlaus handtök kom innihaldið í ljós. Hágæðapottur, og ekkert eitthvað smáræði heldur 12 lítra kvikindi. Mér skilst að þar sem aðeins mitt nafn var á merkimiðanum þá verði aðrir heimilisbúar að biðja mig um leyfi ef nota á pottinn. Pottinn minn. Assskoti kom hún sér vel þessi gjöf því núna stendur 12 lítra potturinn hennar Guðrúnar sem við erum búin að vera með í láni í alllttttooooffff langan tíma á gólfinu í forstofunni hjá okkur, tilbúinn í að halda heim á leið.

Fengum Íslandsspilið í einum pakkanum. Við Ísak Máni tókum einn reynsluhring á því og það kom bara ágætlega út. Ísak fékk svo spurningu sem snérist um höfund ljóðsins Tíminn og vatnið. Þegar hann svaraði spurningunni rétt án þess að hika gat ég ekki annað en forvitnast nánar um vitneskju hans á ljóðskáldinu. „Pabbi, þetta stendur á Cheerios pakkanum.“

Mér fannst ég vera svolítið tekinn í bólinu...

Kæst stemming

Búinn að vera hálftuskulegur þessa síðustu daga, það slæmt að maður tók trefilinn fram og spásserar með hann kvölds og morgna. Vona að það versta sé að baki og karlinn fari að hressast.

Skelltum okkur í Mosó á laugardeginum í skötu. Ansi magnað að þegar við renndum í hlað þá stóð pottur á hlóðum fyrir utan og þegar við stigum út úr bílnum fylltust vit okkar af skötuilmnum. Þetta nokkra stiga frost sem var úti var ekki nóg til þess yfirbuga kæstan ilminn. Auðvitað var matseðill fyrir okkur hin, saltfiskur og steiktur koli. Ég hef aldrei dottið inn í þessa stemmingu en þetta er ómissandi fyrir suma. Það var samt ekki annað hægt en að skella öllu því sem menn klæddust í þvottavélina þegar heim var komið. Kæst maður.

Við höfðum byrjað þennan laugardag á fótboltaæfingu hjá Ísaki Mána en þar sem þetta var síðasta æfing fyrir jólafrí þá var tekið létt á því, foreldrar vs. strákar. Það var því ekkert annað hægt en að reima á sig fótboltaskóna og láta finna fyrir sér eða svoleiðis. Karlinn skoraði glæsilegt mark sem vitaskuld náðist ekki á band en Ísak náði ekki að finna netmöskvana enda í stífri gæslu allan leikinn. Hann komast þó ansi nálægt því að setja´ann eins og náðist á band. Vil samt koma því á framfæri að markið í lokin taldi ekki því það var búið að flauta til leiksloka, maður gefur ekkert mörk í svona leik...

Gleðileg jól annars öll sömul.

Námshesturinn jr.

Ísak Máni þeytti próf á dögunum, nánar tiltekið samræmdu prófin í stærðfræði annars vegar og íslensku hins vegar. Á mínum grunnskólaárum tók ég nú bara samræmd próf í stærðfræði og íslensku í 10. bekk (var einmitt í fyrsta árgangnum sem var nefndur 10. bekkurinn) en núna eru próf í 4., 7. og 10. bekk. Minnir að það hafi verið eitthvað flökt á þessu prófformum því ég held að einhverjir af árgöngunum í kringum mig hafi verið líka í samræmdu prófum í dönsku og ensku.
Anyway, ég fékk 6 í báðum prófunum og var bara þokkalega sáttur ef ég man rétt, minnir a.m.k. að ég hafi ekki átt von á miklu meira og eftir því „sáttur“.

Ísak Máni fór hins vegar á kostum í sínum prófum, 8,5 í íslensku og 9,5 í stærðfræði.

Útlitið mitt en íslensku- og stærðfræðikunnáttan frá mömmu sinni, mögnuð blanda.

Ísak Máni á tónleikum

Ísak Máni var að spila á tónleikum í Seljakirkju í gær. Svona smá update fyrir þá sem ekki vita þá er drengurinn að spila á píanó og byrjaði á því hjá tónmenntakennaranum í Breiðholtsskóla. Sá kennari er snúinn til annarra starfa og því var brugðið á það ráð að sækja um fyrir hann í Tónskóla Eddu Borg. Þar hóf hann nám núna í haust og var að taka þátt í sínum fyrstu tónleikum á vegum Tónskólans. Tók Göngum við í kringum fjórhent með kennaranum sínum, henni Ragnhildi.

Meiri skóli

Jæja, var að ýta á enter. Skóli eftir áramót. Diplómanám í markaðsfræðum.

Sá að þeir hjá HR voru að bjóða upp á þetta núna eftir áramót, 6 kúrsa pakki frá jan 2009 og eitthvað framundir næstu jól. Ákvað að skella mér á þetta þar sem ég er nú búinn með 2 af þessum 6 kúrsum og fæ því rólegri ferð heldur en hinir. Þetta er samt kennt í skorpum eins og það sem ég er búinn að vera taka en breytingin er sú að núna er kennt 2x í viku en ekki 1x og því verður þetta eitthvað strembnara fyrir karlinn.

Undirritaður mun líka eiga eitthvað meira af frídögum á næsta ári en í hefðbundnu ári og kannski er hægt að samnýta það frí eitthvað bæði í barn og skóla.

Þrír litlir grísir. Er þá ekki um að gera að skella sér í skóla með vinnu svo maður geti nýtt dauða tímann í eitthvað?

Til sveinka

Eftirfarandi bréf bíður sveinkunum á hverju kvöldi í öðrum skónum sem prýðir eina gluggakistuna á þessu heimili. Veit ekki hvort eitthvað klikkaði í uppeldinu en síðan hvenær var það „refsing“ að fá mandarínu?

Yndislegt samt.

Kæri Jólasveinn.

Ef ég myndi vera óþekkur myndi ég helst þiggja mandarínu frekar enn kartöflu. Helst vil ég samt bíla, plaköt, risa blýant, dvd mynd og tússliti. Ég vona að þú skiljir skriftina mína.

Kv. Ísak.

P.S. Vinsamlega skildu þetta eftir.

Fjésbók

Verð bara að koma því frá mér að karlinn fór í fyrsta skipti á Facebook síðu í kvöld. Tel líklegt að ég sé í einhverjum minnihlutahóp hvað þetta varðar enda hálf þjóðin eða svo með svona síðu hef ég heyrt.

Get ekki sagt að ég hafi misst mig í hrifningu en skil svo sem að einhverjum finnist þetta sniðugt. Ég held nú samt að maður sé nú ekkert á leiðinni í þetta samfélag en aldrei að segja aldrei. Varla samt.

Voða lítið sniðugt í gangi

Búinn að vera rembast að lenda í einhverju sniðugu en það hefur bara ekkert sniðugt gerst í lengri tíma, svei mér þá. Eitthvað svona sniðugt eins og Tommi frændi lenti í. Þannig ef ykkur vantar eitthvað sniðugt að lesa þá bara lesið þið þetta -HÉR-

Námshesturinn stóðst annars prófið, með nokkrum glans þótt hann segi sjálfur frá. Held að ég skelli mér í einhvern pakka á komandi ári, meira um það síðar. Í takt við það kom markaðslegt gullkorni frá þeim yngri:

Logi Snær: „Pabbi, þegar ég var lítill í maganum á mömmu þá vissi ég ekki að 10-11 væri alltaf opið.“

Það er ljóst að máttur auglýsinga er einhver.

Námshesturinn

Búinn að eyða síðustu dögum í lestur enda var próf handan hornsins. Enn endurnýjaði ég kynnin við hlöðuna og hélt þar til eftir vinnu og um síðustu helgi. Prófið skall svo á núna á miðvikudaginn með tilheyrandi rússíbanareið.

• Var alveg kominn með upp í kok daginn fyrir próf.
• leið svo illa nokkrum tímum fyrir prófið, fannst ég ekkert kunna.
• leið svo vel þegar ég las yfir prófið því mér fannst ég geta þetta vel.
• leið svo illa þegar maður fór að leysa það því þá var það eitthvað flóknara.
• leið svo vel þegar ég kom út, sennilega bara af því að það var búið.
• leið svo illa af því að ég veit ekki hver niðurstaðan verður.

Nú þykist maður vera í einhverri kreppu, eiginhagsmuna sjálfskreppu. Á maður að reyna að kýla eitthvað meira skóladót eftir áramót eða hvað. Reyni að taka allt í reikninginn: kostnaður, gríslíngur hinn III, andleg geðheilsa o.s.frv. Jæja, ég hef tvær vikur til að hugsa þetta, ætli maður sjái ekki fyrst hvort maður hafi leyst þetta próf með mannsæmandi árangri.

Í bankanum í miðri kreppu

Ekkert hægt að nota þessa banka í neitt annað gáfulegt en að poppa upp debbarann.

Ég hlýt að fá afslátt á völlinn í sumar, maður verður að bjarga sér í kreppunni.

Á laugardagskvöldi

Hef voða lítið að segja þessa dagana. Stundum er það þannig að maður þráir ekkert heitara en að hafa eitthvað merkilegt að segja en ekkert gerist, kollurinn alveg tómur.

Skutumst til Keflavíkur í dag, Ísak Máni var að keppa í fótbolta. Okkur talst það að þetta væri hans fimmta skipti sem þátttakandi á þessu móti svo enn safnast í reynslubankann. Fyrsta mótið eftir að Dóri yfirþjálfari hjá ÍR tók við þeim og þetta mót gekk alveg þokkalega, 3 sigrar og 2 töp.

Jæja, best að sjá hvort það er ekki eitthvað í kassanum á þessu laugardagskvöldi...

Skjaldbökur borða bara flatbökur

Þjóðlegheit á matseðlinum í kvöld, sviðnir rolluhausar og rófustappa með því. Logi Snær var greinilega ekki að kaupa þessa hugmynd þegar mamma hans mundaði hnífinn og plokkaði augað úr kvikindinu. Hann horfði svo á þessa fjóra bita sem búið var að úthluta honum (í einhverju bjartsýniskasti foreldranna) undir þeim lýsingum að þetta væri nú bara kjöt. Hann kom þá með eina gullsetningu, ný rök fyrir því að sleppa við að borða matinn sinn:

„Mamma, ég er turtles og þeir borða ekki kjöt. Þeir borða bara pizzur.“

Kjötbitarnir gerðu ekki gott mót en rófustappan rann ljúflega niður í skjaldbökuna eftir að fyrsti bitinn gekk sína leið. Rófustappa er kannski álegg á einhverjum pizzastaðnum þar sem skjaldbökurnar búa.

Dagbók baksins

Er búinn að labba eins og skotin gæs í eina viku. Sunnudagsboltinn í síðustu viku leiddi þetta af sér. Ekki það að nokkuð ákveðið hafði gerst, fann bara fljótlega til í bakinu eftir boltann og búinn að vera s.s. handónýtur síðan þá.

Humm, það sama og ég leitaði til sjúkraþjálfarans með í byrjun ársins. Spurning um að grafa upp æfingaprógrammið sem ég fékk þá og reyna að gera þetta eins og maður. Var næstum því búinn að fjárfesta í svona humongous æfingabolta til að fara alla leið í þessu en get ekki sagt að það sé spennandi að hafa svoleiðis kvikindi skoppandi hérna um alla íbúð án þess að eiga nokkuð pláss fyrir svona tæki.

Takmarkið hlýtur samt að vera bakvandræðalaust ár, árið 2009.

13. mars 2009

Maður á nú að vera orðinn nokkuð sjóaður í þessu en alltaf er þetta jafnmagnað.

Verkfæri djöfulsins

Ég vældi hérna í byrjun ársins um þessa helv... auðkennislykla. Ég treysti þessum græjum aldrei og rosalega hafði ég rétt fyrir mér.

Ég, sem gjaldkeri stigagangsins, fékk auðkennislykil frá Glitni fyrir húsfélagsreikningnum. Á þessum tíma var ég ekki búinn að virkja hinn auðkennislykilinn sem ég fékk frá Landsbankanum fyrir mínum prívat reikningi. Svo kom að því að ég þurfti að virkja Landsbankalykilinn og í framhaldi notaði ég þann auðkennislykil þegar ég fór á einkabankann minn en hinn lykilinn þegar ég fór inn á reikninginn hjá Glitni.

Þannig gengur þetta þangað til nokkrum dögum fyrir hið almenna bankahrun í landinu. Þá hætti ég að komast inn á Glitnisreikninginn með Glitnisauðkennislyklinum. „Of oft verið slegið inn röngu auðkennisnúmeri og lykillinum hefur nú verið læst bla bla bla...“ Ég fer niður í Glitni og fæ nýtt lykilorð, kem heim en kemst ekki inn á reikninginn. Hringi niður í Glitni og þá fæ ég að heyra að talnakóðinn sem er aftan á lyklinum stemmi ekki við það númer á lyklinum sem er skráð fyrir reikningnum. „Hefur þú eitthvað ruglað auðkennislyklum?“ Uhhh, nei!

Aftur fér ég niður í Glitni, núna umvafinn brjáluðum hluthöfum (eða fyrrverandi hluthöfum) til að fá einhvern botn í þetta. Þar loksins leysist þetta. Glitnisstigagangsreikningurinn var ekki tengdur við Glitnisauðkennislykilinn heldur við persónulega Landsbankaauðkennislykilinn minn. Hvernig stendur á því? Jú auðkennislykillinn er alltaf tengdur við kennitölu umráðamanns og á bak við hverja kennitölu er bara einn auðkennislykill. Þannig að þetta virkar þannig að ég nota Landsbankalykillinn hvort sem ég er að fara inn reikning hjá þeim eða Glitni.

Gott og vel. En ég sat þarna eins og eitt spurningarmerki með þjónustufulltrúann ekki mikið gáfulegri. Hvernig gat ég notað tvo lykla í 7 mánuði ef ég átti bara getað notað einn? Og af hverju fór þetta að klikka á þessum tímapunkti? Engin svör hjá þjónustufulltrúanum, hann gerði bara annan lykillinn upptækan og kvaddi mig.

Auðkennislyklar, smauðkennislyklar...

Töff mynd sem fannst á netinu

Eymundssonmótið 2008

Eymundssonmótið í körfubolta fór fram í gær og Ísak Máni var að spila með ÍR. Hann steig einmitt sín fyrstu spor í þessu sporti á þessu móti í fyrra. Talsverðar framfarir hjá gaurnum frá því í fyrra, bara gott með það. ÍR-ingar taka samt greinilega aðra nálgun á þetta mót en önnur lið, voru með byrjendur í bland við þá sem lengra eru komnir og voru með slakasta liðið. En sigur er víst ekki allt þegar þú ert 9 ára...

...það er ógó töff að fá medalíu, hafa skorað körfu og fengið verðlaunin úr hendi Jóns Arnórs Stefánssonar.

Rússagull

Í ljósi þess að Íslendingar eru orðnir réttdræpir í Bretlandi og Rússar ætla líklega að lána okkur pening í þessu hallæri sem ríkir þá er réttast að hætta þessari ást á breskum fótbolta og fótboltaliðum en snúa sér frekar að því að fylgjast með deildinni í Rússlandi. Þessi Kani sem á Manchester United er hvort sem er búinn að steypa félaginu í skuldafen, sömuleiðis búið að þjóðnýta AIG þarna í henni Ameríku og varla nokkurt lið þarna úti sem vill kaupa Ronaldo á skriljónir eins og stemmingin var í sumar. Það er því óhagstætt að selja en spurning hvort þeir fái Budweiser til að sponsa á næsta ári.

En ég hef ekki áhyggjur af því, vegna þess að núna held ég bara með Spartak Moskvu. Held að það sé best, í takt við það sem er að gerast, að velja bara gamla ríkisliðið þarna.

Í þá gömlu góðu

Sá þetta á blogginu hjá Gunna og varð að prófa sjálfur. Árið er 1982 og ég er sem fyrr fjallmyndarlegur.

Fjármálakreppan

Jæja, viðskiptabankinn minn var víst þjóðnýttur í dag. Eftir atburði gærdagsins kom það nú ekkert sérstaklega á óvart. Í dag er maður sáttur við það að hafa ekki hoppað um borð í rússíbanann og keypt sér raðhús á 90% bankaláni fyrir ári síðan eða svo. Ekkert myntkörfulán á heimilisbílnum og undirritaður hefur ekki verið með yfirdrátt í bankanum í talsverðan tíma. Hlutabréfaviðskipti hafa ekki verið stunduð svo heitið geti. Samt er nettur hnútur í karlinum.

Það er kannski bara best að vera ekkert að safna of mikið af peningum, takmarkið bara að eiga í og á sig og sína en ekki verra að geta nurlað inn nokkrum krónum í hverjum mánuði inn á einhvern viðurkenndan reikning. Manni finnst a.m.k. lágt risið á mörgum í kringum mann, eðlilega kannski ef menn áttu kannski eina milljón eða svo í hlutafé í viðskiptabankanum sínum. Áttu... En hvað er hægt að segja, þetta átti að vera skothelt. En það átti nú DeCode svo sem að vera líka.

Nú er bara að sigla í gegnum þessa lægð. Ég hef engar töfralausnir en gott er samt að byrja með að plögga heyrnatólin og blasta græjurnar, þetta kemur manni alltaf í góðan gír. Ekki margt sem toppar þetta gítarriff.

Ferill að fæðast?

Í dag mætti Logi Snær á sína fyrstu fótboltaæfingu hjá ÍR, 8.flokkur var það heillin. Ég var nú sjálfur í bolta í dag og varð því ekki vitni af þessu en mamman og Ísak Máni fylgdu drengnum úr hlaði. Strákurinn byrjaði víst að rúlla upp stórfiskaleiknum en var svo ekkert rosalega æstur í að spila fótbolta. En þetta var víst voða gaman þannig að líkurnar á endurtekningu eru víst einhverjar.



Reyndar var aðeins búið að gæla við fótboltaæfingar í sumar eftir að hann hitti leikskólafélaga sinn sem var þá nýbyrjaður að mæta á æfingar hjá Breiðablik sökum þess að ÍR hélt ekki út 8. flokk um sumarið. Umræðan um að Logi Snær myndi mæta með þessum félaga sínum komst nú aldrei af umræðustiginu en mamma hans mætti nú samt með hann einu sinni á æfingu hjá HK, sem buðu víst upp á hentugri æfingatíma. Hann lagði nú ekki í að taka þátt þegar á hólminn var komið. Það var kannski eins gott, nú er hægt að segja að ferillinn hafi hafist hjá ÍR. Svo slapp ég líka þá við að fá félagaskipti fyrir drenginn...

Snæfinnur

Karlinn kíkti í heimsókn í gær. Í dag var hann farinn.

Myndir frá síðustu helgi

Fátt er svo með öllu illt

Þegar allt virðist vera að fara til fjandans á klakanum er erfitt að sjá eitthvað jákvætt. Eða hvað? Ég var að lesa núna í gær:

„If they think a show is really poor, they can hit a red button to indicate they´d turn it off at home. U.S. networks such as CBS and Fox pay as much as $20.000 per two-hour session to find their shows´ weak points.“

Hvert er ég að fara? Jú, núna gat ég bara umreiknað dollarann með því að smella tveimur núllum fyrir aftan til að fá út verðmætið í íslenskum krónum. Rosa þægilegt.

Í öllu svartnætti verða menn að reyna að sjá ljósið.

Fótboltaferðin til London

Fór í sannkallaða fótboltaferð um síðustu helgi. Vorum fimm úr vinnunni sem keyptum okkur pakka frá Iceland Express á West Ham - Newcastle á laugardeginum og höfðum náð að útvega okkur miðum á Chelsea - Manchester United á sunnudeginum.

Flugum út á föstudeginum og eyddum þeim degi í almennt chill, aðallega á Chelsea hótelinu enda tveir gallharðir Chelsea menn í hópnum. Leikurinn á laugardeginum á Upton Park og tókum við leigubíl á svæðið. Þetta var eins og alvöru heimsreisa, tómir indverjar í því hverfi. Við fundum bullubarinn þeirra West Ham manna og þar voru menn hressir. Gríðarleg stemming og fljúgandi bjór út um allt. Leikurinn var flottur, Gianfranco Zola að stýra West Ham í sínum fyrsta leik og landi hans Di Michele að byrja sinn fyrsta leik. Hann setti tvö í 3:1 sigri þar sem við sáum Michael Owen laga stöðuna fyrir Newcastle. Stemmingin fín á vellinum og allir sáttir.



Það var búið að segja okkur að koma okkur út úr þessu hverfi hið fyrsta og skella okkur aftur í miðbæ London. Eftir leikinn var svo rosalegur fjöldi að fara í undergroundið að við ákváðum að rölta aðeins og athuga hvort við gætum ekki fundið leigubíl. Ákvörðun sem var eftir að hyggja frekar slæm. Eftir talsvert þramm í einhverja átt í þessu vafasama hverfi fundum við litla, subbulega „leigubílastöð“. Enginn bíll á staðnum en okkur var lofað bíl. Eftir að hafa hangið þarna í góðan klukkutíma inn í sóðalegri setustofu að horfa á Americans funniest homevideos á milli þess að rölta út til indverjans á horninu að kaupa öl þá kom loksins bíll. Við settumst inn og tiltókum hótelið okkar. Eitthvað varð indverskættaði bílstjórinn skrítinn á svipinn og upp kom úr kafinu að hann rataði ekki þangað. Ok, við sættum okkur við að hann myndi bara skutla okkur á Piccadilly eða bara eitthvað down-town London. Sorry, bílstjórinn hafði ekki hugmynd um hvað við vorum að tala um. Nýr bíll var boðaður á svæðið og öðrum klukkutíma seinna kom hann á svæðið. Sá bílstjóri vissi nú ekki mikið meira en hinn fyrri en var með svona GPS tæki eða hvað þetta heitir og eftir að við stöfuðum fyrir hann Oxford Street þá gátum við haldið af stað. Óskaplega var gott að komast út úr þessu hverfi.

Tókum sunnudaginn snemma og komum okkur bara út á Stamford Bridge. Ruud Gullit á svæðinu þegar við komum og vakti talsverða lukku. Fórum vitaskuld á So bar, bullubar Chelsea manna, sem er hluti af stemmingunni. Flottur leikur sem við fengum, ég var að gæla við það að Berbatov myndi setja sitt fyrsta mark fyrir United en það hafðist nú ekki. Við komumst yfir með marki frá Park en Chelsea menn jöfnuðu einhverjum 11 mínútum fyrir leikslok, 1:1 lokastaðan. Það gátu allir gengið þokkalega sáttir frá því held ég. Höfðum ekki mikinn tíma eftir leikinn, rétt klukkutíma áður en bíll sótti okkur til að skutla okkur út á flugvöll. Náðum að sjá einhverjar hetjur þarna á hótelinu, Deco, Ballack, Malouda ásamt því að Marcel Desailly var að þvælast þarna. Tókum svo í spaðann á gömlu Chelsea hetjunni Kerry Dixon á leiðinni út af hótelinu. Fyndið svo í lokinn að þegar bíllinn kom að sækja okkur sem var flottur Benz, þá lentum við á eftir bílnum hans Ashley Cole. Að bílnum hans hópaðist talsvert af fólki og hann stoppaði í smá stund. Okkur leið eins og kjánar þarna stopp á eftir honum, algjörir treflar.

Í heild bara flott ferð, flottir leikir og mikil gleði. Bara alveg eins og þetta á að vera.

Rúta óskast

Óska eftir nýlegri rútu til að ferja fimm manna fjölskyldu á milli staða með góðu móti.

Á sama stað óskast 3ja hæða koja, helst í skiptum fyrir eina 2ja hæða.

Afhending miðast við miðjan mars 2009.

Nýtt hlutverk

Magnað hvað það getur verið spennandi að fá svona gamlar gardínur að gjöf. Reyndar tók mamman sig til og umbreytti þeim aðeins og fá þær því nýtt hlutverk. Nátthúfa í kaupbæti!

Dr. Lárus, I presume?

Hef rætt um það hérna áður held ég hversu rosalega ómannglöggur ég get verið og hversu slæmt það getur verið í vinnunni þar sem ég hitti talsvert af fólki. Sem og í hinu daglega lífi svo sem.

Var að versla í Nettó á dögunum, rétt fyrir lokun. Sá þar mann sem ég kannaðist svo rosalega við en gat bara ekki áttað mig á því hver þetta var. Sá hann svo aftur í biðröðinni við afgreiðslukassa og ákvað að fara í einhverja aðra biðröð bara svona til öryggis ef hann myndi nú þekkja mig og þetta yrði eitthvað vandræðalegt. Sat svo heima í sófanum síðar um kvöldið og þá kom þetta allt í einu upp í kollinn á mér hver þetta var. Þetta var sko heimilislæknirinn minn.

Ég ætla að telja mér trú um að þetta sé hraustleikamerki að þekkja ekki alveg í svipinn heimilislæknirinn sinn.

Logi Snær á landsleik en pabbinn úti á túni

Áhorfendametið á knattspyrnuleik á Íslandi er 20.204. Laugardalsvöllurinn 18. ágúst 2004 þegar Ísland spilaði vináttuleik við Ítali. Við Ísak Máni vorum þar þann dag og eigum því hlut í því meti og sáum Eið Smára og Gylfa Einarsson skora mörkin í 2:0 sigri. Þetta var fyrsti alvöru leikurinn sem Ísak Máni fór á, rétt rúmlega 5 ára og ég man að mér kveið svolítið fyrir þessu því ég var ekki viss hvort hann myndi endast í sætinu sínu allan tímann. Það var ekki vandamál þegar á reyndi.

Nú var komið að Loga Snæ. Vantar nú einhverja 5 mánuði í 5 ára aldurinn en nú átti að láta verða af því að fara með drenginn á landsleik. Ísland - Skotland sem var í kvöld. Ég keypti 4 miða á netinu, fjölskyldustund skiljiði... Áttaði mig svo á því þegar ég sat fastur í umferðarsultu á leiðinni í vinnuna á mánudagsmorguninn að ég var fastur í öðru verkefni þetta kvöld, nokkuð sem ég hefði átt að kveikja á þegar ég verslaði miðana. Svona er ég stundum.

Það var því ekki annað hægt að gera en að fá staðgengil í mitt sæti og tók Guðrún það að sér. Logi Snær komst í gegnum þetta þrátt fyrir að vera vanur því á ÍR vellinum að horfa í smástund og fara svo afsíðis í smá boltaleik sjálfur, nokkuð sem er víst ekki alveg í boði á þjóðarleikvangnum. 1:2 tap fyrir Skotum og tæplega 10.000 manns, fullur völlur eins og hann er í dag.

Ég hinsvegar var staddur í húsakynnum HR í fyrsta tímanum í námskeiðinu sem ég skráði mig í á þessari önn. Mögulega meira um það síðar.

Á erlendri grundu

Ég er búinn að vera reyna að leika fyrirmyndarföðurinn þessa síðustu daga. Sigga fór í einhverja skólaskoðunarferð á miðvikudaginn síðasta en ferðinni var heitið til Svíþjóðar með viðkomu í Köben, hún kom svo heim núna síðastliðin sunnudag. Held að allir og allt hafi sloppið án teljandi skaða þrátt fyrir móðurleysið. Pizza kannski fulloft í kvöldmatinn en hey, þetta voru nú einu sinni strákadagar.

En annars af utanlandsferðum í fjölskyldunni. Hvað eiga þessir tveir knattspyrnuleikir sem háðir verða í Lúndúnum sameiginlegt?

Tími: Laugardagur 20. september 2008
Staðsetning: Upton Park
Viðburður: West Ham United - Newcastle United

Tími: Sunnudagur 21. september 2008
Staðsetning: Stamford Bridge
Viðburður: Chelsea - Manchester United

Jú, ég verð þar...

Markakóngur

Það er alltaf gaman þegar manni er komið ánægjulegt á óvart. Tala nú ekki um þegar börnin manns eiga í hlut.

Ísak Máni var að keppa á fótboltamóti í dag, eitthvað haustmót á vegum KSÍ í Egilshöll. Fyrir fyrsta leik tók hann á sig rögg og bað þjálfarann um að setja sig í fremstu víglínu, staða sem hann hefur afar sjaldan fengið að spila en hann hefur meira verið í vörn og marki. Það varð úr, fremsti maður í leik á móti Val. Byrjaði á því að fá þetta líka úrvalsfæri en hitti ekki rammann. Hausinn seig svolítið og pabbinn bað æðri máttarvöld um þó ekki væri nema eitt mark handa stráknum svo þetta yrði nú ekki bara böl. Einhver hefur verið að hlusta og strákurinn náði að setja eitt, úr talsvert erfiðara færi en því sem misfórst og hausinn reis upp. Valur jafnaði áður en Ísak Máni smellti inn sigurmarkinu. Skoraði svo eitt mark í næsta leik líka en var svo í marki í leik nr. 3, í þeim eina sem tapaðist. Fékk að fara fram í síðasta leikunum og sagði við pabba sinn að hann ætlaði að skora þrennu en karlinn reyndi nú að halda sínum niðri á jörðinni. Iss, 4:1 sigur á móti Þrótti og Ísak Máni með öll kvikindin. 7 mörk í þremur leikjum sem útispilari og hann snerti varla jörðina á leiðinni út úr höllinni.

Ég er ekki að sjá að hann fáist til að spila einhverja stöðu á sínum eigin vallarhelming í bráð.

Skilgreining á unglingum

Pabbi hans Loga: „Er Ísak Máni orðinn unglingur?“
Logi Snær: „Já.“
Pabbi hans Loga: „Hvað eru unglingar?“
Logi Snær: „Það eru svona fótboltamenn og handboltamenn. Og Skagamenn.“

Þar hafi þið það.

Skilningsleysi

Oft er mér alveg fyrirmunað að skilja Kanann. Sá á netinu að NBA körfuboltaliðið Seattle Supersonics hefur verið flutt til Oklahoma og heitir núna Oklahoma City Thunder. Stutta útgáfan af forsögunni var að kaupsýslumaður, Clay Bennett, kaupir Supersonics liðið árið 2006 og náði ekki samningum við Seattle borg um nýtt svæði fyrir félagið. Hvað gera bændur, eða öllu heldur kaupsýslumenn, þá? Jú, þeir fara bara með liðið eitthvað annað...

Þetta hefur svo sem gerst áður og ég held fast í Vancouver Grizzlies búninginn sem ég á inn í skáp og áskotnaðist þegar Villi bróðir bjó þarna úti og tel mér trú um að búningurinn hafi söfnunarlegt gildi. Ég er líka alltaf að spá í að fara setja til hliðar Vancouver Grizzlies glösin sem ég á upp í skáp, svona í söfnunarlegum tilgangi líka. Fyrir þá sem þekkja ekki Grizzlies-söguna þá var þetta NBA lið stofnað í Kanada 1995 en flutti svo til Memphis 2001 og varð þá Memphis Grizzlies.

Ekki það að þetta hafi eitthvað tilfinningalegt gildi fyrir mig en mér finnst þetta bara alltaf óheyrilega asnalegt þegar þetta gerist. Í tilfelli Sonics fékk Seattle borg greiddar einhverjar bætur fyrir sinn „missi“ en hvað með íbúana og stuðningsmennina? Manni finnst furðulegt að í landinu þar sem það eitt að missa saltstauk á tánna á þér á McDonalds getur tryggt þér fjárhagslegt öryggi það sem eftir er, að einhver sæki ekki einhvern til saka í þessu máli. Menn sitja kannski uppi með fullan fataskáp af merktum liðsfötum af einhverju liði sem ekki er lengur til. Að ég tali nú ekki um þann tilfinningarússibana sem getur fylgt því að það er bara ýtt á „EYÐA“ takkann varðandi liðið þitt.

Eða hvað?

The SuperSonics nickname, logo and color scheme will be made available to any future NBA team in Seattle. According to the team's new owners, the Sonics' franchise history will be "shared" between the Thunder and any future Seattle team.

Afsakið, en ef einhverjum dettur í hug að koma með nýtt lið til Seattle er það þá nýtt lið eða ekki? Hvernig getur saga íþróttafélags verið „shared“ milli tveggja félaga? Eru bæði liðin sama liðið en samt ekki? Hversu fáránlegt er það? Með hvaða liði eiga gömlu stuðningsmennirnar að halda?

Nei, mér er bara fyrirmunað að skilja þetta.